Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος" "Θεομήτορος"

Η ταπείνωση ἀποτελεί τό θεμέλιο ὅλων τῶν ἀρετών

theomitoros — Thu, 10 Feb 2022 08:30:00 +0000

1. Μᾶς ἀκούει ὁ Θεός;

Στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο περιγραφεται τὸ δράμα μιᾶς πονεμένης μάννας· τῆς Χαναναίας – γυναίκας δηλαδὴ ποὺ κατοικοῦσε σὲ γειτονικὴ εἰδωλολατρικὴ χώρα – ἡ ὁποία πλησίασε μὲ πόνο καὶ ἀγωνία τὸν Κύριο καὶ Τὸν παρακάλεσε νὰ θεραπεύσει τὴ δαιμονισμένη κόρη της.

Τὸ περίεργο ὅμως εἶναι ὅτι ὁ Κύριος, ποὺ ἀκόμη καὶ στὸν παραμικρὸ ἀναστεναγμὸ ἔσκυβε πάντα πρόθυμα μὲ καλοσύνη καὶ στοργὴ πάνω στὸν πόνο, στὴ μάννα αὐτὴ οὔτε ποὺ γύρισε τὸ βλέμμα Του. «Ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον». Ἐξακολούθησε νὰ βαδίζει στὸν ἀπόμερο ἐκεῖνο δρόμο κοντὰ στὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος χωρὶς νὰ τῆς δίνει σημασία.

Ἀπόρησαν οἱ μαθητές Του. Στὸ μεταξὺ ἡ δύστυχη γυναίκα ἐπανελάμβανε τὴν κραυγή της πάλι καὶ πάλι… Ὑπάρχουν πράγματι μερικὲς στιγμὲς ποὺ ἴσως ἀναρωτιόμαστε: «Ἄραγε ἀκούει ὁ Θεὸς τὴν προσευχή μου; Καὶ τότε γιατί δὲν ἔκανε αὐτὸ ποὺ Τὸν παρακάλεσα;»… Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς ἀπαντᾶ: «Ὁ Θεός, ποὺ φροντίζει περισσότερο γιὰ τὴ σωτηρία σου, δὲν προσέχει μόνο τὴν αἴτηση, ἀλλὰ καὶ πρωτίστως ἐξετάζει τὸ συμφέρον σου. Ἐὰν οἱ σαρκικοὶ γονεῖς δὲν δίνουν ὅλα ὅσα ζητοῦν τὰ παιδιά τους, ὄχι διότι τὰ καταφρονοῦν, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἀπὸ ἀληθινὸ ἐνδιαφέρον, πολὺ περισσότερο ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος καὶ περισσότερο ἀγαπᾶ καὶ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον γνωρίζει, κάνει ὅ,τι εἶναι συμφέρον». Συνεπῶς, ὅταν ὁ Κύριος δὲν ἀπαντᾶ ἀμέσως σ’ αὐτὸ ποὺ τοῦ ζητοῦμε, τὸ κάνει γιὰ τὸ συμφέρον μας. Ἐκεῖνο ποὺ χρειά- ζεται ἐκ μέρους μας εἶναι ὑπομονὴ καὶ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν Πρόνοιά Του.

2. Επιμένουμε στὴν προσευχὴ

Στὴν περίπτωση τῆς Χαναναίας ὁ Κύριος Ἰησοῦς μὲ τὴ θεϊκή Του σκέψη κάτι ἄλλο, μεγαλύτερο ἀπὸ μιὰ ἁπλὴ θεραπεία προγραμμάτιζε. Ἤθελε νὰ ἀφήσει νὰ λάμψει ἡ μοναδικὴ ἀρετὴ αὐτῆς τῆς γυναίκας, ἡ ὁποία μάλιστα προερχόταν ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο. Ἡ ἀξιοθαύμαστη ἀρετή της εἶναι ἡ ἐπίμονη ἱκεσία της. Ἡ πονεμένη μάννα δὲν ἀποθαρρύνθηκε ἀπὸ τὴ σιωπὴ τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ συνέχισε νὰ Τὸν παρακαλεῖ. Ἐπέμεινε προκειμένου νὰ λάβει αὐτὸ ποὺ ζητοῦσε. Ἔκανε μάχη γιὰ ν’ ἀποσπάσει τὸ ἔλεος τοῦ Χριστοῦ. Μεγάλο ὅπλο ἡ προσευχή! Ἀρκεῖ νὰ μὴ γίνεται τυπικὰ καὶ μηχανικὰ ἀλλὰ μὲ θέρμη καὶ ἐπιμονή. Μόνο τότε ἡ προσευχή μας θὰ κάνει θαύματα στὴ ζωή μας καὶ θὰ ἀποβεῖ πρὸς ὄφελος δικό μας ἀλλὰ καὶ τοῦ περιβάλλοντός μας. Ἄλλωστε ὑπάρχει μεγαλύτερη ὠφέλεια ἀπὸ τὸ νὰ ζοῦμε σὲ σταθερὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἅγιο Θεό μὲ τὴν προσευχή;…

3. Η ταπείνωση ἑλκύει τὴ θεία Χάρη

Ἡ θερμὴ ἐπιμονὴ τῆς Χαναναίας δὲν εἶχε πεῖσμα, προπέτεια ἢ ἐγωισμό. Ἦταν συνυφασμένη μὲ μιὰ ἄλλη ἐκπληκτικὴ ἀρετή: τὴν ταπείνωση. Καὶ πράγματι κάποια στιγμή, ἀφοῦ ἡ Χαναναία ἐπέμεινε πάρα πολύ, στράφηκε ὁ Κύριος καὶ τῆς εἶπε:

–Δὲν εἶναι καθόλου σωστὸ νὰ πάρει κανεὶς τὸ ψωμὶ ἀπ’ τὰ παιδιά του, γιὰ νὰ τὸ ρίξει στὰ σκυλάκια. Ἐσεῖς οἱ εἰδωλο- λάτρες ἔχετε παραστρατήσει‧ μὴ ζητᾶτε λοιπὸν τὶς εὐλογίες ποὺ ἀπολαμβάνουν τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ.

Στὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Κυρίου ἡ Χαναναία δὲν λύγισε, δὲν προσβλήθηκε, δὲν ἀγανάκτησε. Μὲ βαθιὰ ταπείνωση, εὐλάβεια ἀλλὰ καὶ εὐφυΐα ἀπάντησε:

–«Ναί, Κύριε». Δέχομαι ὅτι εἶμαι σκυλάκι καὶ δὲν ἔχω δικαίωμα νὰ φάω τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν Σου. Μέσα σ’ ἕνα σπίτι ὅμως καὶ τὰ σκυλάκια τρῶνε ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὸ τραπέζι τῶν κυρίων τους.

Τί μεγάλη ταπείνωση! Τὴν ὀνόμασε «κυνάριον», σκυλάκι ἀνάξιο λόγου, κι ἐκείνη δὲν παρεξηγήθηκε. Δὲν σηκώθηκε νὰ φύγει ὀργισμένη. Παραδέχθηκε τὰ ὑποτιμητικὰ λόγια καὶ τὰ μετέτρεψε σὲ ἐπιχείρημά της. Μὲ ταπεινὴ πίστη ὑποτάχθηκε στὸ θέλημα τοῦ Κυρίου καὶ ἀξιώθηκε νὰ λάβει τὴ μεγάλη δωρεά.

Ὁ Κύριος ὄχι μόνο θεράπευσε τὴ βασανισμένη κόρη της, ἀλλὰ καὶ ξέσπασε σὲ ὕμνο τῆς πίστεώς της!

–«Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις», τῆς εἶπε.

Συγκλονιστικὰ λόγια! Τὰ ὁποῖα καὶ φανερώνουν γιὰ ποιὸ λόγο ὁ Κύριος καθυστέρησε τόσο πολὺ νὰ ἀπαντήσει στὶς δραματικὲς ἐκκλήσεις της. Πίστη μεγάλη, ἐπιμονὴ θαυμαστή, ταπείνωση ὑπέροχη, νά τὸ μεγαλεῖο τῆς Χαναναίας! Αὐτὴ ἡ ταπείνωση ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιο ὅλων τῶν ἀρετῶν καὶ τὴν ἐγγύηση τῆς θείας Χάριτος καὶ εὐλογίας. Ἂς στηρίζουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς τὴν πίστη καὶ τὴν προσευχή μας στὴν ταπεινὴ ὑποταγὴ στὸν παντοδύναμο καὶ πάνσοφο Θεὸ Πατέρα. Καὶ τότε Ἐκεῖνος θὰ μᾶς χαρίζει ἁπλόχερα ὅ,τι εἶναι καλύτερο καὶ πιὸ συμφέρον μας στὴ ζωή μας.

ΟΣΩΤΗΡ2060

Το άρθρο Η ταπείνωση ἀποτελεί τό θεμέλιο ὅλων τῶν ἀρετών εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τι σημαίνει και πως θα αποκτήσουμε την ταπείνωση;

theomitoros — Mon, 08 Mar 2021 08:30:00 +0000

Τι σημαίνει και πως θα αποκτήσουμε την ταπείνωση; Όταν ο άνθρωπος ικανοποιείται με ό,τι μπορεί να κατορθώσει με τη χάρη του Θεού, όταν σχετίζει, συνδέει τα πάντα με τη χάρη του Θεού, τότε βρίσκεται μέσα στο δρόμο της ταπείνωσης. Γιατί η ταπείνωση είναι ένα δώρο του Θεού και μία από τις μεθόδους με τις οποίες κερδίζεται είναι…

Πως θα αποκτήσουμε την ταπείνωση;

Η ταπείνωση, όπως κάθε αρετή, κερδίζεται με ορισμένους κόπους. Πριν από όλα όμως θα πρέπει να ξέρουμε τι σημαίνει ταπείνωση.

Η ταπείνωση είναι, σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, ένα δώρο χωρίς όνομα, το οποίο βέβαια το γνωρίζει αυτός που το έχει. Είναι ένα δώρο του Θεού, το οποίο το καταλαβαίνεις κατά το μέτρο που το δέχεσαι.

Όμως, επειδή η ταπείνωση παρουσιάζει κάποιες εκδηλώσεις, μπορούμε να αναγνωρίσουμε, να καταλάβουμε μέσα από τις εκδηλώσεις που έχει η ζωή μας, τι θέση έχει η ταπείνωση μέσα σ’ αυτήν.

Πιο συγκεκριμένα, μπορούμε να καταλάβουμε αν έχουμε ή αν δεν έχουμε ταπείνωση, αφού ξέρουμε ότι δεν μπορεί να συνυπάρχει με την έπαρση.

Επομένως, ταπείνωση είναι η έλλειψη έπαρσης.

Όταν ο άνθρωπος ικανοποιείται με ό,τι μπορεί να κατορθώσει με τη χάρη του Θεού, όταν σχετίζει, συνδέει τα πάντα με τη χάρη του Θεού, τότε βρίσκεται μέσα στο δρόμο της ταπείνωσης. Γιατί η ταπείνωση είναι ένα δώρο του Θεού και μία από τις μεθόδους με τις οποίες κερδίζεται είναι η προσευχή.

Η ταπείνωση, λένε οι πατέρες της Εκκλησίας, κερδίζεται με τη σωματική άσκηση, με την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που έχουμε αναλάβει. Η ταπείνωση κερδίζεται με την υπακοή, με την εμπιστοσύνη στην πνευματική καθοδήγηση και με έργα τα οποία οδηγούν στην ψυχή να συνειδητοποιήσει τη χάρη και τις δωρεές του Θεού.
Όμως η ταπείνωση έχει και άλλες περισσότερες όψεις.

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος αναφέρει μία ταπείνωση που είναι υπεράνω όλων των αρετών, που συνοδεύει όλες τις αρετές και είναι αυθεντική τότε, όταν αυτός που έχει ταπείνωση έχει και όλες τις άλλες αρετές.

Έτσι κατανοείται η ταπείνωση της Θεοτόκου η οποία είπε: «ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί» ( Λουκ. 1, 48 ). Ή, πάλι, η ταπείνωση του Ιωάννη του Βαπτιστή, που είπε για το Χριστό: «ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι» ( Ιωάν. 3, 30 ).

Και τα δύο αυτά πρόσωπα είχαν ταπείνωση βασισμένη στις αρετές, είχαν την πιο υψηλή, την πιο αυθεντική ταπείνωση.

Αλλά υπάρχει και μία ταπείνωση για τον αρχάριο πνευματικά.

Για τον άνθρωπο που αναγνωρίζει τα αμαρτήματά του, που έχει συνείδηση πιο πολύ της αμαρτωλότητας παρά της ταπείνωσης. Αλλά στην περίπτωση αυτή πάλι υπάρχει σύνδεση με την ταπείνωση. Και τούτο, γιατί ό,τι συνδέεται με κάθε άνθρωπο βρίσκεται σε σχέση με το επίπεδο του ανθρώπου και δεν είναι δυνατόν να έχεις την υψηλή μορφή της ταπείνωσης που περιγράψαμε, αν είσαι αρχάριος στον αγώνα των αρετών.

Ταπείνωση είναι, για παράδειγμα, αυτό που έκανε και η αμαρτωλή γυναίκα που έβρεχε με τα δάκρυά της τα πόδια του Χριστού και τα σκούπιζε με τα μαλλιά της, τα φιλούσε και τα άλειφε με το μύρο ( Λουκ. 7, 36-50 ). Και βέβαια η γυναίκα αυτή έλαβε την άφεση των αμαρτημάτων της. Αυτή είναι ταπείνωση των αρχαρίων.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να ερευνούμε και να παρατηρούμε τι τελικά μας χαρακτηρίζει, έπαρση ή ταπείνωση, και να συνειδητοποιούμε το μέτρο στο οποίο πρέπει να κατευθυνθούμε μέσα στο δρόμο της ταπείνωσης.

Η ματαιότητα των πιστών

Από τη στιγμή που επιδιώκεις να προβληθείς με κάτι, σε καμία περίπτωση δεν έχεις ταπείνωση. Ακόμη και στην περίπτωση που ο Θεός εισακούει τις προσευχές, μπορούμε να βυθιστούμε μέσα στην ταπείνωση, έτσι όπως βυθίστηκε ο Απόστολος Παύλος, ώστε να λέει: «Χάριτι δὲ Θεοῦ εἰμι ὅ εἰμι» ( Α΄Κορ. 15, 10 ), αναγνωρίζοντας έτσι ότι «Πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῶν φώτων» (Ιακώβου 1,17 ).

Ο Γέροντας Θεόφιλος Παραϊάν. Χωρίς φως, φωτισμένος –
Πρωτοπρ. Κωνσταντίνος Καραϊσαρίδης

Το άρθρο Τι σημαίνει και πως θα αποκτήσουμε την ταπείνωση; εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ταπείνωση, η χαμηλή Πύλη της Σωτηρίας

theomitoros — Mon, 17 Aug 2020 07:30:00 +0000

Η Ταπείνωση είναι μία από τις σημαντικότερες Αρετές που μπορεί να αποκτήσει ένας άνθρωπος στη ζωή του, και συγχρόνως μία από τις πιο απαραίτητες και αναντικατάστατες, στην προσπάθεια που κάνει ο καθένας από εμάς για την Σωτηρία της ψυχής του. Ο Ίδιος ο Κύριος Εφάρμοσε και Δίδαξε την Ταπείνωση, τόσο με τον ταπεινό και σεμνό Βίο και Χαρακτήρα Του, όσο και με τις Τεράστιες Ταπεινώσεις που (αν και Θεός ένσαρκος), Υπέστη με την δική Του Θέληση για να Σώσει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος (δηλαδή με τα Πάθη Του, την Σταύρωση, τον θάνατο και την Ταφή Του).

Ο Ίδιος ο Κύριος επίσης Είπε: “Όποιος εξυψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, και όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί (και θα τιμηθεί από τον Θεό)” (Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 18, Εδάφιο 14).

Ακόμη, ο Άγιος και Μέγας Αντώνιος, ο οποίος αξιώθηκε από τον Κύριο να δει με τα ίδια του τα μάτια, όλες τις παγίδες που στήνει ο διάβολος για να κερδίσει την ψυχή του ανθρώπου, ρώτησε γεμάτος τρόμο και απορία τον Κύριο: “Με όλες αυτές τις παγίδες που στήνει ο διάβολος, ποιος τελικά θα μπορέσει να σωθεί, Κύριε”; Και ο Κύριος του απάντησε: “Αυτός που έχει ταπείνωση”!

Πώς ακριβώς όμως είναι ένας άνθρωπος που έχει ταπείνωση; Πώς ζει και συμπεριφέρεται στην καθημερινότητά του, μέσα στην οικογένειά του, στην εργασία του, κλπ.;

Η απάντηση βρίσκεται στην σχέση που έχουμε με τον Θεό, με τον εαυτό μας και με τους συνανθρώπους μας.

Ας εξετάσουμε προσεκτικά την σχέση αυτή. Πολλές φορές, όταν συμβαίνουν κάποια άσχημα πράγματα στη ζωή μας, ορισμένοι από εμάς αρχίζουμε να γογγύζουμε εναντίον του Θεού και να λέμε τα “κλασσικά”:
”Γιατί Θεέ μου;”, “Γιατί σε μένα Θεέ μου;”, “Γιατί τώρα Θεέ μου;”, “Τι κακό έχω κάνει Θεέ μου;”, “Τι αμαρτίες πληρώνω;”, “Τι σου έχω κάνει Θεέ μου;”, “Γιατί με τυραννάς Θεέ μου;”, “Γιατί σε μένα αυτό το κακό που Σε πιστεύω και είμαι δίπλα Σου, και όχι στους άλλους που βλαστημούν Εσένα και την Μητέρα Σου;”, και άλλα παρόμοια, βάζοντας έτσι τον Άπειρο, Πανάγιο και Πάγκαλο Θεό στο εδώλιο του κατηγορουμένου, ταπεινώνοντάς Τον με τον τρόπο αυτό και υπερυψώνοντας τον εαυτό μας σε Κριτή του Δημιουργού και Σωτήρα μας!!!

Αλήθεια, έχουμε κατανοήσει πως μπροστά στην Απειροσύνη και την Τελειότητά Του, εμείς ουσιαστικά είμαστε ένα “υπερτιμημένο τίποτα”, το οποίο παίρνει την Ζωή, την Δύναμη και την Χάρη, αποκλειστικά από την Θεία Του Αγαθότητα και Πρόνοια;;;

Αντίθετα λοιπόν από όσα τέτοια άσχημα πράττουμε εμείς οι άνθρωποι, εκείνο που Θέλει ο Χριστός μας είναι να ταπεινώνουμε τον εαυτό μας μπροστά Του, λέγοντας αυτό που Είπε και Εκείνος ως Άνθρωπος πριν Σταυρωθεί στον Πατέρα Του, “ας γίνει όπως Θέλεις Εσύ”. Να λέμε λοιπόν, “ας γίνει Χριστέ μου το Θέλημά Σου στη ζωή μας, ας γίνει αυτό που πρέπει για την Σωτηρία της ψυχής μας”.

Επίσης, ο Κύριος Θέλει να ελέγχουμε τον εαυτό μας σύμφωνα με τον Άγιο Νόμο Του, την Θεία Διδασκαλία Του. Να αναλογιζόμαστε τι δεν κάνουμε σωστά, τι πρέπει να διορθώσουμε, τι πρέπει να κάνουμε και δεν το κάνουμε. Κι όμοια με τον Τελώνη, με ταπεινωμένο το κεφάλι, να ζητάμε το ‘Ελεος του Θεού. Τότε θα αγωνιζόμαστε με Ταπείνωση και επομένως θα προσελκύουμε το Έλεος και την Χάρη Του, με τις πράξεις μας και με την συμπεριφορά μας.

Ακόμη, αυτό που θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαιτέρως, είναι οι συγκρίσεις που συχνά επιχειρούμε ανάμεσα σε εμάς και τους άλλους. Κάποιος φιλόσοφος είχε πει κάποτε το εξής εύστοχο απόφθεγμα περί του εαυτού μας: “Ο κάθε άνθρωπος έχει τρεις χαρακτήρες. Αυτόν που νομίζει ότι έχει, αυτόν που λένε οι άλλοι ότι έχει, και αυτόν που πραγματικά έχει”!

Εμείς αλήθεια, ποια ιδέα έχουμε για τον εαυτό μας; Και πώς την έχουμε σχηματίσει; Λαμβάνουμε υπόψη μας τις εκτιμήσεις των άλλων για εμάς; Και αν ναι, ποιων ανθρώπων τις εκτιμήσεις υπολογίζουμε περισσότερο, των εναρέτων και εκείνων που θέλουν το καλό μας, ή των επιπόλαιων και φθονερών ανθρώπων; Μήπως συγκρίνουμε τον εαυτό μας με γνωστούς μας, με φίλους μας, με συναδέλφους μας, και νομίζουμε ότι υπερέχουμε από όλους, ή έστω από ορισμένους από αυτούς και ότι τους ξεπερνάμε σε γνώση, σε ικανότητες, σε αρετή;

Το να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με ανθρώπους, που κατά την άποψή μας είμαστε υπέρτεροι αυτών σε ορισμένα σημεία, είναι μεγάλος πειρασμός και αποτελεί αριστοτεχνικό όπλο του διαβόλου, έτσι ώστε να μας αποσπάσει από την ταπείνωση και να μας ρίξει στην υπερηφάνεια και τον εγωισμό!

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει όταν χλευάζουμε ανθρώπους, που κάνουν κάποια λάθη ή έχουν ορισμένες αδυναμίες, ή είναι άτομα με ειδικές ανάγκες.

Σε οποιαδήποτε ηλικία και αν είσαι, κατέβασε πιο κάτω την ιδέα που έχεις για τον εαυτό σου και εκμηδένισε την καύχησή σου. Το ο,τιδήποτε καλό και ωφέλιμο και σπουδαίο πράττεις, να το αποδίδεις στον Θεό, και ποτέ στον εαυτό σου. Να μην λες ποτέ “κοίτα τι τρομερό επίτευγμα έκανα”, όσο τεράστιο και μνημειώδες μπορεί να είναι εκείνο που έχεις καταφέρει, διότι Εκείνος σου Έδωσε την Χάρη, την Δύναμη, την Έμπνευση, την Δημιουργικότητα, την απαραίτητη σωματική και πνευματική υγεία για να το πράξεις. Χωρίς τα Χαρίσματα Εκείνου, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα.

Και όσες ικανότητες κι αν έχεις, και χαρίσματα πολλά – κι ασφαλώς θα έχεις – δούλεψέ τα ταπεινά. Αύξησέ τα. Πολλαπλασίασέ τα, όχι για να υπερηφανεύεσαι και για να τα διατυμπανίζεις, αλλά για να είσαι ευάρεστος στον Θεό (Δοξάζοντάς Τον ταυτόχρονα) και χρήσιμος κι ωφέλιμος στους ανθρώπους γύρω σου, στην οικογένειά σου, στην εργασία σου, στο φιλικό σου περιβάλλον.

Και φυσικά, ποτέ μην κρίνεις κανέναν! “Μην κατακρίνετε για να μην κατακριθείτε” και “με το μέτρο που κρίνετε τους άλλους, με αυτό και θα κριθείτε”, μας Δίδαξε ο Κύριος.

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, μας Διδάσκουν πως μόνο ο Κύριος Έχει την Εξουσία να Κρίνει τον κόσμο, και επομένως πως όποιος από τους ανθρώπους κρίνει τον συνάνθρωπό του, τοποθετεί τον εαυτό του ως Κριτή “αντί του Χριστού” (στην Θέση δηλαδή του Χριστού), γίνεται δηλαδή αντίχριστος!

“Πρέπει να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας και επιεικείς με τους άλλους”, μας Διδάσκουν με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος οι Άγιοι ανά τους αιώνες. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να συγχωρούμε τους άλλους, όπως επίσης και να παραβλέπουμε τα ελαττώματά τους, όχι όμως και τα ελαττώματα τα δικά μας. Από την άλλη όμως, αυτό δεν σημαίνει πως θα πρέπει να κάνουμε παρέα με ανθρώπους που έχουν κακή διαγωγή, που χλευάζουν τον Χριστό, τους ενάρετους ανθρώπους και τα καλά έργα. Τέτοια άτομα δεν έχουν καμία θέση στο στενό μας περιβάλλον. “Βγάλτε τον κακό (αυτόν δηλαδή που έχει κακή διαγωγή) από ανάμεσά σας” μας Διδάσκει ο Απόστολος Παύλος στην Καινή Διαθήκη. Τους ανθρώπους αυτούς όμως, δεν τους κατακρίνουμε, δεν τους συγκρίνουμε με εμάς για να τους υποτιμήσουμε, αλλά ούτε και τους μισούμε. “Πάντοτε μισούμε την αμαρτία, και ποτέ τον αμαρτωλό” μας Διδάσκουν οι Άγιοι. Ο Θεός δεν Θέλει να μισούμε κανέναν άνθρωπο και για κανένα λόγο. Αντιθέτως, προσευχόμαστε στον Κύριο για να τους Φωτίσει να μετανοήσουν και να Εξομολογηθούν, όσο ζούνε ακόμα στη ζωή αυτή. Διότι στην άλλη ζωή, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για Εξομολόγηση (όπως μας Διδάσκει ο Κύριος με σαφήνεια στην Αγία Γραφή), παρά μόνο η Κρίση.

Τέλος, να δούμε και κάτι ακόμα σχετικό με το πόσο επικίνδυνες μπορούν να αποδειχθούν για όλους μας οι συγκρίσεις. Ας επιχειρήσουμε να φανταστούμε, σε ποιο κατάντημα θα φτάσει η κοινωνία μας, αν οι νέοι συγκρίνουν σήμερα τον εαυτό τους με τα αντικοινωνικά άτομα (π.χ. με τους αναρχικούς, τους διαρρήκτες, τους χούλιγκανς, τους καταστροφείς της ξένης περιουσίας, κ.α.), και μείνουν ευχαριστημένοι γιατί δεν είναι τέτοιοι, αδιαφορώντας ταυτόχρονα για το εάν λερώνουν την ψυχή τους με χίλια δυο άλλα σοβαρότατα αμαρτήματα! Σε όσους συμβαίνει κάτι τέτοιο, η ταπείνωση, όπως επίσης και ένα πλήθος άλλων αρετών, έχουν εκλείψει από την ζωή τους.

Πρέπει επίσης να γνωρίζουμε, πως όταν κάνουμε κάτι καλό και το διαφημίζουμε, χάνουμε κάθε ίχνος ταπείνωσης, και επιπλέον δεν έχουμε καμία ανταμοιβή από τον Θεό, όπως ο Ίδιος μας Διαβεβαίωσε, Συμβουλεύοντάς μας παράλληλα: “Να μην γνωρίζει το αριστερό σου χέρι, τι ποιεί το δεξί σου”! Δεν Ευαρεστείται ο Θεός, όταν δημοσιοποιούμε τα καλά μας έργα.

Όσοι θέλουμε να γίνουμε μέτοχοι της ταπείνωσης, πρέπει επίσης να παραδεχόμαστε ταπεινά τα σφάλματά μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, για να φτάσουν στα Ουράνια Επίπεδα που έφτασαν, είχαν ως Βάση τους Πνευματική την Θεάρεστη και Μνημειώδη Παραδοχή “εγώ είμαι ο χειρότερος αμαρτωλός όλων των ανθρώπων”! Αυτός ακριβώς είναι και ο ορισμός της ανόθευτης ταπείνωσης. Αν τον πιστέψεις, ό,τι και να πει εις βάρος σου ο άλλος, δεν εξεγείρεσαι, δεν θυμώνεις, και δεν φιλονικείς ποτέ μαζί του. Διότι πολύ απλά, σου είπε αυτό που πιστεύεις.

Οι Άγιοι έλεγαν πως “όποιος βάλει τον εαυτό του κάτω από όλους τους ανθρώπους, δεν κινδυνεύει να πέσει στην υπερηφάνεια. Από πού άλλωστε να πέσει, αφού είναι πιο κάτω από όλους;”.

Και όπως χαρακτηριστικά μας Διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, ο άνθρωπος που έχει ταπείνωση μισεί ευθέως κάθε ανθρώπινη δόξα και κάθε έπαινο που μπορεί να του αποδώσουν οι άλλοι, ενώ από την άλλη υποδέχεται τις ατιμώσεις με ανοικτά τα χέρια και τις εναγκαλίζεται ως φάρμακο καθαρτικό των αμαρτιών του. Ταυτόχρονα, συνεχίζει ο Άγιος Ιωάννης, εξορίζει το θυμό και την οργή του, ενώ κάθε μέρα που περνά νιώθει πως αυξάνεται το βάρος των αμαρτιών του, εξαιτίας των κρυφών και ασυναίσθητων αμαρτιών και αμελειών του.

Η ταπείνωση, τέλος, προϋποθέτει τον σεβασμό μας απέναντι στο Πρόσωπο του Θεού, αλλά και απέναντι στο πρόσωπο του εκάστοτε συνανθρώπου μας. Με ταπείνωση πρέπει να προσευχόμαστε καθημερινά στον Θεό, ζητώντας πρωτίστως την συγχώρηση των αμαρτημάτων μας. Με ταπείνωση πρέπει να συζητάμε καθημερινά με τους συνανθρώπους μας, χωρίς υπερηφάνεια και εγωισμό και φυσικά, χωρίς καμία διάθεση φιλονικίας, δείχνοντάς τους την κατανόηση αλλά και την προσοχή που προσδοκούν από εμάς.

Στους ταπεινούς Δίνει πλούσια πάντα την Χάρη Του ο Θεός, τους Υψώνει και τους Τιμά. “Όποιος θέλει να είναι ο ανώτερος ανάμεσά σας, ας είναι ο υπηρέτης όλων”, Είπε ο Κύριος στους μαθητές Του.

Συμπερασματικά, εκείνος που έχει την ταπείνωση, είναι αυτός που δεν θα υπερηφανευτεί για τίποτα, που δεν θα δημοσιοποιήσει τα καλά του έργα, αυτός που δεν θα κατακρίνει και δεν θα χλευάσει τους συνανθρώπους του, που δεν θα συγκρίνει τον εαυτό του με ανθρώπους, που ίσως να υστερούν απέναντί του σε κάποιο σημείο, αυτός που θα αποδώσει στον Θεό το ο,τιδήποτε καλό κι αν καταφέρει να κάνει, αυτός που όχι μόνο δεν γογγύζει εναντίον του Θεού για ο,τιδήποτε κακό και αν του συμβεί, αλλά ταπεινώνει τον εαυτό του μπροστά Του, αυτός που σέβεται τον Θεό και τον συνάνθρωπό του, αυτός που δεν έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, δεν θυμώνει, δεν εξοργίζεται, δεν κάνει τίποτα από διάθεση φιλονικίας ή κενοδοξίας, αλλά αντιθέτως θεωρεί τον άλλον ανώτερό του, αυτός που μισεί κάθε ανθρώπινη δόξα και έπαινο, ενώ ταυτόχρονα υποδέχεται τις ταπεινώσεις ως φάρμακο καθαρτικό των αμαρτιών του, αυτός που ελέγχει καθημερινά τον εαυτό του σύμφωνα με τον Άγιο Νόμο του Θεού, και αναλογίζεται τι δεν κάνει σωστά και τι πρέπει να διορθώσει, αυτός που παραδέχεται ταπεινά τα λάθη του, και κάθε μέρα που περνάει, αισθάνεται περισσότερο αμαρτωλός.

Εύχομαι όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή, να καταφέρουμε να αποκτήσουμε με την Βοήθεια του Θεού, την τεράστια αυτή Αρετή και να την εντάξουμε στην καθημερινότητά μας, με σκοπό το κοινό καλό όλων των ανθρώπων, και με κατάληξη την Σωτηρία των ψυχών αυτών.

Το άρθρο Ταπείνωση, η χαμηλή Πύλη της Σωτηρίας εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Πώς θα αποκτήσουμε την ταπείνωση

theomitoros — Mon, 22 Jun 2020 12:30:00 +0000

Όμως, επειδή η ταπείνωση παρουσιάζει κάποιες εκδηλώσεις, μπορούμε να αναγνωρίσουμε, να καταλάβουμε μέσα από τις εκδηλώσεις που έχει η ζωή μας, τί θέση έχει η ταπείνωση μέσα σ’ αυτήν.

Πιο συγκεκριμένα, μπορούμε να καταλάβουμε αν έχουμε ή αν δεν έχουμε ταπείνωση, αφού ξέρουμε ότι δεν μπορεί να συνυπάρχει με την έπαρση. Επομένως, ταπείνωση είναι η έλλειψη έπαρσης. Όταν ο άνθρωπος ικανοποιείται με ό,τι μπορεί να κατορθώσει με τη χάρη του Θεού, όταν σχετίζει, συνδέει τα πάντα με τη χάρη του Θεού, τότε βρίσκεται μέσα στο δρόμο της ταπείνωσης. Γιατί η ταπείνωση είναι ένα δώρο του Θεού και μία από τις μεθόδους με τις οποίες κερδίζεται είναι η προσευχή.

Η ταπείνωση, λένε οι πατέρες της Εκκλησίας, κερδίζεται με τη σωματική άσκηση, με την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που έχουμε αναλάβει.

Η ταπείνωση κερδίζεται με την υπακοή, με την εμπιστοσύνη στην πνευματική καθοδήγηση και με έργα τα οποία οδηγούν στην ψυχή να συνειδητοποιήσει τη χάρη και τις δωρεές του Θεού.

Όμως η ταπείνωση έχει και άλλες περισσότερες όψεις. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος αναφέρει μία ταπείνωση που είναι υπεράνω όλων των αρετών, που συνοδεύει όλες τις αρετές και είναι αυθεντική τότε, όταν αυτός που έχει ταπείνωση έχει και όλες τις άλλες αρετές.

Έτσι κατανοείται η ταπείνωση της Θεοτόκου η οποία είπε: «ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί» (Λουκ. 1, 48). Ή, πάλι, η ταπείνωση του Ιωάννη του Βαπτιστή, που είπε για το Χριστό: «ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι» (Ιωάν. 3, 30).

Αλλά υπάρχει και μία ταπείνωση για τον αρχάριο πνευματικά. Για τον άνθρωπο που αναγνωρίζει τα αμαρτήματά του, που έχει συνείδηση πιο πολύ της αμαρτωλότητας παρά της ταπείνωσης. Αλλά στην περίπτωση αυτή πάλι υπάρχει σύνδεση με την ταπείνωση. Και τούτο, γιατί ό,τι συνδέεται με κάθε άνθρωπο βρίσκεται σε σχέση με το επίπεδο του ανθρώπου και δεν είναι δυνατόν να έχεις την υψηλή μορφή της ταπείνωσης που περιγράψαμε, αν είσαι αρχάριος στον αγώνα των αρετών.

Και βέβαια η γυναίκα αυτή έλαβε την άφεση των αμαρτημάτων της. Αυτή είναι ταπείνωση των αρχαρίων. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να ερευνούμε και να παρατηρούμε τί τελικά μας χαρακτηρίζει, έπαρση ή ταπείνωση, και να συνειδητοποιούμε το μέτρο στο οποίο πρέπει να κατευθυνθούμε μέσα στο δρόμο της ταπείνωσης.

Η ματαιότητα των πιστών

Η ματαιοδοξία είναι μία κενότητα, δεν μπορεί να έχει ως θεμέλιο αυτά που αναφέραμε. Η ματαιοδοξία είναι μία απόκλιση από την έντονη επιθυμία του ανθρώπου να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του. Από τη στιγμή που επιδιώκεις να προβληθείς με κάτι, σε καμία περίπτωση δεν έχεις ταπείνωση.

Ακόμη και στην περίπτωση που ο Θεός εισακούει τις προσευχές, μπορούμε να βυθιστούμε μέσα στην ταπείνωση, έτσι όπως βυθίστηκε ο Απόστολος Παύλος, ώστε να λέει:

«Χάριτι δὲ Θεοῦ εἰμι ὅ εἰμι » (Α΄Κορ. 15, 10), αναγνωρίζοντας έτσι ότι «Πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῶν φώτων» (Ιακώβου 1,17).

«Ο Γέροντας Θεόφιλος Παραϊάν

Χωρίς φως, φωτισμένος»

Μετάφραση- επιμέλεια:

Πρωτοπρ. Κωνσταντίνος Καραϊσαρίδης

Εκδόσεις ΑΘΩΣ

Το άρθρο Πώς θα αποκτήσουμε την ταπείνωση εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τα πλεονεκτήματα της εν Χριστώ ταπεινώσεως.

theomitoros — Fri, 14 Feb 2020 13:30:00 +0000

Κάποιος ρωτούσε μια μέρα έναν άγιο άνδρα: «Πώς θα αγαπήσω πολύ τον Αγαθό Θεό;». Α! αποκρίθηκε ο άγιος, «ταπεινότης, ταπεινότης». Η υπερηφάνεια είναι αυτή που μας εμποδίζει να γίνουμε άγιοι. Η υπερηφάνεια είναι αλυσίδα, από όπου εξαρτώνται όλες οι κακίες.

Η ταπείνωση είναι αυτή από όπου εξαρτώνται όλες οι αρετές (Λουκ. ις΄ 15) Η ταπείνωση ήταν πάντοτε και θα είναι η αρετή των αγίων. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει αληθινή αγιότης.

Είναι θεμέλιο αυτή και φύλακας όλων των χριστιανικών αρετών, τις οποίες αυτή παρουσιάζει καθαρές και ευάρεστες στο βλέμμα του Θεού (Λουκ. ιη΄ 13-14). Με αυτήν κερδίζουμε την χάρη και τις ουράνιες ευλογίες.

Χωρίς αυτήν η δικαιοσύνη, η φιλανθρωπία, είναι αρετές ατελείς. Χωρίς αυτήν οι προσευχές μας και οι προσπάθειές μας είναι αδύνατες και οι θυσίες μας σχεδόν χωρίς αξία στα μάτια του Θεού. Ο Θεός εγκαταλείπει στις αδυναμίες τους τους υπερηφάνους και ευδοκεί να ευλογεί τους ταπεινούς (Λουκ. ιδ΄ 11).

Χωρίς την ταπείνωση, λέει ευλαβής συγγραφέας, η σκληραγωγία είναι καθαρή υποκρισία, η ύψιστη σκέψη είναι μυαλού πλάνη, και αυτή ακόμη η πτωχεία είναι ανόητη κενοδοξία (Β΄ Κορ. α΄ 9). Η ταπείνωση λέει κάποιος άλλος, είναι όπως η ζυγαριά: όσο περισσότερο χαμηλώνει από την μια μεριά, τόσο περισσότερο υψώνεται από την άλλη.

Ο άγιος Κυπριανός λέει: Η ταπείνωση είναι η βάσις της αγιότητος.

Ο άγιος Ιερώνυμος την παριστάνει σαν πρώτη αρετή των χριστιανών. Άλλος άγιος την ονομάζει θεμέλιο, συντήρηση όλων των αρετών.

Ο άγιος Γρηγόριος την ονομάζει άλλοτε μητέρα και δέσποινα, άλλοτε ρίζα και πηγή των αρετών.

Τέλος η πίστη προϋποθέτει την ταπείνωση.

Η υπερηφάνεια είναι η αρχή όλων των αιρέσεων. Εάν νομίζει κάποιος ότι κατέχει ιδιαίτερη παιδεία και αυτήν εκτιμάει, φθάνει στο σημείο να προτιμάει περισσότερο αυτήν από την γνώμη όλης της Εκκλησίας (Ρωμ. ι΄ 13, 16).

Η ελπίδα στηρίζεται πάνω στην ταπείνωση. Ο ταπεινός άνθρωπος γνωρίζει καλά την αδυναμία του και την αθλιότητά του και φέρεται προς τον Θεό με θερμότητα και αποθέτει σ’ Αυτόν και μόνο όλη την ελπίδα του (Ρωμ. θ΄ 16).

Η αγάπη προς το Θεό ενισχύεται από την ταπείνωση. Ένα πνεύμα ταπεινό, βλέπει πως ό,τι έχει είναι από τον Θεό. Αισθάνεται κατά κάποιον τρόπο ότι ενθαρρύνεται στο να τον αγαπήσει ακόμη περισσότερο (Ιακ. α΄ 17).

Η υπομονή γεννιέται από την ταπείνωση. Ο ταπεινός γνωρίζει τις ατέλειές του και τα σφάλματά του και κρίνει τον εαυτό του άξιο κάθε τιμωρίας (Β΄ Κορ. ς΄ 4). Η ειρήνη, η γαλήνη της ψυχής γεννιούνται από την ταπείνωση.

Αυτό το λέει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός «Μάθετε απ’ εμού ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ. ια΄ 28-29). Να είσαι ταπεινός και θα είσαι ειρηνικός με τον εαυτό σου.

Τίποτε δεν θα επιθυμείς, τίποτε δε θα ζητάς, δε θα είσαι μελαγχολικός (Ιωαν. ιδ΄ 27). Ο ταπεινός άνθρωπος, έλεγε παλαιός ιεροκήρυκας, είναι γλυκύς, ειρηνικός, ήσυχος, φαιδρός, ευπειθής, επιμελής, γεμάτος ζήλο, ανίκανος να αντιφάσκει.

Οι ταπεινοί είναι πάντοτε ενωμένοι με τους αδελφούς τους.

Η ταπείνωση διατηρεί την αγνότητα. Ο Θεός επιτρέπει πτώσεις στην ψυχή που στηρίζεται στον εαυτό της και έχει αυτοπεποίθηση (Μαρκ. ιδ΄ 29).

Η ταπείνωση είναι αδελφή της πτωχείας. Ο ταπεινός είναι ευχαριστημένος πάντα για όλα, γιατί πιστεύει ότι έχει περισσότερο απ’ ό,τι του αξίζει.

Η ταπείνωση είναι συνδεδεμένη με την υποταγή. Η τέλεια ταπείνωση συνίσταται στο να αφήσει κανείς τη δική του θέληση. Είναι και το ευκολότερο μέσο η υποταγή για να κερδίσει κανείς την ταπείνωση (Εφεσ. ε΄ 21).

Όταν έτσι κάνουμε, θα δούμε ότι όλες οι αρετές εξαρτώνται από την ταπείνωση. Αντίθετα, εάν μια ψυχή δεν κατέχει το φρούριο της ταπεινώσεως, είναι σαν μια πόλη χωρίς οχυρώματα, ανοιχτή σε όλους τους εχθρούς και δε θα αργήσει να υποκύψει στα πάθη της και να πράξη τα σοβαρότερα αμαρτήματα.

Η έλλειψη της ταπεινώσεως κάνει τους ανθρώπους και τον ίδιο τον εαυτό μας ενοχλητικούς στα μάτια της. Όπου λείπει η ταπείνωση, εκεί είναι ο τρόμος, η σύγχυση και καμμιά ανάπαυση.

Σβήνεται η αγάπη μέσα στις ψυχές, γεννιέται το μίσος, η διχόνοια, η ζηλοτυπία, η ταραχή στην οικογένεια, στην κοινωνία (Ιακ. γ΄ 16). Αντίθετα, όπου βασιλεύει η ταπείνωση, εκεί δεν θα δεις φθόνο, φιλονικία, τίποτα από αυτά που εμποδίζουν την αγάπη (Εφεσ. δ΄ 2).

Οποιαδήποτε ενάρετη πράξη χωρίς την ταπείνωση είναι σαν ένα τείχος χωρίς θεμέλια, που σε λίγο θα πέσει (Ψαλ. 126.1).

Το άρθρο Τα πλεονεκτήματα της εν Χριστώ ταπεινώσεως. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ταπείνωση: Το Κλειδί της πόρτας του Ουρανού

theomitoros — Sat, 07 Dec 2019 08:00:00 +0000

Λοιπόν, ἀδελφέ, ἂν ἀγαπᾷς τὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς, ἀγωνίζου νὰ εἰσέλθης σ᾿ αὐτὴν ἀπὸ τὴν πόρτα τῆς ταπεινώσεως (γιατὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλη εἴσοδος σ᾿ αὐτὴν ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ταπείνωσι).

Γιὰ νὰ ἀποκτήσῃς ὅμως τὴν ταπείνωσι, πρέπει νὰ ἀγωνισθῇς καὶ νὰ κοπιάσης (καὶ ἰδιαιτέρως στὴν ἀρχή) στὸ νὰ ἀγκαλιάσης ὅλες τὶς θλίψεις καὶ ἐναντιότητες ὡς ἀγαπητές σου ἀδελφές, στὸ νὰ ἀποφεύγῃς κάθε δόξα καὶ τιμή, ἐπιθυμώντας νὰ καταφρονῆσαι ἀπὸ τὸν καθένα καὶ νὰ μὴν ὑπάρχη κανένας ποὺ νὰ σὲ ὑπερασπίζεται καὶ νὰ σὲ παρηγορῆ, παρὰ μόνον ὁ Θεός σου.

Βεβαίωσε καὶ στήριξε τὸ λογισμὸ αὐτὸ στὴν καρδιά σου, ὅτι δηλαδὴ μόνον ὁ Θεός σου εἶναι τὸ καλό σου, τὸ μόνο σου καταφύγιο, καὶ ὅτι ὅλα τὰ ἄλλα πράγματα εἶναι γιὰ σένα τέτοια ἀγκάθια, τὰ ὁποῖα, ἂν τὰ βάλῃς στὴν καρδιά σου, θὰ σὲ ζημιώσουν μὲ τὸν θάνατο.

Ἂν σὲ ντροπιάση κάποιος, δὲν πρέπει νὰ λυπηθῇς, ἀλλὰ νὰ ὑποφέρῃς μὲ χαρὰ τὴν ντροπή, ὄντας βέβαιος ὅτι τότε ὁ Θεὸς εἶναι μαζί σου. Καὶ μὴ ζητᾶς ἄλλη τιμή, οὔτε τίποτε ἄλλο νὰ γυρεύῃς, παρὰ νὰ ὑποφέρῃς γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ γιὰ ἐκεῖνο ποὺ προξενεῖ μεγαλύτερη δόξα.

Ἀγωνίζου νὰ χαίρεσαι ὅταν κάποιος σὲ βρίσῃ ἢ σὲ ἐλέγξῃ ἢ σὲ καταφρονήσῃ, διότι κάτω ἀπὸ αὐτὴ τὴ σκόνι καὶ τὴν ἀτιμία βρίσκεται κρυμμένος μεγάλος θησαυρός. Καὶ ἂν τὸν δεχθῇς μὲ τὴν θέλησί σου, γρήγορα θὰ γίνῃς πλούσιος, χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζῃ οὔτε ἐκεῖνος ποὺ σοῦ προξενεῖ αὐτὸ τὸ χάρισμα, δηλαδὴ ἐκεῖνος ποὺ σὲ ἀτιμάζει.

Μὴ ζητήσῃς ποτὲ νὰ σὲ ἀγαπᾷ κάποιος στὴ ζωὴ αὐτή, οὔτε νὰ σὲ τιμᾶ, γιὰ νὰ μπορέσῃς νὰ ἀφήνεσαι νὰ ὑποφέρῃς μαζὶ μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο Χριστὸ καὶ κανένας νὰ μὴ σὲ ἐμποδίζῃ ἀπὸ αὐτό. Νὰ φυλάγεσαι ἀπὸ τὸν ἴδιο σου τὸν ἑαυτό, σὰν ἀπὸ τὸν μεγαλύτερο ἐχθρὸ ποὺ ἔχεις. Μὴν ἀκολουθῇς τὴν θέλησί σου, οὔτε τὸν νοῦ σου, οὔτε τὴν γνώμη σου, ἂν θέλῃς νὰ μὴ χαθῇς.

Γι᾿ αὐτὸ πάντοτε νὰ κρατᾷς τὰ ὅπλα, γιὰ νὰ φυλάγεσαι ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου. Καὶ ὅταν ἡ θέλησίς σου θέλῃ νὰ κλίνῃ σὲ κάποιο πρᾶγμα, ἔστω καὶ ἅγιο, ἀπόμονωσέ την πρῶτα καὶ ἀπογύμνωσέ την καὶ τοποθέτησέ την μόνη της μπροστὰ στὸν Θεό σου, παρακαλώντας νὰ γίνῃ τὸ δικό του θέλημα καὶ ὄχι τὸ δικό σου. Καὶ αὐτὸ μὲ ἐγκάρδιες ἐπιθυμίες, χωρὶς καμμία ἀνάμιξι φιλαυτίας, γνωρίζοντας ὅτι δὲν ἔχεις τίποτε ποὺ νὰ προέρχεται ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, οὔτε μπορεῖς νὰ κάνῃς τίποτε.

Νὰ φυλάγεσαι ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς ποὺ φέρνουν μαζί τους μορφὴ ἁγιότητος καὶ ζήλου ποὺ δὲν ἔχει διάκρισι, γιὰ τὸν ὁποῖο λέγει σχετικὰ ὁ Θεός: «Νὰ προσέχετε ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφῆτες ποὺ ἔρχονται πρὸς ἐσᾶς μὲ ἐνδυμασία προβάτου, ἐνῷ ἀπὸ μέσα εἶναι λύκοι ἁρπακτικοί. Ἀπὸ τοὺς καρπούς τους θὰ τοὺς ἀναγνωρίσετε» (Ματθ. 7,15). Καὶ οἱ καρποί τους εἶναι ἡ ὅποια ἀνησυχία καὶ ἐνόχλησι ποὺ ἀφήνουν στὴν ψυχή.

Γιατὶ ὅλα αὐτὰ σὲ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν ταπείνωσι καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐσωτερικὴ ἡσυχία, μὲ ὅποιο χρῶμα καὶ σχῆμα κι ἂν εἶναι. Αὐτὰ εἶναι οἱ ψευδοπροφῆτες, οἱ ὁποῖοι ὄντας ντυμένοι μὲ σχῆμα προβάτου, δηλαδὴ μὲ τὴν ὑπόκρισι τοῦ ζήλου, χωρὶς διάκρισι, γιὰ νὰ ὠφελήσουν τὸν πλησίον, εἶναι πράγματι λύκοι ἁρπακτικοί, ποὺ ἁρπάζουν τὴν ταπείνωσί σου καὶ ἐκείνην τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἡσυχία, ποὺ εἶναι τόσο ἀπαραίτητα σὲ ὅποιον θέλει νὰ ἔχῃ σίγουρη πρόοδο πνευματική.

Καὶ ὅσο ἡ ὑπόθεσις αὐτὴ ἔχει ἐξωτερικὰ περισσότερη ἐπιφάνεια καὶ χρῶμα ἁγιότητος, τόσο περισσότερο πρέπει νὰ τὸ ἐξετάζῃς, καὶ αὐτό, ὅπως λέχθηκε, πρέπει νὰ γίνεται, μὲ πολλὴ ἠρεμία καὶ ἐσωτερικὴ ἡσυχία. Ἂν ὅμως καμμία φορὰ κάτι σοῦ λείψῃ ἀπὸ αὐτά, μὴ συγχυσθῇς, ἀλλὰ ταπεινώσου μπροστὰ στὸν Θεό σου καὶ γνώρισε τὴν ἀδυναμία σου καὶ στὸ ἑξῆς νὰ γνωρίζῃς καλά, γιατὶ μπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτρέπῃ ὁ Θεὸς ἴσως γιὰ νὰ ταπεινώσῃ κάποια σου ὑπερηφάνεια, ποὺ βρίσκεται κρυμμένη μέσα σου καὶ δὲν τὸ γνωρίζεις.

Ἂν πάλι αἰσθανθῇς καμμιὰ φορὰ νὰ κεντᾶται ἡ ψυχή σου ἀπὸ κάποιο δυνατὸ καὶ φαρμακερὸ ἀγκάθι, δηλαδὴ ἀπὸ κάποιο πάθος καὶ λογισμό, μὴν ταραχθῇς γι᾿ αὐτό, ἀλλὰ δεῖξε μεγαλύτερη προσοχή, γιὰ νὰ μὴν περάση στὰ σπλάγχνα σου.

Γύρισε πίσω τὴν καρδιά σου καὶ μὲ εὐχαρίστησι βάλε τὴν θέλησί σου μέσα στὸν τόπο τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἡσυχίας, φυλάττοντας καθαρὴ τὴν ψυχή σου ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖο θὰ βρίσκῃς πάντοτε στὰ σπλάγχνα σου καὶ στὴν καρδιά σου γιὰ τὴν ὀρθότητα τῆς γνώμης σου, ὄντας βέβαιος ὅτι τὸ κάθε τί συμβαίνει γιὰ νὰ σὲ δοκιμάσῃ, γιὰ νὰ μπορῇς νὰ καταλάβης τὸ συμφέρον σου καὶ γιὰ νὰ εἶσαι ἄξιος του στεφάνου τῆς δικαιοσύνης, ποὺ σοῦ εἶναι ἑτοιμασμένος ἀπὸ τὴν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Το άρθρο Ταπείνωση: Το Κλειδί της πόρτας του Ουρανού εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Σημάδια και γνωρίσματα εκείνου που έχει την αληθινή ταπείνωση

theomitoros — Thu, 05 Dec 2019 08:30:00 +0000

«…Σημάδια και γνωρίσματα εκείνου που έχει την αληθινή ταπείνωση είναι αυτά:

Το να θεωρεί τον εαυτό του ότι είναι αμαρτωλότερος απ’ όλους τους αμαρτωλούς και δεν έκανε κανένα καλό μπροστά στο Θεό.

Το να μέμφεται τον εαυτό του σε κάθε ευκαιρία και σε κάθε τόπο και σε κάθε πράξη…

Το να μην κατηγορήσει κάποιον ούτε να νομίζει ότι υπάρχει πάνω στη γη κάποιος αισχρότερος απ’ αυτόν ή αμελέστερος, αλλά να τους επαινεί και να τους δοξάζει όλους πάντοτε.

Το να μην κατακρίνει ή να εξευτελίσει ή να κακολογήσει ποτέ κάποιον.

Το να σιωπά πάντοτε και να μη λέει κάτι χωρίς εντολή ή επιτακτική ανάγκη…να μιλά ή να απαντά ατάραχα και ήσυχα και σπάνια σαν να εξαναγκάζεται και να ντρέπεται να μιλήσει.

Το να μη μετρά τον εαυτό του σε κάτι.

Το να μη φιλονικήσει με κάποιον αλλά αν λέει σωστά να λέει και ο ίδιος, ναι. Αν όμως λέει λαθεμένα, να λέει εσύ ξέρεις!

Το να έχει υπακοή και να απεχθάνεται το θέλημά του σαν καταστρεπτικό πράγμα.

Το να έχει πάντοτε το βλέμμα του στραμμένο κάτω.

Το να έχει μπροστά στα μάτια του το θάνατο.

Το να μη λέει λόγια ανώφελα ή να μιλά ανόητα ή να λέει ψέματα.

Το να μην αντιμιλά στον μεγαλύτερο.

Το να υπομένει με χαρά τις προσβολές, τους εξευτελισμούς, τις τιμωρίες.

Το να μισήσει την ανάπαυση και να αγαπήσει τον κόπο.

Και το να μην παροργίσει κάποιον ή να πληγώσει τη συνείδηση κάποιου.…είναι μακάριος εκείνος που τα έχει, διότι από εδώ έγινε σπίτι και ναός του Θεού!

Και ο Θεός κατοίκησε μέσα του και έγινε κληρονόμος της βασιλείας των ουρανών!»

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

Το άρθρο Σημάδια και γνωρίσματα εκείνου που έχει την αληθινή ταπείνωση εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ταπείνωσις, Ακόμα και η ύπαρξη δεν είναι κατόρθωμα δικό μας Αγίου Δημητρίου τού Ροστώφ

theomitoros — Sun, 28 Jul 2019 07:30:00 +0000

Ικέτευε ακατάπαυστα τον Κύριο να σ’ αξίωση ν’ ανταποκριθείς στο θείο κάλεσμα Του: “Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς και μάθετε απ’ εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών” (Ματθ. 11. 28-29). Πουθενά δεν θα βρεις τόση ανάπαυση. Όση μέσα στην ταπείνωση. Πουθενά δεν θα βρεις τόση ταραχή, όση μέσα στην υπερηφάνεια. Ταπεινώσου μπροστά σε όλους και θα υψωθείς από τον Κύριο. Αλλά και όταν υψωθείς από Εκείνον μείνε πάλι ταπεινός, για να μη χάσης τη χάρη Του, “Ταπεινωθείτε ενώπιον του Κυρίου και υψώσει υμάς” (Ιάκωβος 4. 10).

Ο Θεός σε τράβηξε από την ανυπαρξία και σ’ έφερε στο φως της ζωής. Η ύπαρξις δεν είναι κατόρθωμα δικό σου. Ούτε γνωρίζεις πού θα βρεθείς μετά την πρόσκαιρη παραμονή σου σ’ αυτή τη γη. Ταπεινώσου, λοιπόν. Και μαζί με τον Προφήτη λέγε πάντοτε: “Κύριε, ουχ υψώθη η καρδία μου. Ουδέ εμετεωρίσθησαν οι οφθαλμοί μου, ουδέ επορεύθην εν μεγάλοις, ουδέ εν θαυμασίοις υπέρ εμέ” (Ψαλμοί 130. 1). Και ακόμα: “Εγώ δε ειμί σκώληξ και ουκ άνθρωπος, όνειδος ανθρώπων και εξουθένημα λαού” (Ψαλμοί 21, 7). Χωρίς τη βοήθεια του Θεού τίποτε δεν μπορείς να κάνης. Και όλα όσα έχεις στον Θεό ανήκουν και από Εκείνον τα πήρες δωρεάν. Λοιπόν; “Τι έχεις ό ουκ έλαβες; ει δε και έλαβες, τι καυχάσαι ως μη λαβών;” (Α’ Κορινθίους 4. 7).

Χωρίς τη χάρη του Θεού δεν είσαι τίποτα περισσότερο από ένα ξερό καλάμι, ένα άκαρπο δέντρο, ένα άχρηστο κουρελόπανο, σκεύος αμαρτίας, δοχείο παθών. Όλα τα καλά που έχεις μέσα σου είναι της χάριτος του Θεού. Δικά σου είναι μόνο τα πάθη και οι αμαρτίες. ·

Η μετάνοια, η συντριβή και το πένθος για τις αμαρτίες είναι η αρχή τής ταπεινώσεως. Και όταν βάλεις αρχή στην ταπείνωση, τη γνήσια και ειλικρινή, το πρώτο πράγμα που θα αισθανθείς θα είναι το μίσος προς κάθε έπαινο και κάθε ανθρώπινη δόξα. Έπειτα θα εξορισθούν σταδιακά από μέσα σου ο θυμός, η οργή, η μνησικακία, ο φθόνος και όλα τα κακά. Ύστερα θ’ αρχίσεις να θεωρείς τον εαυτό σου ως τον αμαρτωλότερο όλων των ανθρώπων και άξιο της κολάσεως. Αυτή η συνείδησις όμως θ’ αυξάνει και θα τρέφει την ταπείνωση, κι έτσι όλο και περισσότερο θα προχωρείς προς την κατάκτηση της κορυφής αυτής της θείας αρετής.

Όποιος γνώρισε πραγματικά τον εαυτό του έκανε την αρχή για την απόκτηση της ταπεινώσεως, γιατί είδε το μέγεθος της αδυναμίας του αλλά και τον βόρβορο που κρύβει μέσα της η ψυχή του. Απελπισμένος τότε από τον εαυτό του, στράφηκε “συντετριμμένος και τεταπεινωμένος” προς τον Θεό ζητώντας ακατάπαυστα το έλεός Του.

Να λοιπόν με ποίον τρόπο, λένε οι Πατέρες, θα διαπίστωσης αν άρχισες ν’ αποκτάς τη μακαρία ταπείνωση: αν κυριευθείς από μόνιμο και φλογερό έρωτα της προσευχής.

Τι είναι λοιπόν ταπείνωσις; Είναι, όπως είπε κάποιος άγιος, η γνώσις του εαυτού σου και της μηδαμινότητάς σου. Και ο δρόμος που οδηγεί στην ταπείνωση είναι οι σωματικοί κόποι, που γίνονται με επίγνωση του σκοπού τους, το να θεωρείς ειλικρινά τον εαυτό σου χειρότερο απ’ όλους τους ανθρώπους και, περισσότερο ακόμη, κάτω απ’ όλη την κτίση, καθώς και η αδιάλειπτη προσευχή. Αυτός ο δρόμος φέρνει στην ταπείνωση. Η φύσις της ταπεινώσεως όμως είναι θεϊκή και ακατάληπτη. Γι’ αυτό και κανείς δεν μπορεί να σε διδάξει με λόγια το πώς δημιουργείται και αναπτύσσεται στην ψυχή, αν δεν το διαδεχθείς νοερά από τον Κύριο και από την πείρα τού πνευματικού αγώνος σου.

Γιατί οι σωματικοί κόποι οδηγούν στην ταπείνωση; Διότι οι κόποι ταπεινώνουν το σώμα. Και όταν ταπεινώνεται με επίγνωση το σώμα, ταπεινώνεται και η ψυχή.

Γιατί το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του κάτω απ’ όλη την κτίση οδηγεί στην ταπείνωση; Διότι όταν τοποθετηθείς εσωτερικά έτσι. Είναι αδύνατο να θεώρησης τον εαυτό σου καλύτερο από τον αδελφό σου ή να υπερηφανευθείς για κάτι ή να κατακρίνεις ή να εξουθενώσεις κάποιον.

Και γιατί η αδιάλειπτη προσευχή οδηγεί στην ταπείνωση; Διότι, αν κοιτάξεις στα βάθη της ψυχής σου, θα δεις ότι κανένα καλό δεν έχεις και ότι τίποτε δεν μπορείς να κατορθώσεις χωρίς τη βοήθεια και τη χάρη του Θεού. Και τότε δεν θα κουρασθείς να Τον ικετεύεις να σ’ ελεήσει και να σε σώσει. Κι αν κατορθώσεις κάτι, γνωρίζεις καλά ότι στη δύναμη του Θεού το οφείλεις και όχι στη δική σου δύναμη. Και ταπεινώνεσαι βαθιά, τρέμοντας μήπως χάσης τη βοήθεια και τη χάρη του Θεού. Κι έτσι με ταπείνωση προσεύχεσαι και με την προσευχή ταπεινώνεσαι και προοδεύεις πνευματικά. Τέτοια ταπείνωση είχαν οι Άγιοι. Αυτή η ταπείνωσις, μας διδάσκει ο αββάς Δωρόθεος, είναι η τέλεια ταπείνωσις και αναπτύσσεται στην ψυχή σαν φυσικό αποτέλεσμα της ακριβούς τηρήσεως των εντολών του Κυρίου.

Το άρθρο Ταπείνωσις, Ακόμα και η ύπαρξη δεν είναι κατόρθωμα δικό μας Αγίου Δημητρίου τού Ροστώφ εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τι θα βοηθούσε, Γέροντα, πρακτικά να αποκτήσω ταπείνωση;

theomitoros — Thu, 27 Jun 2019 12:30:00 +0000

Τι θα βοηθούσε, Γέροντα, πρακτικά να αποκτήσω ταπείνωση;

– Πώς αποκτά ταπείνωση κανείς; Όταν του λένε μια κουβέντα, εκείνος να λέει δυο; Να μη σηκώνει μύγα στο σπαθί του; Ευλογημένη, όταν σου δίνεται ευκαιρία για ταπείνωση, να δέχεσαι την ταπείνωση. Έτσι αποκτιέται η ταπείνωση. Το φάρμακο το δικό σου είναι να κινείσαι απλά, ταπεινά, να δέχεσαι όπως η γη και την βροχή και το χαλάζι και τα σκουπίδια και τα φτυσίματα, εάν θέλεις να ελευθερωθείς από τα πάθη σου. Οι εξωτερικές ταπεινώσεις βοηθούν τον άνθρωπο να ελευθερωθεί πολύ γρήγορα από τον παλιό εαυτό του, όταν τις δέχεται.

– Εγώ, Γέροντα, έχω ανάγκη από πολλή ταπείνωση.

– Να πας να αγοράσεις. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πουλούν την ταπείνωση και μάλιστα δωρεάν, αρκεί να την θέλεις… – Ποιοι είναι αυτοί, Γέροντα; – Είναι οι άνθρωποι που, όταν δεν έχουν καλή πνευματική κατάσταση, φέρονται αδιάκριτα και με την συμπεριφορά τους μας ταπεινώνουν. Η ταπείνωση δεν αγοράζεται από τον μπακάλη όπως τα ψώνια. Όταν λέμε: «δώσ’ μου, Θεέ μου, ταπείνωση», ο Θεός δεν θα πάρει την σέσουλα και θ’ αρχίσει: «πάρε ένα κιλό ταπείνωση εσύ», «μισό κιλό ταπείνωση εσύ», «μισό κιλό εσύ», αλλά θα επιτρέψει να έρθει λ.χ. κάποιος άνθρωπος αδιάκριτος να μας φερθεί σκληρά ή θα πάρει από άλλον την Χάρη Του και θα έρθει να μας βρίσει. Έτσι θα δοκιμασθούμε και θα εργασθούμε, εάν θέλουμε να αποκτήσουμε την ταπείνωση. Αλλά εμείς δεν σκεφτόμαστε ότι ο Θεός επιτρέπει να γίνη ο αδερφός μας κακός, για να βοηθηθούμε εμείς, και θυμώνουμε με τον αδελφό. Και, ενώ ζητάμε από τον Θεό ταπείνωση, δεν δεχόμαστε τις ευκαιρίες που μας στέλνει, για να ταπεινωθούμε, αλλά δυσανασχετούμε. Κανονικά θα έπρεπε να χρωστάμε ευγνωμοσύνη σ’ αυτόν που μας ταπεινώνει, γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης μας. Όποιος ζητάει στην προσευχή του ταπείνωση από τον Θεό, αλλά δεν δέχεται τον άνθρωπο που του στέλνει ο Θεός, για να τον ταπεινώση, δεν ξέρει τι ζητάει.

Όταν ήμουν στην μονή Στομίου, ήταν κάτω στην Κόνιτσα ένας παπάς που με αγαπούσε από λαϊκό ακόμη. Μια Κυριακή είχα κατεβεί να λειτουργηθώ στην Κόνιτσα. Η εκκλησία ήταν γεμάτη κόσμο. Την στιγμή που έμπαινα, όπως συνήθιζα, στο Ιερό, είπα μέσα μου: «Θεέ μου, βάλε όλους αυτούς τους πιστούς στον Παράδεισο κι εμένα, αν θέλεις, βάλε με σε μια ακρούλα». Όταν πλησίασε η ώρα της Θείας Κοινωνίας ενώ αυτός ο παπάς πάντα με κοινωνούσε μέσα στο Ιερό, γύρισε προς το μέρος μου και φώναξε δυνατά: «Βγες από το Ιερό να κοινωνήσεις απ’ έξω τελευταίος, γιατί είσαι ανάξιος». Βγήκα έξω, χωρίς να πω τίποτε. Πήγα στο αναλόγιο και άρχισα να διαβάζω την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως. Ύστερα, καθώς πήγαινα τελευταίος να κοινωνήσω, είπα μέσα μου: «Ο παπάς φωτίσθηκε από τον Θεό και μου αποκάλυψε ποιος είμαι. Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησέ με, το κτήνος». Μόλις κοινώνησα, αισθάνθηκα μέσα μου μεγάλη γλυκύτητα. Όταν τελείωσε η θεία Λειτουργία, με πλησιάζει ο παπάς συντετριμμένος: «Συγχώρεσέ με! μου λέει. Πώς το έκανα αυτό! Εγώ μπροστά σου δεν έβαζα ούτε τα παιδιά μου ούτε την παπαδιά, ούτε τον εαυτό μου. Τι ήταν αυτό που έπαθα!». Έπεφτε κάτω, μου έβαζε μετάνοια. Μου ζητούσε συγνώμη, προσπαθούσε να μου φιλήσει τα χέρια. «Παπά μου, του λέω, μη στενοχωριέσαι. Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω. Σε χρησιμοποίησε ο Θεός εκείνη την στιγμή, για να δοκιμάση εμένα». Ο παπάς δεν μπορούσε να καταλάβει τι του έλεγα και τελικά, νομίζω, δεν τον έπεισα. Όλα αυτά έγιναν εξαιτίας της προσευχής που είχα κάνει.

Κι εσείς, όταν βλέπετε μία αδελφή να παραφέρεται και να σας μιλάει άσχημα, να ξέρετε ότι τις περισσότερες φορές η αιτία είναι η προσευχή που κάνετε. Επειδή δηλαδή ζητάτε από τον Θεό να σας δώση ταπείνωση, αγάπη, κ.λπ., παίρνει ο Θεός για λίγο την Χάρη Του από την αδερφή και σας ταπεινώνει και σας στενοχωρεί. Έτσι σας δίνεται η ευκαιρία να δώσετε εξετάσεις στην ταπείνωση, στην αγάπη. Αν ταπεινωθειτε, θα ωφεληθείτε. Όσο για την αδερφή, θα λάβει διπλή την Χάρη του Θεού˙ και γιατί της πήρε ο Θεός την Χάρη, για να δοκιμάσει εσάς, και γιατί ταπεινώθηκε με το σφάλμα της και ζήτησε συγχώρεση από τον Θεό. Οπότε και εσείς εργάζεσθε στην ταπείνωση και εκείνη γίνεται καλύτερη.

Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄ ΠΆΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2007

Το άρθρο Τι θα βοηθούσε, Γέροντα, πρακτικά να αποκτήσω ταπείνωση; εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".