Στό ἴδιο προφανῶς αἴτιο ὀφείλεται καί ὁ ἑορτασμός τήν δευτέρα Κυριακή μετά τοῦ Πάσχα δύο ὁμάδων προσώπων πού ὑπηρέτησαν στό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἀφ᾽ ἑνός δηλαδή τοῦ Ἰωσήφ τοῦ ἀπό Ἀριμαθαίας καί τοῦ Νικοδήμου, πού ἔθαψαν τό σῶμα τοῦ Κυρίου, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ τῶν Μυροφόρων γυναικῶν, πού ἦλθαν νά ἀλείψουν μέ μῦρα τό σῶμα καί πρῶτες ἄκουσαν τό εὐαγγέλιο τῆς Ἀναστάσεως καί πρῶτες εἶδαν τόν ἀναστάντα Κύριο.

Σύμφωνα λοιπόν πρός τά ἀνωτέρω ἡ σύναξις πρός τιμήν τῶν ἱερῶν αὐτῶν προσώπων θά ἔπρεπε νά ἑορτάζεται τήν ἑπομένη τοῦ Πάσχα, τήν Δευτέρα δηλαδή τῆς Διακαινησίμου. Ἀλλ᾽ ὅλη ἐκείνη ἡ ἑβδομάς, ἀπό τήν Δευτέρα μέχρι τό Σάββατο, κατείχετο ἀπό τό θέμα τῆς Ἀναστάσεως. «Ἐλογίζετο» ὡς μία πασχάλιος ἡμέρα. Ἡ μετά τό Πάσχα πάλι Κυριακή λόγῳ τοῦ γεγονότος πού συνέβη κατ᾽ αὐτήν, τῆς ἐμφανίσεως δηλαδή τοῦ ἀναστάντος στόν Θωμᾶ καί στούς μαθητάς, ἦταν ἤδη κατειλημμένη ἀπό τόν ἑορτασμό τοῦ περιστατικοῦ αὐτοῦ. Ὁ ἑορτασμός του διήρκεσε ὅλη τήν ἐπακολουθοῦσα ἑβδομάδα καί ἡ πρώτη μετά τό Πάσχα ἐλευθέρα ἡμέρα γιά τήν τοποθέτησι τῆς «Συνάξεως» ἔμενε ἡ δευτέρα μετά τό Πάσχα Κυριακή.

Ἔτσι κατά τόν Ι’ αἰῶνα βρίσκομε στό ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως νά ἀναγράφεται στήν Κυριακή αὐτή ἡ «μνήμη τῶν δικαίων Ἰωσήφ τοῦ ἀπό Ἀριμαθαίας καί Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς καί τῶν λοιπῶν μαθητριῶν τοῦ Κυρίου», γιά νά προστεθῇ ἀργότερα σ᾽ αὐτούς καί ἡ μνήμη τοῦ «νυκτερινοῦ μαθητοῦ» τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Νικοδήμου. Ἀπολυτίκιο τῆς ἡμέρας, ἐκτός ἀπό τό γνωστό «Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ…», ἦταν καί τό παλαιό τροπάριο «Τῶν μαθητῶν σου ὁ χορός…», πού σήμερα, κάπως παρηλλαγμένο, ἀπαντᾷ σάν δεύτερο κάθισμα τοῦ ὄρθρου τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων μετά τήν γ’ ᾠδή τοῦ κανόνος καί στήν Παρακλητική σάν δεύτερο καί πάλι κάθισμα μετά τήν δευτέρα στιχολογία στόν ὄρθρο τῆς Κυριακῆς τοῦ β’ ἤχου. Ἀκριβῶς δέ τό τροπάριο αὐτό, πού ἔχει εἰδικά γραφῆ καθώς φαίνεται γιά τήν παροῦσα ἑορτή, μᾶς δίδει καί τό θέμα τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων καί τήν συνάρτησί του πρός τό θέμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου:

«Τῶν μαθητῶν σου ὁ χορός σύν μυροφόροις γυναιξί ἀγάλλονται συμφώνως, κοινήν γάρ ἑορτήν αὐτοῖς ἑορτάζομεν εἰς δόξαν καί τιμήν τῆς σῆς ἀναστάσεως καί δι᾽ αὐτῶν δεόμεθα, φιλάνθρωπε Κύριε, τῷ λαῷ σου παράσχου τό μέγα ἔλεος».

Ἡ κοινή ἑορτή τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου, τοῦ Ἰωσήφ καί τοῦ Νικοδήμου, καί τῶν Μυροφόρων γυναικῶν ἑορτάζεται πρός δόξαν καί τιμήν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι δηλαδή μία ἀνακίνησις, μία ἀνανέωσις τοῦ ἀναστασίμου πανηγυρισμοῦ μέ νέο κέντρο, τά πρόσωπα πού ἄμεσα συνεδέθησαν μέ αὐτόν.

Ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος κατεῖχαν ὑψηλά ἀξιώματα στήν Ἰουδαϊκή κοινωνία. Ἦσαν μέλη τοῦ Μεγάλου Συνεδρίου, τῆς Βουλῆς. Ὁ πρῶτος, ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας, πόλεως τῶν Ἰουδαίων (Λουκ. 23, 51), «ἄνθρωπος πλούσιος» (Ματθ. 27, 57), «εὐσχήμων βουλευτής» (Μάρκ. 15, 43), «μαθητής κεκρυμμένος διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων» (Ἰω. 19, 38. Ματθ. 27, 57), πού «προσεδέχετο τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Λουκ. 23, 51. Μάρκ. 15, 43) καί δέν συγκατετίθετο μέ τά λοιπά μέλη τοῦ Συνεδρίου στήν κατά τοῦ Χριστοῦ βουλήν καί πρᾶξι των (Λουκ. 23, 51), κατά τίς πληροφορίες τῶν Εὐαγγελίων, ἀναλαμβάνει τόν τολμηρό ρόλο νά ζητήσῃ γιά ταφή τό σῶμα τοῦ ἐκτελεσθέντος ὡς ἐπαναστάτου κατά τῆς Ρωμαϊκῆς ἀρχῆς βασιλέως τῶν Ἰουδαίων. Προσέρχεται στόν Πιλάτο καί ζητεῖ τό σῶμα. Λαμβάνει τήν ἄδεια τῆς ταφῆς, τοῦ ἀποδίδει πρόχειρες νεκρικές τιμές καί τό θάπτει στό κενό μνημεῖο, πού εἶχε ἑτοιμάσει γιά τόν ἑαυτό του.

Στό ἔργο του αὐτό βοηθεῖται καί ἀπό ἕναν ἄλλον ἄρχοντα τῶν Ἰουδαίων, τόν Νικόδημο, φαρισαῖο (Ἰω. 3, 1), μέλος καί αὐτόν τοῦ Συνεδρίου, πού παλαιότερα εἶχε ἔλθει μία νύκτα νά συναντήσῃ τόν Χριστό καί νά ἀκούσῃ τήν διδασκαλία Του (Ἰω. 3, 1 ἑξ.) καί εἶχε ἐπιχειρήσει νά τόν ὑπερασπίσῃ ἀργότερα στό Συνέδριο (Ἰω. 7, 50). Αὐτός φέρνει καί μία μεγάλη ποσότητα ἀρωμάτων «μίγμα σμύρνης καί ἀλόης ὡσεί λίτρας ἑκατόν» γιά νά ἐνταφιάσουν τόν Χριστό κατά τά Ἰουδαϊκά ἔθιμα (Ἰω. 19, 39-40).

Τά δύο λοιπόν αὐτά σοβαρά καί εὐϋπόληπτα πρόσωπα προσάγονται ἀπό τήν Ἐκκλησία σάν δύο ἀψευδεῖς μάρτυρες τοῦ θανάτου καί τῆς ταφῆς τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί Τόν εἶδαν νεκρό, ζήτησαν τό σῶμα ἀπό τήν Ρωμαϊκή ἀρχή, τό κατέβασαν ἀπό τόν Σταυρό, τό ἄλειψαν μέ τά ἀρώματα καί τό τύλιξαν στά σάβανα, τό μετέφεραν καί τό ἔθαψαν καί προσεκύλησαν «λίθον μέγαν» στή θύρα τοῦ μνημείου. Εἶναι σάν μία ἔμμεσος ἀπάντησις σ᾽ ἐκείνους πού τυχόν θά ἀμφέβαλλαν γιά τόν πραγματικό θάνατο τοῦ Σταυρωθέντος. «Ἐπί στόματος δύο μαρτύρων καί ἐπί στόματος τριῶν μαρτύρων στήσεται πᾶν ρῆμα», ἔλεγε ὁ Μωσαϊκός νόμος (Δευτ. 19, 15). Καί ἐδῶ μάρτυρες τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μόνο οἱ στρατιῶται τοῦ ἐκτελεστικοῦ ἀποσπάσματος, ὁ ἑκατόνταρχος, ὁ Πιλᾶτος, οἱ παριστάμενες γυναῖκες. Ἀλλά καί δύο ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων. Δύο κοινῶς ἀνεγνωρισμένα καί τιμώμενα πρόσωπα.

Οἱ ἐκκλησιαστικοί ποιηταί ἔβαλαν στό στόμα τῶν δύο αὐτῶν ἀνδρῶν θαυμασίους ἐπικηδείους θρήνους. Ἕνας ἀπό αὐτούς εἶναι καί ἐκεῖνος πού πλέκεται στό δοξαστικό τῶν ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ τοῦ πλ. α’ ἤχου. Εἶναι ἕνας ἀπό τούς ὡραιοτέρους ὕμνους καί ψάλλεται καί κατά τήν ἡμέρα τοῦ θανάτου τοῦ Κυρίου, τήν Μεγάλη Παρασκευή, καί κατά τήν ἀκολουθία τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων:

«Σέ τόν ἀναβαλλόμενον τό φῶς ὥσπερ ἱμάτιον, καθελών Ἰωσήφ ἀπό τοῦ ξύλου σύν Νικοδήμῳ καί θεωρήσας νεκρόν, γυμνόν, ἄταφον, εὐσυμπάθητον θρῆνον ἀναλαβών, ὀδυρόμενος ἔλεγεν· Οἴμοι, γλυκύτατε Ἰησοῦ! ὅν πρό μικροῦ ὁ ἥλιος ἐν σταυρῷ κρεμάμενον θεασάμενος ζόφον περιεβάλλετο καί ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο καί διερρύγνυτο ναοῦ τό καταπέτασμα· ἀλλ᾽ ἰδού νῦν βλέπω σε δι᾽ ἐμέ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον. Πῶς σέ κηδεύσω, Θεέ μου; ἤ πῶς σινδόσιν εἰλήσω; ποίαις χερσί δέ προσψαύσω τό σόν ἀκήρατον σῶμα; ἤ ποία ᾄσματα μέλψω τῇ σῇ ἐξόδῳ, οἰκτίρμον; Μεγαλύνω τά πάθη σου, ὑμνολογῶ καί τήν ταφήν σου σύν τῇ ἀναστάσει κραυγάζων· Κύριε, δόξα σοι».

Ἄν ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος εἶναι οἱ μάρτυρες τοῦ θανάτου καί τῆς ταφῆς, αἱ μυροφόροι γυναῖκες εἶναι οἱ πρῶτοι μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτές πού ἐπεθύμησαν νά συμπληρώσουν τίς ἐλλείψεις τῆς ἐσπευσμένης ταφῆς, ἀλλ᾽ ἀντί νά ἀλείψουν μέ μῦρα τό νεκρό σῶμα, ἀντί νά κλαύσουν γιά τόν νεκρό, ἔγιναν οἱ πρῶτοι θεαταί τοῦ κενοῦ τάφου καί πρῶτες αὐτές ἄκουσαν ἀπό τό στόμα τοῦ λευκοφόρου ἀγγέλου τό χαρούμενο καί παράδοξο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτές ἔγιναν ἀπό Μυροφόροι εὐαγγελίστριαι κι᾽ ἔφεραν τό εὐαγγέλιο τῆς ἐγέρσεως στούς μαθητάς καί στόν κόσμο.

Αὐτήν δέ ἀκριβῶς τήν μετάβασι τῶν Μυροφόρων στό μνῆμα καί τό ἀγγελικό μήνυμα, τό ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως, ποιητικά ἐπεξεργάζεται τό δοξαστικό τῶν αἴνων τοῦ β’ ἤχου. Εἶναι ποίημα τοῦ βασιλέως Λέοντος τοῦ Σοφοῦ καί ἐμπνέεται ἀπό τήν σχετική ἀναστάσιμο περικοπή τοῦ Κατά Μάρκον Εὐαγγελίου (Μάρκ. 16, 1-8), τό Β’ ἑωθινό Εὐαγγέλιο τῶν Κυριακῶν:

«Μετά μύρων προσελθούσαις ταῖς περί τήν Μαριάμ γυναιξί καί διαπορουμέναις πῶς ἔσται αὐταῖς τυχεῖν τοῦ ἐφετοῦ ὡράθη ὁ λίθος μετῃρμένος καί θεῖος νεανίας καταστέλλων τόν θόρυβον αὐτῶν τῆς ψυχῆς· Ἠγέρθη γάρ, φησιν, Ἰησοῦς ὁ Κύριος· διό κηρύξατε τοῖς κήρυξιν αὐτοῦ μαθηταῖς εἰς τήν Γαλιλαίαν δραμεῖν καί ὄψεσθαι αὐτόν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν, ὡς ζωοδότην καί Κύριον».

Καί πάλι λοιπόν τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων θά δοξολογηθῇ ὁ νικητής τοῦ θανάτου καί τοῦ Ἅδου. Ὁ νεκρός – τό βεβαιώνουν ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος, πού ἔγινε ζῶν – τό βεβαιώνουν αἱ Μυροφόροι. «Ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος» πού κατέβη στό βασίλειο τοῦ Ἅδου καί ἐνέκρωσε τόν Ἅδη μέ τό ἀνέσπερο φῶς Του, μέ τήν ἀστραπή τῆς Θεότητός Του. Αὐτός πού ἀνέστησε τούς πεθαμένους ἀπό τά σκοτεινά μνήματα. Ὁ ζωοδότης, πού μέ τήν ἀνάστασί Του σύναψε σέ ἀτελεύτητο δοξολογία τίς δυνάμεις τῶν οὐρανῶν καί τούς λαούς τῆς γῆς. Αὐτός πού ἀπέθανε καί κατέβη στόν Ἅδη, γιά νά μᾶς ἀνεβάσῃ μέ τήν ἔγερσί Του στούς οὐρανούς.

Αὐτό ἀκριβῶς ψάλλει ὁ ὑμνῳδός τοῦ ἀναστασίμου ἀπολυτικίου τοῦ β΄ ἤχου, πού θά ἀκουσθῇ τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων στούς ναούς μας:

«Ὅτε κατῆλθες πρός τόν θάνατον, ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος, τότε τόν Ἅδην ἐνέκρωσας τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος· ὅτε δέ καί τούς τεθνεῶτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας, πᾶσαι αἱ δυνάμεις τῶν ἐπουρανίων ἐκραύγαζον· Ζωοδότα Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, δόξα σοι».

ΠΗΓΗ: https://www.imaik.gr

Το άρθρο ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ :

«Χαρά μου, Χριστὸς Ἀνέστη. Δὲν ὑπάρχει τόπος γιὰ θλίψη στὴν καρδιὰ τοῦ χριστιανοῦ, γιατί ὁ Χριστὸς νίκησε τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὸν ἔσχατο ἐχθρό, τὸν θάνατο. Ὅλα τώρα πλημμυρίζουν ἀπὸ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως.»

 Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης : 

Το άρθρο ΛΟΓΙΑ Αναστάσιμα Αγίων..! εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Με τις τιμές του πετρελαίου όπως διαμορφώνονται, το πατροπαράδοτο έθιμο της καύσης του Ιούδα αποκτά νέα διάσταση

Η Ορθόδοξη Ανάσταση δεν είναι απλώς μια τελετουργία. Δεν είναι πυροτεχνήματα, δεν είναι βαρελότα, δεν είναι το «Χριστός Ανέστη» που αντηχεί τα μεσάνυχτα και ύστερα χάνεται μέσα σε καπνούς από ψησταριές. Είναι η κορυφαία στιγμή του εκκλησιαστικού έτους. Η νίκη της ζωής επί του θανάτου. Η υπέρβαση της απελπισίας. Η υπόσχεση ότι το σκοτάδι δεν έχει τον τελευταίο λόγο.

Και όμως, κάθε εποχή διαβάζει την Ανάσταση με τα δικά της βάρη.

Στην Ορθόδοξη παράδοση, το Πάθος προηγείται της Δόξας. Η Σταύρωση δεν παρακάμπτεται. Δεν ωραιοποιείται. Είναι ωμή, δημόσια, άδικη. Ο Χριστός δεν ανασταίνεται σε έναν ειρηνικό κόσμο. Ανασταίνεται μέσα σε έναν κόσμο βίας, εξουσίας και πολιτικού κυνισμού. Και αυτό ίσως είναι το πιο επίκαιρο στοιχείο του μηνύματος. Σήμερα ο πόλεμος δεν είναι μακρινή βιβλική αφήγηση. Είναι τηλεοπτικό πλάνο, είναι γεωπολιτικός υπολογισμός, είναι αγορές που ανεβοκατεβαίνουν. Από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή και από εκεί ως τις εντάσεις στην Ασία -με την Ταϊβάν στο επίκεντρο στρατηγικών νεύρων και τη Νότια Σινική Θάλασσα να βράζει- η παγκόσμια αστάθεια δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι καθημερινότητα.

Και η καθημερινότητα έχει κόστος. Οι τιμές της ενέργειας ανεβαίνουν, οι οικονομίες πιέζονται, οι κοινωνίες μετρούν τα ευρώ τους. Το Πάσχα, που κάποτε ήταν σύμβολο αφθονίας και γιορτής, φέτος μετριέται και σε κιλοβατώρες. Με τις τιμές του πετρελαίου όπως διαμορφώνονται, το πατροπαράδοτο έθιμο της καύσης του Ιούδα αποκτά νέα διάσταση. Δεν θα τον κάψουμε. Θα τον θάψουμε, με τιμές και εξοικονόμηση καυσίμων. Άντε μετά να πείσεις ότι πρόκειται για λαϊκή παράδοση και όχι για εφαρμογή ενεργειακής πολιτικής.

Το χιούμορ, όσο πικρό κι αν είναι, αποκαλύπτει μια αλήθεια. Ακόμη και οι γιορτές προσαρμόζονται στην οικονομία του πολέμου. Και όμως, η Ανάσταση δεν εξαρτάται από τις τιμές του πετρελαίου ούτε από τις γεωπολιτικές εντάσεις. Στην Εκκλησία, το Φως δεν είναι συμβολισμός ευημερίας. Είναι εμπειρία ελπίδας μέσα στο σκοτάδι. Το «Δεύτε λάβετε φως» δεν προϋποθέτει σταθερό χρηματιστήριο ούτε ειρηνικές αγορές. Προϋποθέτει κοινότητα. Σε μια εποχή που η Ασία επανακαθορίζει τον παγκόσμιο συσχετισμό ισχύος, που οι εμπορικοί δρόμοι γίνονται στρατηγικά εργαλεία και οι συμμαχίες αναδιατάσσονται, η Ανάσταση θυμίζει κάτι που υπερβαίνει τις αγορές. Ότι η Ιστορία κινείται, αλλά δεν αυτονομείται από την ηθική.

Το μήνυμα της Ορθοδοξίας δεν είναι φυγή από τον κόσμο. Είναι η μεταμόρφωσή του. Δεν αγνοεί τον πόλεμο, τον αντικρίζει. Δεν υποτιμά τη φτώχεια, τη συμμερίζεται. Δεν κλείνει τα μάτια στην αβεβαιότητα, τη φωτίζει. Ίσως φέτος το Πάσχα να είναι πιο λιτό. Ίσως τα τραπέζια να είναι πιο συγκρατημένα. Ίσως οι λαμπάδες να καούν λιγότερο χρόνο για λόγους οικονομίας. Αλλά η Ανάσταση δεν μετριέται σε λίτρα καυσίμου.

Μετριέται στην ικανότητα μιας κοινωνίας να κρατά το φως αναμμένο, ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω της μοιάζει να σκοτεινιάζει. Και αυτό, όσο κι αν ανεβαίνουν οι τιμές, δεν φορολογείται.

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com

Το άρθρο Ανάσταση στη σκιά του πολέμου – Μητροπολίτη Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνου εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Μετὰ ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Κύριος ἐμφανιζόταν διαρκῶς στοὺς μαθητές Του, γιὰ νὰ τοὺς ἐνισχύση καὶ νὰ ἐνδυναμώση τὴν πίστη των ὅτι ἡ ζωὴ νίκησε τὸν θάνατο. Ἐξ ἄλλου, πρὶν ἀπὸ τὴν Σταύρωσή Του τοὺς εἶχε προεξαγγείλει τόσο τὸ Πάθος ὅσο καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, ὕστερα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες. Ἦταν τόσος, ὅμως, ὁ πόνος τῶν μαθητῶν, τόσος «ὁ φόβος τῶν Ἰουδαίων» καὶ τόσο μεγάλη ἡ ἀπογοήτευσή των ὅτι ὁ θάνατος καὶ ἡ ταφὴ τοῦ ἀγαπημένου των σήμανε καὶ τὴν ὁριστική Του ἀπώλεια, ὥστε χρειάστηκε ὁ Κύριος νὰ ἐμφανιστῇ πολλὲς φορές, γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσῃ ὅτι πράγματι ἀνεστήθη. Ἀναφέρονται ἕνδεκα τέτοιες ἐμφανίσεις στὴν Καινὴ Διαθήκη, – ὅσα καὶ τὰ ἀντίστοιχα Ἑωθινὰ Εὐαγγέλια, ποὺ διαβάζονται κατὰ τὸν Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς- ἀλλὰ ὑπῆρξαν σίγουρα καὶ ἄλλες ποὺ δὲν περιγράφονται ἀναλυτικά.

Μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ ὄμορφες αὐτὲς διηγήσεις, μὲ βαθύτατο θεολογικὸ καὶ παιδαγωγικὸ περιεχόμενο, ἀναφέρει ὁ Λουκᾶς (κδ’ 12-35). Πρόκειται γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου σὲ δύο ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήκοντα, τὸν ἴδιο τὸν Λουκᾶ, κατὰ πᾶσα πιθανότητα, καὶ τὸν Κλεόπα. Πρόκειται γιὰ μιὰ ἀπὸ τὶς πλέον ἀναλυτικὲς περιγραφὲς ἐμφανίσεων τοῦ Κυρίου. Γιατί ἄραγε; Ἀξίζει νὰ παρατηρήσωμε κάποια στάδια αὐτῆς τῆς ξεχωριστῆς συναντήσεως καὶ συμπορεύσεως.

Στάδιο πρῶτο: Ὁ Κύριος ἐμφανίζεται ἀπρόοπτα –«ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς»- καὶ χωρὶς νὰ γίνῃ ἀντιληπτός –«οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ἐκρατοῦντο τοῦ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν»- στὴν πορεία τῶν δύο μαθητῶν πρὸς τὴν Ἐμμαούς, μιὰ μικρὴ πόλη σὲ ἀπόσταση 60 σταδίων ἀπὸ τὴν πόλη τοῦ Πάθους, τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ παρεμβαίνει στὸν διάλογό των. Ποιό εἶναι τὸ ἀντικείμενο τῆς συζητήσεώς των; Ποιό ἄλλο ἀπὸ «τὰ συμβεβηκότα» τῶν ἡμερῶν.

Στάδιο δεύτερο: Ὁ Κύριος, ἂν καὶ γνωρίζῃ, ὡς «ὁ ἐτάζων νεφροὺς καὶ καρδίας», καὶ τὸ θέμα τῆς συζητήσεώς των καὶ τὴν αἰτία τῆς ἀγωνίας των, ἐν τούτοις τοὺς ἐρωτᾶ μὲ ἐνδιαφέρον: «τίνες οἱ λόγοι οὗτοι οὕς ἀντιβάλλετε πρὸς ἀλλήλους καὶ ἐστὲ σκυθρωποί;», γιὰ νὰ τοὺς δώσῃ εὐκαιρία νὰ ἐξωτερικεύσουν τὸν πόνο των καὶ στὴν συνέχεια νὰ τοὺς παρηγορήσῃ. Στόχος του σ’ αὐτὴν τὴν φάση δὲν εἶναι οὔτε νὰ τοὺς ἐπιπλήξῃ, ποὺ δὲν τὸν ἀντιλήφθηκαν, οὔτε νὰ τοὺς «ἐπιβάλλῃ» τὴν παρουσία Του. Ἔτσι, ἐκεῖνοι, μὴ ὑποψιαζόμενοι τὴν θεϊκὴ ἐπίσκεψη, ἀφήνονται ἐλεύθεροι νὰ «ποῦν τὸν πόνο των»  καί, τὸ κυριώτερο, νὰ ἐκφράσουν τὴν διάψευση τῶν ἐλπίδων των, ὅτι «τρίτην ταύτην ἡμέραν ἄγει σήμερον ἀφ’ οὗ ταῦτα ἐγένετο» καὶ «ὁμέλλων λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραήλ» δὲν ἔχει δώσει σημεῖα ζωῆς. Ἀξίζει, στὸ σημεῖο αὐτό, νὰ διαπιστωθῆ, γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, ἡ προσμονὴ ἐκ μέρους των ἑνὸς ἐπιγείου Βασιλέως, λυτρωτοῦ τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ στὴν συνέχεια ἐξουσιαστή των σὲ βάρος τῶν ἄλλων λαῶν, παρὰ τὶς συνεχεῖς ἀντίθετες διαβεβαιώσεις τοῦ Κυρίου ὅτι ἡ Βασιλεία Του δὲν εἶναι δυναστικὴ ἐξουσία, κατὰ τὰ πρότυπα τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλὰ διακονία (Ματθ., κ’ 25-28) καὶ ἑκούσια συμμετοχὴ στὸ πάθος Του (Μάρκ., η’ 34-θ’ 1).

Στάδιο τρίτο: Μόλις ὁ Κύριος διαπιστώνει τὴν ἀπογοήτευσή των ἀλλὰ κυρίως τὴν ἀμφιβολία γιὰ τὴν ἀνάστασή Του, καθ’ ὅτι δὲν πιστεύουν στὰ λεγόμενα τῶν μαθητριῶν, οὔτε καὶ στὸ ἀντίκρυσμα τοῦ κενοῦ μνημείου ἀπὸ τοὺς ἄλλους μαθητές, τότε πιὰ τοὺς ἀπευθύνεται σὲ αὐστηρό τόνο: «ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ…», διότι λησμόνησαν ὅλες τὶς προφητεῖες ποὺ ἀναφέρονταν στὸ Πάθος καὶ στὴν ἔνδοξό Του Ἀνάσταση, καὶ ἀναγκάζεται νὰ τοὺς τὶς ἀναλύσῃ ἐκ νέου. Ἡ ἐπίπληξη αὐτὴ τοῦ Κυρίου πρὸς τοὺς δύο μαθητὲς ἔχει παιδαγωγικὴ ἀξία, διότι λειτουργεῖ ὡς ἀφετηρία γιὰ τὸ ξύπνημα ἀπὸ τὸν πνευματικό των λήθαργο.

Στάδιο τέταρτο: Πράγματι! Καθὼς «διερμήνευεν αὐτοῖς ἐν πάσαις ταῖς γραφαῖς περὶ ἑαυτοῦ», φαίνεται ὅτι τὰ λόγια Του εἶχαν τέτοια εὐεργετικὴ ἐπίδραση μέσα των, ποὺ σχεδὸν δὲν κατάλαβαν ὅτι ἔφθασαν στὸν προορισμό των!

Στάδιο πέμπτο: Ὁ Κύριος, ἀκριβῶς αὐτὴν τὴν στιγμή, γιὰ νὰ δοκιμάσῃ τὴν ἑτοιμότητά των νὰ «βαδίσουν» μόνοι των, «προσεποιοῖτο πορρωτέρω πορεύεσθαι». Ἦταν, ὅμως, τόσο γλυκεῖς οἱ λόγοι του καὶ τόσο μεγάλο τὸ βάλσαμο ποὺ ἔσταξε στὶς πληγωμένες των καρδιές, ὥστε «παρεβιάσαντο αὐτὸν λέγοντες﮲ μεῖνον μεθ’ ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέρας ἐστὶ καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα». Μοιάζει νὰ διήρκεσε ὧρες αὐτὴ ἡ συνομιλία, ἀπὸ τὸ πρωῒ μέχρι τὸ βράδυ. Καὶ ὅμως!  Ἡ ἀπόσταση τῶν 60 σταδίων, ποὺ χώριζε τὶς δύο πόλεις, διανύεται σὲ περίπου δύο ὧρες. Δύο, λοιπόν, ὧρες ὑπῆρξαν ἀρκετές, γιὰ νὰ συντελεσθῆ τὸ «θαῦμα», νὰ μεταστραφῆ ἡ διάθεση τῶν μαθητῶν, ὥστε νὰ μὴν θέλουν νὰ ἀποχωριστοῦν τὸν ἄγνωστο, ἀκόμη, συνοδοιπόρο των, ποὺ τοὺς ἔχει, ὅμως, σαγηνεύσει μὲ τὸν λόγο Του!

Στάδιο ἕκτο: Ὁ Κύριος δὲν «μπορεῖ»  νὰ ἀντισταθῆ στὴν ἐπιθυμία τῶν μαθητῶν νὰ μείνη κοντά των. Ἐξ ἄλλου, μέλλει νὰ ὁλοκληρώση τὸ σχέδιό Του, ποὺ εἶναι, ὅπως ἔγινε φανερό, ἡ ἐνδυνάμωση τῶν μαθητῶν στὴν πίστη τοῦ γεγονότος τῆς Ἀναστάσεώς Του. Ἔτσι, γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, τοὺς «ἀποκαλύπτεται» «ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου», στὴν κοινωνία δηλ. μὲ Αὐτόν, στὴν μετοχὴ στὸ Σῶμα Του. Οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν μαθητῶν τότε μόνον «διηνοίχθησαν καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν», ὅταν Τὸν συνάντησαν καὶ «κοινώνησαν» μὲ τὸν Παθόντα καὶ νῦν Ἀναστάντα Κύριό των!

Στάδιο ἕβδομο: Ὅταν πλέον ἔχει ἐνδυναμωθῆ ἀρκετὰ ἡ καρδία των, «ὁ Κύριος ἐγένετο ἄφαντος». Ὅπως διακριτικὰ ἐμφανίστηκε, ἔτσι καὶ διακριτικὰ ἀποχωρεῖ καὶ ἀφήνει τοὺς μαθητὲς μόνους νὰ κάνουν τὴν αὐτοκριτική των: Μά, πῶς δὲν τὸν καταλάβαμε τόση ὥρα; «Οὐκ ἦν ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἐν ἡμῖν;»

Τὸ συγκεκριμένο ἐρώτημα δὲν ἀποτελεῖ ἀπορία μόνον τῶν συγκεκριμένων μαθητῶν τοῦ Κυρίου ἀλλὰ ὅλων τῶν «πιστῶν», ὅλων τῶν ἐποχῶν. Χρειάζεται νὰ περάσουν ὧρες, μέρες, μῆνες, χρόνοι, ἀκόμη καὶ μιὰ ὁλόκληρη ζωή, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι ὁ Κύριος δὲν εἶναι ἀλλοῦ, εἶναι ἀνάμεσά μας, παρακολουθεῖ διακριτικὰ τὶς σκέψεις μας, διαβάζει τοὺς λογισμούς μας καὶ συμπορεύεται μαζί μας στὸ ταξίδι τοῦ βίου μας. Ἁπλῶς ἐμεῖς δὲν τὸ βλέπομε οὔτε τὸν ἀναγνωρίζομε ὡς συνοδοιπόρο μας, διότι εἴμαστε ἀπορροφημένοι «στὰ συμβεβηκότα τῶν ἡμερῶν» μας, καὶ θεωροῦμε ὅτι Ἐκεῖνος δὲν (μᾶς) κατανοεῖ, ὅτι εἶναι «ὁ  μόνος παροικῶν ἐν Ἱερουσαλήμ» καὶ «μὴ εἰδὼς τὰ γενόμενα ἐν αὐτῇ»! Ἀλήθεια, πόσο λίγο Τὸν γνωρίζομε καὶ πόσο πολὺ Τὸν ἔχομε παρεξηγήσει!

Ὁ Κύριος ὄχι μόνον κατανοεῖ καὶ ἐμᾶς καὶ τὰ γύρω μας συμβεβηκότα, ἀλλά, πολὺ περισσότερο, προσφέρεται νὰ μᾶς ἀφυπνίσῃ ἀπὸ τὴν δική μας ἄγνοια καί, τὸ δυσκολότερο, νὰ διασκεδάση τὶς ἀμφιβολίες μας. Μᾶς ἐνθαρρύνει, μάλιστα, νὰ Τοῦ ἐξομολογηθοῦμε τὸν πόνο μας, ὅπως ἐνεθάρρυνε καὶ τοὺς δύο μαθητές, καὶ ὅταν τὸ κάνωμε, σὰν τὸν στοργικὸ πατέρα ἢ τὸν μεγαλύτερο ἀδελφό, μᾶς πιάνει ἀπὸ τὸ χέρι καὶ μᾶς δείχνει ἕνα ἕνα τὰ «σημεῖα» Του.

Τὸ ζήτημα εἶναι: Ἐμεῖς ἔχομε καθαρίσει τὰ ὄμματα τῆς διανοίας μας, ἔχομε ξεσκονίσει τὸν καθρέπτη τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς μας, ὥστε νὰ βλέπωμε μὲ διαύγεια τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως, τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, ποὺ λάμπει ἰδιαιτέρως αὐτὲς τὶς ἡμέρες; Τότε ἴσως θὰ συνειδητοποιήσωμε καλύτερα καὶ τὴν προτροπὴ τοῦ ψαλμωδοῦ: «Καθαρθῶμεν τὰς αἰσθήσεις καὶ ὀψώμεθα τῷ ἀπροσίτῳ φωτί τῆς ἀναστάσεως Χριστὸν ἐξαστράπτοντα…». Μόνον ἐὰν καθαρίσωμε τὸ ἔσοπτρό μας ἀπὸ τὶς κάθε λογῆς ἁμαρτίες καὶ μολυσμένες σκέψεις, τότε καὶ μόνον τότε θὰ δοῦμε μὲ ἄλλα μάτια, μὲ τὰ ἀναστημένα μάτια, τὰ μόνα καθαρὰ καὶ ἀληθινά. Τόσο καθαρά, ὥστε νὰ βλέπουν τὸν Χριστὸ νὰ ἀστράφτῃ ἀπὸ τὸ ἀπρόσιτο φῶς τῆς Ἀναστάσεως, προσιτό, μόνον, σὲ ὅσους ἔχουν καταστήσει ἀστραφτερὴ τὴν ὕπαρξή των, ὥστε νὰ μπορέσῃ νὰ γεύεται τὴν ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως, μὲ τὴν χάρη, ἀσφαλῶς, τοῦ Θεοῦ!

Ἂς ἀγωνιζώμαστε, ἑπομένως, ἀδελφοί μου, ὡς γνήσια καὶ πιστὰ τέκνα Κυρίου, νὰ γινώμαστε ἔμπειροι τοῦ ἀναστασίμου αὐτοῦ φωτός, τώρα μάλιστα πού «τὰ πάντα πεπλήρωται φωτός», ἐναρμονίζοντες τὴν ζωή καὶ τὴν πολιτεία μας μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν πολιτεία τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, ὥστε συμπορευόμενοι μὲ Αὐτὸν καὶ καταυγαζόμενοι ἀπὸ τὸ πλούσιο φῶς Του νὰ κατορθώσωμε νὰ «κοινωνήσωμε» μαζί Του «ἐκτυπώτερον (τελειώτερα καὶ καθαρώτερα) ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς Βασιλείας Του». Γένοιτο!

ΠΗΓΗ: https://alopsis.gr

Το άρθρο Συμπόρευση με τον Αναστάντα Κύριο (Σοφία Μπεκρή, φιλόλογος-θεολόγος) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Αλλά δεν είναι εκείνος που αμφέβαλλε σ’ όλη τη ζωή του η που παρέμεινε άπιστος στο μυστήριο της Θεικής αποκάλυψης του Κυρίου. Πρέπει να θυμηθούμε ότι όταν οι Απόστολοι και ο Κύριος έμαθαν ότι αρρώστησε ο Λάζαρος, ο Κύριος τους είπε: Ας επιστρέψουμε στα Ιεροσόλυμα. Στα λόγια του Κυρίου οι άλλοι Απόστολοι απάντησαν: Αλλά οι Ιουδαίοι θέλουν να σε σκοτώσουν εκεί, γιατί θα πρέπει να επιστρέψουμε; Μονάχα ο Απόστολος Θωμάς απάντησε: Ας Τον ακολουθήσουμε και ας πεθάνουμε μαζί μ’ Εκείνον. Ήταν προετοιμασμένος όχι μόνο να είναι στα λόγια μαθητής Του, όχι μόνο να Τον ακολουθήσει όπως ένας μαθητής ακολουθεί τον δάσκαλό του, αλλά να πεθάνει μαζί Του, όπως ένας άνθρωπος που αποφασίζει να πεθάνει με τον φίλο του και εάν χρειαστεί χάριν του φίλου του. Ας θυμηθούμε λοιπόν το μεγαλείο της ψυχής του, την πίστη και την ακεραιότητα του χαρακτήρα του.

Τι συνέβη όμως όταν μετά την Ανάσταση του Χριστού οι Απόστολοι ανήγγειλαν σ’ αυτόν που μονάχα αυτός δεν είχε δεί τον Κύριο, ότι αντίκρισαν πραγματικά τον αναστάντα Χριστό; Γιατί δεν πίστεψε τα λόγια τους; Γιατί αμφέβαλλε; Γιατί είπε ότι χρειαζόταν αποδείξεις, απτές αποδείξεις; Επειδή όταν τους αντίκρισε τους είδε χαρούμενους με ο,τι είδαν, ήταν χαρούμενοι που ο Χριστός δεν ήταν πιά νεκρός, που ήταν ζωντανός, χαρούμενοι για την νίκη που είχε κερδηθεί. Και όμως παρατηρώντας τους δεν είδε σε αυτούς καμία αλλαγή. Ήταν οι ίδιοι, μόνο που ήταν γεμάτοι από χαρά αντί για φόβο. Και ο Θωμάς τους είπε : Μόνο εάν Τον δω, μόνο εάν γίνω μάρτυρας της Αναστάσεως θα μπορέσω να πιστέψω.

Δεν είναι το ίδιο που μπορεί να μας πεί κάποιος που μας συναντά;

Πριν λίγες ημέρες ομολογήσαμε με πάθος, με ειλικρίνεια και με πίστη την Ανάσταση του Κυρίου και το πιστεύουμε με όλο μας το είναι· και όμως, όταν μας συναντούν οι άνθρωποι στο σπίτι, στον δρόμο, στον χώρο της εργασίας μας, μας βλέπουν και αναρωτιούνται: Ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι, τι τους συνέβη;

Οι Απόστολοι είχαν δεί τον αναστάντα Κύριο, αλλά η Ανάσταση δεν ήτανε γι’ αυτούς βίωμα, δεν σήμαινε γι’ αυτούς το πέρασμα από τον θάνατο στην αιώνια ζωή. Το ίδιο συμβαίνει και σε μας· εάν εξαιρέσουμε τους αγίους, που όταν τους συναντάει κάποιος αντιλαμβάνεται ότι το μήνυμα που φέρουν είναι αληθινό.

Τι υπάρχει στο δικό μας μήνυμα που δεν ακούγεται; Επειδή μιλάμε αλλά δεν είμαστε αυτό που πρέπει να είμαστε. Θα έπρεπε να διαφέρουμε τόσο από τους ανθρώπους που δεν έχουν νοιώσει την εμπειρία του ζωντανού, αναστημένου Χριστού, που μοιράστηκε με μας τη ζωή Του, που μας έστειλε το Άγιο Πνεύμα, όπως, σύμφωνα με τα λόγια του C. S. Lewis, διαφέρει ένα άγαλμα από έναν άνθρωπο. Ένα άγαλμα μπορεί να είναι μεγαλοπρεπές, λαμπρό, αλλά είναι πέτρα. Ένας άνθρωπος μπορεί να μας συγκινεί λιγότερο εξωτερικά, είναι όμως ζωντανός, είναι μία μαρτυρία ζωής.

Ας εξετάσουμε τους εαυτούς μας και ας αναρωτηθούμε σε ποια κατάσταση βρισκόμαστε, γιατί οι άνθρωποι που συναντάμε δεν καταλαβαίνουν ότι αποτελούμε μέλη του σώματος του αναστημένου Κυρίου και ναοί του Αγίου Πνεύματος; Γιατί;

Ο καθένας μας έχει να δώσει τη δική του απάντηση σ’ αυτήν την ερώτηση. Ο καθένας από εμάς ας εξετάσει τον εαυτό του και ας ετοιμαστεί να απαντήσει με βαθειά συνείδηση, ας κάνουμε ο,τι είναι αναγκαίο για ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας, έτσι που οι άνθρωποι που μας συναντούν, όταν θα μας βλέπουν, θα λένε: Δεν έχουμε ξανασυναντήσει τέτοιους ανθρώπους, έχουν κάτι που δεν το έχουμε δεί σε κανέναν άλλον. Τι είναι αυτό; Και θα μπορέσουμε να τους απαντήσουμε ότι είμαστε φορείς της ζωής του Χριστού. Είμαστε μέλη του σώματός Του. Μέσα από εμάς ενεργεί η ζωή του Αγίου Πνεύματος. Είμαστε ναός Του. Αμήν.

Πηγή: www.agiazoni.gr

Το άρθρο Η Ψηλάφηση του Θωμά: Μαρτυρία και Βίωμα – Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom (†) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

«Εορτάσωμεν τοίνυν την εορτήν ταύτην εν η ανέστη ο Κύριος.  Ανέστη γαρ, και την οικουμένην εαυτώ συνανέστησε» – Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Του  Β. Χαραλάμπους

«Από της Αγίας αναστασίμου Χριστού του Θεού ημών ημέρας, μέχρι της καινής Κυριακής την όλην εβδομάδα εν ταις αγίαις εκκλησίαις σχολάζειν δει απαραλείπτως τους πιστούς εν ψαλμοίς, και ύμνοις, και ωδαίς πνευματικαίς, ευφραινομένους εν Χριστώ, και εορτάζοντας, και τη των θείων Γραφών αναγνώσει προσέχοντας, και των αγίων μυστηρίων κατατρυφώντας», αναφέρει ο 66^ος Κανόνας της εν Τρούλλω Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου.

Η Διακαινήσιμος Εβδομάδα αρχίζει από την Κυριακή του Πάσχα και τελειώνει τη Κυριακή του Θωμά.  Να σημειώσομε ότι κατά τη Διακαινήσιμο Εβδομάδα, σύμφωνα με την Τυπική Διάταξη της Εκκλησίας μας, η Ακολουθία του Πάσχα ψάλλεται καθημερινά, εκτός φυσικά του «Δεύτε λάβετε φως», έθος το οποίο η Εκκλησία μας ακολούθησε μεταγενέστερα, από την Ακολουθία του Αγίου Φωτός που τελείται στον Πανάγιο Τάφο του Χριστού.

Τη Διακαινήσιμο Εβδομάδα ομορφαίνουν και οι λιτανείες που συνηθίζονται σε πολλά Μοναστήρια, στα Κυκλαδίτικα νησιά, στην Ελληνική Μεγαλόνησο Κύπρο (στα χωρια Άλωνα, Αγρός), αλλά και αλλού στην Ελλάδα.  Είναι χαρακτηριστικές οι λιτανείες που γίνονται στο Άγιον Όρος, της Εικόνας του Άξιον Εστί που λιτανεύεται κατά τη Δευτέρα της Διακαινησίμου στην περιοχή των Καρυών, της Εικόνας της Φοβεράς Προστασίας της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου, κατά τη Τρίτη της Διακαινησίμου, της Παναγίας της Πορταΐτισσας στην Ιερά Μονή Ιβήρων κ.λ.π.

Η Εκκλησία μας όρισε ως μια ημέρα να λογίζεται η Διακαινήσιμος Εβδομάδα,  για να καθίσταται η Πασχάλιος χαρά παιδαγωγούσα στο λαμπροφόρο γεγονός της Αναστάσεως, άνευ του οποίου θα ήταν ματαία η Πίστις ημών, κατά τον Απόστολο Παύλο (Α΄Κορ.ιε,17).  «Εσόμεθα γαρ ούτω Χριστώ συνανιστάμενοί τε, και συνανυψούμενοι», αναφέρει ο 66^ος  Κανόνας της εν Τρούλλω Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου.  Και για να χρησιμοποιήσομε τη φράση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «τοιαύτα γαρ τα δώρα τα πνευματικά» της Αγίας ημέρας της Ανάστασης.

Η ονομασία Διακαινήσιμος, έλκει την καταγωγή της από το παλαιό έθος της Εκκλησίας μας, όπου μετά την ομαδική βάπτιση των Κατηχουμένων τη νύχτα του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου, η εβδομάδα που ακολουθούσε εκαλείτο Διακαινήσιμος, δια το γεγονός της ανακαινίσεως των βαπτισθέντων.  Η εβδομάδα αυτή εκαλείτο και «λευκή εβδομάδα», γιατί όλη την εβδομάδα εφορούσαν τα λευκά ενδύματα της βάπτισης. Ήταν οι οκτώ ημέρες των νεοφύτων (νεοφωτίστων), κατά των Άγιο Αυγουστίνο.

«Και αυτός μεν ανέστη, τα δεσμά του θανάτου διαρρήξας∙  ημάς δε ανέστησε, τας σειράς των ημετέρων αμαρτιών διαλύσας»,  λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Με τον τρόπο που ο λειτουργικός χρόνος παρέχει τη δυνατότητα στον πιστό Χριστιανό της βίωσης της εορτής, τοιουτοτρόπως με τον ορισμό της Διακαινησίμου Εβδομάδας, που σοφά όρισε η Εκκλησία μας, σωτηριωδώς παρέχεται  η δυνατότητα στον Χριστιανό της βίωσης της Φωτοφόρου ημέρας της Ανάστασης. Ο σωτηριώδης αυτός τρόπος εορτασμού της Ανάστασης του Χριστού μας, γίνεται οδηγός της βιώσεως της Πασχαλίου χαράς και της Ανάστασης του Κυρίου μας

Ο  Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει «Εννόησον τοίνυν, αγαπητέ, χαράς μέγεθος, ότι και αι άνω δυνάμεις ημίν συνεορτάζουσι∙ συγχαίρουσι γαρ τοις ημετέροις αγαθοίς.  Και γαρ ει και ημετέρα η χάρις η παρά του Δεσπότου, αλλά και εκείνων η ηδονή».

«Πεφώτισται τα σύμπαντα, τη Αναστάσει σου Κύριε», ψάλλομε το εσπέρας της Δευτέρας της Διακαινησίμου.

«Χαράς τα πάντα πεπλήρωται, της Αναστάσεως την πείραν ειληφώτα», εις τους Αίνους της Τρίτης της Διακαινησίμου.

«Δεύτε ανυμνήσωμεν λαοί, την του Σωτήρος τριήμερον Έγερσιν», το εσπέρας  της Τρίτης της Διακαινησίμου.

«Mέγα θαύμα, ο των αοράτων Κτίστης, δια φιλανθρωπίαν σαρκί παθών, ανέστη ο αθάνατος», το εσπέρας  της Τετάρτης της Διακαινησίμου.

«Σήμερον ο Χριστός, θανάτον πατήσας, καθώς είπεν, ανέστη», το εσπέρας  της Πέμπτης της Διακαινησίμου.

«Την εκ νεκρών σου Ανάστασιν, δοξολογούμεν Χριστέ, δι’ ης ηλευθέρωσας Αδαμιαίον γένος», το εσπέρας  της Παρασκευής της Διακαινησίμου.

«Εορτάσωμεν τοίνυν την εορτήν ταύτην εν η ανέστη ο Κύριος.  Ανέστη γαρ, και την οικουμένην εαυτώ συνανέστησε», λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.  Έτσι και η Εκκλησία μας, ώρισε να εορτάζεται το σωτηριώδες γεγονός της Ανάστασης «από της Αγίας αναστασίμου Χριστού του Θεού ημών ημέρας, μέχρι της καινής Κυριακής».

Σημείωση :  Κατά την εβδομάδα της Διακαινησίμου, γίνεται κρεωφαγία όλες τις ημέρες.  Φυσικά εξαιρούνται οι μοναχοί κυρίως, που από εγκράτεια και όχι από απέχθεια, δεν καταλύουν κρέας.  Δυστυχώς δεν είναι λίγοι οι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι καλούμενοι «χορτοφάγοι», οι οποίοι όχι από αγάπη προς τον γλυκύτατο  Ιησού, αλλά παρασυρόμενοι από Ινδουϊστικές ‘’φιλοσοφίες’’, και από τις εναλλακτικές πλάνες, αυτές τις Άγιες μέρες της Διακαινησίμου Εβδομάδας ακολουθούν  το ‘’οδυνηρό’’ Νεοεποχίτικο της πλάνης ‘’τυπικό’’.

ΠΗΓΗ: https://anastasiosk.blogspot.com

Το άρθρο Η ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΣ – Βασίλειος Χαραλάμπους εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

  Λαμπροφορά η ψυχή. Άμετρη η ευσπλαχνία Του. Από τα σκοτάδια της φυλακής του Άδου, ο Φωτοδότης μας πέρασε στο ανέσπερο Φως . Και από την πικρή σκλαβιά του νοητού Φαραώ, στην ελευθερία της γης της επαγγελίας.

Το άρθρο Κάθε Κυριακή…έξω από τον Τάφο του Χριστού! εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Το άρθρο Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Με τη μέριμνα αυτή επιβεβαιώνεται, με άλλα λόγια, η ενότητα της θριαμβεύουσας και της στρατευόμενης Εκκλησίας, η κοινή πορεία προς τη Βασιλεία του Θεού, η αλληλεγγύη του Σώματος του Χριστού που υπερβαίνει τόπους, καιρούς, ακόμη και τη βιολογική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Βέβαια, είναι αλήθεια ότι μέσα στη ζωή της Εκκλησίας έχουμε τη δυνατότητα να τιμάμε τους κεκοιμημένους αδελφούς και πατέρες μας μέσα από πολλές ευκαιρίες. Από την καθημερινή προσευχή μας, τις ειδικές Ακολουθίες (τρισάγια, μνημόσυνα κ.λπ.), ή και κάθε Σάββατο, που είναι ημέρα αφιερωμένη στη μνήμη τους. Πέραν αυτών, ωστόσο, δύο Σάββατα του έτους, αυτό της Απόκρεω και το σημερινό της Πεντηκοστής, αφιερώνονται ειδικά στη μακάρια ανάπαυση των αποδημησάντων αδελφών μας.

Ειδικότερα στις τελευταίες αυτές περιπτώσεις “μνείαν ποιούμεθα” των αδελφών που εγκατέλειψαν τον παρόντα βίο σε συνθήκες εμπερίστατες, οπότε δεν έτυχαν των συνήθων καθορισμένων εκκλησιαστικών τελετών: όσων δηλαδή ξεψύχησαν κατά τη διάρκεια πολέμων, ταξιδιών, σε μακρινούς και απόμερους τόπους, σε βρεφική ηλικία, σε δυστυχήματα ή ακόμα και όσοι λόγω φτώχειας και ένδειας δεν αξιώθηκαν της εξοδίου Ακολουθίας και των υπόλοιπων της Εκκλησίας ευχών.

Την παραμονή, λοιπόν, της  μεγάλης γιορτής της φανέρωσης της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο, της Πεντηκοστής, δεν λησμονούμε τους προαπελθόντες αδελφούς μας και διατρανώνουμε την Οικουμενικότητα και την Καθολικότητα της Μίας και Αδιαίρετης Κοινωνίας του εκκλησιαστικού σώματος. Οι προσευχές των ζωντανών ενώνονται εν Χριστώ με αυτές των κεκοιμημένων στην ευχαριστιακή κοινωνία και δίνουν την ευκαιρία στον Φιλεύσπλαχνο Πατέρα να προσφέρει τη συγχώρεση, όπως διδάσκει η εκκλησιαστική μας Παράδοση.

Δεόμενοι για τους αδελφούς που δεν ζουν πλέον μαζί μας, εκφράζουμε την αγάπη μας γι’ αυτούς και έχουμε έτσι τη δυνατότητα να απαλύνουμε τη θλίψη μας και να έλθουμε σε κοινωνία μαζί τους διατηρούμενοι όλοι στην αιώνια μνήμη και αγάπη του Θεού. Παράλληλα, προτρεπόμαστε να επιδοθούμε σε έργα ευποιΐας και αγάπης, προς όφελος αυτών που εξεδήμησαν αλλά και ημών των ιδίων.

Πέτρος Παναγιωτόπουλος, Αν. Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr

Το άρθρο Ψυχοσάββατο Πεντηκοστής εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".