Όλοι γνωρίζουμε το θαύμα της Ανάστασης του Λαζάρου, όμως πόσοι από εμάς γνωρίζουμε τι απέγινε ο Λάζαρος μετά από αυτό; Πώς έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, πού και πότε τελικά πέθανε;

Ο Λάζαρος, ο επονομαζόμενος Δίκαιος και Τετραήμερος, ήταν αδελφός της Μάρθας και της Μαρία, με τις οποίες ζούσε στη Βηθανία, κοντά στα Ιεροσόλυμα. Στο σπίτι τους είχε φιλοξενηθεί επανειλημμένα ο Χριστός, όταν περνούσε από την περιοχή, με κατεύθυνση προς την Ιερουσαλήμ.

Όπως ήταν φυσικό, το θαύμα της εγέρσεως του Λαζάρου εξέγειρε τους Ιουδαίους και «εβουλεύσαντο οι αρχιερείς, ίνα και τον Λάζαρον αποκτείνωσιν» (Ιω. ιβ΄ 9-11), καθότι ήταν το ζωντανό τεκμήριο του θαύματος.

Ετσι ο Άγιος διωκόμενος από τους Ιουδαίους καταφεύγει στη νήσο Κύπρο, όπου τον συναντούν οι απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας και τον χειροτονούν πρώτον επίσκοπο Κιτίου.

Το αρχαίο Κίτιο, η πόλη του φιλοσόφου Ζήνωνος είχε τη μεγάλη τιμή να ευαγγελισθεί το λόγο της Αληθείας όχι από έναν απλό εργάτη του Ευαγγελίου αλλά από ένα προσωπικό φίλο του Κυρίου. Σύμφωνα με τον Άγιο Επιφάνιο επίσκοπο Κωνσταντίας της Κύπρου (367-403), ο δίκαιος Λάζαρος έζησε άλλα τριάντα χρόνια μετά την έγερσή του.

«Εν παραδόσεσιν εύρομεν ότι τριάκοντα ετών ήταν τότε ο Λάζαρος ότε εγήγερται, μετά δε το αναστήναι αυτόν άλλα τριάκοντα έζησε, και ούτω πρός Κύριον εξεδήμησε κοιμηθείς».

Οι παραδόσεις τον θέλουν σκυθρωπό και αγέλαστο κατά την παρούσα ζωή, και αυτό οφειλόταν στα όσα είχε δει κατά την τετραήμερη παραμονή του στον Άδη. Οι ίδιες παραδόσεις αναφέρουν ότι δε γέλασε ποτέ στη ζωή του παρά μία φορά, όταν είδε κάποιον να κλέβει ένα πήλινο αγγείο και σχολίασε αποφθεγματικά: «το ένα χώμα κλέβει το άλλο».

Άλλη παράδοση συνδέει τον Άγιο με την Αλυκή της Λάρνακος (σημερινή ονομασία του Κιτίου). Στη θέση της Αλυκής υπήρχε τον καιρό του Αγίου ένα μεγάλο αμπέλι. Διερχόμενος μια μέρα από εκεί ο Άγιος, δίψασε και ζήτησε λίγο σταφύλι από τη γυναίκα-ιδιοκτήτη του αμπελιού.

Εκείνη αρνήθηκε και για να την τιμωρήσει, μετέτρεψε θαυματουργικά το τεράστιο αμπέλι σε αλυκή. Η παράδοση αυτή επιβεβαιώνεται από τους εργάτες που συλλέγουν το αλάτι. Ισχυρίζονται ότι σκάβοντας βρίσκουν ρίζες και κορμούς αμπελιού. Λέγεται μάλιστα, πως στο μέσο της αλυκής βρίσκεται πηγάδι με γλυκό νερό, γνωστό ως «πηγάδι της «ρκάς» δηλ. της γριάς.

Ο Συναξαριστης της Κωνσταντινουπόλεως, σχετικά με αυτή την παράδοση, αναφέρει ότι τη λίμνη διεκδικούσαν δύο αδέλφια, οι οποίοι ήρθαν σε έντονη ρήξη για την κατοχή της. Ο Άγιος «διά προσευχής εξήρανε και εις άλατος φύσιν αυτήν επήξατο».

Στα «Πάτρια» του Αγίου Όρους γίνεται άμεση σύνδεση της Κύπρου και του Αγίου Λαζάρου με τη Θεοτόκο και τον Άθωνα. Η μητέρα του Κυρίου, συνοδευομένη από τόν Ευαγγελιστή Ιωάννη, ήλθε στο Κίτιο, συνάντησε τον Άγιο Λάζαρο, στον οποίο μάλιστα δώρησε ωμοφόριο και επιμάνικα, ενώ στη συνέχεια επισκέφθηκε τόν Άθω.

Σύμφωνα πάντα με τον Συναξαριστή της Κωνσταντινουπόλεως, ο Άγιος ετάφη σε μαρμάρινη λάρνακα η οποία έφερε την επιγραφή: «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος του Χριστού». Η λάρνακα τοποθετήθηκε αργότερα σε έναν μικρό ναό.

Πέραν από την πληροφορία του αγίου Επιφανίου, σχετικά μέ τά τριάντα χρόνια της δεύτερης ζωής του Αγίου, η παλαιότερη, κατά τους ερευνητές, μαρτυρία για την παράδοση της παρουσίας του αγίου Λαζάρου στην Κύπρο αποδίδεται στον Άγιο Ιωάννη Ευβοίας, πρεσβύτερο και μοναχό του Πατριαρχείου Αντιοχείας (περι τό 744). Ο Άγιος σε ομιλία του «Εις τον τετραήμερον Λάζαρον» αναφέρει: «΄Εμοι γάρ είρηκεν γέρων τις περι του μακαρίου Λαζάρου πληροφορηθείς από γραφης τών αυτου υπομνημάτων, ότι εν Κύπρω τη νήσω επίσκοπος γενάμενος και τόν του μαρτυρίου στέφανον υπέρ Χριστου ανεδήσατο τόν δρόμον τελέσας και την πίστην τηρήσας και συν τώ Χριστώ αιωνίως αγάλλεται».

Όπως γίνεται φανερό, γύρω στα 744 στον χώρο της Αντιοχείας είναι γνωστή και διαδεδομένη η παράδοση για τον Άγιο Λάζαρο. Η πληροφορία για μαρτυρικό θάνατο του Αγίου είναι μοναδική και δεν συναντάται σε άλλους εκκλησιαστικούς συγγραφείς.

Η τριακονταετής παραμονή του αγίου Λαζάρου στον επισκοπικό θρόνο του Κιτίου είναι γνωστή και στον Άγιο Θεόδωρο το Στουδίτη (759-826), ο οποιος αναφέρει εις τας Κατηχήσεις του: «Λαζάρου του μακαριωτάτου εορτάζωμεν τα μνημόσυνα, μαλλον δέ τά εγέρσια, Λαζάρου εκείνου τά τριάκοντα έτη ζήσαντος, ώς ο λόγος, και επισκοπήσαντος μετά την ανάζησιν».

Η ανακομιδη και μετάθεση του ιερού λειψάνου του αγίου Λαζάρου από το Κίτιο στην Κωνσταντινούπολη, η οποία τιμάται από την Εκκλησία τη 17ην Οκτωβρίου, έγινε κατά το έτος 899/900 μετά από εντολή του αυτοκράτορος Λέοντος Στ΄ του Σοφού.

Η μετάθεση του λειψάνου περιγράφεται λεπτομερώς σε δύο πανηγυρικούς λόγους που εκφώνησε μπροστά στο ιερό λείψανο παρουσία του αυτοκράτορος ο μαθητής του Μεγάλου Φωτίου, μητροπολίτης Καισαρείας Αρέθας (850-μετά το 932).

Στον πρώτο Λόγο, ο λόγιος κληρικός εκθειάζει το γεγονός της αφίξεως του λειψάνου στην Κωνσταντινούπολη, ενώ στο δεύτερο περιγράφει διεξοδικά την πομπή που σχηματίσθηκε, με τη συμμετοχή του αυτοκράτορα, για τη μεταφορά του λειψάνου από τη Χρυσούπολη στην Αγία Σοφία.

Ο Λέων Στ΄, ως αντάλλαγμα της μεταφοράς του λειψάνου στην Κωνσταντινούπολη, απέστειλε χρήματα και τεχνίτες στην Κύπρο, όπου έκτισαν το μεγαλοπρεπή ναό του Αγίου, ο οποίος διατηρείται ως σήμερα στη Λάρνακα.

Εκτός τούτου οικοδόμησε μονή στην Κωνσταντινούπολη επ’ ονόματι του δικαίου Λαζάρου, όπου εναπόθεσε το ιερό λείψανο. Στην ίδια μονή μεταφέρθηκε αργότερα από την ΄Εφεσο και το λείψανο της αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής. Κατά τη βυζαντινή εποχή διατηρήθηκε το έθος να εκκλησιάζεται στη μονή κατά το Σάββατο του Λαζάρου, ο ίδιος ο αυτοκράτορας.

Το ιερό λείψανο του Αγίου πρέπει να μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με την παλαιά λάρνακα.

Τούτο συμπεραίνεται από το ότι η μαρμάρινη λάρνακα, που εναπόκειται σήμερα κάτω από την αγία Τράπεζα του ομωνύμου ναού στη Λάρνακα, φέρει επιγραφή, σε μεγαλογράμματη γραφή, «ΦΙΛΙΟΥ» (ονομαστική: Φίλιος), ενώ η παλαιά «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος του Χριστού». Στη σημερινή λάρνακα ανευρέθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1972 τμήμα του ιερού λειψάνου του δικαίου Λαζάρου μέσα σέ ξύλινη θήκη.

Το γεγονός αυτό υποδεικνύει ότι οι Κιτιείς δεν πρέπει να είχαν παραδώσει ολόκληρο το λείψανο στον αυτοκράτορα αλλά το μεγαλύτερο μέρος του. Εξάλλου και ο Αρέθας στους Λόγους του δέν αναφέρεται σε άφθαρτο σκήνωμα αλλά σε «οστά » και «κόνιν».

Εκτός αυτού ρωσική πηγή στη βιβλιοθήκη της Οξφόρδης αναφέρει ότι ένας Ρώσος μοναχός από το Μοναστήρι του Πσκώβ, που επισκέφθηκε κατά το 16ο αιώνα την πόλη της Λάρνακας, προσκύνησε τα οστά του αγίου Λαζάρου και πήρε μαζί του μικρό τεμάχιο από αυτά.

Το τεμάχιο διαφυλάσσεται ως σήμερα στο παρεκκλήσιο του αγίου Λαζάρου, στη μονή Πσκώβ. Η δυνατότητα την οποία είχε ο Ρώσος μοναχός να προσκυνήσει τον Άγιο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η λάρνακα με τα εναπομείναντα λείψανα ήταν θεατή στους προσκυνητές τουλάχιστον ως το 16ο αιώνα.

Αργότερα σε χρόνο που δεν προσδιορίζεται, οι Κιτιείς τα έκρυψαν κάτω από την αγία Τράπεζα όπου παρέμεινε μέχρι την ανεύρεσή της κατά το έτος 1972.

Απόσπασμα ομιλίας του Aρχιμανδρίτη Λαζάρου του Βατοπεδινού

ΠΗΓΗ: https://www.askitikon.eu

Το άρθρο Τί απέγινε ο Λάζαρος μετά το θαύμα της Ανάστασής του. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Το άρθρο Ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος φωτεινό παράδειγμα της ηγιασμένης ζωής προς ενίσχυση του ανθρωπίνου γένους. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Αποτελείται από δύο επιμέρους λέξεις η λέξη Ευαγγελισμός, από το ευ και το αγγελία και δηλώνει την καλή είδηση, την καλή αγγελία. Πρόκειται για την πληροφορία που έδωσε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ότι ο Λόγος του Θεού θα ενανθρωπήσει για τη σωτηρία του ανθρώπου. Πρόκειται για την εκπλήρωση της υπόσχεσης του Θεού, που δόθηκε μετά την πτώση του Αδάμ και της Εύας (Γεν.γ’,15),η οποία λέγεται πρωτευαγγέλιο. Γι’ αυτόν τον λόγο η πληροφορία αυτή της Ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού είναι η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη είδηση μέσα στην πορεία της ιστορίας. Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι η αρχή όλων των Δεσποτικών εορτών. Στο απολυτίκιο της εορτής ψάλλουμε: «σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις». Δηλαδή σήμερα είναι η αρχή της σωτηρίας μας με το να φανερωθεί σε αγγέλους και ανθρώπους το μυστικό σχέδιο που υπήρχε ανέκαθεν στον νου του Θεού, για να σώσει τον άνθρωπο, το οποίο ήταν η ενανθρώπηση του Υιού Του, του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Ιησού Χριστού. Όλο το περιεχόμενο της εορτής αυτής αναφέρεται στο γεγονός κατά το οποίο ο Αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε με εντολή Θεού την Παναγία και την πληροφόρησε ότι έφθασε ο καιρός της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού,και ότι αυτή θα γίνει η μητέρα του(Λουκ.α’,26-56).Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είναι ο άγγελος εκείνος με τον οποίο συνδέονται όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την Ενανθρώπηση του Χριστού. Απεκάλεσε την Παναγία «κεχαριτωμένη» ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, λέγοντάς της: «Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετα σου, ευλογημένη συ εν γυναιξί» (Λουκ.α’.28-29), δηλαδή να χαρείς, εσύ που έχεις γεμίσει από την Χάρη και τα χαρίσματα του Θεού και ο Θεός να είναι μαζί σου και είσαι η πιο ευλογημένη απ’ όλες τις γυναίκες, γιατί θα γεννήσεις τον Σωτήρα του κόσμου. Και από τη στιγμή που η Μαριάμ είπε το «ιδού η δούλη Κυρίου…»,είμαι η δούλη του Κυρίου, ας γίνει το θέλημά Του, ήρθε μέσα της το Άγιο Πνεύμα και άρχισε η σύλληψη και η αύξηση του Θεανθρώπου Χριστού.

Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Λουκά (α’.26-38),ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου συνέβη έξι μήνες μετά από τη θαυμαστή σύλληψη του Ιωάννη του Προδρόμου από την Ελισάβετ, τη γυναίκα του Ζαχαρία. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στάλθηκε από τον Θεό προς την Παρθένο Μαριάμ (Μαρία) για να της ανακοινώσει ότι θα φέρει στον κόσμο τον Υιό του Θεού. Εκείνη την περίοδο η Μαρία, η μονάκριβη κόρη του Ιωακείμ και της Άννης, ζούσε στη Ναζαρέτ της Γαλλιλαίας και ήταν μνηστευμένη με τον ξυλουργό Ιωσήφ. Τότε ξαφνικά μπροστά της εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και της απυήθηνε τον χαιρετισμό: «Χαίρε κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου». Μετά απ’ αυτό όπως ήταν λογικό η νεαρή γυναίκα αναστατώθηκε, αλλά ο Αρχάγγελος την καθησύχασε αμέσως λέγοντάς της: «μη φοβού Μαριάμ, εύρες γαρ χάριν παρά Τω Θεώ. Και ιδού σύλληψη εν γαστρί και τέκη υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν. Ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον αυτού του πατρός αυτού, και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος.

Έπειτα μόλις συνήλθε η Μαρία από το ξάφνιασμα αυτό, ρώτησε τον Αρχάγγελο γεμάτη απορία, πώς θα συλλάβει αφού δεν γνωρίζει τον άνδρα. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ευθύς αμέσως της αποκρίθηκε ότι Πνεύμα Άγιο θα σε επισκεφθεί και θα σε περιβάλει και η δύναμη του Υψίστου Θεού θα σε σκεπάσει και θα σε προστατέψει. Γι’αυτό και το παιδί που θα γεννηθεί από σένα θα είναι άγιο και αναμάρτητο. Να και η Ελισάβετ, η συγγενής σου θα γεννήσει και αυτή ένα γιό στα γεράματά της, επειδή τίποτα δεν είναι αδύνατο για τον Θεό.-Είμαι η δούλη του Κυρίου. Ας γίνει αυτό που θέλει και διατάξει ο Κύριος.

Λίγο μετά απ ‘αυτό το γεγονός, δηλαδή τον Ευαγγελισμό η Μαρία πήγε σε μία ορεινή πόλη της Ιουδαίας όπου έμειναν ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ. Μπήκε στο σπίτι τους και μόλις χαιρέτησε η Ελισάβετ αισθάνθηκε το παιδί να σκυρτάει μέσα στα σπλάγχνα της. Τότε την φώτισε το Άγιο Πνεύμα και φώναξε με χαρά-ευλογημένη ναείσαι ανάμεσα στις γυναίκες και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Έμεινε μαζί της περίπου τρείς μήνες και γύρισε έπειτα στο σπίτι της. Όπως είπαμε και παραπάνω ,πιο αναλυτικά ,της είπε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ της Μαρίας και για τη θαυμαστή σύλληψη του Ιωάννου του Προδρόμου από την Ελισάβετ, που συνέβη όντας μεγάλης ηλικίας το ανδρόγυνο, όταν επεμβαίνει η Χάρις του Θεού. Έπειτα απάντησε ταπεινά η σεμνή κόρη «ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου, και απήλθεν απ ‘ αυτής ο άγγελος».(Λουκ.1,28-38).Ιδού λοιπόν, η δούλη του Κυρίου. Ας γίνει το θέλημα του Κυρίου. Και καθώς ο Αρχάγγελος Γαβριήλ έφυγε ,συντελέστηκε το μεγαλύτερο μυστήριο της ανθρωπότητας με τρόπο υπερφυσικό η Παρθένος συνέλαβε στην άχραντη κοιλιά της, τον Υιό και Λόγο του Θεού. Εκείνον που με την εκούσια θυσία του επάνω στον Σταυρό, έσωσε το ανθρώπινο γένος από τον αιώνιο θάνατο και την καταστροφή στην οποία είχε οδηγηθεί μετά την πτώση των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο και την εμφάνιση της αμαρτίας στον κόσμο. Όπως μας πληροφορεί ο άγιος Λουκάς ο ιατρός ,ο αρχιεπίσκοπος της Κριμαίας και της Συμφερουπόλεως: κανείς ποτέ από τη δημιουργία του κόσμου και μέχρι τη συντέλειά του, δεν γεννήθηκε και δεν θα γεννηθεί κατά τον τρόπο, κατά τον οποίο γεννήθηκε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Κανείς ποτέ δεν γεννήθηκε χωρίς άνδρα. Κανείς δεν γεννήθηκε και δε θα γεννηθεί με την επέλευση του Αγίου Πνεύματος. Σε κανέναν ποτέ δεν κατοίκησε το Άγιο Πνεύμα με τέτοια ολοκληρωμένη πληρότητα, με την οποία εγκατοίκησε στην Παναγία Παρθένο Μαρία. Κανέναν δεν επισκίασε η δύναμη του Υψίστου και τα μητρικά σπλάγχνα καμιάς γυναίκας δεν αγίασε, με τέτοια πληρότητα και δύναμη, όπως τα σπλάγχνα της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας .

Στη συνέχεια, όπως μας ενημερώνει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, η Παναγία έχει το πλήρωμα της Χάριτος, εκ του πληρώματος των Χαρίτων του Υιού της, προ της συλλήψεως, κατά την σύλληψη και μετά την σύλληψη. Προ της συλλήψεως το πλήρωμα της Χάριτος ήταν τέλειο, κατά την σύλληψη ήταν τελειότερο, και μετά την σύλληψη ήταν τελειότατο.

Με αυτόν τον τρόπο η Παναγία ήταν παρθένος κατά το σώμα και παρθένος κατά την ψυχή. Και αυτή η σωματική της παρθενία είναι ανώτερη και τελειότερη από την ψυχική παρθενία των αγίων, που επιτυγχάνεται με την ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε πως, αν ο Θεός προσέφερε ως υπέρτατο δώρο στην ανθρωπότητα τον Υιό Του για τη σωτηρία της, η ανθρωπότητα πρόσφερε στον Πλάστη της το ωραιότερο δώρο, την Παρθένο Μαρία, καθώς με τη γεμάτη ταπείνωση συγκατάθεσή της έγινε δυνατόν να σαρκωθεί στην αγία παρθενική μήτρα της ο άναρχος, ο άπειρος, ο ακατάληπτος και απερίγραπτος (απεριόριστος) Θεός «διά την ημετέραν σωτηρίαν». Έτσι, η Παρθένος έγινε συνεργός στο έργο της απολυτρώσεως. Ήταν μέρος της υπέρτατης δωρεάς του Θεού για τον πεσόντα άνθρωπο και με την πάναγνη ζωή της υποδεικνύει στους ανθρώπους να θεωθούν κατά Χάρη. Σύμφωνα με τον άγιο Αθανάσιο ,τον μέγα στύλο της Ορθοδόξου. Εκκλησίας, «Αυτός γαρ ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν», δηλαδή ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος Θεός κατά Χάριν. Το θεομητορικό θαύμα, η «άσπιλος, αμόλυντος, άφθορος, άχραντος, αγνή, Παρθένος» ανυμνείτε με θριαμβική χαρά από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως «Παναγία» και «Κεχαριτωμένη», γιατί όντας παρθένος χώρεσε και έτεκε τον Αχώρητο και μετά τον τόκο της έμεινε πάλι παρθένος, μεσίτρια ανάμεσα στον Χριστό και τον άνθρωπο, γέφυρα ανάμεσα ουρανού και γης. Στην πάναγνη σάρκα της Υπεραγίας Θεοτόκου ενώνονται οι δύο φύσεις, η θεία και η ανθρώπινη, σε ένα πρόσωπο, το πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που με την Ενανθρώπησή Του γεφυρώνεται η άβυσσος ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο, γιατί είναι ταυτόχρονα και Θεός και άνθρωπος. Οι αρχές της εορτής του Ευαγγελισμού δεν είναι επ’ ακριβώς γνωστές. Το γεγονός ότι η αγία Ελένη, η μητέρα του μέγα αυτοκράτορα της βυζαντινής αυτοκρατορίας Κωνσταντίνου και μετέπειτα αγίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας αγίου Κωνσταντίνου, έχτισε στη Ναζαρέτ εκκλησία, βασιλική, στην οποία περιλαμβάνονταν κατά παράδοση ο οίκος της Θεοτόκου όπου αυτή δέχθηκε τον Ευαγγελισμό, επέδρασε ίσως στη σύσταση τοπικής εορτής. Οι πρώτες μαρτυρίες περί αυτής ευρίσκονται στον άγιο Πρόκλο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, το 430 μ.Χ, και στο Πασχάλιον Χρονικόν 624 μ.Χ, όπου χαρακτηρίζεται ως συσταθείσα στις 25 Μαρτίου από τους Θεοφόρους δασκάλους. Η μεγαλοπρεπής πανήγυρη του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου ετελείτο από τους Βυζαντινούς στον ιερό ναό των Χαλκοπρατείων, όπου παρίσταντο και οι αυτοκράτορες.

Η Παναγία όπως με την υπακοή της στα «υπερφυή και υπερνούν» του Αρχαγγέλου Γαβριήλ συνέπραξε τότε στη σωτηρία μας ,έτσι και σήμερα στέκεται με την ίδια ταπείνωση ανάμεσα στον μεσίτη Χριστό και τους ανθρώπους και επαναλαμβάνει «ιδού η δούλη Κυρίου». Έτσι βοηθεί και σώζει αυτούς που με πίστη καταφεύγουν σε αυτήν και την επικαλούνται και την τιμούν με ευλάβεια. Η Ενανθρώπηση του Θεού, που ανήγγειλε την ημέρα του Ευαγγελισμού «άγγελος πρωτοστάτης» στην αγνή κόρη Μαρία, είναι η μεγαλύτερη ανατροπή στον γήινο κόσμο, διότι με αυτήν πραγματοποιήθηκε το θαύμα των θαυμάτων και « του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις».

Μετά από αυτό το γεγονός της Ενανθρώπησης ,η Παναγία είναι το μοναδικό μεθόριο μεταξύ κτιστής και άκτιστης φύσεως όπως μας μαρτυρεί ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, είναι η χώρα του αχωρήτου. Όπως χαρακτηριστικά μας λέγει, η Παρθένος Μαρία έγινε η «νέα Εύα» δι’ αυτής γεννήθηκε ο «νέος Αδάμ», αναδημιουργήθηκε η πλάση, γεννήθηκε μία νέα ανθρωπότητα, ένας καινός άνθρωπος, ο καινός εν Χριστώ άνθρωπος .Και η κτίση έγινε «κόσμος» αληθινός, απέκτησε μία καινούργια σημασία, ενώθηκε η θεότητα με την ανθρωπότητα .

Την Παναγία θα υμνήσουν στο μέλλον μετά τον Θεό όλοι οι πιστοί. Αυτή είναι η αιτία κάθε καλού και η προστάτρια και πρόξενος των αιωνίων αγαθών. Είναι η αρχή των Αποστόλων και το εδραίωμα των μαρτύρων. Είναι η δόξα της γής και η τερπνότητα των ουρανίων. Είναι το στολίδι όλης της κτίσεως. Από αυτήν ας λάβουμε ελπίδα και εμείς και με τις δικές της αδιάκοπες προσευχές για όλους μας ας έρθει η δόξα και η χαρά εκείνου που γεννήθηκε από τον Πατέρα πρίν από τους αιώνες και σαρκώθηκε από την Παναγία μας. Στον Ιησού Χριστό ανήκει κάθε δόξα και τιμή και προσκύνηση στους αιώνες των αιώνων.

Κωνσταντίνος Ζαγγανάς, Θεολόγος

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr

Το άρθρο Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου: η χαρμόσυνη είδηση περί Ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού για τη Σωτηρία της ανθρωπότητας! εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Πώς χώρεσε όλη η Θεότητα μέσα σε μια μήτρα μιας κοπέλας μόλις δεκατεσσάρων ετών; Πώς γίνεται ο Θεός να λαμβάνει σάρκα και οστά; Πώς άντεξε, η συγκεκριμένη κοπέλα, όλη αυτή την ευθύνη; Πώς κουβαλάει κάποιος σε όλη του τη ζωή ένα τέτοιο μυστήριο; Πώς αντικρίζεις τον ήλιο, όταν τον κυοφορείς στα σπλάχνα σου; Πώς καλημερίζεις τη ζωή, όταν αυτή βυζαίνει από τη σάρκα σου; Μόνο η πίστη και η βεβαιότητα ότι σε αυτή τη ζωή δεν είμαστε μόνοι μας, είναι ουσιαστικά η απάντηση. Και η Θεοτόκος, με τη στάση της και κυρίως με την πίστη της προς το θέλημα του Θεού, δίνει τις απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματά μας. Σε όλες τις μύχιες σκέψεις μας. Γιατί το γεγονός του Ευαγγελισμού αυτό φανερώνει: την απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη πίστη προς το θέλημα του Θεού για το καλό του ανθρώπου. Την απόλυτη βεβαιότητα του ανθρώπου ότι ο θάνατος είναι πλέον ανίσχυρος μπροστά στο γεγονός της ζωής που λαμβάνει χώρα σε ένα μικρό χωριό, σαν αυτό της Ναζαρέτ. Τίποτε, πλέον, δεν είναι ικανό να εναντιωθεί στο θέλημα του Θεού, ούτε και η ίδια η απιστία του ανθρώπου προς το πρόσωπο του Θεού. Και αυτό είναι που το γεγονός του Ευαγγελισμού έχει ιδιαίτερη σημασία στη ζωή της Εκκλησίας, διότι φανερώνει αυτή την αγάπη και σηματοδοτεί την αρχή του τέλους του θανάτου.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που οι πρόγονοί μας, τότε που ακόμα επικαλούνταν τον Θεό σε κάθε τους βήμα και σε κάθε τους πράξη, επέλεξαν την ημέρα του Ευαγγελισμού για την αρχή της Εθνικοαπελευθερωτικής τους Επανάστασης. Για αυτούς ο Ευαγγελισμός δεν ήταν μία ακόμα εορτή της Εκκλησίας. Είχαν ερμηνεύσει απόλυτα το γεγονός και το ταύτισαν με τη δική τους θέληση για ελευθερία. Και επειδή πίστευαν και στην Ανάσταση του Χριστού, για αυτό έβαλαν και δίπλα από τη λέξη ελευθερία τη λέξη θάνατος. Γιατί για αυτούς ο θάνατος δεν ήταν ένα ακατανόητο και πένθιμο γεγονός, αλλά ήταν συνώνυμο της ελευθερίας τους. Όπως και ο Ευαγγελισμός, έτσι και η Εθνική μας Επανάσταση, ήταν, τουλάχιστον, για τα χρόνια εκείνα, ένα ακατανόητο γεγονός. Πώς γίνεται μια χούφτα άνθρωποι να υψώνουν το ανάστημά τους στην Οθωμανική αυτοκρατορία; Πώς γίνεται κάποιοι αγράμματοι να διδάξουν τη μορφωμένη Ευρώπη, το πώς οφείλουμε να ζούμε σε αυτή τη ζωή; Πώς γίνεται ο ανίσχυρος να γίνεται ισχυρός και κραταιός, να βυζαίνει ζωή από τις σάρκες και τα οστά των νεκρών του; Πώς γίνεται μια χούφτα άνθρωποι να στέκονται όρθιοι, χωρίς να σκύβουν το κεφάλι, στο κάλεσμα που τους έκανε η ιστορία; Μόνο η πίστη για την ελευθερία και τη ζωή μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο να πραγματώσει όλα αυτά τα ακατανόητα γεγονότα της συγκεκριμένης εποχής. Μια ελευθερία αναστάσιμη, που δεν λογαριάζει το θάνατο, αλλά ούτε και τον αψηφά, για αυτό και τον ταυτίζει με την ελευθερία. Ένας θάνατος που δεν οδηγεί στη φθορά, αλλά γίνεται λίπασμα ιδεών και αξιών για τις επόμενες γενιές. Και οι Έλληνες εκείνης της γενιάς, καθόλου τυχαία, εναρκτήρια ημερομηνία για την Επανάστασή τους, για τον ερχόμενο θάνατό τους στα πεδία των μαχών, για τον αποχαιρετισμό της ζωής με την ύψιστη μορφή ελευθερίας που είναι ο θάνατος για το καλό της πατρίδας, τοποθέτησαν την εορτή του Ευαγγελισμού.

Γιατί ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, όσο ακατανόητος κι αν είναι, σηματοδοτεί αυτή τη μορφή της ελευθερίας, που λαμβάνει σάρκα και οστά και ολοκληρώνεται με έναν θάνατο που οδηγεί στην Ανάσταση. Έτσι και οι Έλληνες εκείνης της εποχής, επέλεξαν, ουσιαστικά, το θάνατο που θα οδηγήσει στην Ανάσταση της Πατρίδας. Κάτι που ήρθε, έστω κι αν άργησε, μέσα από πολλά οστά αγιασμένα Ελλήνων αγωνιστών, μέσα από χιλιάδες μνήματα που θυμίζουν ότι η ελευθερία συντροφεύεται με το θάνατο, αλλά ποιο θάνατο; Αυτόν που ορίζει την ύπαρξη μας και την καθιστά οντότητα ελεύθερη.

  Ανδρέας Φαρσάρης

   Θεολόγος

ΠΗΓΗ: https://www.evaggelistria.gr

Το άρθρο Ευαγγελισμός και Επανάσταση. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ο άγιος Αλέξιος γεννήθηκε στη Ρώμη το 357 επί των ημερών του βασιλέως Κωνσταντίου Β'(317 – 361). Ήταν ο μονογενής υιός του υψηλού αξιωματούχου Ευφημιανού, του πρώτου της Συγκλήτου, και της Αγλαΐδoς, που καταγόταν από αριστοκρατικό γένος. Οι πλούσιοι και ευγενείς γονείς του διακατέχονταν από βαθιά χριστιανική πίστη και από φιλάνθρωπα χριστιανικά αισθήματα. Γι’ αυτό και το σπίτι τους είχε καταστεί το καταφύγιο των ορφανών, των χηρών και των πενήτων. Ο Αλέξιος ανατράφηκε με τα νάματα της αμωμήτου ημών χριστιανικής πίστεως, αλλά του προσφέρθηκε πλουσιοπάροχα και κοσμική γνώση και παιδεία.

Εκείνος όμως από μικρός ποθούσε τα ουράνια αγαθά και σύντομα η ψυχή του άρχισε να πυρπολείται από θείο έρωτα. Γι’ αυτό και αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στη μελέτη των κειμένων των εκκλησιαστικών συγγραφέων, ενώ παράλληλα αποστρεφόταν κάθε τι το κοσμικό. Η επιθυμία όμως των γονέων του ήταν να δουν τον υιό τους άξιο και λαμπρό διάδοχο του μεγάλου πλούτου και της κοσμικής δύναμής τους. Η πιθανή αφιέρωση του μονάκριβου παιδιού τους στον Θεό ήταν κάτι που δεν θα μπορούσαν να αποδεχθούν ποτέ. Γι’ αυτό και στην προσπάθεια της αποκατάστασης του Αλεξίου βρήκαν μια πανέμορφη κοπέλα με βασιλική καταγωγή, αλλά και με ένθεο ζήλο. Μόλις ο Αλέξιος έγινε δεκαέξι ετών, αποφασίστηκε ο πολυτελής γάμος του, ο οποίος τελέσθηκε με κάθε λαμπρότητα.

Μετά το μυστήριο οι δύο σύζυγοι βρέθηκαν μόνοι τους και ο Αλέξιος έδωσε στη σύζυγό του το χρυσό δαχτυλίδι και τη ζώνη του ως σύμβολα της κοινής αφοσιώσεώς τους στον Ιησού Χριστό, αφού η μεν κοπέλα είχε συναισθανθεί τον κρυφό πόθο του Αλεξίου για άσκηση και κατά Χριστόν ζωή, ο δε Αλέξιος είχε καταλάβει τη συγκατάθεση της συζύγου του για τον θείο του έρωτα και τη φυγή του από τη Ρώμη. Μετά τη συνομιλία των δύο συζύγων ο Αλέξιος παρακάλεσε έναν παράνυμφο της συνοδείας του να τον συνοδεύσει μέχρι το λιμάνι της Ostia, που ήταν το επίνειο της Ρώμης. Έτσι μέσα στη νύχτα και ενώ η πόλη της Ρώμης διασκέδαζε ξέφρενα στο γαμήλιο γλέντι, ο Αλέξιος φτάνοντας στο λιμάνι ζήτησε από τον συνοδό του να τον αφήσει να κάνει έναν περίπατο. Αυτό του έδωσε την ευκαιρία να επιβιβαστεί σ’ ένα πλοίο με προορισμό τη Συρία. Στο μεταξύ ο παράνυμφος άρχισε να αναζητά τον Αλέξιο και μόλις πληροφορήθηκε ότι επιβιβάστηκε σε πλοίο και έφυγε, ενημέρωσε τους γονείς του, οι οποίοι αναστατώθηκαν και πικράθηκαν. Μάλιστα ο πατέρας του, ο Ευφημιανός, άρχισε να αναζητά απεγνωσμένα το παιδί του, ενώ η σύζυγος του Αλεξίου παρέμεινε στο σπίτι του για να συμπαρασταθεί στην απελπισμένη πεθερά της.

Ο Αλέξιος έφτασε με το πλοίο στη Σελεύκεια και αφού έβγαλε τα πολυτελή ενδύματά του και μοίρασε στους φτωχούς τα υπάρχοντά του, άρχισε να περιέρχεται τη χώρα σαν ζητιάνος. Από τη Σελεύκεια έφτασε στην Έδεσσα της Συρίας και μάλιστα κατά το έτος της κοιμήσεως του οσίου Εφραίμ του Σύρου, η οποία έλαβε χώρα το 373. Εκεί επιδόθηκε στην προσευχή και τη νηστεία, ενώ καθημερινά κατέφευγε στον ναό του Αγίου Αποστόλου Θωμά, ο οποίος κατέστη το κέντρο της κατά Χριστόν βιοτής του. Ζούσε και κυκλοφορούσε σαν ζητιάνος και έμεινε αφανής και ξένος για όλους, ακόμη και για τους υπηρέτες του πατέρα του, οι οποίοι έφτασαν μέχρι την Έδεσσα για να βρουν τον Αλέξιο. Η αναζήτησή τους δεν έφερε όμως κανένα αποτέλεσμα, αφού δεν κατόρθωσαν να τον αναγνωρίσουν και μάλιστα του πρόσφεραν και την ελεημοσύνη τους ως ζητιάνος που ήταν. Στη Συρία ο άγιος έμεινε δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια.

Το 390 αρρώστησε όμως ξαφνικά και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο από έναν χριστιανό φίλο του, ο οποίος σεβόταν τον Αλέξιο ως άγιο. Το γεγονός αυτό τον ανησύχησε, γιατί θα του στερούσε την ασκητική του ζωή και το ταπεινό του φρόνημα. Γι’ αυτό και εγκατέλειψε την Έδεσσα της Συρίας και επιβιβάστηκε σε πλοίο με προορισμό την Ταρσό της Κιλικίας για να συνεχίσει εκεί τον ασκητικό του αγώνα.

Αλλά η Πρόνοια του Θεού τον μετέφερε στην πατρίδα του, τη Ρώμη και το πλοίο προσάραξε στο λιμάνι της Ostia. Έτσι ο Αλέξιος επέστρεψε στον τόπο του, αλλά ξένος, άγνωστος και αφανής σε όλους. Προχώρησε προς την πατρική οικία, αλλά ξαφνικά αντίκρισε από μακριά τον πρώτο άρχοντα της Συγκλήτου, ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον πατέρα του. Ο Αλέξιος του ζήτησε να δείξει τη φιλανθρωπία του και να τον δεχθεί στο σπίτι του. Ο φιλάνθρωπος Ευφημιανός δέχθηκε να τον κρατήσει. Γι’ αυτό και διάλεξε έναν δούλο, δίνοντάς του την εντολή να του ετοιμάσει κρεβάτι και να του προσφέρει φαγητό απ’ αυτό που έτρωγε και ο ίδιος. Ο Αλέξιος είχε επιστρέψει στο σπίτι του, αλλά ξένος και φτωχός επαίτης, αφού κανείς δεν τον αναγνώριζε. Παράλληλα συνέχισε με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο την αυστηρή ασκητική του ζωή και την αδιάλειπτη προσευχή του δεχόμενος καθημερινά τις ύβρεις, τις προσβολές και τα χτυπήματα από τους υπηρέτες του ίδιου του του σπιτιού. Κάποια ημέρα συναισθανόμενος ότι έχει φτάσει το τέλος της επίγειας δράσης του, ζήτησε από τον δούλο, τον οποίο είχε ορίσει ο πατέρας του, χαρτί και γραφίδα για να εξιστορήσει την αφανή και άγνωστη σε όλους ζωή του. Μ’ αυτόν τον τρόπο ανεχώρησε για την αιωνιότητα έχοντας συμπληρώσει στο ακέραιο την πλήρη αφιέρωσή του στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Ήταν Παρασκευή 17 Μαρτίου του 407.

Ένα θαυμαστό όμως γεγονός έλαβε χώρα πριν την οσιακή κοίμηση του αγίου Αλεξίου, το οποίο σηματοδότησε την εξ ουρανού αποκάλυψη της αγιότητός του. Το πρωί της Κυριακής 12ης Μαρτίου του 407 και κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, στην οποία προεξήρχε ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Ιννοκέντιος, μια ουράνια φωνή ακούστηκε από το Άγιο Θυσιαστήριο να λέει τα ακόλουθα: «Ζητήσατε τον Άνθρωπο του Θεού για να ικετεύσει υπέρ της Ρώμης. Όταν θα φανεί η Παρασκευή, παραδίδει το πνεύμα του στον Θεό του». Μετά από μία τέτοια τρομακτική θεϊκή αποκάλυψη άρχισαν όλοι απεγνωσμένα να αναζητούν τον Άνθρωπο του Θεού. Στην προσπάθεια αυτή οι χριστιανοί προσευχήθηκαν με κατάνυξη και ευλάβεια και τότε ο Θεός πρόσφερε την επιζητούμενη αποκάλυψη, που ήταν η αναζήτηση του Ανθρώπου του Θεού στο σπίτι του Ευφημιανού. Ο Ευφημιανός έμεινε άναυδος και τότε ο Αυτοκράτορας Ονώριος μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Ιννοκέντιο πήγαν στο σπίτι του. Ο διακονητής του Αλεξίου είπε στον Ευφημιανό ότι πιθανόν ο Άνθρωπος του Θεού να είναι εκείνος ο ρακένδυτος ζητιάνος, ο οποίος έμενε στο σπίτι, διότι είχε διακρίνει μεγάλη ευσέβεια και ταπείνωση στο πρόσωπό του. Τότε ο Ευφημιανός αναζήτησε τον φτωχό επαίτη του σπιτιού του, αλλά τον βρήκε να κοιμάται μέσα σε λάμψη ουρανίου φωτός, κρατώντας στο χέρι του ένα σημείωμα, το οποίο δεν κατόρθωσε να αποσπάσει. Ερχόμενος ο Αρχιεπίσκοπος πήρε στα χέρια του το σημείωμα και μέσα από την ανάγνωσή του αποκαλύφθηκε όλο το μυστήριο και η πραγματική ταυτότητα του ξένου που ζούσε μέσα στο σπίτι. Η τρομακτική αποκάλυψη της αλήθειας προκάλεσε τον θρήνο, την απελπισία και την ψυχική συντριβή των γονέων του, ενώ εντελώς διαφορετική ήταν η αντίδραση της συζύγου του, αφού η ψυχή της είχε καταληφθεί από δέος και συγκίνηση.

Μετά το θαυμαστό αυτό γεγονός αναγγέλθηκε στη Ρώμη ότι βρέθηκε ο Άνθρωπος του Θεού και πλήθος κόσμου κατέβηκε στο κέντρο της πόλης για να ασπασθεί το ιερό σκήνωμα και να λάβει από αυτό ευλογία. Στη συνέχεια ο Αυτοκράτορας και ο Αρχιεπίσκοπος κατόρθωσαν να μεταφέρουν ανάμεσα σε χιλιάδες χριστιανούς το χαριτὀβρυτο ιερό λείψανο στον ναό του Αγίου Βονιφατίου, το οποίο και ενταφίασαν σε περίτεχνο μνημείο εντός του ναού, ο οποίος αργότερα μετονομάσθηκε σε ναό των Αγίων Βονιφατίου και Αλεξίου. Αργότερα η τιμία κάρα και μέρος των ιερών του λειψάνων μεταφέρθηκαν από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη.

Το 1398 η χαριτόβρυτη τιμία κάρα του Αγίου Αλεξίου δωρήθηκε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγο στην περιώνυμη και ιστορική Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων, όπου και φυλάσσεται μέχρι σήμερα ως πολύτιμος θησαυρός και ως αέναος πηγή θαυματουργικών ιάσεων. Γι’αυτό και σε περιπτώσεις ανομβριών, θεομηνιών και επιδρομής ακρίδων γίνεται επίκληση των πρεσβειών του αγίου διά της θαυματουργής του τιμίας κάρας με την τέλεση της ιεράς παρακλήσεως προς τιμήν του. Ο άγιος Αλέξιος τιμάται ως πολιούχος και προστάτης άγιος των Καλαβρύτων με τοπική επίσημη αργία σύμφωνα με το βασιλικό διάταγμα 518/2.9.1963 (ΦΕΚ 145/17.9.1963).Την παραμονή της εορτής του αγίου,16 Μαρτίου, πλήθος πιστών από ολόκληρη την Αχαΐα προσέρχεται στην παλαίφατο Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας για να παρακολουθήσει με ευλάβεια την ολονύκτιο αγρυπνία προς τιμήν του εορταζομένου αγίου. Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής η τιμία κάρα μεταφέρεται στην κωμόπολη των Καλαβρύτων, όπου κλήρος και λαός την υποδέχεται με κάθε επισημότητα. Στη συνέχεια η πομπή κατευθύνεται στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Καλαβρύτων, όπου τελείται η Θεία Λειτουργία.

Ο άγιος Αλέξιος τιμάται επίσης στην Πάτρα, όπου η Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας διατηρεί εδώ και πολλά χρόνια μετόχιο με ιερό ναό επ’ ονόματι του αγίου, αλλά και στο Αίγιο, όπου στην περιοχή Σταφιδάλωνα έχει ανεγερθεί ενοριακός ναός αφιερωμένος στη μνήμη του, ο οποίος εγκαινιάσθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1984 υπό του τότε Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβροσίου. Στην περιοχή των Πατρών και συγκεκριμένα στην ενορία Κοιμήσεως Θεοτόκου Οβρυάς υπάρχει παρεκκλήσιο επ’ονόματι του αγίου, τα θυρανοίξια του οποίου τελέσθηκαν στις 13 Μαρτίου 2017, ενώ στις 15 Δεκεμβρίου 2013 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος θεμελίωσε στην περιοχή Φιλοθέη Οβρυάς Πατρών τον νέο ιερό ναό του αγίου.

Ναοί προς τιμήν του αγίου Αλεξίου υπάρχουν επίσης στα χωριά Κλεισορρεύματα Αιτωλοακαρνανίας και Λειβαδίτσα Πέλλης(ενοριακοί ναοί),στο Γεωργίτσιο Λακωνίας, γενέτειρα του αοιδίμου ιερομονάχου Ευσεβίου Γιαννακάκη (1910 – +19 Ιουνίου 1995),ο οποίος από ευλάβεια στον άγιο ανήγειρε ναό επ’ ονόματί του, στην Κάτω Ζαχλωρού Καλαβρύτων, στη Χίο(εξωκκλήσιο στην περιοχή του χωριού Άγιον Γάλα), στην Πάτμο(στην περιοχή Εψιμιά, ιδιοκτησίας του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Αλεξίου Μπουρλή) και στους Ασβεστάδες Έβρου (κοιμητηριακός ναός, εγκαινιασθείς στις 8 Αυγούστου 2015 υπό του οικείου Επισκόπου κ. Δαμασκηνού).Επίσης στον άγιο Αλέξιο είναι αφιερωμένο παρεκκλήσιο στον ιερό ενοριακό ναό Αγίου Νεκταρίου Τρικάλων, ενώ αξιοθαύμαστος είναι ο περικαλλέστατος ναός επ’ ονόματί του στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μπούρα Αρκαδίας. Ο άγιος κατέστη λαοφιλής και μέσα από τη συνταχθείσα προς τιμήν του υμνογραφία, αφού η πρώτη ακολουθία του αγίου εκδόθηκε το 1847 στη Βενετία και επακολούθησε η επανέκδοσή της στην Πάτρα κατά τα έτη 1875,1888 και 1913 και στο Κιάτο το 1933 με την επιμέλεια του αοιδίμου ιερέως π.Δημητρίου Μπόμπολα,εφημερίου του ιερού ναού Μεταμορφώσεως Σωτήρος Κιάτου επί 62 συναπτά έτη (1900 – 1962).

Η ολόθερμη ευχή όλων μας είναι ο άγιος Αλέξιος, ο οποίος έλαβε εκ του ουρανού την προσωνυμία «Ο Άνθρωπος του Θεού» να καταστεί πνευματικός οδοδείκτης και καθοδηγητής στην πορεία μας για την εν Χριστώ ζωή και σωτηρία, έχοντας πάντα ως φωτεινό παράδειγμα την άκρα ταπείνωση και ασκητικότητά του και διδάσκοντας όλους μας με την εικόνα της αφανούς επίγειας βιοτής του.

Αριστείδης Θεοδωρόπουλος, Εκπαιδευτικός

Βιβλιογραφία

· Ακολουθία και Βίος του Οσίου πατρός ημών Αλεξίου του Ανθρώπου του Θεού, Έκδοσις Ιεράς Μονής Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων 1997.

· Η εμφάνεια του αφανούς ή άλλως το συναξάρι του Αγίου Αλεξίου του Ανθρώπου του Θεού, Έκδοσις Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Μπούρα Αρκαδίας 2005.

ΠΗΓΗ:  https://www.pemptousia.gr

Το άρθρο ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΙΟΣ. Ο επονομαζόμενος Άνθρωπος του Θεού. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, οι οποίοι κατάγονταν από διάφορους τόπους και μαρτύρησαν στην λίμνη της Σεβαστείας, το έτος 320 μ.Χ., είναι οι : Αγγίας, Αγλάιος, Αειθαλάς, Αέτιος, Αθανάσιος, Ακάκιος, Αλέξανδρος, Βιβιανός, Γάιος, Γοργόνιος, Γοργόνιος, Δομετιανός η Δομέτιος, Δόμνος, Εκδίκιος, Ευνοικός, Ευτύχιος, Ηλιάδης η Ηλίας, Ηράκλειος, Ησύχιος, Θεόδουλος, Θεόφιλος, Ιωάννης η Κάνδιδος, Κλαύδιος, Κύριλλος, Κυρίων, Λεόντιος, Λυσίμαχος, Μελίτων, Νικόλαος, Ξανθίας, Ουαλέριος, Ουάλης, Πρίσκος, Σακερδών η Σακεδών, Σεβηριανός, Σισίνιος, Σμάραγδος, Φιλοκτήμων, Φλάβιος και Χουδίων.

Οι Άγιοι ήταν στρατιώτες επί αυτοκράτορα Λικινίου (308 – 323 μ.Χ.) και ηγεμόνος Αγρικολάου. Επειδή αρνήθηκαν να θυσιάσουν στα είδωλα, συνελήφθησαν και ομολόγησαν ότι ήταν Χριστιανοί. Και επειδή δεν πείσθηκαν να αρνηθούν την πίστη τους, τους συνέτριψαν με πέτρες τα σώματά τους και σε καιρό χειμώνος τους καταδίκασαν να στέκονται όλη την νύχτα μέσα στην λίμνη που είχε παγώσει από το κρύο και είχε κρυσταλλώσει.

Εκεί, όταν ένας λιποψύχησε και έτρεξε προς το κοντινότερο λουτρό για να ζεσταθεί, ο καπικλάριος που τους φύλαγε, όταν είδε από τον ουρανό να κατεβαίνουν οι στέφανοι για τους τριάντα εννέα Μάρτυρες και ένα στεφάνι να περισσεύει, το οποίο ανήκε σε εκείνον που λιποψύχησε, αφού απέβαλε την στολή του, έτρεξε προς τους Αγίους και πίστεψε στον Χριστό. Το πρωί, όσους δεν είχαν πεθάνει ακόμη, αφού οι φύλακες τους οδήγησαν στην ακτή και τους έσπασαν τα πόδια, τους έκαψαν και έριξαν τα ιερά σκηνώματά τους στην λίμνη. Τα μαρτυρικά λείψανα ευρέθησαν από τους Χριστιανούς σε κάποιο γκρεμό, όπου είχαν συναχθεί κατά θεία οικονομία και ενταφιάσθηκαν με ευλάβεια.

Στον Ευεργετινό αναφέρεται ότι ενώ οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες βρίσκονταν στο στάδιο της αθλήσεως έχοντας παραμείνει όλη τη νύχτα μέσα στην παγωμένη λίμνη και καθώς τους έσερναν στον αιγιαλό για να τους συντρίψουν τα σκέλη, η μητέρα ενός Μάρτυρος παρέμενε εκεί πάσχουσα με αυτούς, βλέποντας το παιδί της που ήταν νεότερο στην ηλικία από όλους, μήπως και λόγω του νεαρού της ηλικίας και της αγάπης προς την ζωή, δειλιάσει και βρεθεί ανάξιο της τιμής και της τάξεως των στρατιωτών του Χριστού. Στεκόταν λοιπόν, εκεί και άπλωνε τα χέρια της προς το παιδί της λέγοντας: «Παιδί μου γλυκύτατο, υπόμεινε για λίγο και θα καταστείς τέκνο του Ουράνιου Πατέρα. Μην φοβηθείς τις βασάνους. Ιδού, παρίσταται ως βοηθός σου ο Χριστός. Τίποτε δεν θα είναι από εδώ και πέρα πικρό, τίποτα το επίπονο δεν θα απαντήσεις. Όλα εκείνα παρήλθαν, διότι όλα αυτά τα νίκησες με τη γενναιότητά σου. Χαρά μετά από αυτά, άνεση, ευφροσύνη. Όλα αυτά θα τα γεύεσαι, διότι θα είσαι κοντά στον Χριστό και θα πρεσβεύεις εις Αυτόν και για μένα που σε γέννησα».

Τα λείψανα των Αγίων βρήκε με θεία οπτασία, το έτος 438 μ.Χ., η αυτοκράτειρα Πουλχερία κρυμμένα στο ναό του Αγίου Θύρσου, πίσω από τον άμβωνα, στον τάφο της διακόνισσας Ευσέβειας σε δύο αργυρές θήκες, οι οποίες κατά την διαθήκη της Ευσέβειας, είχαν εναποτεθεί στον τάφο της στο μέρος της κεφαλής της. Στην συνέχεια η Πουλχερία οικοδόμησε ναό έξω από τα τείχη των Τρωαδησίων.

Σπουδαία από ιστορικής απόψεως θεωρείται από νεότερους ερευνητές η Διαθήκη των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, η οποία αποσκοπεί στο να παρεμποδίσει τον διασκορπισμό των ιερών λειψάνων τους μεταξύ των Χριστιανών, πράγμα συνηθισμένο στην Ανατολή κατά τους χρόνους εκείνους.

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. θείας πίστεως.

Θείω Πνεύματι, συγκροτηθέντες, δήμος ώφθητε, τροπαιοφόρος, Αθλοφόροι Χριστού Τεσσαράκοντα· διά πυρός γαρ και ύδατος ένδοξοι, δοκιμασθέντες λαμπρώς εδοξάσθητε. Αλλ’ αιτήσασθε, Τριάδα την Υπερούσιον, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Έτερον Απολυτίκιον. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.

Τους γενναίους οπλίτας του των όλων δεσπόζοντος, τους συγκροτηθέντας εν πίστει, ομοφώνος τιμήσωμεν· Χριστώ γαρ στρατευθέντες ευσεβώς, δι’ ύδατος διήλθον και πυρός, και προς θείαν εισέλθοντες αναψυχήν, προίστανται των βοώντων· δόξα τω ενισχύσαντι υμάς, δόξα τω στεφανώσαντι, δόξα τω θαυμαστώσαντι υμάς, Τεσσαράκοντα Μάρτυρες.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. β’. Την υπέρ ημών.

Πάσαν στρατιάν, του κόσμου καταλιπόντες, τω εν ουρανοίς Δεσπότη προσεκολλήθητε, Αθλοφόροι Κυρίου Τεσσαράκοντα· διά πυρός γαρ και ύδατος, διελθόντες μακάριοι, επαξίως εκομίσασθε, δόξαν εκ των ουρανών, και στεφάνων πληθύν.

Έτερον Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Τη υπερμάχω.

Συντεταγμένοι ευσεβεία και στερρότητι
Μαρτυρικώς τον δυσμενή εθριαμβεύσατε,
Τεσσαράκοντα γενναίοι Χριστού οπλίται·
Αλλ’ ως σύμμορφοι εν άθλοις και εν χάριτι,
Εν αγάπη και ειρήνη συντηρήσατε
Τους κραυγάζοντας, χαίροις άγιον σύνταγμα.

Μεγαλυνάριον.

Το τετραδεκάριθμον και λαμπρόν, σύνταγμα του Λόγου, ευφημήσωμεν εν ωδαίς· κρύει και πυρί γαρ, στερρώς δοκιμασθέντες, εστέφθησαν αξίως, οι Τεσσαράκοντα.

Πηγή: https://mountathos360.com

Το άρθρο Οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες οι εν Σεβαστεία. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr

Το άρθρο Άγιος Νικόλαος Πλανάς: Ο ευλογημένος κληρικός. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μια εικόνα της θεραπευτικής προσπάθειας του Γέροντα είναι δυνατόν να σχηματίσουμε, μελετώντας την περίπτωση ενός πνευματικού του παιδιού που επιθυμούσε να απαλλαγεί από το πάθος της κατακρίσεως.

Ομιλεί ο Γέροντας για την περίπτωση αυτή:
«Κάποιος με ηρώτησε για την κατάκρισιν. “Κατακρίνω πολύ. Πώς να αποφύγω την κατάκρισιν;”.

Του είπα:
“Όταν πρόκειται να ομιλήσεις για ένα πρόσωπο, λέγε, όταν είναι παρόν. Πάρε παράδειγμα τον εαυτόν σου. Όταν είσαι παρών, δεν σε κατακρίνει ο άλλος. Όταν είσαι απών, σε κατακρίνει”.

Η κατάκρισις είναι μεγάλο αμάρτημα. Πώς φεύγει η Χάρις δεν μπορείς να το καταλάβεις. Είναι φοβερό αμάρτημα. Του Χριστού την κρίσιν την παίρνεις εσύ. Και έπειτα γίνεσαι “αντίχριστος”, να πούμε.

Μην κατακρίνεις κανέναν. Ούτε τον γείτονά σου, ούτε κανέναν άλλον. Ξέρεις πώς φεύγει η Χάρις, όταν κατακρίνεις τον άλλον; Η κατάκρισις είναι μεγάλη αμαρτία, δεν φαίνεται. Συνήθως δεν το εξομολογείται ο άνθρωπος που κατακρίνει. Αυτό που σκέπτεται εκείνος που κατακρίνει το πιστεύει. Αν θεωρούσε κανείς τον εαυτόν του χειρότερον πάντων, δεν θα κατέκρινε κανέναν. Η κατάκρισις είναι κρυφή αμαρτία. Θα σας αναφέρω μερικά παραδείγματα.

Ένα Γεροντάκι, εδώ γείτονας, είχε μείνει μόνος. Είχε ένα σίδερο και κάθε απόγευμα το χτυπούσε. Όταν τον ρωτούσαν γιατί το χτυπάει έλεγε:
“Η ώρα του εσπερινού! Έτσι κάνουν εις τα μοναστήρια”. Επίσης, όταν έφευγε από τη Λειτουργία, πήγαινε και χτυπούσε κάτι κονσερβοκούτια, που είχε κρεμασμένα. Δεν καταλαβαίναμε, γιατί το κάνει αυτό ο Γέροντας. Όταν έμεινα μόνος μου κι εγώ [όταν κοιμήθηκε ο Γέροντάς του και τα μέλη της παλιάς συνοδείας], τότε κατάλαβα, ότι τον είχε για συντροφιά τον ήχον αυτόν το Γεροντάκι.

Ένας καλόγερος έφευγε απ’ εδώ πέρα και πήγαινε πάρα πάνω. Εκείνη την ώρα χτυπούσε το Γεροντάκι τα κονσερβοκούτια. Απείχε από εμένα έως 40 μέτρα.

Άκουσε τον κρότον αυτόν και λέγει:
“Ε, τι έπαθε το Γεροντάκι; Τα χασε τα μυαλά του;”. Με το “τα ‘χασε” που είπε, είδα ότι έπεσε η ψυχή του, για την κατάκριση, για τα λόγια που είπε.

Ο φτωχός, σκέφθηκα, να ήξερε τι έπαθε την ώρα αυτή. Την πτώσιν της ψυχής του είδα, όχι με τα μάτια τα σαρκικά, αλλά με τα μάτια της ψυχής.

Θυμήθηκα τότε αυτό που αναφέρεται εις τους αγίους Πατέρας, ότι Άγγελος Κυρίου εμφανίσθηκε εις έναν μοναχό, που κατέκρινε κάποιον άλλο μοναχό, και του λέγει:
“Πού θέλεις να βάλω τον αδελφόν που κατέκρινες; Διότι εκοιμήθηκε προ ολίγου”.

Επίσης και τον άλλον, που επί τρία χρόνια έπινε πικρό νερό, για να συγχωρεθεί η κατάκρισις που είχε κάνει.

Κι εγώ μια φορά έπαθα το εξής, κατακρίνοντας. Ήτανε απόγευμα, και ήλθε στο κελλί μου ένας μοναχός. Επί πολλή ώρα κατακρίναμε δύο επισκόπους. Το βράδυ, κατά την θεία Λειτουργία μία δύναμις ήρχετο κατ’ εμού και λίγο έλειψε να με ρίξει κάτω.

Δεν μπορούσα να λειτουργήσω. Άρχισα να κλαίω και να παρακαλώ την Παναγία να με βοηθήσει. Απορούσα, γιατί να μου συμβεί αυτό. Τότε άκουσα φωνή να μου λέγει, ότι είναι από την κατάκρισιν των επισκόπων που έκανα.

Συνέχισα την Λειτουργία με κραυγές και δάκρυα: “Συγχώρεσέ με, Κύριε Ιησού Χριστέ”. Και έτσι, με πολλή δυσκολία, τελείωσα την Λειτουργία».

«Όταν έρχεται η Χάρις ανεβαίνομεν ένα σκαλοπάτι. Αν μας εγκαταλείψει πέφτομεν. Ο Θεός άφησε τον απόστολον Πέτρον να πέσει, επειδή φρονούσε, ότι όλοι θα σαλευθούνε, αυτός όμως όχι! (Ματθ. 26, 33).

Σου λέγει θα πέσεις, για να μάθεις ταπείνωση. Όλα στηρίζονται στην ταπείνωση.
Και ο αββάς Ισαάκ λέγει: “όποια άσκηση κι αν κάνω, την κάνω για τον καρπόν”.

Ο καρπός είναι η ταπείνωσις. “Εταπεινώθην και έσωσέ με ο Κύριος” (Ψαλμ. 114, 6). “Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ”, είπε ο τελώνης και δικαιώθηκε (Λουκ. 18, 13-14)».

Έτσι, ο Γέροντας Εφραίμ, με έναν τρόπο, θα λέγαμε, βιωματικό δίδασκε και καθοδηγούσε τα πνευματικά του παιδιά προς τον δρόμο της αυτογνωσίας, της αγίας ταπείνωσης και της αυτομεμψίας, αρετών οι οποίες απονεκρώνουν τη διάθεση για κατάκριση.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr

Το άρθρο Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης, Παραδείγματα της βιωματικής θεραπευτικής διδασκαλίας μετά οποία καθοδηγούσε εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

α) Κατ’ αρχάς αντιστάθηκε στο κοινωνικό κατεστημένο της εποχής της και κάθε εποχής. Αυτή, η πλούσια αρχόντισσα, απαρνήθηκε τα πλούτη της και έθεσε τον εαυτό της στην διακονία του κάθε εμπερίστατου, ως άλλη Δορκάς. Την στιγμή μάλιστα που οι περισσότεροι πλούσιοι άρχοντες κατά την Τουρκοκρατία δεν προέβαλαν καμμία αντίσταση στον κατακτητή, μάλλον δε συνεργάζονταν μαζί του, για να μην χάσουν τα προνόμιά των, εκείνη όχι μόνον δεν έκλινε γόνυ στον ξένο δυνάστη αλλά εναντιώθηκε παράλληλα και στην καταπιεστική τακτική των ντόπιων δυναστών αρχόντων, οι περισσότεροι από τους οποίους την αντιμετώπιζαν γι’ αυτό με καχυποψία η και υπέσκαπταν την κοινωνική της δράση.

β) Επίσης, η Φιλοθέη ήρθε αντιμέτωπη με την ίδια της την φύση, η οποία της υπαγόρευε, ως γυναίκα που ήταν, την υπακοή και την υποταγή στον άνδρα αφέντη. Εκείνη, όμως, κατά την πιο ζοφερή περίοδο της Τουρκοκρατίας, τον 16ο αιώνα, που ο αιμοσταγής σουλτάνος Σουλειμάν κυριαρχούσε απόλυτα, σκορπίζοντας παντού τον φόβο και τον τρόμο, αναδείχθηκε «Κυρά των Αθηνών». Δρούσε κυριολεκτικά κάτω από την μύτη του Τούρκου διοικητού, που έδρευε στην Ακρόπολη, δυό βήματα από το αρχοντικό των Μπενιζέλων στην Πλάκα. Γι’ αυτό ο εγκωμιαστής της αναφωνεί με θαυμασμό: «Σαμψών έσχες την ανδρείαν» (πήρες την ανδρεία του Σαμψών), αρετή σπάνια για γυναίκα («Γυνή ανδρεία τις ευρήσει», Παροιμίαι Σολομώντος, 29), που προκαλούσε όμως συγχρόνως τον φθόνο και την αντιζηλία των άλλων.

γ) Η Αγία Φιλοθέη εξ άλλου, ενώ έγινε τελικά μοναχή και αφιερώθηκε στον Θεό που τόσο αγαπούσε (Φιλοθέη = φιλό-θεη), δεν αποτραβήχθηκε σ’ ένα ησυχαστήριο, για να περάση την υπόλοιπη ζωή της. Αντιθέτως, ακολούθησε την παράδοση της πρώτης Εκκλησίας, των κοινωνικών Πατέρων και το παράδειγμα των φιλαδέλφων, αληθινά αρχόντων γονέων της, που βοηθούσαν απλόχερα κάθε ενδεή και αναγκεμένο. Προτίμησε, έτσι, τις μέριμνες του κοινοβίου, στο οποίο ανάλωσε τον πλούτο και όλο της τον εαυτό, «νούν και ψυχήν και καρδίαν και σώμα». Έκτισε τον «Παρθενώνα» της αγάπης και πλήθος άλλων οικημάτων, όπου εύρισκαν καταφύγιο αδύναμοι και πονεμένοι, ανεξαρτήτως φύλου και εθνικότητας, και κυρίως φτωχές και κατατρεγμένες κοπέλες που δραπέτευαν από τα χαρέμια των Τούρκων η τις εξαγόραζε η ίδια από τα σκλαβοπάζαρα και τις φυγάδευε στην συνέχεια στα μετόχια της, για να τις γλυτώση από τον αδηφάγο και διαφθορέα κατακτητή. Η Αγία φρόντιζε παράλληλα για την μόρφωση και την αποκατάσταση των αδύναμων κοριτσιών -ίδρυσε το πρώτο σχολείο για γυναίκες στην Τουρκοκρατία- και έγινε η ίδια η «μαΐστρα» και η πνευματική των μητέρα. Εργαζόταν αδιάκοπα και επέκτεινε συνεχώς το δίκτυο της κοινωνικής της προσφοράς και στην Αθήνα και στα γύρω νησιά.

Δικαίως λοιπόν χαρακτηρίστηκε ως «προστάτις και στήριγμα και διωκομένων ασφαλές καταφύγιον» και αναδείχθηκε «αείρους και πολυχεύμων (= συνεχώς και αφθόνως ρέουσα) πηγή συμπαθείας και αγάπης». Και εάν οι σκληροί κατακτητές την βασάνισαν τελικά αλύπητα, εκείνη όμως «διά πόνων ασκητικών και μαρτυρίου τον τύραννον εχθρόν καταβέβληκε» και μετέβη θριαμβεύουσα «εις τας ουρανίους σκηνάς», για να αναπαυθή στις αγκάλες του Σωτήρος Χριστού, υπέρ ου «ενήθλησε στερρώς».

Προκειμένου, επομένως, να τιμήσωμε, την προστάτιδά μας φιλόθεη Αγία για την τεράστια εθνική και κοινωνική της προσφορά, δεν έχομε παρά να μιμηθούμε τις αρετές της και κυρίως το αγωνιστικό της φρόνημα και την φιλάδελφη αγαπητική της συμπεριφορά, ώστε ενισχυόμενοι διά των πρεσβειών της να θελήσωμε να προβάλλωμε και μείς σήμερα σθεναρή και θαρραλέα αντίσταση απέναντι στους σύγχρονους ύπουλους και ποικιλώνυμους εχθρούς της πίστεως και της πατρίδος. Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρή, φιλόλογος-θεολόγος

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr

Το άρθρο «Χαίροις τῶν Ἀθηνῶν ἡ λαμπάς» (Αγία Φιλοθέη) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".