Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος" "Θεομήτορος"

Καθώς μας «θερίζει» ο καρκίνος!…

theomitoros — Thu, 06 Jun 2019 12:30:00 +0000

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος**

Έχασε τη μάχη με τον καρκίνο ακόμη ένας φίλος και μετά άλλος, και μία φίλη και μετά άλλη, και δεν έχει σταματημό το «θέρισμα» από την «επάρατο»…
ΔΕΝ υποτιμώ το Eurogroup και τα συναφή προβλήματα ανέργων, εργαζομένων και συνταξιούχων, αλλά, εξαιτίας των πρόσφατων θανάτων, σήμερα θα επικεντρωθώ στην «επάρατο».

Καθώς πολλοί συμπατριώτες μας ήδη βιώνουν το «τελικό στάδιο» καρκίνου και οι οικογένειές τους βρίσκονται σε απόγνωση, καταθέτω σήμερα στα αγαπημένα μας blogs μερικές σκέψεις, ελπίζοντας να φανούν χρήσιμες σε όσους αντιμετωπίζουν το πρόβλημα.
Είναι πικρή η διαπίστωση ότι καμιά κοινωνία δεν προετοιμάζει τα άτομα για τις ψυχοκοινωνικές διαστάσεις του τραγικού ρόλου του καρκινοπαθούς τελικού σταδίου, μολονότι μέσα στις επόμενες δεκαετίες 20-25% Ελλήνων και άλλων Ευρωπαίων θα πεθάνουν από κάποια ανίατη μορφή καρκίνου.
Σε μια σχηματική παράσταση καρκινοπαθών τελικού σταδίου, συγγενών τους και μελών του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού διαπιστώνουμε ότι:
– στο κέντρο ομόκεντρων κύκλων βρίσκεται το άτομο, στην περιφέρεια βρίσκονται, ανάλογα με τον βαθμό συγγένειας και τον βαθμό «ταύτισης», οι συγγενείς και,
– στην ίδια βιωματική θέση με τον καρκινοπαθή, σε μια άλλη σειρά ομόκεντρων κύκλων, βρίσκονται θεράποντες ιατροί και νοσηλεύτριες που φροντίζουν το άτομο.
Συγγενείς και ιατρονοσηλευτικό προσωπικό καθημερινά επιστρατεύουν συγκεκριμένους μηχανισμούς «άμυνας του εγώ» για τη δική τους ομαλή επιβίωση και διατήρηση ψυχικής ισορροπίας, όπως κάνουν και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας στήριξης του ασθενούς.
Ερευνητικές προσπάθειες έχουν αναδείξει το γεγονός ότι ο ίδιος ο ασθενής από την στιγμή που θα μάθει ή θα διαισθανθεί ότι βρίσκεται στο τελικό στάδιο ενός καρκίνου βιώνει τρία επίπεδα συναισθηματικών αντιδράσεων:
Το πρώτο είναι σύντομο, χαρακτηρίζεται από σοκ, φόβο και κατάθλιψη. Στη μετωπική αντιπαράθεση με την σκληρή πραγματικότητα ότι «εδώ τελειώνει το ταξίδι» στη γη, η δημιουργία τέτοιων συναισθηματικών αντιδράσεων είναι εύλογη για κάθε άνθρωπο.
Στο δεύτερο εναλλάσσονται συναισθήματα άρνησης της πραγματικότητας και θρήνου και μαζί σπασμωδική συμπεριφορά «προγραμματισμού» των τελικών φάσεων της ζωής του ατόμου ή ακόμη και φρενήρης δραστηριοποίηση και ενεργητικότητα, χωρίς όμως ουσιαστικό στόχο ή και νόημα. Ο μηχανισμός άμυνας του «εγώ», όπως αυτός της άρνησης της πραγματικότητας, ενεργοποιείται για να μετριασθεί το σοκ της πιο σκληρής από όλες τις πραγματικότητες που αντιμετωπίζουμε οι άνθρωποι καθημερινά – ότι είμαστε εφήμερα όντα – ότι μας κατατρέχει η άδικη μοίρας που επικεντρώνεται στο δραματικό γεγονός του προσωπικού μας θανάτου.
Στο τρίτο έρχεται η αποδοχή του επερχόμενου μοιραίου και μαζί μια εμφανής προθυμία και υπακοή του ατόμου στη θεραπευτική αγωγή και στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Πολλά άτομα στο στάδιο αυτό συμπεριφέρονται ως «υπάκουα και φρόνιμα παιδιά», μια ιδιότυπη πραγματικότητα που με την ποιητική άδεια της ψυχοδυναμικής ερμηνευτικής ανάλυσης θα μπορούσε να θεωρηθεί ως έκφραση τελικής ελπίδας ότι «εφόσον είμαστε υπάκουοι ίσως υπάρξει κάποια αμοιβή, γιατί όχι και με την μορφή της σωτηρίας από κάποιο θαυματουργό φάρμακο που μπορεί να προκύψει την τελευταία στιγμή προλαβαίνοντας το μοιραίο».
Η ελπίδα, πάντοτε, πεθαίνει τελευταία…
Στην αντιμετώπιση του μοιραίου η Dr Kubler-Ross διαφοροποίησε τα ακόλουθα πέντε στάδια συναισθηματικών αντιδράσεων που είναι:
1] η άρνηση, 2] ο θυμός, 3] η συναλλαγή, 4] η κατάθλιψη και 5] η αποδοχή.
Τα πέντε στάδια δεν έρχονται πάντοτε και σε όλους με την παραπάνω σειρά, ενώ για πολλά άτομα το συναισθηματικό φάσμα έχει και άλλες αντιδράσεις, όπως την απάθεια, τον φόβο, την αιφνίδια διαχυτικότητα και την έκφραση αγάπης προς τους γύρω αλλά και αποκάλυψη εντυπωσιακών και άγνωστων πτυχών της προσωπικότητας του ατόμου, όπου συχνά συμβαίνει να πρυτανεύουν και κάποιες ισχυρές δόσεις καλόγουστου χιούμορ. Το άγχος του θανάτου φαίνεται να παίρνει τρεις αρκετά συγκεκριμένες μορφές στη διάρκεια του τελικού σταδίου της ανίατης ασθένειας που είναι, συγκεκριμένα: η αλλοτρίωση, ο εκμηδενισμός και η αίσθηση της επικινδυνότητας.
Η αλλοτρίωση χαρακτηρίζεται από συναισθήματα απομόνωσης, εγκατάλειψης και την αίσθηση ότι η αντικειμενική πραγματικότητα αποσυντίθεται δραματικά. Το άτομο αλλοτριωμένο αισθάνεται αποξενωμένο και παραπονιέται για εγκατάλειψη ακόμη και όταν δίπλα του στο θάλαμο του Νοσοκομείου βρίσκονται συνεχώς συγγενείς του.
Ο εκμηδενισμός αφορά στο άγχος της ανυπαρξίας καθώς με το θάνατο το άτομο παύει να υπάρχει και ανάγεται στο τίποτε. Ο κόσμος, τα πρόσωπα και τα αντικείμενα που στην ολότητά τους συνθέτουν την αντικειμενική πραγματικότητα θα συνεχίσουν να υπάρχουν όταν ο ασθενής του τελικού σταδίου θα πάψει να υπάρχει.
Η επικινδυνότητα συνδυάζει τα συναισθήματα φόβου και θυμού στην υποκειμενική διαπίστωση του ατόμου πως μολονότι η ζωή του είναι σε άμεσο κίνδυνο αυτό παραμένει ευάλωτο και «αναλώσιμο» χωρίς προστασία ακόμη και από το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό που είναι ταγμένο να διαφυλάξει, να σώσει ζωές αποτρέποντας με τα μέσα και τις γνώσεις που διαθέτει τον κίνδυνο του θανάτου.
Ο ρόλος της εξειδικευμένης ομάδας στήριξης
Στο τελικό στάδιο η ομάδα ψυχοκοινωνικής στήριξης των ασθενών και συγγενικών τους προσώπων προσφέρει χρήσιμες υπηρεσίες και συγκεκριμένα:
– Στο άτομο βοηθώντας το να φτάσει στο τέλος της ζωής του, να αντιμετωπίσει το θάνατό του με μια αίσθηση αξιοπρέπειας. Η αναδρομή στο παρελθόν του ατόμου βοηθά σε σημαντικό βαθμό, όπως επιβεβαιώνουν σχετικές μαρτυρίες.
– Στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό καθώς διαπιστωμένα κάποια άτομα της ιατρονοσηλευτικής ομάδας διακατέχονται από συναισθήματα θυμού, ίσως και ανικανότητας, καθώς «χάνουν» τους ασθενείς τους.
Η ομάδα στήριξης μπορεί να βοηθήσει τα μέλη της ιατρονοσηλευτικής ομάδας προσφέροντας ατομική και ομαδική ψυχολογική υποστήριξη. Είναι γνωστό ότι και «οι θεραπευτές χρειάζονται… θεραπευτική στήριξη» σε περιπτώσεις όπου γίνονται εμφανή τα σημάδια του συνδρόμου «burnout» (δηλαδή του «καψίματος» ή εάν προτιμάτε της επαγγελματικής εξουθένωσης των θεραπευτών).
Ερευνώντας τις κοινωνιολογικές διαστάσεις του θανάτου, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το γεγονός όταν για οποιονδήποτε λόγο ο καρκινοπαθής τελικού σταδίου δεν πεθάνει «στην ώρα του», τότε μερικοί συγγενείς που βρίσκονται στο στάδιο του πένθους αλλά και κάποια μέλη της ιατρονοσηλευτικής ομάδας δείχνουν συναισθήματα απογοήτευσης, συχνά δε ακόμη και θυμού απέναντι στον ασθενή…
– Στους συγγενείς βοηθώντας τους να περάσουν όσο πιο ομαλά γίνεται τα στάδια συναισθηματικής αντίδρασης στο θάνατο που είναι τα ακόλουθα πέντε:
1] Η προκαταρκτική θλίψη που έρχεται καθώς ανακοινώνεται στους συγγενείς η ανίατη φύση της ασθένειας του ατόμου μολονότι ο θάνατος βρίσκεται ακόμη «μακριά».
2] Το πένθος, όπου ο επερχόμενος θάνατος αντιμετωπίζεται αρχικά με άρνηση, στη συνέχεια με κλάμα. Υπάρχουν και άτομα που δείχνουν στωικότητα στο πένθος αλλά η έλλειψη δακρύων δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως περίπτωση ψυχρής αδιαφορίας.
3] Η κατάθλιψη που εμφανίζεται με αποδιοργάνωση της συμπεριφοράς του ατόμου, αϋπνίες και μείωση κοινωνικών, συναισθηματικών και επαγγελματικών του ενδιαφερόντων.
4] Το συναίσθημα της μοναξιάς με όλα όσα σε υποκειμενικό επίπεδο συνεπάγεται αυτή έρχεται στους συγγενείς λίγες μέρες ή εβδομάδες μετά τον θάνατο και την ακολουθούν έντονα συναισθήματα εγκατάλειψης, άγχους, απόρριψης και συχνά απόγνωσης.
5] Η ανακούφιση και ο τερματισμός του πένθους έρχονται αργά στους συγγενείς όπως απαιτεί και η συχνά επαναλαμβανόμενη από συγγενικά πρόσωπα του καρκινοπαθούς τελικού σταδίου επίκληση που συνοψίζεται στην φράση «ας αναπαύσει ο Θεός τον άνθρωπό μας από το μαρτύριό του… ώστε να αναπαυθούμε και εμείς από τον ψυχικό μας πόνο…».

**O Γιώργος Πιπερόπουλος είναι συνταξιούχος καθηγητής και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας – Visiting Professor atNorthumbria University, Newcastle, United Kingdom Πηγή :to pontiki.gr

Το άρθρο Καθώς μας «θερίζει» ο καρκίνος!… εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Παρέα με τον φίλο μου, το smartphone

theomitoros — Fri, 22 Jul 2016 14:00:00 +0000

Με το πάτημα ενός κουμπιού ενεργοποιείται ο καλύτερος φίλος του σύγχρονου ανθρώπου, καθώς οι έρευνες καταδεικνύουν ότι το έξυπνο κινητό υπερτερεί στις προτιμήσεις των χρηστών έναντι των φίλων, μετατρέποντας τη διάδραση με τις κινητές συσκευές σε σχέση ζωής. Το 1/3 του πληθυσμού θα έδινε τη θέση του φίλου του σε μια έξυπνη συσκευή, ενώ το 37% αξιολογεί ως ίσο ή ακόμη και σημαντικότερο το smartphone από έναν φίλο, σύμφωνα με πείραμα που διεξήγαγε η Kaspersky Lab σε πανεπιστήμια της Ευρώπης. Την ίδια στιγμή, όμως, που οι Έλληνες καταναλωτές στρέφονται ολοένα και περισσότερο στις ηλεκτρονικές αγορές και αυξάνουν συνεχώς τη διαδικτυακή τους δραστηριότητα, η αγορά smartphones παρουσιάζει έντονα σημάδια κορεσμού, εμφανίζοντας το χειρότερο 3μηνο όλων των εποχών σε επίπεδο πωλήσεων κατά το διάστημα Ιανουαρίου – Μαρτίου του 2016.

Η καθυστερημένη διείσδυση του Διαδικτύου στα ελληνικά νοικοκυριά μπορεί να μετέθεσε την είσοδο των έξυπνων κινητών στη ζωή μας, ωστόσο η εξάπλωσή τους ήταν ταχύτατη. Αποτέλεσμα είναι και η χρήση τους να χαρακτηρίζεται από καθυστερημένη ωριμότητα, εικόνα που ανεστράφη μόλις στα τέλη του 2015. Γεγονός, πάντως, παραμένει ότι η παγκόσμια τάση, που θέλει τη ζωή μας να κυριαρχείται από τις έξυπνες συσκευές δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο τον Έλληνα καταναλωτή.

Οι κατηγορίες προϊόντων τα οποία προμηθεύονται οι Έλληνες «με ένα κλικ» αυξήθηκαν το 2015 κατά 5%, ενώ πλέον προχωρούν σε εκτενείς έρευνες αγοράς. Συγκεκριμένα, για το 33% των αγορών από φυσικά καταστήματα έχει προηγηθεί διαδικτυακή έρευνα αγοράς, όπως μαρτυρούν τα στοιχεία έρευνας του Εργαστηρίου Ηλεκτρονικού Εμπορίου – ELTURN του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ένας στους τέσσερις συστηματικούς χρήστες των ηλεκτρονικών καταστημάτων πραγματοποιεί την πλειονότητα (άνω του 50%) των αγορών του μέσω Διαδικτύου. Το αντίστοιχο ποσοστό για το 2014 διαμορφώθηκε μόλις στο 9% των καταναλωτών. «Παπούτσι από τον τόπο τους» προτιμούν οι χρήστες που έχουν κάνει στροφή στα ελληνικά διαδικτυακά καταστήματα στα οποία απευθύνονται για το 65% των αγορών τους έναντι 60% το 2014. Παράλληλα, αυξήθηκε κατά 10% η μέση αξία των διαδικτυακών αγορών, ενώ το 43% των χρηστών εκτιμά ότι το 2016 θα αυξηθεί η αξία τους ακόμη περισσότερο.

Η εξάρτηση από το κινητό έχει λάβει πλέον άλλη διάσταση όπως διαπιστώθηκε στο πείραμα της Kaspersky Lab. Το 37% όσων συμμετείχε σε αυτό, αξιολόγησε το έξυπνο κινητό ως το ίδιο ή περισσότερο σημαντικό από τους φίλους του. Το 29% των φοιτητών ως το ίδιο ή περισσότερο σημαντικό από τους γονείς του, ενώ ένας στους πέντε δήλωσε ότι η συσκευή έχει μεγαλύτερη σημασία από ότι ο/η σύντροφός του. Για το 17% οι έξυπνες συσκευές είναι από τα πράγματα με την υψηλότερη σημασία στη ζωή, ενώ για το 1% το έξυπνο κινητό είναι σημαντικότερο από οτιδήποτε άλλο στη ζωή του.

Παρά τη διευρυμένη διείσδυση του Διαδικτύου και των κινητών συσκευών διαπιστώθηκε ότι η ασφάλεια εξακολουθεί να παραμένει δευτερεύον μέλημα των χρηστών. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο παραπάνω πείραμα το 93% των ερωτηθέντων έδωσε τον κωδικό PIN της συσκευής του χωρίς δεύτερη σκέψη, όταν αυτό ζητήθηκε.

Eλλείψεις γνώσεων
Σημαντικές ελλείψεις βασικών γνώσεων αναφορικά με τις έννοιες της πρωτοτυπίας, της πνευματικής ιδιοκτησίας και της προστασίας της ιδιωτικότητας στο Διαδίκτυο ανέδειξε πρόσφατα και η δράση «Youth4Greece» του Saferinternet.gr – Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου. Στη δράση που είχε στόχο να προβάλει τη χώρα μέσα από τα μάτια παιδιών και εφήβων με τη βοήθεια αυθεντικών βίντεο, διαπιστώθηκαν σημαντικά κενά στους κανόνες χρήσης και ασφάλειας του Διαδικτύου. Για τη συγκεκριμένη δράση πλειάδα βίντεο (που δημιουργήθηκαν από μαθητές) δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις προδιαγραφές της πλατφόρμας. Πολλά από αυτά βασίζονταν σε υφιστάμενο διαδικτυακό υλικό που διέπεται από πνευματική ιδιοκτησία, ενώ πολλοί βιντεοσκόπησαν πρόσωπα τρίτων, θεωρώντας πως μπορούν να δημοσιεύουν στο Διαδίκτυο οπτικoακουστικό περιεχόμενο χωρίς να ζητούν τη συγκατάθεσή τους.

Οι συσκευές που επιτρέπουν την πρόσβαση στο Διαδίκτυο ανά πάσα ώρα και στιγμή εμφάνισαν σημαντική άνοδο πωλήσεων το 2015, όμως παρουσίασαν κάμψη το 2016. Συγκεκριμένα, την περασμένη χρονιά αυξήθηκαν οι πωλήσεις έξυπνων κινητών κατά 17% σε αξία, έναντι 9% ανόδου που παρατηρήθηκε στην ευρωπαϊκή αγορά, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΣΕΠΕ (Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Πληροφορικής και Επικοινωνιών Ελλάδος). Η μέση τιμή πώλησης στην Ελλάδα για το 2015 ήταν στα 224 ευρώ (από 222 ευρώ το 2014), ενώ στην Ευρώπη έφθασε στα 300 ευρώ (από 286 ευρώ).

Το άρθρο Παρέα με τον φίλο μου, το smartphone εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".