«Ἐπέφανε σήμερον ὁ μέγας Πρόδρομος, ἐξ ἀγόνων λαγόνων, τῆς Ἐλισάβετ προελθών, ὁ μείζων πάντων τῶν Προφητῶν Προφήτης, οὗ ἕτερος οὐκ ἔστιν, οὐδὲ ἐγήγερται· ὅτι τῷ Προδρόμῳ λύχνῳ, τὸ φῶς ἀκολουθεῖ τὸ ὑπέρλαμπρον καὶ τῇ φωνῇ ὁ Λόγος, …» (Στιχηρὸν Ἰδιόμελον. Ἦχος δ’. Ἀνδρέου Κρήτης).

«Ἰωάννη πανεύφημε, καὶ οἰκουμενικὲ Ἀπόστολε, τὸ τοῦ Γαβριὴλ εὐαγγέλιον, καὶ τῆς στείρας τὸ βλάστημα, καὶ τῆς ἐρήμου τὸ κάλλιστον θρέμμα, καὶ γνήσιε φίλε τοῦ νυμφίου Χριστοῦ, αὐτὸν ἱκέτευε, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν» (Στιχηρὸν Ἰδιόμελον. Ἦχος δ’. Ἀνδρέου Κρήτης).

Το γενέθλιο του Τιμίου ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου είναι το γεγονός που γιορτάζει σήμερα, 24 Ιουνίου, η αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία. Επίσης εορτάζουμε σήμερα τη μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος Παναγιώτου.

Είναι γνωστό ότι, σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, γενέθλιος ημέρα των Αγίων θεωρείται η ημέρα της κοίμησής τους, γιατί αυτή την ημέρα αναχωρούν για τη βασιλεία του Θεού. Άρα, γεννιώνται στη Βασιλεία του Θεού. Εξαίρεση αποτελούν μόνο οι ημέρες γέννησης του Ιησού Χριστού, της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Ιωάννη του Βαπτιστή, γιατί η γέννησή τους αποτελεί κρίκο στην αλυσίδα του σχεδίου της θείας οικονομίας (δηλ. της φιλανθρωπίας του Θεού) για τη σωτηρία του κόσμου.

Ο Πρόδρομος Ιωάννης, για τον οποίο ο Προφήτης Ησαΐας είχε γράψει πως θα είναι μια φωνή που θα φωνάζει στην έρημο και θα προετοιμάζει τον κόσμο για την έλευση του Μεσσία, γεννήθηκε με θαυμαστό τρόπο από υπερήλικες γονείς, τον ιερέα Ζαχαρία και την Ελισάβετ, που ήταν στείρα.

Το μήνυμα για τη γέννησή του, καθώς και το όνομα του βρέφους, δόθηκαν στο Ζαχαρία από άγγελο, την ώρα που αυτός βρισκόταν στο ναό. Ο Βαπτιστής Ιωάννης γεννήθηκε έξι μόλις μήνες πριν από τον Ιησού Χριστό, τον οποίο και ομολόγησε ως Κύριό του, σκιρτώντας μέσα στην κοιλία της μητέρας του Ελισάβετ, όταν την είχε επισκεφθεί η συγγενής της, η Υπεραγία Θεοτόκος, για να της αναγγείλει τη θαυμαστή σύλληψη του Ιησού στα σπλάγχνα της.

Έγραψε Λόγο στη γέννηση του Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος για να δείξει το μεγαλείο του Προδρόμου σημειώνει: «.. ὅλοι αὐτοὶ (οι προηγηθέντες προφήτες της Π. Δ.) δὲν φτάνουν, ἀγαπητοί μου, τὸ μεγαλεῖον τοῦ Ἰωάννου. Γιατὶ ἄλλοι ἀπ᾿ αὐτοὺς ἔζησαν πρὸ τῆς παραδόσεως τοῦ γραπτοῦ Νόμου καὶ ἄλλοι μετὰ ἀπὸ αὐτήν. Ὁ Ἰωάννης ὅμως, ὁ υἱὸς τοῦ ἱερέως Ζαχαρίου καὶ τῆς ἀξιοθαυμάστου Ἐλισάβετ, ἄνθος ποὺ ἐστόλισε τὴν εἴσοδον τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν κόσμον, φύτρωσε καὶ ἄνθισε εἰς τὸ μεσοδιάστημα τοῦ Νόμου καὶ τῆς Χάριτος. Ἀνέτειλε ὁ νοητὸς ἀστήρ, προαναγγέλλων τὴν ἀνατολὴν τοῦ Ἡλίου τῆς δικαιοσύνης. Προέτρεξε ὁ στρατιώτης, κηρύσσων τὴν ἔλευσιν τοῦ βασιλέως ὁλοκλήρου της κτίσεως. Ἦλθε ὁ ὁδηγὸς τῆς Νύμφης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, διαλαλώντας τὴν ἐπικειμένην παρουσίαν τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ. Καὶ οἱ μὲν ἄλλοι προφῆται προεφήτευσαν ἢ ἐθαυματούργησαν ἀρκετὰ χρόνια μετὰ τὴν γέννησίν τους, ὁ Τίμιος Πρόδρομος ὅμως πληρώθηκε ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἀνεδείχθη θαυματουργὸς ἐνόσῳ ἀκόμα εὑρίσκετο εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός του».

Αυτά τα θαυμάσια μέσα από τους Αγίους επιφύλαξε ο Σωτήρας Χριστός σε εμάς και την ανθρωπότητα ολόκληρη.

Σήμερα πανηγυρίζει η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Μέσα Ποταμού, πλησίον της κοινότητας Μονιάτη της Επαρχίας Λεμεσού, καθώς και το εκκλησάκι του Νεομάρτυρα Παναγιώτη στον Πεδουλά.

Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου

ΠΗΓΗ: https://churchofcyprus.org.cy

Το άρθρο Το γενέθλιο του Τιμίου ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου (24 Ιουνίου). εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Η κατάψυξη ωαρίων διαφημίζεται ως «λύση» για τις γυναίκες που δεν σκοπεύουν να τεκνοποιήσουν άμεσα, αλλά το επιθυμούν για το μέλλον. Μέσα από ειδική διαδικασία, οι γυναίκες συλλέγουν και καταψύχουν τα ωάριά τους για μελλοντική χρήση όταν οι συνθήκες θα είναι καταλληλότερες, για να τα προφυλάξουν εάν πρόκειται να υποβληθούν σε μια τοξική (για τα ωάρια) θεραπεία, ή για να τα διαθέσουν (πωλήσουν) σε άλλες γυναίκες με προβλήματα γονιμότητας.

Αυτή η διαδικασία έχει κάποιες ιδιαιτερότητες. Υποστηρίζεται από τις κλινικές εξωσωματικής πως με την κατάψυξη των ωαρίων της, μία γυναίκα μπορεί να «παγώσει» τον χρόνο, να σταματήσει το βιολογικό της ρολόι στην ηλικία που κατέψυξε τα ωάρια. Με αυτή τους την δήλωση οι κλινικές αφήνουν να εννοηθεί πως η επιτυχία της μελλοντικής εγκυμοσύνης της γυναίκας -εάν επιτευχθεί τελικά- θα εξαρτάται μόνο από την ηλικία των ωαρίων της, και όχι από την βιολογική της ηλικία και τις καταστάσεις που την συνοδεύουν. Αυτό δεν είναι αλήθεια και η επιτυχία τεκνοποίησης μέσα από συντηρημένα ωάρια είναι σχετική.

Οι κλινικές επιτρέπουν να ακούγεται η άποψη πως η πώληση ωαρίων είναι μια αλτρουιστική «δωρεά» κυττάρων και όχι αγοραπωλησία του μεριδίου μιας γυναίκας στα βιολογικά της παιδιά. Στην διαδικασία υπάρχει η εμπορική αλλά και ανθρώπινη πλευρά. Ποιος θα αγοράσει αυτά τα ωάρια/ εν δυνάμει παιδιά της, και πώς θα τα χρησιμοποιήσει; Η δότρια μάλλον δεν θα μάθει ποτέ.

Στην διαδικασία της «δωρεάς» οι κλινικές εγγυώνται την ανωνυμία της δότριας. Αυτό σημαίνει πως το παιδί δεν θα μάθει ποτέ ποια είναι η μάνα του. Όταν καταλάβει -αργά ή γρήγορα- ότι δημιουργήθηκε με δωρεά γενετικού υλικού, πώς θα νιώσει το ίδιο, αλλά και πώς θα αντιμετωπίσει την κατάστασή του η οικογένεια; Αυτή η αποκάλυψη δημιουργεί προβλήματα ταυτότητας σε πολλά παιδιά,⁽¹⁾ αλλά συμβαίνει και οι ίδιοι οι ενήλικες να μετανιώνουν που χρησιμοποίησαν τα ξένα ωάρια⁽²⁾ και οι γυναίκες γιατί τα παραχώρησαν⁽³⁾ .

Πόσες γυναίκες χρησιμοποιούν τελικά τα ωάρια που κατέψυξαν; Ποια είναι τα ποσοστά επιτυχίας και ποιο το κόστος, οικονομικό ή και στην υγεία τους; Οι κλινικές εξωσωματικής ουδέποτε αναφέρουν τις συνέπειες από αυτή την πρακτική. Ωστόσο, οι γυναίκες πριν την χρησιμοποιήσουν, αξίζει να ενημερωθούν και να αποφασίσουν οι ίδιες εάν τελικά καλύπτει τις ανάγκες τους ή θα αποβεί εις βάρος τους.⁽⁴⁾

Η κατάψυξη και η πώληση ωαρίων ενέχουν κινδύνους για την υγεία της γυναίκας

• Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει αξιόπιστη ιατρική έρευνα σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της συλλογής ωαρίων στην υγεία των νεαρών γυναικών που δίνουν τα ωάριά τους. Είναι λοιπόν αδύνατο να δώσουν οι γυναίκες αληθινή, ουσιαστική, ενημερωμένη συγκατάθεση προγνωρίζοντας επακριβώς τους κινδύνους για την υγεία και την ψυχολογία όσων εμπλέκονται.
• Επειδή δεν ελέγχονται οι γυναίκες που «δωρίζουν» ή καταψύχουν τα ωάριά τους κατά την διάρκεια της ζωής τους, υπάρχουν λίγα εμπειρικά δεδομένα σχετικά με τις επιπλοκές που εμφανίζουν αυτές οι γυναίκες αργότερα στην ζωή τους, ως προς τα ζητήματα γονιμότητας, την ανάπτυξη καρκίνων, τις ψυχολογικές συνέπειες της απόφασής τους ή οποιαδήποτε άλλη αρνητική επίδραση είχε η «δωρεά» ή η κατάψυξη των ωαρίων στη καθημερινότητά τους.
• Οι ιατρικές επιπλοκές που γίνονται γνωστές, σπάνια ανακοινώνονται στην ιατρική βιβλιογραφία, καθώς τα άτομα και οι οργανισμοί που είναι επιφορτισμένοι με την ασφάλεια και την εποπτεία της διαδικασίας είναι οι ίδιοι που επωφελούνται από τη «δωρεά» και την κατάψυξη ωαρίων.
• Σε αντίθεση με εκείνους που δωρίζουν όργανα ή αίμα, δεν υπάρχει απαίτηση διαχρονικής παρακολούθησης αυτών των γυναικών σε μια κεντρική βάση δεδομένων. Μόλις ολοκληρωθεί η εξαγωγή των ωαρίων, οι γυναίκες ξεχνιούνται. Δεν υπάρχουν αρχεία ή πληροφορίες σχετικά με αυτές ή με το πού κατέληξαν τα ωάριά τους.
• Η ιατρική διαδικασία που απαιτείται για την ωοληψία είναι χρονοβόρα και υπάρχουν γνωστοί ιατρικοί κίνδυνοι που σχετίζονται με κάθε βήμα. Οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν το σύνδρομο υπερδιέγερσης ωοθηκών (OHSS) λόγω υπερωορρηξίας, την απώλεια γονιμότητας, την συστροφή ωοθηκών, το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, την νεφρική νόσο, την πρόωρη εμμηνόπαυση, κύστεις ωοθηκών και σε ορισμένες περιπτώσεις, τον θάνατο.
• Η Λευπρορελίνη ή Lupron®, είναι το φάρμακο που χρησιμοποιείται συνήθως στο πρώτο βήμα της διαδικασίας «δωρεάς» και κατάψυξης ωαρίων για να σταματήσει η λειτουργία των ωοθηκών και να προκληθεί ιατρικά εμμηνόπαυση πριν από την υπερδιέγερση των ωοθηκών. Είναι μια συνθετική ορμόνη που δεν έχει εγκριθεί από τον FDA για χρήση στην θεραπεία γονιμότητας. Έχει βαθμολογία κατηγορίας Χ, που σημαίνει ότι εάν μια γυναίκα μείνει έγκυος, ενώ λαμβάνει το φάρμακο, θα εκδηλωθεί βλάβη στο αναπτυσσόμενο έμβρυο. Αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό για τις δότριες ωαρίων που είναι πολύ γόνιμες, εάν δεν τηρήσουν τις οδηγίες να μην είναι σεξουαλικά ενεργές κατά τη διάρκεια της διέγερσης των ωοθηκών.
• Τα παιδιά που γεννιούνται από ωάρια «δότριας» είτε δεν μαθαίνουν ποτέ αυτή την ουσιαστική λεπτομέρεια της δημιουργίας τους, είτε εάν το μάθουν δεν έχουν τρόπο να πληροφορηθούν ποια είναι η γενετική τους μητέρα. ⁽⁵⁾
• Η ψυχολογική πίεση που ασκούν τα μυστικά γύρω από την ανώνυμη σύλληψη είναι απελπιστική για πολλά παιδιά και μόνο πρόσφατα κάποια από αυτά κατάφεραν να οργανωθούν (στο εξωτερικό) μήπως και αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτές τις σημαντικές προσωπικές πληροφορίες.
• Η ψυχολογική πίεση αφορά και τις ίδιες τις γυναίκες που δίνουν τα ωάριά τους, οι οποίες συχνά εκ των υστέρων μετανιώνουν, αναζητούν και αναρωτιούνται νοσταλγικά για τη τύχη των ωαρίων/παιδιών τους.
• Η κατάψυξη ωαρίων για χρήση από την ίδια την ενδιαφερόμενη γυναίκα περιλαμβάνει τις ίδιες ορμονικές θεραπείες και την ίδια διαδικασία ανάκτησης ωαρίων με εκείνη για την «δωρεά».
• Οι γυναίκες που καταψύχουν τα ωάριά τους ίσως καθησυχάζονται ψευδώς για την μελλοντική τους γονιμότητα. Η επιτυχία της μεθόδου δεν είναι εγγυημένη: τα δεδομένα για τα ποσοστά γεννήσεων εξαρτώνται από την ηλικία κατά την κατάψυξη και τον αριθμό των ωαρίων που ανακτώνται. Μπορεί να υπάρξει τελικά συναισθηματική απογοήτευση εάν τα κατεψυγμένα ωάρια δεν οδηγήσουν σε επιτυχημένη εγκυμοσύνη καθώς και σε αισθήματα θλίψης ή αποτυχίας.
• Ενώ η ποιότητα των ωαρίων «παγώνει» παρά την πάροδο του χρόνου, οι επιπλοκές της εγκυμοσύνης σε μεγαλύτερη ηλικία αυξάνονται λόγω της επιβάρυνσης της υγείας της μητέρας.
• Η διαδικασία «δωρεάς» ή κατάψυξης ωαρίων δεν συνοδεύεται από μακροπρόθεσμες μελέτες που να αξιολογούν τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα στην υγεία των γυναικών που πωλούν ή καταψύχουν τα ωάριά τους, συμπεριλαμβανομένης της γονιμότητας και ορισμένων τύπων καρκίνου.

Η δότριες ωαρίων δεν ενημερώνονται σωστά

• Οι «δότριες» ωαρίων στρατολογούνται μέσω διαφημίσεων σε διαδικτυακές αγγελίες, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις εφημερίδες και προσφέρουν τα ωάριά τους έναντι αντιτίμου (προκειμένου για τις ΗΠΑ από 5.000 έως 100.000 δολάρια). Αυτές οι αγγελίες, σπάνια, αν όχι ποτέ, δεν κάνουν οποιαδήποτε αναφορά στους πιθανούς κινδύνους για την υγεία, ούτε αποκαλύπτουν ότι δεν έχουν διεξαχθεί ποτέ μακροπρόθεσμες μελέτες, ώστε οι γυναίκες να είναι πραγματικά και πλήρως ενημερωμένες.
• Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προτρέπουν με ανεύθυνο τρόπο τις νεαρές γυναίκες να αναβάλουν το βιολογικό τους ρολόι καταψύχοντας τα ωάριά τους, δίνοντας προτεραιότητα σε άλλες δραστηριότητες.
• Η «δωρεά» ωαρίων συχνά αφορά φτωχότερες γυναίκες που παρέχουν ωάρια σε πλουσιότερα ζευγάρια. Η άνιση δυναμική της φτώχειας και του πλούτου κάνουν τη διαδικασία δελεαστική και καταστροφική συγχρόνως για τις νέες γυναίκες.
• Σε αντίθεση με τις γυναίκες που λαμβάνουν θεραπεία γονιμότητας, οι «δότριες» ωαρίων σπάνια θεωρούνται ασθενείς και ως εκ τούτου συχνά έχουν ανεπαρκή φροντίδα. Επίσης, παρά το γεγονός ότι οι «δότριες» συναλλάσσονται με ιατρικό προσωπικό, σε κλινικό περιβάλλον, δεν καταλαβαίνουν εξ αρχής ότι δεν θεωρούνται ασθενείς. Επιπλέον, συνάπτουν τις συμφωνίες δωρεάς ωαρίων με όρους που δεν κατανοούν και συνεπώς δεν τους διαπραγματεύονται σωστά.
• Σε αντίθεση με την δωρεά οργάνων, όπου δεν επιτρέπεται η αποζημίωση λόγω του κινδύνου να αντιμετωπίσουν οι δότες μεγάλους κινδύνους για την υγεία τους εξαιτίας της οικονομικής τους ανάγκης, η «δότρια» ωαρίων -ακόμα και όταν ενημερώνεται για γνωστούς και πιθανούς άγνωστους κινδύνους- είναι συχνά πρόθυμη να ρισκάρει για την υγεία της λόγω οικονομικής ανάγκης. Τα χρήματα παίζουν έναν πολύ καταναγκαστικό και ισχυρό ρόλο στην αγορά της «δωρεάς» ανθρώπινων ωαρίων.
• Οι γυναίκες που θέλουν να καταψύξουν τα ωάριά τους συχνά δεν σκέφτονται ή δεν συμβουλεύονται για το κόστος αποθήκευσης αυτών των ωαρίων, ή το κόστος χρήσης τους, ούτε έχουν σαφές πλάνο για το τί θα κάνουν με τα ωάρια αυτά μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.
• Δεν υπάρχει μητρώο για την παρακολούθηση της πορείας της υγείας των «δοτριών» ωαρίων ή όσων έχουν καταψύξει, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα.
• Δεν υπάρχει όριο στον αριθμό των κύκλων που μια γυναίκα μπορεί να «δωρίσει» ή να παράξει και να καταψύξει τα ωάριά της. Οι γυναίκες συνήθως ενθαρρύνονται να κάνουν πολλαπλούς κύκλους κατάψυξης ωαρίων για να αυξήσουν τις πιθανότητες μιας μελλοντικής ζωντανής γέννας.
• Οι περισσότερες γυναίκες που καταψύχουν τα ωάριά τους δεν θα τα χρησιμοποιήσουν στην πραγματικότητα. Ορισμένες αναφορές δείχνουν ότι μόλις 1 στις 10 γυναίκες επιστρέφουν για χρήση αυτών των ωαρίων.

Ηθικός και Κοινωνικός προβληματισμός.

• Οι διαφημίσεις συνήθως προβάλλουν συγκεκριμένα φυλετικά, σωματικά και πνευματικά χαρακτηριστικά των «δοτριών» ωαρίων – δίνοντας στους μελλοντικούς γονείς την ευκαιρία (ή τουλάχιστον την ψευδαίσθηση) ότι μπορούν να δημιουργήσουν ένα παιδί κατά παραγγελία. Τα μεγαλύτερα χρηματικά ποσά προσφέρονται γενικά σε δότριες με πολύ συγκεκριμένα ακαδημαϊκά, σωματικά ή εθνοτικά χαρακτηριστικά, όχι μόνο διαιωνίζοντας την οικονομική εκμετάλλευση και την μεροληψία, αλλά κυριολεκτικά πληρώνοντας περισσότερα για χαρακτηριστικά που προτιμά ένα ζευγάρι ή ένα άτομο.
• Η αποζημίωση για τη δωρεά ποικίλλει σημαντικά: συνήθως, για τις ΗΠΑ είναι 5.000 έως 10.000 δολάρια ανά κύκλο, αλλά μπορεί να ξεπεράσει τα 20.000 δολάρια για δότριες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (π.χ. υψηλές βαθμολογίες σε εξετάσεις, αθλητική ικανότητα). Στην Ελλάδα το κόστος της λήψης και χρήσης ωαρίων είναι επίσης υψηλό και η «δωρήτρια» αποζημιώνεται. ⁽⁵⁾
• Τα ωάρια με τα λιγότερο επιθυμητά χαρακτηριστικά, ή όσα θεωρούνται ανεπιθύμητα χρησιμοποιούνται συχνά για επιστημονική έρευνα, δημιουργώντας μια νέα αγορά κακής χρήσης ανθρώπινου υλικού.
• Τα οικονομικά κίνητρα για τη «δωρεά» ωαρίων έχουν τη δύναμη να δελεάσουν τις νέες γυναίκες, ειδικά τις φοιτήτριες, ώστε να παραβλέψουν τους ιατρικούς και συναισθηματικούς κινδύνους.
• Η κατάψυξη ωαρίων συχνά προωθείται ως ένας τρόπος για να «σταματήσει το βιολογικό ρολόι», ειδικά σε γυναίκες ηλικίας 20 και 30 ετών που επικεντρώνονται στην καριέρα τους. Ωστόσο, οι κλινικές σπάνια αποκαλύπτουν πόσο λίγες γυναίκες επιστρέφουν για να χρησιμοποιήσουν τα ωάριά τους – ή πόσο συχνά αυτές οι προσπάθειες αποτυγχάνουν. Σε αυτά τα πλαίσια αναφέρονται ως ποσοστά επιτυχίας της μεθόδου αυτά που ισχύουν για τα μεγάλα οργανωμένα κέντρα, και όχι αυτά που έχει το συγκεκριμένο κέντρο.
• Οι ασθενείς θα πρέπει να προειδοποιούνται ότι η κατάψυξη ωαρίων δεν εγγυάται τη μελλοντική γονιμότητα. Δεν αποτελεί μορφή αναπαραγωγικής εξασφάλισης, ούτε βεβαιότητας. Μελέτες δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατεψυγμένων ωαρίων δεν χρησιμοποιούνται ποτέ, και όταν χρησιμοποιούνται, τα ποσοστά ζωντανών γεννήσεων ανά κατεψυγμένο ωάριο μπορεί να είναι τόσο χαμηλά όσο 2-12% ανάλογα με την ηλικία της γυναίκας κατά τη στιγμή της κατάψυξης.
• Παρά την αύξηση της δημοτικότητας, ο κλάδος εξακολουθεί να μην διεξάγει έρευνα, και να μην διαμορφώνει εθνικά μητρώα και παρακολούθηση των αποτελεσμάτων υγείας για τις «δότριες» και για όσες καταψύχουν τα ωάριά τους.
• Η στρατολόγηση και το μάρκετινγκ εξακολουθούν να μην ρυθμίζονται νομικά για την αποτροπή της εκμετάλλευσης και των παραπλανητικών ισχυρισμών.
• Οι κλινικές γονιμότητας εξακολουθούν να μην παρέχουν διαφάνεια ως προς τους κινδύνους, τα αποτελέσματα και την χρήση των ωαρίων.
• Οι γυναίκες έχουν ανάγκη ενημέρωσης πάνω στα θέματα της αναπαραγωγικής τους ικανότητας και των τακτικών της εξωσωματικής. Δηλώνει η εκπρόσωπος γυναικείας οργάνωσης για την «δωρεά» ωαρίων ⁽⁶⁾ : «Έχουμε φτάσει να μιλάμε για εμπόριο. Κάποιοι εκμεταλλεύονται τη λαχτάρα μιας γυναίκας να γίνει μάνα και την ελπίδα της ότι είναι η τελευταία της επιλογή για να κάνει παιδί και μάλιστα σε μια εποχή που υπάρχει μεγάλη οικονομική αιμορραγία» ⁽⁶⁾. Αυτή η δήλωση δείχνει ότι οι γυναίκες δεν είναι ενήμερες για το τι σημαίνει «δωρεά» ωαρίων και επίσης αγνοούν τις τακτικές των αναπαραγωγικών κλινικών που χρησιμοποιούν αλτρουιστικό επικάλυμμα, ωστόσο στη πράξη είναι και κερδοσκοπικές επιχειρήσεις.
• Συνεπώς, η λήψη, η κατάψυξη και η δωρεά ωαρίων είναι παρακινδυνευμένες πρακτικές που βασίζονται την επιθυμία κάποιων γυναικών να κάνουν παιδιά και στην οικονομική ανάγκη άλλων γυναικών. Όσοι ενδιαφέρονται αληθινά για το καλό των γυναικών πρέπει να τις ενημερώνουν έντιμα και έγκαιρα τόσο σχετικά με την γονιμότητά τους, όσο και για τις συνέπειες των αναπαραγωγικών επιλογών τους.

Παραπομπές:

1. https://bbc.com/news/stories-42159574
2. https://reddit.com/r/Parenting/comments/18p26ut/i_regret_of_my_egg_donor_conceived_daughter/
3. https://www.reddit.com/r/IVF/comments/1hiu4t5/egg_donor_here_feeling_regret_at_my_decision_how/
4. https://cbc-network.org/2025/08/what-you-should-know-egg-freezing/
5. https://eggdonationfriends.com/ivf-egg-donation-country-greece/
6. https://ivfnews.gr/υπογονιμοτητα/γυναικεία/item/93-πόσο-«κοστίζει»-η-αγορά-ωαρίων-στην-ελλάδα

Αποποίηση ευθύνης: Το παρόν άρθρο προορίζεται μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς και δεν πρέπει να θεωρείται ιατρική ή νομική συμβουλή. Συμβουλευτείτε τους αδειοδοτημένους επαγγελματίες.

Σχετικά άρθρα:  

1. Μια ολοκληρωμένη έκθεση για τους κινδύνους της Εξωσωματικής Γονιμοποίησης, (ART) και τις επιμέρους πρακτικές της | https://mumdadandkids.gr/vioithiki-iatriki/mia-olokliromeni-ekthesi-gia-tous-kindynous-tis-eksosomatikis-gonimopoiisis-art-kai-tis-epimerous-praktikes-tis
2. Οι κίνδυνοι από την εξωσωματική γονιμοποίηση, (υποβοηθούμενη/τεχνητή αναπαραγωγή-ART) και τις επιμέρους πρακτικές της | https://mumdadandkids.gr/vioithiki-iatriki/oi-kindynoi-apo-tin-eksosomatiki-gonimopoiisi
3. Η μείωση της γονιμότητας της γυναίκας με τη πρόοδο της ηλικίας της | https://mumdadandkids.gr/vioithiki-iatriki/i-meiosi-tis-gonimotitas-tis-gynaikas-me-tin-proodo-tis-ilikias-tis

(Πηγή: «https://alopsis.gr»)

Το άρθρο Κατάψυξη – Δωρεά ωαρίων. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

ΠΗΓΗ: https://ixthis3.blogspot.com

Το άρθρο Η Τραγωδία του Άνετου Χριστιανισμού. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ματθ. 6, 22-33

Την περασμένη Κυριακή είδαμε ότι ο Χριστός περιμένει από όλους μας να Τον ακολουθήσουμε, εγκαταλείποντας ει δυνατόν τα πάντα, ακόμα και τους ίδιους μας τους συγγενείς, αν είναι απαραίτητο. Και ίσως κανείς αναρωτηθεί “μα πώς θα ζήσουμε, αν αφήσουμε τα πάντα;” την απάντηση μας τη δίνει σήμερα ο ίδιος ο Κύριός μας, μέσα από το απόσπασμα της επί του Όρους Ομιλίας Του που μας μεταφέρει ο ευαγγελιστής Ματθαίος. Τα μάτια του ανθρώπου, μας λέει, είναι ο λύχνος δηλαδή το φως του σώματός του. Επομένως, αν τα μάτια του είναι φωτεινά, όλο το σώμα του είναι φωτεινό. Αντίθετα, αν τα μάτια είναι σκοτεινά, όλο το σώμα είναι σκοτεινό. Αληθινά, αναρωτιέται, αν το φως του σώματός μας είναι σκοτάδι, τότε το σκοτάδι πώς μοιάζει; Με τα λόγια αυτά θέλει να μας τονίσει ότι αν όντως ενδιαφερόμαστε να φωτίσουμε την ύπαρξη και τη ζωή μας, θα πρέπει να αφήσουμε πίσω οτιδήποτε αντιστρατεύεται στο θέλημα του Θεού, ότι οφείλουμε να μεριμνήσουμε για τον πνευματικό μας κόσμο και να μη φορτώνουμε τη ζωή μας με μέριμνες περιττές και ανούσιες. Και για να το καταστήσει πιο σαφές, συνεχίζει λέγοντας ότι δεν μπορεί να δουλεύει κανείς σε δύο κυρίους, στον Θεό και στον μαμμωνά. Ή τον ένα θα αγαπήσει και τον άλλο θα μισήσει, ή θα υπακούσει στις επιταγές του ενός και θα καταφρονήσει τον άλλο.

Με τον όρο “μαμμωνά” υπονοεί ο Κύριος τόσο τον ίδιο το διάβολο και τα έργα του σκότους, όσο και τις βιοτικές μέριμνες, οι οποίες αποσπούν την προσοχή μας από τη μελέτη και εφαρμογή του θελήματος του Θεού. Γι αυτό σας λέω, συνεχίζει, μη μεριμνάτε και μην απασχολείτε την ψυχή σας με το τι θα φάτε ή τι θα πιείτε, ούτε το σώμα σας, με το τι θα ντυθείτε. Στα αλήθεια, η ψυχή δεν είναι παραπάνω από την τροφή και το σώμα από την ενδυμασία; κοιτάξτε τα πουλιά, δεν σπέρνουν, δεν θερίζουν, δεν αποθηκεύουν σε αποθήκες, και ο Πατέρας σας ο επουράνιος τα τρέφει. Δε νομίζετε ότι διαφέρετε τόσο πολύ από αυτά, ώστε ο Θεός να σας σκέφτεται ακόμα περισσότερο; ποιος μπορεί, όσο κι αν μεριμνήσει, να προσθέσει μια πιθαμή στο ύψος του; Και για την ενδυμασία σας τι αγωνιάτε; πάρτε μάθημα από τα κρίνα του αγρού, που δεν υφαίνουν ούτε γνέθουν, κι όμως είναι ντυμένα πιο λαμπρά κι από τον Σολομώντα. Αν επομένως ο Θεός ντύνει τόσο όμορφα τα αγριόχορτα, που σήμερα είναι και αύριο, σαν ξεραθούν, καίγονται στον κλίβανο, πόσο περισσότερο δεν θα ενδιαφερθεί για σας, ολιγόπιστοι; Μην μεριμνάτε λοιπόν, λέγοντας τι θα φάμε; ή τι θα πιούμε;ή τι θα ντυθούμε; διότι ο Πατέρας σας ο επουράνιος γνωρίζει τις ανάγκες σας. Αλλά να επιζητείτε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνη Του, και όλα τα άλλα θα σας δοθούν.

Ο Χριστός χρησιμοποιεί το παράδειγμα των άγριων πουλιών και λουλουδιών, που είναι εφήμερα κι όμως επιβιώνουν με την πρόνοια του Θεού, για να καταδείξει ότι ο άνθρωπος, που ως έλλογο ον έχει μεγαλύτερη αξία και σημασία, δεν μπορεί παρά να ελκύει και το ενδιαφέρον και την πρόνοια του Θεού. Γι αυτό και αποκαλεί ολιγόπιστους όλους εκείνους που θέτουν ως προτεραιότητα στη ζωή τους την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών. Η υπέρμετρη ενασχόληση με την εξασφάλιση της καθημερινής τροφής, με τα ενδύματα και με τα υλικά αγαθά, περιέχει τον κίνδυνο της εγκατάλειψης ή της περιφρόνησης του Θεού, σύμφωνα με τα όσα μας είπε ο Χριστός στην πρώτη συνάφεια της σημερινής περικοπής. Δείχνει έλλειμμα πίστεως, έλλειμμα εμπιστοσύνης στην αγάπη και στην πρόνοια του Θεού για τον άνθρωπο. Αν ο Θεός έστειλε τον Υιό Του τον μονογενή στον κόσμο, με σκοπό να θεραπεύσει και να αναστήσει τον έσω άνθρωπο, θα αφήσει άραγε κανέναν να χαθεί από έλλειψη των στοιχειωδών αγαθών;

Κι όμως, στην καθημερινότητά μας λησμονούμε αυτή τη μεγάλη αλήθεια. Θεωρούμε τους εαυτούς μας πιστούς χριστιανούς, και παρόλα αυτά αναλώνουμε όλο το χρόνο μας στο κυνήγι των υλικών αγαθών, στην ικανοποίηση των βιοτικών μας αναγκών και μόνο. Οι συνθήκες του σύγχρονου τρόπου ζωής και οι συγκυρίες των τελευταίων ετών επιτείνουν αυτή τη μονοσήμαντη αγωνία μας και μας απορροφούν κάθε ικμάδα σωματική και ψυχική. Και όσο εξαρτάμε την ευτυχία μας από τα υλικά και τα γήινα, τόσο οι δυσκολίες της ζωής μάς οδηγούν σε όλο και μεγαλύτερη απελπισία και απόγνωση.

“Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού”. Αυτή είναι η απάντηση του Χριστού, αυτή είναι η μόνη προοπτική για να ξεφύγουμε από τα απελπιστικά δεσμά του μαμμωνά, στον οποίο έχει υποδουλωθεί η ύπαρξή μας. Αυτή είναι η μόνη διέξοδος από κάθε ανθρώπινη κρίση, ιδιαίτερα σήμερα. Όσο κι αν αγωνιζόμαστε χωρίς Θεό, η ζωή μας και οι κοινωνίες μας θα σκοτεινιάζουν. Ας στραφούμε, επομένως, στην αναζήτηση του Θεού, ας Τον εμπιστευτούμε, και θα φροντίσει Εκείνος για τα υπόλοιπα.

Πηγή: Απλά και Ορθόδοξα: https://xerouveim.blogspot.com

Το άρθρο Κυριακή Γ’ Ματθαίου εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr

Το άρθρο Ο π. Ιγνάτιος Καπνίσης και ο Βουδισμός. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τὰ πρῶτα λόγια ποὺ εἶπε ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστὸς μετὰ τὴν ἀνάσταση ἦταν τὸ «χαίρετε». Συγκινούμεθα βαθειά. Ὅλοι μας ποθοῦμε νὰ ἔχουμε στὴ ζωή μας χαρά. Ὅλοι ἀγωνιζόμαστε νὰ βροῦμε χαρά. Κανένας δὲν θέλει τὴν λύπη. Παρὰ ταῦτα, πρέπει νὰ προσέξουμε, γιατί κάτω ἀπὸ τὸ ὄνομα «χαρά», κρύβονται χίλιες δυὸ ἀπομιμήσεις της. Ὁ ἄνθρωπος ἐπὶ παραδείγματι, αἰσθάνεται χαρὰ ὅταν κάνει τὸ καθῆκον του. Αἰσθάνεται χαρὰ καὶ ὅταν συμπεριφέρεται στὸν ἄλλο μὲ ἐγωισμό, ὅταν τὸν ταπεινώνει. Αἰσθάνεται χαρὰ ὅταν θυμώνει. Αἰσθάνεται χαρὰ ὅταν ἱκανοποιεῖ τὰ πάθη του, ὅποια καὶ ἂν εἶναι.

Καὶ τὸ ἐρώτημα: Εἶναι ποτὲ δυνατὸν αὐτὴ ἡ χαρὰ νὰ εἶναι ὑγιής; Ἀφοῦ εἶναι ἔκφραση καταστάσεως ποὺ ὅλοι τὴν καταλαβαίνουμε, τοὐλάχιστον ὅταν τὴν βλέπουμε στοὺς ἄλλους, ὅτι εἶναι κατάσταση νοσηρή. Εἶναι δυνατὸν ποτέ, ἄρρωστο πρᾶγμα νὰ δίνει ὑγιῆ χαρά;

Γι’ αὐτὸ ὁ Κύριος ὅταν ἀνέστῃ ἐκ νεκρῶν εἶπε τὸ «χαίρετε». Γιὰ νὰ μᾶς ὑποδείξει ὅτι πρέπει νὰ ψάχνουμε γιὰ τὴν ἀληθινὴ χαρά.

Μᾶς λέει τὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι «ἔσπασε» ἡ καρδιὰ τοῦ ἅγιου καὶ δίκαιου Ἰωσήφ, τοῦ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, ὅταν ὁ Χριστός, παρέδωκε τὸ πνεῦμα του καὶ πέθανε κατὰ τὸ ἀνθρώπινο πάνω στὸ Σταυρό. Δὲν μποροῦσε οὔτε νὰ τὸ σκεφθεῖ, πὼς εἶναι δυνατὸν νὰ τὸν ἀφήσει νὰ μείνει κρεμασμένος στὸ Σταυρό, ἄταφος. Καὶ πῆγε στὸν Πιλάτο, «τολμήσας», μετὰ ἀπὸ τόσο μῖσος ποὺ εἶχαν δείξει οἱ Ἑβραῖοι ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ. Πῆρε τὸ θάρρος ἢ καλύτερα ἔδειξε τὸν ἡρωισμό, νὰ πάει στὸν Πιλάτο καὶ νὰ τὸν παρακαλέσει νὰ πάρει τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Κινδύνευε νὰ βρεῖ τὸν μπελᾶ του, ἂν τὸν ἔπιαναν. Καὶ ὅταν ἀποκαθήλωναν τὸν Κύριο καὶ τὸν τοποθετοῦσαν στὸ μνημεῖο, οἱ μεγάλοι αὐτοὶ ἀπόστολοι Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος, θρηνοῦσαν τὸν Χριστό.

Ὅμως, ὅταν κάνει ὁ ἄνθρωπος τὸ καθῆκον του, αἰσθάνεται χαρά. Ἁγία. Γλυκειά. Εἰρηνική. Καὶ προπαντὸς ἀκαταίσχυντη. Δὲν ἔχει νὰ ντροπιαστεῖ ἀπὸ κανένα. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τοῦ παρατηρήσει ὅτι εἶναι ἔκφραση πάθους. Ὅτι κεῖνο ποὺ τὴν γέννησε εἶναι σιχαμερό. Εἶναι χαρὰ ἁγία. Τὸ ἴδιο λέγει τὸ Εὐαγγέλιο γιὰ τίς μυροφόρες.

Τί λέει ἡ πεῖρα μας; Κλαίει τὸ παιδὶ τὸν πατέρα του… Κλαίει, πονάει, ἀλλὰ ταυτόχρονα τελειώνοντας, ἔχει χαρά. «Ἔκανα τὸ καθῆκον μου σωστά», λέει, καὶ γεμίζει ἀπὸ εἰρήνη. Ἡ χαρὰ αὐτὴ προέρχεται ἀπὸ τὸν πόνο. Πονεμένος, τὴν ἔχεις. Ὄχι τραγουδῶντας, οὔτε γλεντῶντας, οὔτε ἠδονιζόμενος. Ἀλλὰ εἶναι χαρά, εἰρηνική, ἤρεμη, γλυκυτάτη.

Ὑπάρχει βέβαια ἡ χαρὰ τῆς ἁμαρτίας. Ἀλλὰ ὅταν τὴν δοκιμάζεις, ἀμέσως μετὰ γεμίζεις ταραχή.

Ἔκανες τὴν ἁμαρτία, καὶ γεμίζεις ταραχή…

Γιὰ ποιά χαρὰ μιλᾶμε;

Ποτὲ δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ὑπάρχει χαρὰ ποὺ φέρνει ταραχή.

Καὶ ὑπάρχει χαρὰ ποὺ φέρνει εἰρήνη καὶ γαλήνη καὶ ἠρεμία. Ἡ μία, εἶναι ἡ χαρὰ πού μας τὴν δίνει ἡ ὑπακοὴ στὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἄλλη εἶναι ἡ χαρὰ τῶν παθῶν σώματος καὶ ψυχῆς. Καὶ ξέρετε ἀδελφοὶ ἕνα παράξενο πρᾶγμα; Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δοκιμάσει τὴν χαρὰ τὴν πνευματική, δὲν τοῦ χρειάζεται πιὰ χαρὰ σωματική. Εἶναι ἱκανοποιημένος. Δὲν τὸν ἀπασχολεῖ τί φαΐ θὰ φάει, γιὰ νὰ τὸ γλεντήσει τὸ φαΐ. Δὲν τὸν ἀπασχολεῖ ἡ παράνομη ἡδονή. Δὲν θέλει νὰ ταπεινώσει τὸν ἄλλο ἄνθρωπο γιὰ νὰ αἰσθανθεῖ χαρά. Δὲν ἔχει καμιὰ ὄρεξη νὰ πάει νὰ γλεντήσει στὰ νυχτερινὰ κέντρα. Ἔχει μέσα του χαρά. Δὲν ζητάει χαρά.

Καὶ ἔχει χαρά, εἴτε εἶναι μόνος του εἴτε εἶναι παρέα μὲ ἀνθρώπους. Εἴτε εἶναι νηστικός, εἴτε εὑρίσκεται σὲ μία παρέα καὶ εὐφραίνονται. Εἴτε ἔχει πένθος, εἴτε ἔχει γάμο, εἴτε ἔχει ὁποιοδήποτε ἄλλο γεγονὸς στὴ ζωή του.

Ἀντίθετα, ἡ ἁμαρτία δημιουργεῖ στὴν ψυχὴ καὶ στὴ συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου ταραχή, καὶ ἡ ταραχὴ ξεσπάει, φωνάζει. Καὶ κάνει τὸν ἄνθρωπο θλιμμένο καὶ πικραμένο. Νὰ μήν τοῦ ἀρέσει τίποτα. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα, ὁ ἄνθρωπος μὴ ξέροντας τί τοῦ φταίει, ἔστω καὶ ἂν παριστάνει τὸν ἔξυπνο καὶ τὸν μορφωμένο, προσπαθεῖ νὰ σβήσει τὸν στεναγμὸ τῆς ψυχῆς του, μὲ τὸν θόρυβο καὶ μὲ τὴ συνεχῆ ἀπασχόληση. Τραγούδια, ραδιόφωνο, τηλεόραση, ντόρο, τρέξιμο. Μὲ ἕνα καὶ μοναδικὸ σκοπό. Νὰ ξεχάσει τὴν φωνὴ τῆς συνειδήσεώς του ποὺ τοῦ λέει: «Δὲν ἔχεις δικαίωμα νὰ ἔχεις χαρά, γιατί τὰ ἔργα σου δὲν εἶναι καλά». Καὶ ὅσο πιὸ πολύ, ἀναζητεῖ τὴν χαρὰ στὴν ἁμαρτία, τόσο περισσότερο στενάζει ἡ ψυχή του καὶ ψάχνει νὰ βρεῖ μεγαλύτερη ἁμαρτία, γιὰ νὰ σιγάσει τὸν πόνο τῆς ψυχῆς του.

Γεμᾶτο πορτοφόλι, ἄδεια καρδιά

Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα; Βλέπουμε στὸν σύγχρονο κόσμο, ὅτι μερικοὶ ποδοπάτησαν καὶ ἰσοπέδωσαν τίς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ συνείδηση καὶ τρέχουν καὶ κάνουν ἁμαρτίες. Ποῦ ὅμως χαρά; Πουθενά! Καὶ διαβάζουμε στὶς ἐφημερίδες, ὅτι νεαρὰ παιδιά, ποὺ τὰ δίδαξαν οἱ γονεῖς τους καὶ τὸ περιβάλλον τους, ὅτι δὲν εἶναι τίποτα ἡ πορνεία καὶ τὰ ὁποιαδήποτε ἄλλα αἰσχρὰ πάθη, εἶναι δυστυχισμένα. Καὶ ἂς λένε μερικοὶ χαζογέροντες: «Ρὲ τρελλὰ ποὺ εἶναι τὰ παιδιὰ σήμερα. Σήμερα δένουν τὰ σκυλιὰ μὲ τὰ λουκάνικα. Νὰ ἤμουν ἐγὼ νεαρός…» Ὦ ταλαίπωρε γέρο ποὺ δὲν ἔχεις κουκούτσι μυαλό, γι’ αὐτὸ ἤθελες νὰ εἶσαι νεαρὸς σήμερα;»

Καὶ τί γίνονται οἱ νεαροί; Παρότι ἔχουν ὅλη τὴν ἐλευθερία νὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν, ἀκοῦμε κάθε τόσο αὐτοκτονίες νέων παιδιῶν. Ποιά παιδιὰ εἶναι αὐτά; Ἐκεῖνα ποὺ πηγαίνουν στὴν Ἐκκλησία; Ἐκεῖνα ποὺ συμβουλεύονται τοὺς ἱερεῖς; Ἐκεῖνα ποὺ κάνουν τὸ καθῆκον τους; Ἀκούσατε ποτὲ νὰ αὐτοκτόνησε κανένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ παιδιά;

Καὶ γιατί αὐτοκτονοῦν; Τὸ ἐξηγοῦν τὰ ἴδια σὲ γραπτά

Αἰσθάνονται: «ἄδεια». Ποιός αἰσθάνεται ἄδειος, ἀπογοητευμένος, ἀπελπισμένος; Ἕνα παιδὶ εἴκοσι χρονῶν. Γιατί; Γιατί ἄδειασε τὴν καρδιά του καὶ τὴν ψυχή του μὲ τὴν ἁμαρτία. Ἐνῶ ὁ Χριστός μᾶς εἶπε: «Χαίρετε, ἐν Κυρίῳ». «Χαίρετε», μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως, μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς αἰώνιας ζωῆς καὶ μὲ τὴν ἐκπλήρωση τοῦ καθήκοντος ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπέναντι τοῦ πλησίον.

Γιὰ νὰ πράξει κανεὶς τὸ καθῆκον του ἀπέναντι τοῦ πλησίον καὶ τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τοῦ Θεοῦ, ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ πίστη. Πίστη στὸν Χριστό. Γι’ αὐτό, μᾶς διδάσκει ἡ Ἁγία Γραφή: «ὅποιος ἐπικαλεσθεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ θὰ σωθεῖ». Τὸ εἶπαν καὶ τὸ κήρυξαν οἱ ἀπόστολοι μπροστὰ σὲ ὅλους τοὺς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων. «Αὐτὸς ποὺ ἐσταυρώθῃ καὶ ἀπέθανε, εἶναι ὁ σωτῆρας τοῦ κόσμου. Καὶ ὅποιος ἐπικαλεστεῖ τὸ ὄνομά του καὶ τοῦ εἰπεῖ: «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησέ μέ τον ἁμαρτωλό», θὰ σωθεῖ».

Θὰ σωθεῖ καὶ σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ γιατί θὰ γεμίσει ἡ καρδιά του γαλήνη, εἰρήνη, χαρά. Χαρὰ μόνιμη καὶ ἀκαταίσχυντη. Θὰ σωθεῖ καὶ ἐκεῖ στὴν αἰώνια ζωή, γιὰ νὰ χαίρεται ἀτελεύτητα μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἁγίους.

Πηγὴ ἀληθινῆς χαρᾶς εἶναι ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ δυναμώνει τὴν ἀπόφασή μας νὰ κάνουμε ὅ,τι πρέπει γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ γιὰ τὴν ψυχή μας.

Πέθανε ὁ Χριστὸς στὸ Σταυρό. Ὅμως δὲν ἔμεινε στὸν τάφο. Γιὰ νὰ μᾶς ἀποδείξει ὅτι δὲν τελειώνει ἐδῶ ἡ ζωή. Ἀλλὰ θὰ ἀναστηθοῦμε καὶ θὰ ζήσουμε στὴν αἰώνια ζωή. Ἀκούσατε κανένα πεθαμένο νὰ ἀναστηθεῖ ποτέ; Ἄν σᾶς πεῖ κανένας, «ξέρεις ἀναστήθηκε ὁ παπποῦς μου ἢ ἡ γιαγιά μου ἢ ὁ θεῖος μου» τὸ πιστεύετε ποτέ;

Τότε, πῶς μιλᾶμε γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ;

Τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ οἱ ἀπόστολοι δὲν τὴν ἔγραψαν ἀπὸ κάποιες ψεύτικες ἐντυπώσεις τους. Τὸν εἶδαν τὸν Χριστὸ ὁλοζώντανο μπροστά τους, μετὰ ἀπὸ τὴν ἀνάστασή του. Πρώτη, δεύτερη, τρίτη ἡμέρα. Σαράντα ἡμέρες τὸν ἔβλεπαν συνεχῶς. Ἐρώτημα: Μπὰς καὶ μᾶς λένε ψέματα; Μήπως ἀπατοῦν;

Ε, πῶς νὰ μᾶς ἀπατοῦν εὐλογημένε. Ὅλοι γιὰ τὴν δόξα καὶ γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ σφαγήκανε. Ἀπὸ τοὺς δώδεκα ἀποστόλους, ὁ μόνος ποὺ πέθανε φυσικὸ θάνατο, ἦταν ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὑπέφερε τὰ πάντα. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ὑπέμειναν σταυρό, μαρτύρια, κρέμασμα, σφαγῇ μὲ ξίφος. Μποροῦν νὰ λένε ψέματα ἐκεῖνοι ποὺ σφάζονται γιὰ κάτι ποὺ πιστεύουν; Δὲν εἶναι δυνατὸν ποτέ;

Ἐρώτημα δεύτερον: Οἱ ἀπόστολοι λένε ὅτι τὸν εἶδαν τὸν Χριστὸ καὶ τὸν ψηλάφησαν. Μήπως ἀπατήθηκαν; Μήπως δὲν κατάλαβαν καλά; Ἀπάντηση: Τὰ συναισθήματα ποὺ ἔχω στὴν καρδιά μου, μποροῦν νὰ μὲ ἐπηρεάσουν καὶ νὰ κάνω λάθος. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ ἰδέες ποὺ ἔχω στὸ μυαλό μου. Ἀλλὰ ὅ,τι πιάνω μὲ τὰ χέρια μου, ξέρω μὲ βεβαιότητα τί εἶναι. Σίδερο, ξύλο, φωτιὰ ποὺ καίει. Αὐτά, τὰ χειροπιαστά, δὲν εἶναι ἰδέες γιὰ νὰ κάνω λάθος εἶναι συγκεκριμένα πράγματα. Καὶ κάτι ἀκόμη: δὲν εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μαρτυρεῖ γιὰ τὴν ἀνάσταση. Δώδεκα ἀπόστολοι μαζὶ τὸν εἶδαν τὸν Χριστό. Μποροῦν νὰ ἀπατηθοῦν δώδεκα ἄνθρωποι μαζί; Μήπως τὸ περίμεναν; Δὲν τὸ περίμεναν!

Κάποια ἄλλη φορὰ ποὺ τὸν εἶδαν, ἦταν πεντακόσιοι μαζί. Πεντακόσιοι ἄνθρωποι μαζί, κάνανε λάθος; Καὶ κουβέντιασαν μαζί του καὶ ἔφαγαν. Βάλανε τὰ χέρια τους στὴν πλευρά του. Ἀγκάλιασαν τὰ πόδια του καὶ τὰ φίλησαν. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κάνουν λάθος; Οὔτε ἀπατοῦν οἱ ἀπόστολοι οὔτε ἀπατήθηκαν.

Τί μένει; Εἶναι ἀληθινὰ ὅσα λένε γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ σήμερα, ἔχουμε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ πίστευσαν στὴν ἁγία ἀνάσταση. Ὁ ἅγιος Νεκτάριος πίστευσε σωστὰ στὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν αἰώνια ζωὴ καὶ γι’ αὐτὸ κάνει θαύματα. Ὁ ἅγιος Γεράσιμος στὴν Κεφαλληνία, γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν αἰώνια ζωή, μπῆκε σ’ ἕνα ὑπόγειο σπήλαιο. Καὶ ἔζησε χρόνια πολλά. Πῶς ἔζησε; Γεμᾶτος εἰρήνη καὶ χαρά, προσευχόμενος πρὸς τὸν Χριστό. Ἦταν πιὸ εὐτυχισμένος ἀπὸ ἐκείνους ποὺ γλεντᾶνε στὰ νυχτερινὰ κέντρα. Καὶ μέχρι σήμερα, ὄχι μόνο θαύματα κάνει, ἀλλὰ τὰ δαιμόνια τὸν τρέμουν.

Ἄς καταλάβουμε πόσο ἀδικοῦμε τὸν ἑαυτό μας, ποὺ ἀναζητοῦμε τὴν χαρὰ ὄχι στὴν ἀνάσταση, ὄχι κοντὰ στὸν Χριστό, σύμφωνα μὲ τίς ἐντολές του, ἀλλὰ μακρυὰ ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ στὴν ἁμαρτία.

Καὶ ἂς τὸν παρακαλέσουμε, νὰ μᾶς φωτίζει καὶ νὰ μᾶς συνετίζει, νὰ ἐπικαλούμεθα τὸ ὄνομά του τὸ ἅγιο ὄχι τυπικά, ἀλλὰ οὐσιαστικά. Τὸ «Κύριος», νὰ τὸ λέμε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας. Καὶ τὸ «ἐλέησόν μέ», νὰ τὸ λέμε μὲ κατάνυξη. Παρακαλῶντας τὸν Χριστὸ νὰ μᾶς στείλει την χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματός του, νὰ μᾶς φωτίσει, νὰ μᾶς καθαρίσει, νὰ μᾶς ἁγιάσει, νὰ γεμίσει τὴν καρδιά μας εἰρήνη καὶ χαρά. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ: https://agiazoni.gr

Το άρθρο Ἡ χαρὰ τῶν ἁγίων – Μελέτιος Καλαμαρᾶς Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Μανώλη μου,δεν ξέρω αν αυτό που κάνω λέγεται γράμμα ή εξομολόγηση. Εδώ στο χωριό, όταν περνά η ώρα μετά τις έντεκα, τα πράγματα αλλάζουν όνομα. Το σπίτι γίνεται βάρος. Η σιωπή δεν γίνεται ήχος που σου τρώει το κεφάλι. Και η νύχτα είναι ένας διάδρομος που πρέπει να τον περπατήσεις μέχρι να ξημερώσει χωρίς να τρελαθείς. Σου γράφω από την κουζίνα, με το μικρό φως πάνω από τον νεροχύτη αναμμένο, γιατί φοβάμαι να ανάψω το μεγάλο. Το μεγάλο φως δείχνει πολύ καθαρά ποιος λείπει.

Από τότε που χάσαμε το παιδί, το σπίτι σταμάτησε ακριβώς εκείνη την ώρα. Σαν να κόπηκε το ρεύμα μέσα στον χρόνο. Ακόμα ακούω καμιά φορά μηχανάκι να ανεβαίνει από τον κάτω δρόμο και σηκώνομαι χωρίς να το καταλάβω. Μέχρι να θυμηθώ. Αυτό το «μέχρι να θυμηθώ» είναι όλη μου η ζωή πια. Το μπουφάν του κρέμεται ακόμα πίσω από την πόρτα. Τα παπούτσια του είναι κάτω από το κρεβάτι. Το ποτήρι του στο ντουλάπι. Δεν τα πειράζω. Νιώθω πως αν τα μετακινήσω, θα είναι σαν να παραδέχομαι ότι δεν θα ξαναγυρίσει. Κι υπάρχουν μέρες που ακόμα περιμένω να ανοίξει η πόρτα και να μπει μέσα βρίζοντας για τη βροχή, πεινασμένος, ζωντανός.

Το άρθρο «Μη με αφήσεις να σκληρύνω» εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Εν τη αρχή του αγώνος δεν κατανοούμεν τας οδούς τας οποίας υπέδειξεν εις ημάς ο Θεός. Αποπειρώμεθα να αποφύγωμεν την έμπονον αντιμετώπισιν της «πυρώσεως προς πειρασμόν» (Α’ Πέτρ. 4,12).

Είναι δυνατόν να παραμένωμεν εν μαρτυρική καταστάσει, μη κατανοούντες δια τι ο Θεός, η παντέλειος Αγάπη, ηυδόκησε να ποιήση κατά στιγμάς την προς Αυτόν οδόν τοσούτον φοβεράν. Δεόμεθα Αυτού, όπως αποκαλύψη εις ημάς το μυστήριον των οδών της σωτηρίας.

Βαθμηδόν φωτίζεται ο νους ημών, ενδυναμούται η καρδία, όπως ακολουθήση τον Χριστόν, και δια των μικρών ημών παθημάτων γινόμεθα κοινωνοί των παθημάτων Αυτού.

Είναι απαραίτητον να βιώσωμεν και τον πόνον και την φρίκην ίνα αποκαλυφθούν εις ημάς τα βάθη του είναι, ούτω δε να γίνωμεν άξιοι της εντεταλμένης αγάπης:

Χωρίς των παθημάτων ο άνθρωπος παραμένει πνευματικώς ράθυμος, μάλλον υπνών, αλλότριος της του Χριστού αγάπης.

Γνωρίζωντες τούτο εάν η καρδία ημών ομοιάζη προς εσβεσμένον ηφαίστειον, ας θερμαίνωμεν αυτήν δια της επικλήσεως του Ονόματος του Χριστού:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού του Ζώντος, ελέησόν με».

Και τότε το πυρ της Θείας αγάπης όντως άπτεται της καρδίας.

Η απόκτησις της προσευχής δια του Ονόματος του Ιησού σημαίνει απόκτησιν της αιωνιότητος. Εις τας πλέον θλιβεράς στιγμάς της καταρρεύσεως του φυσικού ημών οργανισμού η προσευχή, «Ιησού Χριστέ», αποβαίνει το ένδυμα της ψυχής.

Όταν η δραστηριότης του εγκεφάλου ημών παύη, πάσα δε άλλη προσευχή καθίσταται δύσκολος δια την μνήμην και την προφοράν, τότε το φως της Θεογνωσίας, όπερ εκπορεύεται εκ του Ονόματος και το οποίον ενδομύχως έχομεν αφομοιώσει, θα παραμείνη αναφαίρετον από του πνεύματος ημών.

Ιδόντες την τελευτήν των εν προσευχή αποθανόντων πατέρων ημών, έχομεν ισχυράν την ελπίδα ότι η ουράνιος ειρήνη, η πάντα νουν υπερέχουσα, θα περιβάλη και ημάς εις τους αιώνας.

«Ιησού, σώσον με. Ιησού Χριστέ, ελέησον, σώσον. Ιησού σώσον με. Ιησού ο Θεός μου».

Γέροντας Σωφρόνιος

από το βιβλίο: Περί Προσευχής

Το άρθρο Η Προσευχή του Ιησού, εν παντί καιρώ και πάση περιστάσει. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Εσύ και ο συνάνθρωπος

Όταν ο Κύριος όρισε την αγάπη στο Θεό ως την “πρώτη και πιο μεγάλη εντολή”, πρόσθεσε: “Δεύτερη, το ίδιο σπουδαία μ΄αυτή είναι: Ν΄αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου” (Ματθ. 22:38 -39).

Όπου κι αν ανοίξεις τη Γραφή, στους Προφήτες, στα Ευαγγέλια, στις Επιστολές, σ΄όλη την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, θα θαυμάσεις το πλήθος των επαίνων της αγάπης προς τον πλησίον, καθώς και των συνεχών υπομνήσεων και προτροπών του θεού για την άσκηση της αρετής αυτής.

Στον προφήτη Ησαΐα η αγάπη προς τον πλησίον είναι ο ακρογωνιαίος λίθος και η κυριότερη εκδήλωση της δικαιοσύνης. Βλέπουμε εκεί τους Εβραίους να παραπονιούνται, γιατί ο Θεός δεν λογάριαζε τις νηστείες τους και τ΄άλλα νομικά καθήκοντα που εκπλήρωναν, αλλά βλέπουμε και Εκείνον να τους εξηγεί, ότι η αιτία γι΄αυτό είναι η σκληρότητά τους προς τους συνανθρώπους τους: Νηστεύετε, τους είπε, αλλά κάνετε τα θελήματά σας, όχι το δικό μου θέλημα. Καταπιέζετε και κακομεταχειρίζεστε όσους είναι κάτω από την εξουσία σας. Νηστεύετε, αλλά δεν αποφεύγετε τις φιλονικίες και τις διαμάχες και την κακοποίηση των αδυνάτων. Εγώ δεν όρισα τέτοια νηστεία, αλλά θέλω να λύσετε κάθε δεσμό σας με την αδικία, να μοιράζεστε το ψωμί σας με τους πεινασμένους, να δίνετε στέγη στους άστεγους και να ντύνετε τους γυμνούς. Τότε θα σας περιβάλει η δόξα μου. Τότε θα προσεύχεσθε, και θα σας ακούω (Ησ. 58 -9).

Παρόμοια διαβάζουμε και στον προφήτη Ζαχαρία. Όταν οι Εβραίοι ρώτησαν τον Κύριο μέσω του προφήτη για νηστείες και προσφορές, Εκείνος τους αποκάλυψε ότι το θέλημά Του είναι να κρίνουν με δικαιοσύνη, να είναι σπλαχνικοί προς το συνάνθρωπο, να κάνουν έργα αγάπης, να μη μνησικακούν (Ζαχ. 7:9-10).

Απορία, όμως, και θαυμασμό προκαλεί αυτό που είναι γραμμένο στον προφήτη Ιεζεκιήλ για τα Σόδομα. Ενώ είναι σ΄όλους γνωστές οι φοβερές σαρκικές αμαρτίες των Σοδομιτών, ο Κύριος αποκαλύπτει ότι κατέστρεψε την πόλη κυρίως για τρία άλλα αμαρτήματα: την υπερηφάνεια, τη σπατάλη και την ασπλαχνία απέναντι στον πλησίον. “Αυτή ήταν η παρανομία των Σοδόμων…, η υπερηφάνεια, ζούσαν μια σπάταλη ζωή μέσα στην αφθονία των υλικών αγαθών… και δεν έδιναν καμιά βοήθεια στο απλωμένο χέρι των φτωχών και των αναγκεμένων” (Ιεζ. 16:49).

Το ιερό Ευαγγέλιο, πάλι, που είναι ο νόμος της αγάπης, τι άλλο τονίζει περισσότερο απ΄αυτή την αρετή; Δεν χρειάζεται παρά να θυμηθούμε ότι ο Κύριος, προλέγοντας το πώς θα κριθεί ο κόσμος στη δεύτερη έλευσή Του, καθόρισε τα έργα της αγάπης προς το συνάνθρωπο σαν αποφασιστικά κριτήρια για τη σωτηρία ή τον κολασμό του καθενός μας: “Αφού τα κάνετε αυτά σ΄έναν από τους άσημους αυτούς αδελφούς μου, τα κάνατε σ΄εμένα… Αφού δεν τα κάνατε αυτά σ΄έναν από αυτούς τους άσημους μου, ούτε σ΄εμένα τα κάνατε” (Ματθ. 25:40, 45). Διακήρυξε ακόμα, ότι όλος ο νόμος και οι προφήτες συνοψίζονται στις δύο αυτές εντολές, της αγάπης στο Θεό και της αγάπης στον πλησίον (Ματθ. 22:40). Αλλά και στην τελευταία μεγάλη διδαχή Του, στη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου, η κύρια υποθήκη Του ήταν: “Αυτή είναι η δική μου εντολή: Ν΄αγαπάτε ο ένας τον άλλον, όπως εγώ σας αγάπησα” (Ιω. 15:12). Και πάλι: “Έτσι θα σας ξεχωρίζουν όλοι πώς είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη ο ένας για τον άλλο” (Ιω. 13:35). Μάλιστα, μετά το Δείπνο εκείνο, ο Ιησούς, στη γνωστή αρχιερατική Του προσευχή, είπε και τούτα τα λόγια: “Σε παρακαλώ όχι μόνο για τους μαθητές μου, αλλά και για κείνους που με το κήρυγμα αυτών θα πιστέψουν σ΄εμένα. Για να είναι όλοι ένα, όπως εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος μ΄εμένα κι εγώ μ΄εσένα… ώστε να είναι μέσα τους η αγάπη με την οποία με αγάπησες” (Ιω. 17:20-21,26). Τι σημαίνει αυτό το τελευταίο χωρίο; Ότι ο Κύριος θέλει να συνδέει τους χριστιανούς αγάπη τόσο μεγάλη, τόσο δυνατή, όσο κι εκείνη που συνδέει το Θεό Πατέρα μ΄Εκείνον, τον Υιό και Λόγο Του – αγάπη θεία, αγάπη τέλεια, αγάπη που κάνει επουράνιους τους επίγειους ανθρώπους.

Πώς εγκωμιάζει την αγάπη και ο απόστολος Παύλος! Τη θεωρεί κι εκείνος ως την τέλεια εκπλήρωση όλων των εντολών του Θεού: “Να μη χρωστάτε σε κανένα τίποτα, παρά μόνο το ν΄αγαπάει ο ένας τον άλλο. Όποιος αγαπάει τον άλλο, έχει τηρήσει το σύνολο των εντολών του Θεού. Γιατί το “μη μοιχεύσεις”, “μη φονεύσεις”, “μην κλέψεις”, “μην επιθυμήσεις” κι όλες γενικά οι εντολές συνοψίζονται στη μία ετούτη: “Ν΄ αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου” (Ρωμ. 13:8 -9). Και στον ανυπέρβλητο εκείνον ύμνο της αγάπης, γράφει: “Αν μπορώ να μιλάω όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμα και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη για τους άλλους, έγινα σαν τον άψυχο χαλκό, που βουίζει, όταν τον χτυπούν, ή σαν το κύμβαλο, που βγάζει θορυβώδη ήχο. Κι αν έχω της προφητείας το χάρισμα κι όλα κατέχω τα μυστήρια κι όλη τη γνώση, κι αν έχω ακόμα όλη την πίστη, έτσι που να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι ένα τίποτα… Εκείνος που αγαπάει, έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη, εκείνος που αγαπάει δεν ζηλοφθονεί, εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε υπερηφανεύεται, είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής ούτε ευερέθιστος, ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει, δεν χαίρεται για το άδικο που γίνεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό. Εκείνος που αγαπάει, όλα τα ανέχεται, σε όλα εμπιστεύεται, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει” (Α΄Κορ. 13:1-8 ).

Εκείνος, όμως, που μιλάει περισσότερο για την αγάπη, δεν είναι φυσικά άλλος από τον αγαπημένο μαθητή του Κυρίου, τον άγιο Ιωάννη το Θεολόγο. Στις επιστολές του ταυτίζει την αρετή της αγάπης με τον ίδιο το Θεό: “Ο Θεός είναι αγάπη, κι όποιος ζει μέσα στην αγάπη, ζει μέσα στο Θεό, κι ο Θεός μέσα σ΄ αυτόν” (Α΄ Ιω. 4:16). Και εξηγεί, ότι δεν μπορεί ν΄ αγαπάει το Θεό ένας άνθρωπος που έχει του κόσμου τα πλούτη, και δεν σπλαχνίζεται το συνάνθρωπό του που βρίσκεται σε ανάγκη (Α΄Ιω. 3:17). Γι΄αυτό μας προτρέπει: “Παιδιά μου, ας μην αγαπάμε με λόγια και ωραίες φράσεις, αλλά με έργα και αγάπη αληθινή” (Α΄Ιω. 3:18 ). Και αλλού, γενικεύοντας την ίδια σκέψη, τονίζει: “Αν κάποιος πει: αγαπώ το Θεό, μισεί όμως τον αδελφό του, είναι ψεύτης. Γιατί, πραγματικά, αυτός που δεν αγαπάει τον αδελφό του, τον οποίο βλέπει, πώς μπορεί ν΄ αγαπάει το Θεό, τον οποίο δεν βλέπει;” (Α΄Ιω. 4:20). Τέλος, ο άγιος Ιερώνυμος μας πληροφορεί, ότι ο ευαγγελιστής και απόστολος της αγάπης, όταν πια έφτασε σε βαθιά γεράματα και δεν είχε τη δύναμη να κηρύσσει, όπως πρώτα, στις χριστιανικές κοινότητες της Εφέσου, όπου πήγαινε υποβασταζόμενος, επαναλάμβανε ακατάπαυστα μόνο αυτές τις τρεις λέξεις: “Τεκνία, αγαπάτε αλλήλους”.

Ας αρκεστούμε, όμως, σ΄αυτές μόνο τις βασικές αγιογραφικές μαρτυρίες, που αποκαλύπτουν καθαρά το μέγεθος και τη σημασία της εν Χριστώ αγάπης προς τον πλησίον, και ας δούμε τώρα πώς μπορούμε να εκδηλώσουμε και να υλοποιήσουμε αυτή τη χριστομίμητη αρετή.

Με έξι τρόπους, που αποτελούν ισάριθμες βαθμίδες προόδου, καλλιεργείται, αυξάνεται και ολοκληρώνεται η αγάπη.

Ο πρώτος τρόπος – βαθμός είναι η απλή βίωση ενός αγαπητικού αισθήματος, μια απλή κίνηση της καρδιάς, που δεν προχωράει όμως σε τίποτε άλλο.

Ο δεύτερος βαθμός είναι η συμπαράσταση στον πλησίον με παρήγορα λόγια και καλές συμβουλές.

Ο τρίτος βαθμός είναι η υλική βοήθεια στην ανάγκη του, έστω κι από το υστέρημά μας.

Ο τέταρτος βαθμός είναι η υπομονή και η ανεξικακία στις ύβρεις, στις συκοφαντίες, στις αδικίες και σε κάθε κακό που μας κάνει ο πλησίον.

Ο πέμπτος βαθμός είναι όχι μόνο η υπομονή, αλλά κι η συγχώρηση εκείνου που μας βλάπτει.

Και ο έκτος βαθμός είναι η διπλή προσφορά στον πλησίον, προσφορά δηλαδή τόσο πνευματική όσο και υλική, που γίνεται είτε με την παραδειγματικά ενάρετη ζωή μας είτε με τους παρηγορητικούς και εποικοδομητικούς λόγους μας είτε με την ελεημοσύνη και άλλες αγαθοεργίες.

Η ολοκληρωμένη αγάπη έχει περάσει, με τη χάρη του Θεού, και από τις έξι παραπάνω βαθμίδες, οπότε εκδηλώνεται και με τους έξι αντίστοιχους τρόπους. Βέβαια, πέρα απ΄αυτές τις θετικές ή, όπως λέγονται, στερεωτικές εκδηλώσεις της αγάπης, δηλαδή το τι πρέπει να κάνουμε στον πλησίον, υπάρχουν και οι αρνητικές, δηλαδή το τι πρέπει ν΄αποφεύγουμε: Να μην τον κατακρίνουμε, να μην τον αδικούμε, να μην του δίνουμε κακές συμβουλές ή το κακό παράδειγμα κ.ο.κ. Για την αποφυγή του κακού, όμως, μιλήσαμε στο πρώτο μέρος του βιβλίου.

Αν φροντίσεις να θυμάσαι πάντα και αν αγωνίζεσαι να εφαρμόζεις στη ζωή σου όσα διάβασες εδώ, τότε θα εκπληρώνεις την εντολή της αγάπης όπως θέλει ο Χριστός.

Πριν κλείσουμε και τούτο το κεφάλαιο, ας επαναλάβουμε και ας εξηγήσουμε μια παρομοίωση που κάναμε στο προηγούμενο: ότι απέναντι στον πλησίον πρέπει να έχεις καρδιά μάνας. Τι σημαίνει αυτό;

Παρατήρησε μια καλή και γνωστική μάνα, πόση αγάπη έχει στο παιδί της, πώς το συμβουλεύει και το νουθετεί, πώς το φροντίζει και το βοηθάει σ΄όλες του τις ανάγκες, πώς άλλες φορές υπομένει καρτερικά τις αταξίες του και άλλες το μαλώνει ή το τιμωρεί με διάκριση. Συχνά, πάλι, προσποιείται ότι δεν αντιλήφθηκε τα σφάλματά στου, σκεπάζοντάς τα με σύνεση. Με όλους αυτούς τους τρόπους, η μητρική αγάπη είναι που εκδηλώνεται σαν βασίλισσα και μητέρα όλων των αρετών. Συνάμα συλλογίσου, πόσο χαίρεται και αγάλλεται μια μάνα, όταν το παιδί της είναι καλά και ευτυχεί, πόσο πονάει και θλίβεται, όταν είναι άρρωστο ή δυστυχεί, με πόσο ζήλο αγωνίζεται για την προκοπή και την ωφέλειά του, με πόση θέρμη προσεύχεται γι΄αυτό, κοντολογίς, πόσο νοιάζεται για το παιδί της περισσότερο παρά για τον εαυτό της -τόσο, που και τη ζωή της θυσιάζει πρόθυμα, αν πρόκειται να σώσει έτσι τη δική της.

Ίσως θα ρωτήσεις, πώς μπορείς να έχεις τέτοια διάθεση καρδιάς απέναντι σ΄έναν ξένο και άγνωστό σου; Μάθε, λοιπόν, ότι κάθε άνθρωπος, γνωστός ή άγνωστος σ΄εσένα, είναι, όπως ακριβώς κι εσύ, δημιούργημα του Θεού και παιδί Του, επομένως αδελφός σου. Ο πλησίον είναι ζωντανό μέλος του Χριστού, όπως κι εσύ, σύμφωνα με τη μαρτυρία του αποστόλου: “Ο Χριστός μοιάζει με το σώμα, που, ενώ είναι ένα, έχει πολλά μέλη, και όλα τα μέλη του σώματος, αν και είναι πολλά, αποτελούν ένα σώμα… Εσείς όλοι μαζί αποτελείται το σώμα του Χριστού και είστε μέλη του, ο καθένας σας χωριστά” (Α΄Κορ. 12:12, 27). Γι΄αυτό, αν κάνεις κακό στον πλησίον, είναι σαν να το έκανες στον ίδιο το Χριστό, και αν τον ευεργετήσεις, είναι σαν να ευεργέτησες το Χριστό. Έτσι δεν πρέπει να βλέπεις τον πλησίον σαν άνθρωπο, αλλά σαν τον Κύριο, αφού είναι και μέλος Του και εικόνα Του.

Βίασε, λοιπόν, τη θέλησή σου στην καλλιέργεια και την αύξηση της αγάπης προς το συνάνθρωπο, γιατί μ΄αυτήν αναγνωρίζεσαι σαν γνήσιος μαθητής του Θεανθρώπου, ενώ χωρίς αυτήν σε τίποτα δεν ωφελείσαι, όσες άλλες αρετές κι αν έχεις.

___________________

*Ο συγγραφέας του βιβλίου “Αμαρτωλών Σωτηρία” μοναχός Αγάπιος, κατά κόσμον Αθανάσιος Λάνδος, ο “μέγας ευαγγελιστής του υποδούλου Γένους”, γεννήθηκε στο Χάνδακα, το σημερινό Ηράκλειο της Κρήτης, στα τέλη του 16ου αι. (μετά το 1580). Οι σαφείς και έγκυρες βιογραφικές πληροφορίες για τον Αγάπιο είναι πενιχρές, κι αυτές σεμνά κρυμμένες μέσα στα έργα του. Γιατί, όπως σωστά παρατηρήθηκε, ήταν ο ορθόδοξος μοναχός που κράτησε τον εαυτό του στη σκιά -άλλωστε, ούτε σχέσεις με προσωπικότητες της εποχής του επιδίωξε ούτε εκκλησιαστικά αξιώματα επιζήτησε-, ενώ φρόντισε για την προβολή του λόγου του Θεού και την ψυχική ωφέλεια των συνανθρώπων του. Ξέρουμε μόνο ότι σπούδασε τα ελληνικά και τα ιταλικά γράμματα στην Κρήτη, όπου η παιδεία γνώριζε τότε μεγάλη ακμή, ίσως μάλιστα και στην Ιταλία. […] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)

[Το βιβλίο (το οποίο και συνιστούμε ανεπιφύλακτα) χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο αναφέρεται στις αμαρτίες και τα πάθη, στις θλίψεις και τη ματαιότητα του κόσμου. Το δεύτερο, στη σχέση μας με το Θεό, τον πλησίον και τον εαυτό μας, στη νηστεία και την προσευχή, στην εξομολόγηση και τη θεία κοινωνία, στη μνήμη του θανάτου, στον παράδεισο και την κόλαση]

ΠΗΓΗ: https://alopsis.gr

Το άρθρο Πώς Θα Σωθούμε: Εσύ και ο συνάνθρωπος (Ιερά Μονή Παρακλήτου) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".