Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος" "Θεομήτορος"

Η αληθινή χαρά

theomitoros — Thu, 26 Nov 2020 13:30:00 +0000

Ο άνθρωπος έχει έμφυτο τον πόθο της χαράς. Η νοερή φύση του τον παραπέμπει στην πηγή της, που είναι ο Θεός. Η αλλοτρίωση όμως από τον Θεό και η αναζήτηση της χαράς στην ηδονή των αισθήσεων υποδουλώνει τον άνθρωπο στον νόμο του θανάτου. Με τον τρόπο αυτόν οδηγείται σε οδυνηρό αδιέξοδο. Θέλοντας να αποφύγει την επίπονη αίσθηση της οδύνης, καταφεύγει στην ηδονή. Ενώ όμως προσπαθεί να αμβλύνει με την ηδονή τις πιέσεις της οδύνης, επιβαρύνει περισσότερο την κατάστασή του, γιατί αδυνατεί να βρει ηδονή απαλλαγμένη από οδύνη. Έτσι βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οδύνη και γίνεται υποχείριό της.

Την απελευθέρωση από τον φαύλο αυτόν κύκλο πρόσφερε στον άνθρωπο ο Θεός με την ενανθρώπησή του. Ο Χριστός, χωρίς να έχει «προηγουμένην αυτού» την εκ παρακοής ηδονή, ανέλαβε με το παθητό αλλά αναμάρτητο σώμα του την οδύνη, και με το άδικο πάθος του αναίρεσε τον νόμο της αμαρτίας. Με τον τρόπο αυτόν πρόσφερε στον άνθρωπο μία καινούργια αφετηρία, που οδηγεί μέσα από τον πόνο και την οδύνη στην χαρά και την ηδονή της αιώνιας ζωής.

Η αληθινή χαρά δεν αποτελεί καρπό ευδαιμονιστικής ή ηδονοθηρικής αναζητήσεως. Ο ευδαιμονισμός και η ηδονοθηρία εκφράζουν το πνεύμα του αλλοτριωμένου ανθρώπου. Υπηρετούν την φιλαυτία και καλλιεργούν τα πάθη. Η αληθινή χαρά συμβαδίζει με την προκοπή στην πνευματική ζωή. Η αναζήτηση της χαράς έξω από την προοπτική αυτήν οδηγεί αναπόφευκτα στην διάψευση. Και η διάψευση αποτελεί την σταθερή εμπειρία του ανθρώπου που αναζητεί την χαρά ανεξάρτητα από την ζωή του Πνεύματος.

Ο Απόστολος Παύλος χαρακτηρίζει την χαρά καρπό του Αγίου Πνεύματος (Γαλ. 5:22), ενώ ο ιερός Χρυσόστομος «κατόρθωμα πνευματικόν» (Ομιλία εις την προς Ρωμαίους 1,4, PG 60,400). Η χαρά ως καρπός του Αγίου Πνεύματος δωρίζεται από τον Θεό και υπερβάλλει ασύγκριτα την χαρά των αισθήσεων. Είναι χαρά που φανερώνεται σε πνευματικό επίπεδο και παραμένει απρόσβλητη από κάθε επιβουλή. Αλλά όπως κάθε καρπός του Αγίου Πνεύματος, έτσι και αυτός παράγεται με την συνεργασία του ανθρώπου. Η οικείωση της δωρεάς του Θεού μέσα στον κόσμο της φθοράς και του θανάτου απαιτεί κόπους και θυσίες. Έτσι ο καρπός του Πνεύματος γίνεται κατόρθωμα πνευματικό. Ο πιστός που δέχεται την δωρεά του Θεού και αγωνίζεται για την διατήρηση και την καρποφορία της, γεύεται την αναφαίρετη χαρά του Χριστού (Ιω. 16:22).

Ο Χριστιανός αντιμετωπίζει στην πνευματική του ζωή κάποια διπολικότητα. Από την μία μεριά υπομένει τις θλίψεις και τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, ενώ από την άλλη χαίρεται, γιατί με αυτές καυτηριάζεται η αμαρτία και καλλιεργείται η τελείωσή του. Έτσι προκύπτει η λεγόμενη χαρμολύπη. Η έννοια αυτή είναι ιδιαίτερα προσφιλής στην ασκητική παράδοση.

Στην ζωή της Εκκλησίας η σύνθεση χαράς και λύπης προβάλλεται με την αδιάσπαστη ενότητα του πάθους και της αναστάσεως του Χριστού. Το πάθος είναι πορεία προς την ανάσταση, και η ανάσταση απόληξη του πάθους. Η Μ. Παρασκευή είναι η προϋπόθεση για το Πάσχα, και το Πάσχα είναι η απόληξη της Μ. Παρασκευής. Χωρίς την υπομονή του πρόσκαιρου πόνου δεν κερδίζεται η αιώνια και ακατάλυτη χαρά.

Οι θλίψεις της καθημερινής ζωής δεν ματαιώνουν την χαρά του πιστού. Και οι θλίψεις για την αγάπη του Χριστού γίνονται νέες αφορμές χαράς. Ο ίδιος ο Χριστός μακαρίζει όσους διώκονται και υποφέρουν για το όνομά του και τους προτρέπει να χαίρονται με την ελπίδα της βασιλείας του (Ματθ. 5:11). Έτσι η χαρά μπορεί να υπάρχει όχι μόνο μετά τις θλίψεις, αλλά και μέσα στις θλίψεις, όπως και για τις ίδιες τις θλίψεις, γιατί συντελούν στην οικείωση της ζωής του Χριστού (Πραξ. 5:41).

Αυτό όμως προϋποθέτει πίστη και πόθο για τον Χριστό. Αν αυτός που αγαπά κάποια γυναίκα, παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος, δεν αισθάνεται τις καθημερινές λύπες, σκέψου πόση χαρά θα απολαύσει αυτός που έχει στην ψυχή του τον καθαρό αυτόν πόθο. Αυτό είναι η βασιλεία των ουρανών, η απόλαυση των αγαθών, η ηδονή, η ευφροσύνη, η χαρά, η μακαριότητα (Ομιλία εις την προς Ρωμαίους 23, PG 60,622). Ο πόθος του Χριστού είναι πηγή χαράς, που εξαφανίζει κάθε θλίψη μέσα στον άνθρωπο. Αν δεν συμβαίνει αυτό, σημαίνει ότι κάτι άλλο ζει εντονότερα μέσα στην καρδιά του και όχι ο Χριστός.

Ήδη βρισκόμαστε στο σημείο εκείνο, που προσδιορίζει την όλη ατμόσφαιρα της χριστιανικής ζωής. Όταν αυτή θεμελιώνεται στην αγάπη του Χριστού και διαπνέεται από το ταπεινό φρόνημά του, τότε καμία εξωτερική κατάσταση δεν μπορεί να καταλύσει την χαρά του πιστού. Γι’ αυτό μπορεί πάντοτε να χαίρεται και «εν παντί» να ευχαριστεί (Α’ Θεσ. 5:16-18).

Αντίθετα, όταν λείπει η αγάπη και το φρόνημα του Χριστού, η προσπάθεια για πνευματική ζωή γίνεται κουραστική και μπορεί να οδηγήσει σε νοσηρές καταστάσεις. Όταν επιδιώκεται εναγώνια η καταπολέμηση των παθών και η τήρηση των εντολών με το πνεύμα μιας θρησκευτικής καθηκοντολογίας, επιχειρείται η βίωση της χριστιανικής ζωής χωρίς το Πνεύμα του Χριστού. Ο Χριστός αντιμετωπίζεται ως θρησκευτικός αρχηγός και το Ευαγγέλιο παύει να θεωρείται ως άγγελμα χαράς και αντιμετωπίζεται ως νόμος. Αντίστοιχα και η ζωή των πιστών χαρακτηρίζεται από έλλειμμα χαράς, που αναζητεί παράπλευρη αναπλήρωση.

Η χαρά ως δωρεά του Αγίου Πνεύματος συνυφαίνεται με την αγάπη. Η χαρά και η αγάπη δημιουργούν κάποιο είδος εκστατικών βιωμάτων. Όπως με την αγάπη, έτσι και με την χαρά, βγαίνει ο άνθρωπος από την ατομικότητά του και ταυτόχρονα αισθάνεται ευτυχέστερος. Δεν βγαίνει στο κενό. Συναντά αυτό που αγαπά και τον ευχαριστεί ως πρόσωπο.

Η αληθινή χαρά υπερβάλλει τις σωματικές αισθήσεις και τα αισθητά. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άσχετη με τις χαρές της καθημερινότητας, αλλά ότι κινείται σε υψηλότερο επίπεδο και βρίσκεται πέρα από την προσκαιρότητα και την ρευστότητά τους.

Από το βιβλίο: Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη, Χριστιανική Ηθική. Δεύτερος τόμος. Ι. Μ. Μ. Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2015, σελ. 223.

Το άρθρο Η αληθινή χαρά εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ποιες είναι οι χαρές της ζωής;

theomitoros — Wed, 20 Feb 2019 13:30:00 +0000

Κατωτέρω παραθέτουμε τὴν ὁμιλία τοῦ Δρος Χαραλάμπους Μπούσια μὲ θέμα «Ποιὲς εἶναι οἱ χαρὲς τῆς ζωῆς;»

Κανεὶς στὴ ζωή του δὲν βάζει στόχο τὴ θλίψη καὶ τὴ δυστυχία. Στόχος ὅλων μας εἶναι ἡ χαρά, καὶ μάλιστα ὄχι ἡ πρόσκαιρη, ἀλλὰ ἡ παντοτινή. Ἂν παίζαμε τυχερὰ παιχνίδια, ἀπαράδεκτο, βέβαια, γιὰ χριστιανούς, κανεὶς δὲν θὰ στοιχημάτιζε στὴ θλίψη. Ἂν ἐπενδύαμε σὲ μετοχὲς τότε σίγουρα ἡ μετοχὴ τῆς χαρᾶς θὰ εἶχε τὴ μεγαλύτερη ἀξία. Ἂν πωλοῦσαν τὴ χαρὰ στὰ καταστήματα ὁ κόσμος θὰ περίμενε ὧρες καὶ ἡμέρες γιὰ νὰ τὴν ἀποκτήσει. Καὶ τοῦτο γιατὶ ὅλοι μας θέλουμε τὴ χαρά.

Τὴν θέλουμε καὶ τὴν ἐπιζητοῦμε χωρὶς νὰ τὴν γνωρίζουμε, ἀφοῦ δὲν τὴν ἀναζητοῦμε στὴ σωστὴ κατεύθυνση καὶ πολλὲς φορὲς ξοδεύουμε μεγάλα χρηματικὰ ποσὰ γιὰ νὰ τὴν κατακτήσουμε. Ποιά, ὅμως, εἶναι ἡ ἀληθινὴ χαρά; Μήν εἶναι οἱ γάμοι, τὰ γλέντια, τὰ πανηγύρια, τὰ βαφτίσια, οἱ ἐπιτυχίες οἱ δικές μας καὶ τῶν παιδιῶν μας;

Μὴν εἶναι τὰ ταξίδια, οἱ πανάκριβες διακοπὲς σὲ ἐξωτικὰ νησιά, τὰ πλούσια δεῖπνα, τὰ πολυτελῆ αὐτοκίνητα, οἱ κρουαζιέρες, οἱ θαλασσινὲς ἀπολαύσεις, οἱ χιονοδρομικὲς ἐμπειρίες, τὰ πεντάστερα ξενοδοχεῖα; Ὅλα αὐτὰ συνεισφέρουν στὴ φευγαλέα χαρὰ τῶν ἀνθρώπων, δὲν ἀποτελοῦν, ὅμως, γνήσιες χαρὲς τῆς ζωῆς.

Ὅλοι μας, ποὺ ἔχουμε ξεστρατήσει καὶ δὲν εἴμαστε καθόλου πνευματικοὶ ἄνθρωποι, ἄσχετα ἂν αὐτὸ νομίζουμε, ἀλλὰ καθαρὰ σαρκικοί, αὐτὲς τὶς χαρὲς ἐπιδιώκουμε, γι’ αὐτὲς κοπιάζουμε. Γύρω ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐφήμερες χαρὲς στρέφεται ὅλη ἡ ζωή μας. Τί μεγάλο λάθος! Κέντρο τῆς ζωῆς μας ἄθελα μας οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς βάζουμε τὴν ἀπρόσωπη χαρὰ καὶ ὄχι τὸ Χριστό μας, Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ προσωποποίηση τῆς χαρᾶς.

Προσπάθησε κανείς μας νὰ ἐπενδύσει στὴ χαρὰ τῆς ἐλεημοσύνης, τῆς προσφορᾶς ἀγάπης, τῆς καλωσύνης, τῆς περιθάλψεως τῶν ἀσθενῶν, τῆς ἐξευρέσεως ἐργασίας σὲ κάποιον ἄνεργο τῆς χειμαζόμενης κοινωνία μας;

Προσπάθησε κανεὶς νὰ ἐπενδύσει στὴ χαρὰ τῆς ὄντως ζωῆς, αὐτῆς ποὺ δὲν πεθαίνει ποτέ, ἀλλὰ συνεχίζεται πιὸ ὄμορφη πέραν τοῦ τάφου; Σκεπτόμαστε ὅτι ἡ χαρὰ καὶ ἡ λύπη εἶναι σὰν τὴν ἀνάσα μας, δηλαδή, εἰσπνέουμε τὴ μιὰ καὶ ἐκπνέουμε τὴν ἄλλη;

Συνήθως οἱ νέοι ἄνθρωποι πιστεύουν ὅτι ἡ ζωὴ θὰ εἶναι ρόδινη καὶ σκέπτονται μόνο τὴ θετικὴ πλευρὰ της. Αὐτὸ εἶναι καὶ θεμιτὸ καὶ σωστό, γιατὶ στὴ ζωή τους οἱ νέοι πρέπει νὰ βλέπουν μὲ αἰσιοδοξία τὸ μέλλον. Ὅμως, ἐπειδὴ ἡ ζωὴ ἐπιφυλάσσει καὶ τὶς δυσάρεστες ἐκπλήξεις της, πρέπει νὰ εἴμαστε ὅλοι ἕτοιμοι νὰ ἀντιμετωπίσουμε σωστὰ καὶ τὶς καταστάσεις μιᾶς ἀποτυχίας, ἑνὸς πόνου, μιᾶς ἀρρώστιας καὶ γενικά ὅ,τι δηλητηριάζει τὴ ζωή.

Ὁ Ντοστογιέφσκι πολὺ σωστὰ ἔγραφε ὅτι «πάσχω, ἄρα ζῶ» καὶ μὲ ἄλλα λόγια αὐτὴ τὴ φράση ἐπανέλαβε καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Ρῶσος φιλόσοφος Νικόλαος Μπερντιάεφ «πονῶ ἄρα ὑπάρχω» «doleo ergo sum». Ἡ φιλοσοφικὴ αὐτὴ σκέψη ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Καρτεσιανὴ φιλοσοφία, «σκέπτομαι ἄρα ὑπάρχω» «cogito ergo sum». Ἡ πεμπτουσία, λοιπόν, τῆς ζωῆς εἶναι ἡ ὕπαρξη τῆς θλίψεως καὶ τοῦ πόνου.

Χαρὰ εἶναι ἡ ζωὴ κοντὰ στὸν Χριστό μας, ἐνῶ λύπη εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ Ἐκεῖνον. Ὁ χωρισμός μας ἀπὸ Ἐκεῖνον εἶναι δυστυχία, ὅσο καὶ ἂν προσπαθοῦμε νὰ τὸν ἐπενδύσουμε μὲ προσχήματα χαρᾶς. Στὸ τέλος γευόμαστε πάντα, τὴ φρικτὴ ἀλήθεια τῆς ἀπομονώσεώς μας ἀπὸ τὸν Πατέρα μας, τὴ φρικτὴ ἀλήθεια τῆς ἁμαρτίας μας. Λένε πῶς ἡ κόλαση εἶναι τὸ ἀπόλυτο σκοτάδι.

Μακάρι νὰ μὴν μάθει ποτὲ κανείς μας τί εἶναι, γιατὶ τότε θὰ εἶναι πολὺ ἀργὰ καὶ ἡ γνώση της δὲν ὠφελεῖ. Σίγουρα, ὅμως, ὁ Ἅδης εἶναι μιὰ κατάσταση ἀπόλυτης, φρικτῆς μοναξιᾶς. Μιὰ κατάσταση γιὰ τὴν ὁποία δὲν πλασθήκαμε καὶ δὲν μᾶς ταιριάζει. Ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ θέλουμε τὴ συντροφικότητα. Χαρὰ νοιώθουμε στὴν ἀγκαλιὰ τῶν γονέων μας καὶ οἱ γονεῖς νοιώθουν χαρά, ὅταν ἔχουν τὰ παιδιὰ κοντά τους.

Χαρὰ νοιώθουμε ὅταν μεγαλώσουμε στὴ συντροφικότητα, στὴ ἀσφάλεια τοῦ γάμου ἢ τοῦ κοινοβίου γι’ αὐτοὺς ποὺ ἐπιζητοῦν τὴ μοναχικὴ βίωση. Οἱ ἀσκητές, βέβαια, ἔχουν μόνιμη χαρά, γιατὶ βρίσκονται διαρκῶς ἀκουμπισμένοι στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Χριστοῦ μας, σὲ αὐτὴν ὅπου αἰσθανόμαστε καὶ ὅλοι μας ἀσφαλεῖς, τὰ μεγαλύτερα παιδιὰ ὡς τὰ γεράματά μας. Ἡ μοναξιὰ εἶναι ξένη πρὸς τὴ φύση μας καὶ εἶναι ὁ ἀληθινὸς θάνατος, ἡ πραγματικὴ λύπη καὶ ἡ ἀδυσώπητη ἀπόγνωση.

Ἀφοῦ, λοιπόν, λύπη εἶναι ἡ μοναξιὰ καὶ χαρὰ ἡ πατρικὴ τοῦ Θεοῦ μας ἀγκάλη, γιατὶ φεύγουμε ἀπὸ αὐτὴν καὶ ψάχνουμε γιὰ ὑποκατάστα της;

Γιατί δὲν τὸν ἐμπιστευόμασε γιὰ Κυρηναῖο μας, ἀφοῦ ὁ ἴδιος μᾶς τὸ προτείνει, γιὰ νὰ τοῦ ἀποθέσουμε τὸ βαρὺ φορτίο τῶν θλίψεών μας ποὺ εἶναι ἀπόρροια τῶν συνεχῶν ἀνομιῶν μας λέγοντάς μας «δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. ια΄ 28);

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι διακατεχόμαστε ἀπὸ βαθὺ πόθο, τὸν πόθο τῆς χαρᾶς, τῆς μόνιμης καὶ πραγματικῆς χαρᾶς. Θὰ θέλαμε, ἂν εἶναι δυνατόν, νὰ εἶναι ἡ ζωή μας ἕνα συνεχὲς πανηγύρι. Χαρά, χαρά, χαρά, ἐπαναλαμβάνουμε πολλὲς φορὲς μικροὶ καὶ μεγάλοι. Ὑπάρχει, ὅμως, πραγματικὴ χαρὰ σὲ αὐτὸ τὸν κόσμο; Τὸ κλάμα εἶναι ἡ πρώτη μας ἐκδήλωση, ὅταν εἰσερχόμαστε ὡς ζωντανὲς ὑπάρξεις σὲ αὐτόν.

Καὶ ὅταν σταματάει ἡ καρδιά μας νὰ χτυπάει καὶ κλείνουν τὰ μάτια μας, μᾶς κατευοδώνουν στὴν τελευταία μας κατοικία μὲ θρήνους, κοπετοὺς καὶ δάκρυα. Μεταξὺ αὐτῶν τῶν δύο ὁροσήμων τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ θανάτου, πόσοι πόνοι καὶ θλίψεις καὶ ποταμοὶ δὲν ἐκχύνονται δακρύων;

Λένε μερικοὶ ὅτι «χαρὰ εἶναι μιὰ ἀχτίδα ἥλιου ἀνάμεσα σὲ δυὸ σκοτεινὰ σύννεφα». Τὴν θεωροῦν κάτι σπάνιο καὶ φευγαλέο. Ἕνα παλιὸ τραγούδι ἔλεγε: «Μά, οἱ χαρὲς τῆς ζωῆς μὲ γελάσανε, ἀπὸ δίπλα μου μόνο περάσανε δίχως κὰν νὰ μ’ ἀγγίξουνε λίγο». Λένε ὅτι δὲν προλαβαίνουν νὰ συνειδητοποιήσουν οἱ ἄνθρωποι τὴν παρουσία τῆς χαρᾶς καὶ ἐκείνη ἔχει φύγει. Μετὰ τὴν ἡλιαχτίδα ἔρχονται οἱ καταιγίδες καὶ μάλιστα μὲ ἀστραπὲς καὶ βροντές.

Ὑπάρχει, λοιπόν, πραγματικὴ χαρὰ σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ ἂν ναί, ποιὰ εἶναι αὐτή, πότε καὶ ἀπὸ ποὺ ἔρχεται καὶ ποιοὶ τὴν ἀπολαμβάνουν; Ἡ ἀληθινὴ χαρὰ εἶναι μόνο ὁ Χριστός μας, Αὐτὸς ποὺ κατὰ τὴν γέννησή Του Ἄγγελος εἶπε: «Ἰδού, εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντὶ τῷ λαῷ» (Λουκ. β΄ 10).

Ἡ χαρὰ ποὺ φέρνει μόνιμα ὁ Χριστός μας εἶναι ἡ χαρὰ τῆς σωτηρίας μας, εἶναι ὁ γλυκὸς καρπὸς τῆς μετανοίας μας ποὺ ἀλλάζει τὴ ζωή μας καὶ μεταποιεῖ τὴν ὁδὸν τοῦ αἰωνίου θανάτου σὲ ἀτελεύτητη μακαριότητα. Ὁ ἀσεβὴς καὶ ἁμαρτωλὸς ὁ ἀμετανόητος, εἶναι ἀδύνατο, μᾶς λέει ὁ Προφήτης Ἡσαΐας, νὰ δοκιμάσει τὴν πραγματικὴ καὶ ἀληθινὴ χαρά. «Οὔκ ἐστι χαίρειν τοῖς ἀσεβέσι» (Ἡσ. μη΄ 22).

Εἶναι πιθανὸν αὐτὸς νὰ ἐμφανίζεται στὸ περιβάλλον του, συγγενικὸ καὶ φιλικό, χαρούμενος καὶ εὐτυχής. Περιγράφει τὴν ἔκνομη ζωή του σὰν μοναδικὸ κατόρθωμα ποὺ τὸν χαροποιεῖ, ἀλλὰ οἱ περιγραφὲς αὐτὲς δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ παυσίπονα στὸ ἀνελέητο μαστίγωμα τῆς συνειδήσεώς του. Κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν τρυφηλὴ ζωή, τὰ ταξίδια, τὸ μεγάλο καὶ πλούσιο πορτοφόλι.

Ὅμως, αὐτὰ δὲν δίνουν χαρὰ ἐσωτερική. Αὐτὴ ποὺ βλέπουμε στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὴν κυνηγοῦν μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο εἶναι ἐπίπλαστη. Ἡ χαρὰ τὴν ὁποία ὁ κόσμος τῆς παρανομίας καὶ τῆς ἁμαρτίας δίνει στὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι τόσο μεγάλη ὅσο ἐκείνη τὴν ὁποίαν τοῦ ἀφαιρεῖ. Γιατὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς παράνομης χαρᾶς εἶναι ἡ νόμιμη λύπη.

Θλίψη, στεναχώρια καὶ βάσανα θὰ ἐπιπέσουν στὸν Χριστιανό ποὺ ἐπιμένει νὰ ἐργάζεται τὸ κακὸ καὶ τὴν ἁμαρτία, θὰ μᾶς βεβαιώσει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγοντας: «Θλῖψις καὶ στενοχωρία ἐπὶ πᾶσαν ψυχὴν ἀνθρώπου τοῦ κατεργαζομένου τὸ κακόν» (Ῥωμ. β΄ 9). Ὁ Χριστός, ἂς μὴν τὸ ξεχνᾶμε, εἶναι Αὐτὸς ποὺ δίνει τὴν χαρὰ καὶ τὴν εἰρήνη.

Ὀρθὰ εἶπαν ὅτι τὸ ἀντίθετο τῆς χαρᾶς δὲν εἶναι ἡ λύπη ἀλλὰ ἡ ἀπιστία. Γι’ αὐτὸ ὅσοι ἐπιθυμοῦμε νὰ ἔχουμε χαρὰ ἀληθινή, πραγματική, ἕνας καὶ μοναδικὸς δρόμος ὑπάρχει. Ὁ δρόμος τῆς ἐπιστροφῆς μας στὸν Χριστὸ μὲ ἀληθινὴ μετάνοια καὶ ἀπόφαση ἀλλαγῆς τρόπου ζωῆς.

Ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος πολὺ ἐμφατικὰ ἔλεγε: «Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ χαρά, τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, ἡ εὐτυχία. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἐλπίδα μας. Ἡ σχέση μὲ τὸν Χριστὸ εἶναι ἀγάπη, εἶναι ἔρωτας, εἶναι ἐνθουσιασμός, εἶναι λαχτάρα τοῦ θείου. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πᾶν. Αὐτὸς εἶναι ἡ ἀγάπη μας, αὐτὸς ὁ ἔρωτάς μας. Εἶναι ἔρωτας ἀναφαίρετος ὁ ἔρωτας τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ κεῖ πηγάζει ἡ χαρά.

Ἡ χαρὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Εἶναι μιὰ χαρά, ποὺ σὲ κάνει ἄλλο ἄνθρωπο. Εἶναι μιὰ πνευματικὴ τρέλλα, ἀλλὰ τρέλλα ἐν Χριστῷ. Σὲ μεθάει σὰν τὸ κρασὶ τὸ ἀνόθευτο, αὐτὸ τὸ κρασὶ τὸ πνευματικό.

Νὰ ἔχετε τὴ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ, συνέχιζε ὁ Ἅγιος Γέροντας. Εἶναι ἡ χαρὰ ποὺ διαρκεῖ αἰώνια, ποὺ ἔχει ἀτελεύτητη εὐφροσύνη. Εἶναι ἡ χαρὰ τοῦ Κυρίου μας, ποὺ δίνει τὴν ἀσφαλῆ εἰρήνη, τὴν γαλήνια τερπνότητα καὶ τὴν πάντερπνη εὐδαιμονία. Ἡ χαρὰ ἡ πασίχαρη, ποὺ ξεπερνᾶ κάθε ἔννοια χαρᾶς. Ὁ Χριστὸς θέλει κι εὐχαριστεῖται νὰ σκορπάει τὴ χαρά, νὰ πλουτίζει τοὺς πιστούς Του μὲ χαρά. Μόνο μαζί Του ἡ χαρά μας θὰ εἶναι «πεπληρωμένη». (Α΄ Ἰωάν. α΄ 4).

Αὐτὴ τὴν ἀληθινὴ χαρά, τὴ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ μας ἔνοιωθε καὶ ὁ Γέροντας τῆς Ἀγάπης, ὁ Γέροντας Γαβριήλ, ποὺ σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ ἦταν μέσα στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Χριστοῦ μας, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ χαρὰ ἦταν διαρκῶς ζωγραφισμένη στὸ πρόσωπό του ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς θλίψεις τῶν ἀσθενειῶν καὶ τῶν προβλημάτων ὅλων μας. Αὐτὴ τὴ χαρὰ μᾶς μεταδίδει καὶ τώρα ἀπὸ τὸν οὐρανό, ὅπου πρεσβεύει στὸ Χριστό μας, γιὰ νὰ μᾶς κρατάει γερὰ στὴν ἀγκαλιά του, ὥστε νὰ μὴν μπορεῖ νὰ μᾶς ἀποσπάσει ἀπὸ αὐτὴν ἡ δύναμη τοῦ κόσμου, ἡ δύναμη τῆς ἁμαρτίας, ἡ δύναμη τῶν ἐφήμερων ἀπολαύσεων. Γνωρίζουμε ὅλοι μας ποιὰ εἶναι ἡ ἀληθινὴ χαρά.

Ἂς μείνουμε κοντὰ στὸν Χριστό μας καὶ τότε ὄχι μόνο ἡλιαχτίδα θὰ εἶναι ἡ χαρὰ ἀνάμεσα σὲ δύο σύννεφα, ἀλλὰ ὁλόφωτος ἥλιος ποὺ θὰ διαλύει τὰ σύννεφα τῶν θλίψεων καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέπει σὲ αὐτὰ νὰ σκιάζουν τὸν οὐρανὸ τῆς ζωῆς μας.

Το άρθρο Ποιες είναι οι χαρές της ζωής; εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τι σημαίνει χριστιανική χαρά; (μέρος 3ο- τελευταίο)

theomitoros — Sat, 24 Mar 2018 08:00:00 +0000

Η μεγάλη μαύρη POLO βρισκόταν σχεδόν στη μέση του διαδρόμου που σχηματίζουν οι δυο σειρές των θρανίων. Δε σκόνταψε μόνο το βήμα μου πάνω της. Στην έντονη αντίθεση που έκανε ο λευκός μαρκαδόρος στο μαύρο ύφασμά της σκόνταψε κι η ματιά μου. Κι ύστερα η σκέψη μου έπεσε στην παράξενη απορία που σχημάτιζαν οι πέντε κακογραμμένες λέξεις: “ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;”

Καθώς επιτηρούσα το ωριαίο της Β Λυκείου, έψαχνα με τον νου μου ανάμεσα στους μαθητές των γύρω θρανίων. Ποιος απ’ αυτούς θέλει, σιωπηλά, να μας φωνάζει πως μ’ όλες τις γνώσεις που του δίνουν τα βιβλία που φέρνει στη σχολική τσάντα του, δεν κατορθώνει να λύσει την πιο μεγάλη, την πιο ουσιαστική απορία του;

Θα’ ναι ο Ιάκωβος. Διαρκώς διαμαρτύρεται περιγράφοντας με τα πιο σκοτεινά χρώματα την κοινωνική αδικία και αθλιότητα που προκαλεί η εκμετάλλευση των αδυνάτων από κάποιους δυνατούς… Ίσως να’ ναι κι η Έλλη. Πριν ένα μήνα εκδηλώθηκε η ανίατη ασθένεια της μητέρας της, και από τότε τη βλέπουμε σχεδόν πάντα μελαγχολική.

Δεν αποκλείεται καθόλου να’ ναι κι ο Νικόλας με τα τρία αδέλφια. Όπως έλεγε τις προάλλες, θέλει να δουλεύει τ’ απογεύματα, γιατί τον τελευταίο καιρό ακούει συνεχώς τους γονείς του να παραπονιούνται πως, ενώ οι λογαριασμοί και τ’ άλλα έξοδα τρέχουν ασταμάτητα, σταμάτησε ο μισθός του πατέρα του.

Ποιου παιδιού να’ ναι αυτή η τσάντα; …Αυτήν την απορία σκεπτόμουν φοβερά προβληματισμένος, μέχρι που σηκώθηκε από τη θέση του ο Λεωνίδας. Είναι ο μοναχογιός του πλούσιου βιομηχάνου της πόλης μας. Διαθέτει σε όλα τις πιο χλιδάτες μάρκες, κυκλοφορεί με το καλύτερο μηχανάκι κι έχει πάντα καλό χαρτζιλίκι.

Μπορεί έτσι όπως συνηθίζει, να λέει, να κάνει δικούς του “κάποιους απαγορευμένους καρπούς”, όμως δεν μπορεί να χαμογελάσει ποτέ. Ο Λεωνίδας πήρε την τσάντα δίνοντάς μου την κόλλα του διαγωνίσματος και μαζί κάποια βοήθεια στον μεγάλο προβληματισμό μου: Ποιος μαθητής μου βασανίζεται απ’ αυτή την τραγική απορία;
Κάποιος που απογοητευμένος από ανυπέρβλητες δυσκολίες, με θολά, δακρυσμένα μάτια βλέπει ευτελισμένο το πολύτιμο δώρο της ζωής;

Η….μάλλον κάποιος τολμηρός, που δημοσιεύει με ειλικρίνεια το φοβερό βίωμα του ανθρώπου που ζει χωρίς Θεό; Η ψυχή εύκολα τότε παγιδεύεται απ’ τον εχθρό, πέφτει στην αμαρτία, πληγώνεται, κι αν δεν αναζητήσει θεραπεία, κινδυνεύει. Ο άνθρωπος είναι σαν νεκρός, δεν βλέπει, δεν ακούει… δεν αισθάνεται…Δε βλέπει τον συνάνθρωπο δίπλα του σαν αδελφό. Ούτε του Θεού την παρουσία δεν μπορεί να αισθανθεί.

Χωρισμένη η ψυχή απ’ την ψυχή της, που είναι ο Θεός, ζει έναν θάνατο αλλιώτικο· “πνευματικό” τον ονομάζει η Εκκλησία μας. Αισθάνεται φυλακισμένη η ψυχή στο παγερό μνήμα της μοναξιάς της κι απεγνωσμένα ρωτά: “ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;” Υπάρχει. Μας τη χάρισε η αγάπη του Θεού στέλνοντας στο νεκρωμένο απ’ την αμαρτία κόσμο μας τον Μονάκριβο Υιό Του, “ἵνα ζήσωμεν δι’ αὐτοῦ” Α Ιω. δ, 9).

Το βεβαιώνει ο Ίδιος: Εκείνος που πιστεύει σε μένα κι εφαρμόζει το λόγο μου δεν θα δοκιμάσει ποτέ τον πνευματικό θάνατο (Ιω. ια, 26). Κι ύστερα, πάνω στον Σταυρό απλώνει τις παλάμες του και γεφυρώνει το χάσμα που άνοιξε η αμαρτία ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο. Με τον θάνατό Του θανατώνει τον θάνατο. Με την Ανάστασή Του μας χαρίζει ζωή. “ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;”, ρωτάς.

Κι ακούς την παντοκρατορική φωνή Του: “Ἐγώ εἰμι η Ανάστασις καί ἡ Ζωή” (Ιω. ια, 25). Η δύναμη της Ανάστασης και η πηγή της ζωής. Σου απλώνω το χέρι και περιμένω το δικό σου, την απόφαση σου δηλαδή να σηκωθείς από την όποια πτώση του. Να μεταβάλεις κάθε λανθασμένο τρόπο σκέψης και πράξης. Σου απλώνω το χέρι και περιμένω το δικό σου, για να σε αναστήσω και να σου χαρίσω τη ζωή που μεταγγίζει στην ύπαρξή σου το Σώμα μου και το Αίμα μου.

Τη ζωή που αξίζει να τη ζεις και να τη χαίρεσαι, όσο δύσκολη κι αν είναι. Τη ζωή που υπάρχει αδιάκοπα πριν και μετά το θάνατο. “ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;”,ρωτάς. Υπάρχει… Είναι ο αναστημένος Χριστός. ” Εκείνος που με την πίστη είναι ενωμένος μαζί Του και τον έχει δικό Του, έχει τη ζωή (Α Ιω. ε, 12)”. Την αληθινή, την αιώνια ζωή…

Το άρθρο Τι σημαίνει χριστιανική χαρά; (μέρος 3ο- τελευταίο) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τι σημαίνει χριστιανική χαρά; (μέρος 2ο)

theomitoros — Fri, 23 Mar 2018 08:30:00 +0000

Τι χρειάζεται η Εκκλησία; Φτάνει να πιστεύεις στον Θεό και να κάνεις το καλό… ακούστηκε στην τάξη μας, και κάποιοι υπέγραψαν την άποψη: “Σωστό… Ισχύει… Συμφωνώ…”
-Τι σημαίνει, παιδιά, “Εκκλησία”;

Συνάθροιση του δήμου, μάθαμε στην Ιστορία. Και στα Θρησκευτικά πέρυσι μας λέγατε πως “Εκκλησία” είναι το σύνολο όσων πιστεύουν ορθά στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό και συνδέονται μαζί Του και μεταξύ τους.

-Άριστες οι απαντήσεις σας, παιδιά. Ο Χριστός και οι πιστοί, κληρικοί και λαϊκοί είναι η Εκκλησία. Επομένως χριστιανός απόμακρος από την Εκκλησία τι σημαίνει;
-Ας το συζητήσουμε. Ο Τριαδικός Θεός δημιουργεί τα λογικά πλάσματά Του -αγγέλους και ανθρώπους- για να βρίσκονται σε κοινωνία μαζί Του και μεταξύ τους. Ο εγωισμός όμως δημιουργεί ρήγμα στη σχέση τους με τον Θεό.

Τότε έρχεται στη γη ο ίδιος ο Δημιουργός. Εκλέγει τους Δώδεκα, τον πρώτο πυρήνα της Εκκλησίας, τους αποκαλύπτει την αλήθειά Του, τους παραδίδει το μυστήριο της ενότητας, τη θεία Ευχαριστία. Ύστερα ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς απλώνει τα πανάχραντά χέρια Του στον Σταυρό και αποδυναμώνει τον διάβολο, τον αίτιο κάθε διάσπασης.

Μετά την Ανάσταση και την Ανάληψή Του στους ουρανούς, κατέρχεται το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Πανάγιο Πνεύμα. Φανερώνει στις ψυχές των ανθρώπων τη Θεότητα του Χριστού και τους ενώνει στην πρωτοχριστιανική κοινότητα. Αυτή δεν είναι μόνο μια συνάθροιση ανθρώπων με κοινές αναμνήσεις και προσδοκίες. Είναι η Εκκλησία, ένα σώμα με κεφαλή τον Χριστό. Ένας οργανισμός μέσα στον οποίο κυλάει το Αίμα του Χριστού και ξεχύνεται στον κόσμο. Γι’ αυτό ζει 2000 χρόνια τώρα.

“Η Εκκλησία”, γράφει ο ιερός Αυγουστίνος, “είναι ο Χριστός που βρίσκεται μαζί μας και παρατείνει την παρουσία Του μέσα στους αιώνες”. Καταλαβαίνετε τώρα τι σημαίνει χριστιανός χωρίς την Εκκλησία;
-Χριστιανός μακριά από τους άλλους πιστούς, είπε κάποιος, και ένας δεύτερος:

-Ίσως μακριά και από τον Χριστό….
-Το πρώτο το καταλαβαίνω. Αλλά μακριά και από τον Χριστό γιατί; συμπλήρωσε τον προβληματισμό ένας τρίτος.

-Εκείνος μας θέλει ενωμένους. Γι’ αυτό όταν προσευχόμαστε μας δίδαξε να λέμε· “Πάτερ ἡμῶν”, να αποκαλούμε δηλαδή τον Θεό “Πατέρα μας”, για να θυμόμαστε διαρκώς ότι είμαστε μέλη μιας οικογένειας. Έτσι τα αιτήματά μας δεν περιορίζονται στις δικές μας ανάγκες, αλλά ανοίγει η καρδιά μας και κλείνει μέσα της τα προβλήματα των αδελφών μας. Ο Κύριος μας υποσχέθηκε ότι βρίσκεται ανάμεσα στους δυο ή τρεις που είναι συγκεντρωμένοι στο όνομά Του και μάλιστα ότι ακούει την προσευχή τους και πραγματοποιεί αυτό που Του ζητούν. Η αγάπη πυροδοτεί την προσευχή, την εκτοξεύει στον θρόνο του Θεού, και η ενότητα εξασφαλίζει την παρουσία Του ανάμεσά μας.

Ακούστε τι μας αποκαλύπτει ο άγιος Ιωάννης ο
Χρυσόστομος: “Είναι βεβαίως δυνατόν να προσευχηθείς και
στο σπίτι σου, είναι όμως αδύνατο να προσευχηθείς όπως στον ναό. Εκεί αναπέμπεται από όλους κοινή δέηση στον Θεό. Παρακαλώντας μόνος σου δεν εισακούγεσαι τόσο, όσο Τον παρακαλείς μαζί με τους αδελφούς σου”.

– Ωραία ακούγονται όλα αυτά. Όμως θα επιμείνω πως σημασία έχει το να είσαι σωστός άνθρωπος και να κάνεις το καλό.
– Συμφωνούμε. Όμως πες μου, πώς θα καταφέρεις να μείνεις σταθερά σωστός, σ’ έναν κόσμο που συθέμελα κλονίζεται από τις δυνάμεις του κακού; Κι ακόμα , πόσο θα αντέχεις να κάνεις το καλό ζώντας μέσα στις αναθυμιάσεις της αμαρτίας;

– Χρειάζεσαι δύναμη, αλλά πού να τη βρεις;…. μόλις που ακούστηκε κάποιος.
– Πού θα βρεις τη δύναμη να είσαι σωστός άνθρωπος; Αυτή η ερώτηση, παιδιά, είναι το κλειδί της απάντησης στον προβληματισμό σας: “Τι χρειάζεται η Εκκλησία;”

Για να βρίσκει τη δύναμη που χρειάζεσαι… μια δύναμη αλλιώτικη κι ανώτερη απ’ όλες τις δυνάμεις της γης και του ουρανού. Τη χαρίζει ο Θεός σε όσους αισθάνονται την ανάγκη της και τη ζητούν. Λέγεται θεία χάρις, και την οικειοποιείται ο πιστός μέσα στην Εκκλησία. Αυτή ρίχνει φως στον νου του να διακρίνει το θέλημα του Θεού και ενισχύει τη θέλησή του, για να το πραγματώνει.

Με τη χάρη του Θεού τα αδύνατα γίνονται δυνατά… Παιδιά… ποιος μέσα στη φουρτούνα δε χρειάζεται λιμάνι; μέσα στη χιονοθύελλα, καταφύγιο; μέσα στην αγωνία της κακίας τη ζεστή αγκαλιά της Μάνας του; Ποιος για να μείνει στη ζωή του σωστός χριστιανός, δεν χρειάζεται την Εκκλησία;

συνεχίζεται…..

Το άρθρο Τι σημαίνει χριστιανική χαρά; (μέρος 2ο) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τι σημαίνει χριστιανική χαρά; (μέρος 1ο)

theomitoros — Thu, 22 Mar 2018 08:30:00 +0000

Γιατί να’ μαι χριστιανός; με ρωτάς.
-Χριστός Ανέστη, σου απαντώ.
-Και τι σημαίνει αυτό;
“Χριστός Ανέστη” σημαίνει πως ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος, τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Σαν άνθρωπος πεθαίνει επάνω στον Σταυρό. Δέχεται θεληματικά τον θάνατο, την προπατορικό “κληρονομιά” στην ανθρώπινη φύση μας. Η ψυχή του, ενωμένη με τη Θεότητα, ζει για τρεις μέρες κοντά στις ψυχές όλων των μέχρι τότε νεκρών.

Τους δίνει έτσι τη δυνατότητα να Τον πιστέψουν και να λυτρωθούν. Το σώμα Του, ενωμένο με τη Θεότητα, φιλοξενείται στον τάφο, χωρίς όμως να υποταχθεί στον νόμο της φθοράς που κυριαρχούσε εκεί, γι’ αυτό “Χριστός Ανέστη”. Η θεία Του φύση ανέστησε την ανθρώπινη. Ο Χριστός πέθανε επάνω στον Σταυρό ως άνθρωπος. Αναστήθηκε ως Θεός.

Κι εγώ… γι’ αυτό είμαι χριστιανός.
Ο Χριστός δεν είναι ένας διδάσκαλος, ο πιο σοφός, δεν είναι ένας προφήτης, ο πιο μεγάλος· δεν είναι ένας αρχηγός, ο πιο λαοφιλής. Δεν είναι ούτε ένας από τους ιδρυτές κάποιας θρησκείας. Αυτούς τους θεοποίησαν οι άνθρωποι χρόνια μετά τον θάνατό τους, χωρίς κανείς τους ποτέ να πει πως είναι ο Θεός. Ο μόνος που είπε πως είναι Υιός Θεού και το έδειξε με την Ανάστασή Του, είναι ο Χριστός.

– Την Ανάσταση ποιος τη βεβαιώνει;
– Οι εχθροί Του πρώτοι. Ενώ σφράγισαν τον τάφο, για ν’ αποκλείσουν την κλοπή, επέμεναν πως βρέθηκε άδειος και πως οι κοιμισμένοι φρουροί είδαν τους μαθητές να κλέβουν το σώμα του Διδασκάλου Τους. Άφησαν αναπάντητα όμως μερικά εύλογα ερωτήματα:

Πως έβλεπαν οι κοιμισμένοι, κι αν ξύπνησαν, γιατί δεν συνέλαβαν τους κλέφτες;
Κι αν – κατά τα λεγόμενά τους- οι μαθητές ήταν συνεργοί σε μια απάτη, θα θυσιάζονταν ποτέ γι’ αυτήν;
Οι μαθητές- όχι μόνο οι ένδεκα μα κι άλλοι, περισσότεροι από πεντακόσιους- βλέπουν τον αναστάντα Κύριο τις σαράντα μέρες που έμεινε στη γη μέχρι την Ανάληψή Του.

Πείθονται για την Ανάστασή Του, και μόλις, όπως τους είχε υποσχεθεί, λαμβάνουν τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, ξεκινούν τη δύσκολη πορεία τους στα έθνη. Βαδίζοντας στα ματωμένα ίχνη του Διδασκάλου Τους, κηρύττουν τον Εσταυρωμένο κι αναστημένο Κύριο και Θεό τους.

Η Ανάσταση είναι ο βράχος – θεμέλιο της πίστης στη Θεότητα του Χριστού. Πάνω της οικοδομήθηκε και στερεώνεται η Εκκλησία μέσα στους αιώνες.
Ο Απόστολος Παύλος κάνει μια θλιβερή υπόθεση: εάν ο Χριστός δεν είχε αναστηθεί, τι θα γινόταν;

Η πίστη μας τότε θα ήταν “κενή” και “μάταιη” (Α’ Προς Κορινθίους, ιε, 14), χωρίς περιεχόμενο κι ουσιαστική επίδραση στη ζωή μας. Η αμαρτία θα ήταν ανίκητη, ο θάνατος ο φοβερός δυνάστες μας κι εμείς οι πιο αξιολύπητοι απ’ όλους τους ανθρώπους.

Ποιος θα’ θελε τότε να είναι χριστιανός, να ακολουθεί έναν “κοινό θνητό”, που ζητά μάλιστα αυταπάρνηση και θυσία; Ποιος θα άντεχε να ομολογεί ότι είναι του Χριστού, μέσα σε έναν κόσμο που Τον εχθρεύεται και Τον διώκει; Ποιος;…πόσοι και για πόσο;

2000 χρόνια τώρα, πολλοί. Είναι εκείνοι που επιλέγουν να γίνουν και να μείνουν δικοί Του. Οι πρώτοι μαθητές, γιατί Τον είδαν με τα μάτια τους. Οι κατοπινοί, μακάριοι αυτοί, γιατί Τον βλέπουν με την καθαρή καρδιά τους. Και κάποιοι άλλοι, γιατί βλέπουν όλους τους μαθητές Του, και τους πρώτους και τους επόμενους, να μαρτυρούν μέσα στο νεκρωμένο από την αμαρτία κόσμο μας πως υπάρχει η Ανάσταση και η Ζωή, ο Χριστός.

Κι όταν οι κοσμοκράτορες τους πολεμούν, τότε η μαρτυρία τους γίνεται μαρτύριο, οι άοπλοι νικούν τους πάνοπλους κι αποδεικνύουν πως ο αναστημένος Χριστός είναι ο παντοδύναμος Θεός.
2000 χρόνια ζει το σώμα του Χριστού, η Εκκλησία.

2000 χρόνια υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να είναι χριστιανοί, και δεν είναι τόσο λίγοι όσο νομίζεις. Ανάμεσά τους κι εσύ, κι εγώ…
Είμαστε χριστιανοί. Δε με ρωτάς τώρα πια “γιατί”.
Μόνος σου με χαρά απαντάς:
– Αληθώς Ανέστη!

συνεχίζεται…

Το άρθρο Τι σημαίνει χριστιανική χαρά; (μέρος 1ο) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Έχεις Χριστό, έχεις χαρά.

theomitoros — Fri, 19 Jan 2018 13:30:00 +0000

Σημείο της παρουσίας του Θεού μέσα στον άνθρωπο είναι η χαρά λένε οι πατέρες.
Μόνο που σαν σύνθημα περισσότερο ηχεί στα αυτιά μας αυτό όταν μας λυγίζουν τα προβλήματα.
Έτσι είναι ο άνθρωποι του Θεού; Που είναι η χαρά μας και τι λάθη κάνουμε και λυγίζουμε.
Δεν κάνεις λάθος. Ο Θεός σ’εφτιαξε έτσι να λυγίζεις για να μην σπας στις θύελλες και στους ανέμους.

Κι αν έχεις τον Χριστό και την χαρά και την παρηγοριά Του μέσα σου θα Τον νιώθεις που σαν φρέσκο βούτυρο σε ζεστό ψωμί θα σου μαλακώνει τους καημούς που έτσι κι’ αλλιώς δεν θα πάψουν να έρχονται μέχρι το τέλος της ζωής σου.
Κι αν ο πόνος είναι μεγάλος και σε γονατίσει, πρόσεξε μην χαθεί από μέσα σου η ελπίδα και θρονιαστούν στην θέση της το άγχος και ο θυμός που σακατεύουν την χαρά.
Κι αν παρά τον αγώνα σου κυριαρχήσει μέσα σου η θλίψη που σου ρουφάει τους χυμούς και δεν σ’ αφήνει να ανθίσεις,
σήκω και πάλεψε πιο δυνατά,
ψάξε, μίλα, κόψε, άκου, παραδέξου πράγματα στον εαυτό σου διότι ο παράδεισος εδώ αρχίζει, κι’ότι δεν έχει αρχή δεν έχει ούτε συνέχεια.
Εδώ πρέπει να ανθίσεις.
Ο χριστιανός λυγάει αλλά ανθισμένος όχι σαν καλάμι ξερό…

π. Χρίστος Γρηγορίου

Το άρθρο Έχεις Χριστό, έχεις χαρά. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Η χαρά, Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

theomitoros — Fri, 12 Jan 2018 08:30:00 +0000

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Ποιός δεν θέλει να ’ναι χαρούμενος; Η χαρά αποτελεί προαιώνιο πανανθρώπινο πόθο. Η χαρά έχει μεγάλη σημασία στη ζωή μας.
Το νόημά της είναι γνωστό και δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε. Σήμερα όμως φαίνεται πως έχει χάσει το αληθινό νόημά της. Ο πόνος κυριαρχεί και η χαρά απουσιάζει. Ή η χαρά παρουσιάζεται όχι στην πραγματική, ουσιαστική και ολοκληρωμένη της μορφή, αλλά σε φτηνά υποκατάστατα, που μεγαλώνουν τον πόνο της ψυχής.

Ο άνθρωπος στην Εδέμ ήταν αθώος, ευδαίμων, μακάριος και τέλεια χαρούμενος. Πηγή της χαράς του ήταν η άνετη και συνεχής συνομιλία του με τον Θεό. Θέλοντας να ανεξαρτητοποιηθεί και να αυτοθεωθεί, αποξενώθηκε αυτόματα από την πηγή της μεγάλης χαράς του. Η χαρά για την ψυχή του ανθρώπου είναι ό,τι το ψωμί και το νερό για το σώμα του. Η χαρά αποτελεί θεία έμπνευση, ζωογόνο θαλπωρή, μητέρα της υγείας και αδελφή μιας υπέροχης παρηγοριάς. Μερικοί νομίζουν πως τη χαρά θα τη βρουν στην αχαλίνωτη διασκέδαση, στο ξετσίπωτο ξεφάντωμα, στο ολονύκτιο κυνηγητό της ηδονής, στο γλέντι της μέθης, στη μέθη της πολυτέλειας, της σπατάλης και του κορεσμού. Αν μπορούσε κανείς να φωτογραφίσει τα βάθη των καρδιών των θαμώνων των λεγόμενων κέντρων διασκεδάσεως, θα παρατηρούσε άβυσσο άλγους, ερημιάς, παγωνιάς και σκληρής μοναξιάς. Η χαρά δεν πουλιέται σε κανένα μαγαζί και δεν εξαγοράζεται με λίγα ή πολλά χρήματα.

Σήμερα ο άνθρωπος διασκεδάζει -από το αρχαίο ρήμα διασκεδάνυμι, που σημαίνει διασκορπίζεται- και δεν ψυχαγωγείται χαροποιά. Συνήθως η διασκέδασή του είναι ψυχοφθόρα και ψυχοβόρα. Όπως έλεγε ο σοφός Σόλων, να φεύγεις την ηδονή που γεννά λύπη! Επιστρέφει κανείς από μια κοσμική διασκέδαση κατάκοπος, κατηφής, στεναχωρημένος, πιο μόνος. Μερικοί νομίζουν πως όλοι οι πλούσιοι είναι αρκετά χαρούμενοι. Πρόκειται για ένα μεγάλο ψέμα, που το επιβεβαιώνουν συχνά οι ίδιοι. Ένας γελωτοποιός πήγαινε στον ψυχίατρο να παρηγορηθεί, που έκανε τους άλλους να γελούν δυνατά και τον εαυτό του να μην μπορεί να τον χαροποιήσει. Ένας ηθοποιός πλούσιος, γοητευτικός και διάσημος εθεωρείτο ο πιο ευτυχισμένος, και ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του τον πιο άθλιο.

Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει πως ένας ασεβής δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένος και αληθινά χαρούμενος. Ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη θα πει: Ο άνθρωπος εκτός Θεού είναι ποντοπόρος άπορος. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει πως την καλή διάθεση και την πραγματική χαρά δεν τις προσφέρουν ούτε το μέγεθος της εξουσίας, ούτε το πλήθος των χρημάτων, ούτε της κυριαρχίας ο όγκος, ούτε του σώματος η δύναμη, ούτε τα πολυτελή τραπέζια, ούτε των ενδυμάτων ο στολισμός, παρά μόνο τα πνευματικά κατορθώματα και η αγαθή συνείδηση.

Ο χριστιανισμός, αντίθετα από αυτά που πρόχειρα λέγονται, έδωσε μια νέα, ολοκληρωμένη και σαγηνευτική χαρά. Η αληθινή χαρά δίνει μία εσωτερική πληροφόρηση και βεβαιότητα, που την κάνει μόνιμη και αναφαίρετη από την καρδιά του ανθρώπου, παρά τις εξωτερικές αντιξοότητες. Ο Πασκάλ το λέει ξεκάθαρα: Κανένας δεν είναι πιο χαρούμενος από τον πραγματικό χριστιανό. Μεγάλη χαρά έχει ο γνήσια ταπεινός. Εκείνος που έχει σβήσει το εγώ του κι έχει συγχωνευθεί με την ευτυχία του συνόλου. Όσοι κάνουν το καλό, είναι καταδικασμένοι να ’ναι πάντα χαρούμενοι. Ο Φώτης Κόντογλου έλεγε πως η χαρά η αληθινή αναβλύζει μονάχα από τη φλέβα της καλοσύνης.

Από το Ευαγγέλιο πηγάζει η θεολογία της χαράς, το ίδιο το Ευαγγέλιο είναι η πηγή της ακένωτης χαράς. Το ορθόδοξο βίωμα κατά βάση είναι χαρούμενο και χαροποιό. Ένας παλαιός, μεγάλος ασκητής, ο όσιος Νείλος, αναφέρει στην πατρολογία πολύ ωραία: Η χαρά καταστρέφει τη λύπη, στις συμφορές δίνει υπομονή, στις προσευχές χάρη, στους κόπους και μόχθους ευφροσύνη, στην ευποιία ευθυμία, στη φιλοξενία στέγη, στην ελπίδα καταφυγή, στους πενθούντες παρηγοριά, στις θλίψεις βοήθεια και συνδρομή, στην αγάπη στολισμό και στη μακροθυμία επιβράβευση…

Χαρά δεν είναι τα ξεκαρδίσματα, τα ξεφωνητά, τα χαχανητά, η ελαφρότητα, η χαριεντολογία, η ανεκδοτολογία, η σκωπτικότητα και η συνεχής αστειότητα, αλλά η διαρκής γαλήνη και η ειλικρινής φαιδρότητα, που προέρχεται από καρδιά ευφραινόμενη και συνείδηση καθαρή. Η χαρά είναι το φως του ενάρετου. Αναβλύζει από τα βάθη της υπάρξεως. Δεν είναι κάτι ποτέ το προσποιητό, εξωτερικό, φαινομενικό, αλλά κάτι το αρκετά βαθύτερο και σίγουρα σπουδαιότερο. Ένας σοβαρός, σεμνός και ησύχιος δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι χαρούμενος. Το πρώτο γνωστό θαύμα του Χριστού στον γάμο της Κανά ήταν για να μη μείνει μισή η χαρά των καλεσμένων από έλλειψη κρασιού. Το τελευταίο θαύμα του, η ανάσταση του φίλου του Λαζάρου, για να διώξει τη λύπη και να δώσει χαρά.

Ο ανεξάντλητος τροφοδότης της χαράς είναι η αρετή. Ο εγωιστής, ο ατομιστής, ο τσιγκούνης, ο μισάδελφος δεν μπορεί να είναι χαρούμενος. Χαρά δεν μπορεί να έχει όποιος ζηλεύει, όποιος εχθρεύεται και όποιος μισεί. Τη χαρά κανείς την κερδίζει με την ταπείνωση και την υπομονή, την αλήθεια, την ελευθερία και την αγάπη. Η αληθινή χαρά συνοδεύει στοργικά τον κάθε ειλικρινή, τίμιο, ήρωα και άγιο. Η εποχή μας πάσχει από έλλειψη αληθινής χαράς και πλεονάζει από τη θλίψη της κακίας και ατιμίας. Η επιλογή είναι ελεύθερη για την απόκτηση της όντως αληθινής χαράς.

Το άρθρο Η χαρά, Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ταπείνωση, αγάπη, χαρά π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

theomitoros — Wed, 17 May 2017 10:00:00 +0000

Σκεπτόμουν ότι καλό θα ήταν να προσέξουμε μερικές χαρακτηριστικές αρετές. Δηλαδή σκεπτόμουν να έχουμε, π.χ., την αρετή της ταπεινώσεως. Να μας δώσει ο Θεός σαν ένα αγαθό την αρετή της ταπεινώσεως, να μας δώσει την αγάπη προς όλους, να μας δώσει τη χαρά. Έτσι σκεπτόμουν.

Νομίζω, είναι πολύ ωραίο. Ένας χριστιανός πάντοτε να είναι χαρούμενος, να είναι ταπεινός και να έχει αγάπη. Έχω την ταπεινή γνώμη ότι όταν υπάρχουν αυτά, ο διάβολος δεν μπορεί να πλησιάσει. Θα φέρει τους πειρασμούς του, αλλά δεν μπορεί να επηρεάσει την ψυχή. Να προσέξουμε κι αυτό το θέμα της χαράς. Δεν επιτρέπεται ο χριστιανός να είναι λυπημένος. Άλλο αν έχει λύπη μετανοίας· αλλά εκείνη ακριβώς είναι που φέρνει τη χαρά την αληθινή. Γι’ αυτό οι Πατέρες κάνουν λόγο για το χαροποιό πένθος, για τη χαρμολύπη.

Να προσέξουμε λοιπόν. Ο χριστιανός να έχει πάντοτε χαρά. Νομίζω, έχουμε πει κι άλλη φορά, αυτό που έλεγε ο άγιος Αντώνιος στους μοναχούς του: «Να μην είστε σκυθρωποί, γιατί ο διάβολος εύκολα πλησιάζει αυτόν που είναι σκυθρωπός και τον κάνει ύστερα ό,τι θέλει». Ενώ η χαρά, η αληθινή χαρά, τον διώχνει μακριά. Δηλαδή ο διάβολος επειδή δεν ξέρει τι είναι χαρά, επειδή δεν την έχει γευθεί, μισεί πάρα πολύ αυτόν που χαίρει κατά Θεόν και συγχρόνως καίεται απ’ αυτή τη χαρά. Όπως επίσης ο διάβολος δεν μπορεί να ταπεινωθεί και μισεί αυτόν που έχει την ταπείνωση αλλά και καίεται από την ταπείνωση. Επίσης ο διάβολος δεν μπορεί ν’ αγαπά. Δεν έχει αγάπη και καίεται απ’ αυτόν που έχει την αγάπη. Θα προσπαθήσει να τον πλήξει, αλλά δεν θα μπορέσει.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, «Θέλεις να αγιάσεις;», Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1999, σελ. 89

Το άρθρο Ταπείνωση, αγάπη, χαρά π. Συμεών Κραγιόπουλος (†) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Η χαρά του Χριστού στην καρδιά του πιστού.

theomitoros — Sun, 14 May 2017 07:30:00 +0000

«Ο Θεός δεν θέλει κλαψουρίσματα και κακομοιριές. Θέλει χαρά, ειρήνη και δοξολογία με αγαλλίαση και αγάπη».

Ο λόγος αυτός του Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη, από το βιβλίο «Λόγος περί νήψεως», δίνει μια νέα διάσταση της πνευματικής ζωής.

Όταν το μίζερο εκλαμβάνεται ως ταπείνωση και η χαρά έκπτωση από τη μετάνοια, τότε έχουμε διαστρέβλωση της χριστιανικής ζωής, με φοβερές προεκτάσεις τόσο για τον ίδιο τον άνθρωπο, όσο και για το μήνυμα της Εκκλησίας προς τον κόσμο.

Ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν έγραφε ότι τη μεγαλύτερη κατηγορία κατά του Χριστιανισμού την είπε ο Μαρξ: «Οι χριστιανοί δεν έχουν χαρά». Το είπε με βάση τις δικές του παρατηρήσεις που στηρίζονταν, βέβαια, στο περιβάλλον που έζησε. Όμως υπάρχει κάποια δόση αλήθειας, αν δούμε και ‘μεις το δικό μας περιβάλλον.

Πηγή : Ενοριακή ζωή

Ωστόσο, νομίζω πως δεν χρειάζεται να μιλούμε για αρρωστημένες καταστάσεις, παρά μόνο για να τονίσουμε την αλήθεια που η Εκκλησία μάς καλεί να ζήσουμε. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι ξεκάθαρο πως μέσα από τα Ευαγγέλια και τις Επιστολές, αλλά και τα Πατερικά συγγράμματα, υπάρχει η χαρά ως κλήση νέας ζωής. Άλλωστε, η λέξη «Ευαγγέλιο» σημαίνει χαρούμενη είδηση – αγγελία που συνίσταται στην αποκάλυψη ενός άλλου τρόπου ζωής, πέρα από τον εαυτό μας, την αδυναμία μας, την αμαρτωλότητά μας.

Η ενασχόληση με τον αμαρτωλό εαυτό μας, η συνεχής προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι και ηθικότεροι, κρύβει τον «εγωισμό της αγιότητος». Όχι πως δεν πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε να νικήσουμε την αμαρτία που υπάρχει μέσα μας, αλλά είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε, κατά τον Γέροντα Σωφρόνιο του Essex, ότι «η αμαρτία υπερνικάται μόνο και αποκλειστικά από τον Χριστό και το Άγιο Πνεύμα… Ο άνθρωπος χωρίς Χριστό δεν είναι σε θέση να διακρίνει στον ίδιο τον εαυτό του την παρουσία της αμαρτίας. Αλλά και όταν την διακρίνει δεν είναι σε θέση να την υπερνικήσει».

Στη δοξολογία ψάλλουμε το «εν τω φωτί σου οψόμεθα φως», πράγμα που σημαίνει πως η θέα του εαυτού μας επιτυγχάνεται με το φως του Θεού. Τότε η χαρά γεμίζει την ύπαρξή μας ως έκφραση ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας ότι «επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν ημών». Αν και είμαστε ένα τίποτα, όμως υπάρχει Αυτός ο Ένας που μας αγαπά και μας χαρίζει τον εαυτό Του «θυσία ζώσα». Δεν είναι αυτή η εμπειρία ικανή να μας κάνει να χαιρόμαστε;

Αλήθεια, ποιοι θα χαρούν αληθινά και τέλεια την ώρα της Δευτέρας παρουσίας του Κυρίου;Όσοι κοιτάζουν τον αμαρτωλό εαυτό τους, σκεφτόμενοι πώς θα καταφέρουν να μπουν στον Παράδεισο ή όσοι χαίρονται για το γεγονός ότι έρχεται ο Κύριος «εν πάση τη δόξη αυτού»;

Σημασία δεν έχει ο εαυτός μας αλλά ο Κύριος και Θεός μας. Η θέα Εκείνου κι όχι του εαυτού μας δίνει «χαρά, ειρήνη και δοξολογία με αγαλλίαση και αγάπη». Κι αν έχουμε δει Εκείνον, τότε μπορεί ο κόσμος γύρω μας να Τον δει διά μέσου μας και να χαρεί.

«Ιδού ευαγγελίζομαι υμίν χαρά μεγάλη», είπε ο άγγελος στου βοσκούς, μιλώντας για την ενανθρώπιση του Κυρίου. «Χαίρετε» είπε ο Χριστός στις Μυροφόρες μετά την Ανάσταση, ολοκληρώνοντας το έργο Του για τη σωτηρία του κόσμου. Αρχίζει και τελειώνει με χαρά. Όσοι την έχουν στην καρδιά τους γνώρισαν τη σωτηρία και τη λύτρωση του Θεού μας.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Το άρθρο Η χαρά του Χριστού στην καρδιά του πιστού. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".