Η ψυχολόγος Ελισάβετ Γεωργίου μας δίνει χρήσιμες συμβουλές για την αντιμετώπιση της κρίσης που βιώνουμε λόγω του ιού, χωρίς φόβο και καχυποψία, και μας προτείνει να σκεφτούμε τους πληγωμένους των καιρών μας, καθώς τα τραύματα είναι πολύ βαθιά

Παρόλο που στη γη μας διανύουμε μια δύσκολη εποχή και είμαστε αναγκασμένοι, λόγω των μέτρων κατά της πανδημίας του Covid 19, να περιοριστούμε σε πολλά επίπεδα, κάποιοι από το σύνολο δηλώνουν κουρασμένοι από την επανάληψη των αυστηρών νόμων, άλλοι δυσφορούν έντονα, άλλοι γίνονται επιδεικτικά απρόσεκτοι, κάποιοι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους από τον τρόμο. Ορισμένοι νιώθουν άτρωτοι και στη δεινότερη θέση βρίσκονται αυτοί που έχασαν τους αγαπημένους τους από την απρόβλεπτη ασθένεια. Ο καθένας λοιπόν έχει βρει τους δικούς του μηχανισμούς προσαρμογής σε αυτήν τη συνθήκη, η οποία δεν είναι φυσιολογική. Συνομιλήσαμε με την Ελισσάβετ Γεωργίου, ψυχολόγο, η οποία εξειδικεύεται στη διαχείριση επαγγελματικών & προσωπικών κρίσεων και μεταβάσεων (απόλυση, πένθος, ασθένεια) καθώς και στην προώθηση της ψυχικής υγείας.

Ξεκινήσαμε τον διάλογο με αναφορά στην ανωριμότητα της ανθρωπότητας να φερθεί ψύχραιμα και με στοιχειώδη ομοφωνία, αν λάβουμε υπ’ όψιν πως υπάρχουν ιστορικά στοιχεία κοινωνικής συμπεριφοράς προηγούμενων πανδημιών, ώστε να μαθαίνουμε από την εμπειρία του παρελθόντος. Για παράδειγμα υπάρχουν καταγραφές ότι στην ισπανική γρίπη του 1919 κυκλοφορούσε η άποψη πως τον ιό τον είχαν κατασκευάσει οι Γερμανοί ως όπλο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Σήμερα οι Αφρικανοί διαδίδουν πως την ασθένεια αυτή την δημιούργησαν οι λευκοί…κοκ

Έχει επαναληφθεί στην ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά δεν νομίζω ότι διδαχθήκαμε τους τρόπους αντιμετώπισης και δεν νομίζω ότι διδαχθήκαμε περισσότερο γι’ αυτό το θέμα. Ιστορικά έχουμε σταθεί σε πολέμους και δεν έχουμε σταθεί σε πανδημίες, σε τέτοια γεγονότα τόσο έντονα ώστε να εκπαιδευτούμε από τα μηνύματα που έμαθαν οι άνθρωποι τις προηγούμενες φορές. Φυσικά μία συνθήκη όταν επαναλαμβάνεται δεν είναι ίδια γιατί είναι άλλο το κοινωνικό περιβάλλον, σκεφτείτε ότι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα όταν συνέβη η προηγούμενη πανδημία οι άνθρωποι βίωναν τελείως διαφορετικές καταστάσεις στον τρόπο ζωής τους. Τώρα αυτό έρχεται και μας βρίσκει σε τελείως διαφορετική συνθήκη. Κάθε κρίση στη ζωή μας είναι ένα τεστ για το τι έχουμε μάθει για να συνεχίσουμε τη ζωή μας διαφορετικά. Χρειάζεται να δούμε τι είναι αυτό που μάθαμε για να προχωρήσουμε και να γίνουμε καλύτεροι.

Δημιουργείται η εντύπωση πως ο ιός πλήττει κάποιους ανθρώπους βιολογικά, όπως είναι αναμενόμενο, αλλά πλήττει και κάποιους που δεν νόσησαν, ψυχολογικά.

Πράγματι για εμένα αυτή η πανδημία έχει μεγαλύτερο πλήγμα στην ψυχική διάσταση, γιατί ο συγκεκριμένος ιός έχει πλήξει συγκεκριμένα άτομα που έχουν νοσήσει και κάποια που θα νοσήσουν στην πορεία, όμως το μεγαλύτερο πλήγμα έχει έρθει στο ψυχολογικό επίπεδο και αυτή η διάσταση του ιού έχει πλήξει όλους μας και παγκόσμια και στο οικονομικό επίπεδο βέβαια.

Είναι φανερό πως τα τραύματα που δημιουργούνται είναι βαθιά. Με αυτά τα δεδομένα, μπορούμε να αναλύσουμε την ψυχολογική κατάστασή που βιώνουμε;

Το πιο σημαντικό είναι ότι φωλιάζει ο φόβος στις ψυχές των ανθρώπων και όλο αυτό συμπαρασύρει και χάνονται πολλά καλά συναισθήματα. Καταρχήν, μας φέρνει αντιμέτωπους με το μεγαλύτερο θέμα, τον φόβο του θανάτου. Το δεύτερο είναι η καχυποψία, δηλαδή έρχεσαι κοντά μου και αναρωτιέμαι αν είσαι άρρωστος και με κολλήσεις και αυτό αρχίζει να φωλιάζει σε κάθε σχέση. Βλέπουμε πολύ έντονα τους ηλικιωμένους να λαχταρούν να ακουμπήσουν τα παιδάκια, αλλά τα παιδάκια έρχονται από ένα σχολείο και μήπως τα παιδάκια γίνουνε φορείς ενός ιού που τελικά θα τους σκοτώσει; Καταλαβαίνετε λοιπόν όλο αυτό πόσο βαθιά ταράζει τις ανθρώπινες σχέσεις.

Οι συνθήκες που ζει ο καθένας μας επηρεάζουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη σημερινή κατάσταση;

Αυτή η πανδημία δεν είναι ίδια για όλους τους ανθρώπους. Όταν κάποιος έχει ένα πνευμονολογικό πρόβλημα, ένα καρδιολογικό πρόβλημα, τότε ο τρόπος με τον οποίο θα βιώσει την πανδημία είναι πολύ διαφορετικός. Επίσης, μπορεί κάποιος να είναι με τα παιδιά και την οικογένειά του και μπορεί κάποιος άλλος να έχει μόλις χωρίσει, να έχει χάσει μόλις ένα αγαπημένο πρόσωπο. Πώς μπορούμε να παραλείψουμε να μιλήσουμε και για τους ανθρώπους που χάθηκαν από τον κορονοϊό; Είναι άνθρωποι που δεν αποχαιρετίστηκαν με τους δικούς τους ανθρώπους, είναι τραγικό. Προσπαθούσαν οι νοσηλευτές να φέρουν σε επικοινωνία τους ασθενείς με τους δικούς τους ανθρώπους να τους αποχαιρετήσουν, με ένα τηλέφωνο. Νοσούσε κάποιος, έφευγε από το σπίτι του και από τη στιγμή εκείνη δεν μπορούσε κανένας να πάει να τον δει, δεν μπορούσε κανένας να τον αποχαιρετήσει και έτσι συνάνθρωποί μας απεβίωναν ολομόναχοι.

«Τις σχέσεις τις φθείρουν τα ανείπωτα, αυτό είναι το πιο τοξικό σημείο, γι’ αυτό χρειάζεται να λέμε «σ’ αγαπώ», «σ’ ευχαριστώ», «συγγνώμη». Αυτή η διάσταση της ξαφνικής απόστασης, να μην μπορείς να αποχαιρετήσεις τον άλλον, αυτό είναι απίστευτα δύσκολο και σκληρό»

Γι’ αυτούς που έμειναν πίσω χωρίς να προλάβουν ν’ αποχαιρετήσουν είναι μια οδύνη που δεν ξεπερνιέται. Πώς να διαχειριστεί ο άνθρωπος αυτό το πένθος;

Τονίζω στην καθημερινότητά μας, πως “τις σχέσεις τις φθείρουν τα ανείπωτα”, αυτό είναι το τοξικότερο σημείο στις σχέσεις, αυτά που δεν λέγονται, γι’ αυτό και στην καθημερινότητά μας χρειάζεται να πούμε και το “σ’ αγαπώ” και το “σε ευχαριστώ” και το “συγνώμη”. Αυτή η διάσταση της ξαφνικής απόστασης και το να μην μπορείς να αποχαιρετήσεις τον άλλον, είναι απίστευτα δύσκολο και σκληρό. Βρέθηκα στον ναό, στην κηδεία αγαπημένου προσώπου με 9 ανθρώπους, τους πιο κοντινούς συγγενείς μπροστά από το φέρετρο. Ήταν σκληρό να μην μπορείς να εκφραστείς σε αυτή την οικογένεια, σε αυτούς τους ανθρώπους που τους έβλεπα σαν μια παγωμένη εικόνα να κοιτούν το κενό. Δεν μπορούσες να κάνεις μια χειραψία. Ή πιο βαθιά συμπόνια εκείνη τη στιγμή είναι το άγγιγμα δεν είναι ο λόγος. Να τον χτυπήσεις με συμπόνια στην πλάτη. Τις περισσότερες φορές αυτά που λέμε είναι ανούσια, λέμε να μην στεναχωριέσαι, αλλά είναι δυνατόν να μην στεναχωριέται ο άνθρωπος; Με το να τον χτυπήσεις στην πλάτη, είναι ένα βίωμα που έχουμε όλοι από μωρά και ενεργοποιεί το παραστατικό μας σύστημα και φέρνει μια ανάμνηση φροντίδας και χαδιού από τη βρεφική ηλικία.

Η αποσύνδεση, η οικογενειακή βία, ο χρόνος, το νόημα της αγκαλιάς και οι νέοι τρόποι προσαρμογής μας

Είναι πάντως κοινή διαπίστωση, πως, αντί να έχουμε αυτή την αγαπητική σύνδεση, και να μην θεωρούμε δεδομένο ότι τον συνάνθρωπο θα τον έχουμε πάντα δίπλα μας, υπάρχει μέσα σε αυτή τη λαίλαπα 35% αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας

Ακριβώς. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις η σωματική σύνδεση δεν είναι σύνδεση, είναι αποσύνδεση και βία. Αντί λοιπόν να χτυπήσει ο ένας τον άλλον, ας αγκαλιάσει ο ένας τον άλλον, για να σβήσουμε αυτό που συμβαίνει, να ξαναβρούμε το νόημα της αγκαλιάς, μην ψάχνουμε τις αγκαλιές που δεν μπορούμε να έχουμε, αλλά εκείνες που έχουμε. Οι γονείς να αγκαλιάσουν περισσότερο το παιδί τους να αγκαλιαστούν περισσότερο μεταξύ τους.

«Πιστεύω ότι θα υπάρξει μια ίαση,
αλλά δεν θα εξαλειφθεί όλο αυτό»

Ο χρόνος θα βοηθήσει στην ίαση από τις συνέπειες της πανδημίας σε κοινωνικό αλλά και προσωπικό επίπεδο;

Ο χρόνος είναι πολύ σχετικός στη ζωή ενός ανθρώπου, όπως και η ένταση του τραύματος που βιώνει και σκεφτείτε ότι πλησιάζουμε έναν χρόνο. Ο ένας χρόνος είναι πολύ σημαντικός στη ζωή ενός ανθρώπου για μία ουσιαστική αλλαγή, δηλαδή στο θέμα της απώλειας λέμε ότι το δύσκολο είναι τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς, το πρώτο Πάσχα χωρίς, το πρώτο καλοκαίρι χωρίς, μετά είναι το δεύτερο, δηλαδή εμείς τώρα θα μπούμε στο δεύτερο Πάσχα. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι αυτό αρχίζει να δημιουργεί από μόνο του μία κανονικότητα, γιατί δεν είναι δύο μήνες και τελείωσε, ήταν ένα καλοκαίρι, περάσαμε το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, άρα λοιπόν αρχίζαμε να μπαίνουμε σε έναν ρυθμό. Πιστεύω ότι θα υπάρξει μία ίαση, αλλά δεν θα εξαλειφθεί όλο αυτό. Θα βρούμε νέους τρόπους προσαρμογής γιατί πολλοί περιμένουν ότι θα φύγει αυτό και θα γυρίσουμε όπως ήμασταν πριν, αλλά δεν θα γυρίσουμε σε αυτό, θα ζούμε σε κάτι άλλο, το οποίο τώρα αναδύεται γιατί θα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα.

Οι αθεράπευτες απώλειες, η ουσιαστική φροντίδα και η επαφή με τους δικούς μας

Ωστόσο η εμπειρία δείχνει ότι η ανθρωπότητα επιβιώνει, λησμονεί και προχωρά…

Ξεχάστηκε από τους νεότερους, δεν σημαίνει ότι θεραπεύτηκε από τους παλαιότερους. Εγώ είχα τη χαρά να συναντήσω στη ζωή μου την προγιαγιά μου. Η προγιαγιά μου λοιπόν πέθανε το 1986 σε ηλικία 104 ετών. Δεν είχε απλά περάσει την ισπανική γρίπη, αυτή η γυναίκα είχε 9 παιδιά και έχασε τα 8 από την ισπανική γρίπη εκ των οποίων τα 3 μέσα σε 40 μέρες. Εγώ λοιπόν ήξερα ότι αυτή η γιαγιά είχε πολλά παιδιά που πέθαναν, νόμιζα ότι τα παιδιά της πέθαναν από τις συνθήκες υγιεινής της εποχής, δεν ήξερα τι είχε συμβεί. Ο άνθρωπος που το βίωσε ήταν πάντα τραυματισμένος, οι υπόλοιποι που ήρθαν άκουσαν απλά έναν λόγο. Η μητέρα μου θυμάται τη γιαγιά της να μοιρολογάει τα παιδιά της 50 χρόνια μετά. Αυτές οι απώλειες δεν θεραπεύονται.

Ποιες συμβουλές θα ενεργοποιούσαν τη θεραπευτική μας ικανότητα προς τον εαυτό μας και προς τους δικούς μας ανθρώπους και κυρίως τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας που έμειναν μόνοι τους χωρίς να μπορούν να συναντούν τα παιδιά κι εγγόνια τους;

Φροντίστε οι επικοινωνίες σας να γίνονται με βιντεοκλήσεις, όχι μόνο τηλεφωνικά και κυρίως με τους ηλικιωμένους. Η επαφή των ανθρώπων σε ένα κομμάτι αντίληψης γίνεται μέσα από τις πέντε αισθήσεις, όσο λιγότερες αισθήσεις ενεργοποιούμε τόσο λιγότερο έντονη και ουσιαστική είναι η επαφή, άρα λοιπόν όταν δεν μπορούμε να έχουμε την αφή, την όσφρηση λόγω απόστασης, χρειάζεται να έχουμε την όραση και την ακοή. Σκεφτείτε και τις άλλες αισθήσεις, άρα λοιπόν δημιουργείστε είτε νέες εμπειρίες, είτε αναμνήσεις με τους ανθρώπους γύρω σας, για παράδειγμα η γεύση, φτιάξτε ένα φαγητό και στείλτε το, αυτό το φαγητό ενεργοποιεί την ανάμνηση του μαζί. Με έναν τρόπο, ένα μικρό πραγματάκι ξέρετε τι παρηγορητικό θα είναι σε αυτόν που θα το λάβει; Ακόμα και με την όσφρηση, φροντίστε να τους στείλετε λουλούδια, που έχουν όμορφο άρωμα. Ακούστε όμορφες μουσικές και τραγούδια.

* * *

Ευχαριστούμε την κ. Γεωργίου, η οποία μας προέτρεψε να σκεφτούμε τους πληγωμένους των καιρών μας: Να φροντίζουμε να μην διαιωνίζεται ο πόνος, να τον διακόψουμε όπως μπορούμε. Να προσθέσουμε πως αυτό μπορούμε να το κάνουμε αποτελεσματικά, όχι εκτελώντας ένα καθήκον, το οποίο ίσως βοηθούσε, αλλά με την εντολή της Αγάπης για να είναι όλα σε πληρότητα.

_________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Το άρθρο Πώς να δράσουμε απέναντι στην πανδημία χωρίς να χάσουμε τον εαυτό μας εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

 Ὁ ἐμβολιασμός σέ ὅλη τήν Εὐρώπη καί στήν χώρα μας ἄρχισε τήν 27η Δεκεμβρίου 2020 καί συνεχίζεται. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας ἐμβολιάσθηκε ἀπό τούς πρώτους καί μάλιστα πρῶτος ἀπό τούς Ἱεράρχες καί ὅλους τούς Κληρικούς τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ἐρώτησε τρεῖς εἰδικούς καθηγητές Πανεπιστημίου στήν Ἑλλάδα καί τέσσερεις καθηγητές-ἐρευνητές σέ Πανεπιστήμια τῆς Ἀμερικῆς, καθώς ἐπίσης καί μερικούς Ἕλληνες ἰατρούς, οἱ ὁποῖοι καί τόν διαβεβαίωσαν γιά τήν ἀσφάλεια τοῦ ἐμβολίου, καί μετά ἀπό δική του μελέτη ἐπιστημονικῶν κειμένων. Τίς ἀπόψεις του δέ περί τοῦ θέματος τίς κατέγραψε σέ κείμενο μέ τίτλο «Γιατί ἐμβολιάστηκα», τό ὁποῖο ἔχει δημοσιευθῆ.

Ἤδη ἐμβολιάζονται οἱ ἰατροί καί οἱ νοσηλευτές στά Νοσοκομεῖα τῆς χώρας μας καί τίς ἑπόμενες ἡμέρες τό πρόγραμμα τοῦ ἐμβολιασμοῦ θά περάση καί στούς ὑπόλοιπους πολίτες.

Γράφονται διάφορες ἐπιφυλάξεις γιά τό ἐμβόλιο αὐτό ἀπό πλευρᾶς τεχνικῆς καί συντομίας χρόνου ἐμφανίσεώς του. Εἴδαμε ἕνα κείμενο στό facebook πού ἔγραψε ἡ συμπολίτισσά μας Ναυπάκτια καθηγήτρια ἰατρικῆς στήν Ἀμερική κ. Παναγιώτα Ἀνδρεοπούλου καί ζητήσαμε τήν ἄδεια της νά τό δημοσιεύσουμε στήν ἱστοσελίδα τῆς Μητροπόλεώς μας, γιά τήν ἐνημέρωση ὅλων ὅσων ἐνδιαφέρονται γιά τό θέμα αὐτό, καί μᾶς τήν ἔδωσε.

1. Σύντομο βιογραφικό

Ἡ Δρ. Παναγιώτα Ἀνδρεοπούλου εἶναι ἐνδοκρινολόγος, Ἐπίκουρη Καθηγήτρια Παθολογίας τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Cornell, Νέα Ὑόρκη, ΗΠΑ. Γεννήθηκε καί μεγάλωσε στή Ναύπακτο. Ἀποφοίτησε ἀπό τήν Ἰατρική Σχολή τοῦ Ἐθνικοῦ καί Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Ἐξειδικεύθηκε στήν Παθολογία στό New York Hospital τοῦ Πανεπιστημίου Cornell στή Νέα Ὑόρκη καί στήν Ἐνδοκρινολογία στά Ἐθνικά Ἰνστιτοῦτα Ὑγείας τῶν ΗΠΑ στή Βηθεσδά, Μέριλαντ (Bethesda, Maryland). 

Εἶναι παραγωγός καί οἰκοδέσποινα τῆς ἐκπομπῆς «Ὑγεία καί Ζωή» τοῦ ἑλληνικοῦ δημόσιου ραδιοφώνου «Κόσμος FM” τῆς Νέας Ὑόρκης. http://cosmosfm.org

Ἔχει τιμηθεῖ μέ τό βραβεῖο Ἀριστείας «Ἀρχιεπίσκοπος Ἰάκωβος» τῆς Ἡγεσίας τῶν 100 (Archbishop lakovos Leadership 100 Award for Excellence) γιά τήν προσφορά της στήν ἑλληνική κοινότητα.  

2. Τό κείμενό της γιά τό ἐμβόλιο

Σχετικά μέ τά ἐμβόλια γιά τόν ἰό SARS-Cov-2 πού βασίζονται στήν χρήση mRNA («μήνυμα RNA»), τά ἐμβόλια αὐτά δέν δημιουργήθηκαν ἐκ νέου μέσα σέ λίγους μῆνες. Ἡ ἐπιστήμη ἔχει συνέχεια καί συνέπεια.

Τό 1989 ἐρευνητές ἐπιστήμονες στό ἰνστιτοῦτο Salk (τό ὁποῖο δημιουργήθηκε πρίν 60 χρόνια ἀπό τό δημιουργό τοῦ ἐμβολίου κατά τῆς πολιομυελίτιδας) χρησιμοποίησαν φορέα mRNA μέσα σέ λιπίδιο ὡς μεταφορικό ὄχημα. Ἡ ἰδέα τῆς χρήσης αὐτοῦ γιά τή δημιουργία ἐμβολίου γεννήθηκε τή δεκαετία τοῦ 1990 καί τά πρῶτα βασικά πειράματα στά ἐργαστήρια  ἄρχισαν τό 1995. Τό 2005 ἡ ἐρευνήτρια βιοχημικός Δρ Katalin Kariko, ἡ ὁποία ἡγήθηκε τῆς ἀνάπτυξης τοῦ ἐμβολίου τῆς BioNTech στήν Γερμανία (Οὐγγαρέζα μετανάστης τότε στό Πανεπιστήμιο τῆς Πενσυλβάνιας τῶν ΗΠΑ) καί ὁ συνάδελφός της ἀνοσολόγος Δρ. Drew Weissman κατάφεραν νά τροποποιήσουν τό mRNA ὥστε νά μπορεῖ νά μεταφραστεῖ ἐπιτυχῶς ἀπό τά ἀνθρώπινα κύτταρα σέ πρωτεΐνη. Ἡ ἑταιρεία Moderna ἱδρύθηκε τό 2010. Τά πρῶτα ἐμβόλια mRNA δημιουργήθηκαν ἐναντίον τῶν ἰῶν MERS καί SARS-Cov-1 μετά ἀπό κλινικές μελέτες σέ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖες ὁλοκληρώθηκαν πρίν ἀπό τουλάχιστον 3 χρόνια. Εὐτυχῶς οἱ ἰοί αὐτοί οἱ ὁποῖοι εἶναι καί πιό θανατηφόροι εἶχαν περιορισμένη διασπορά. Ἡ Moderna ἔχει ἑκατοντάδες πατέντες γιά τήν χρήση τῆς τεχνολογίας mRNA γιά τήν θεραπεία διαφόρων νοσημάτων.

Ἡ δημιουργία ἑνός νέου ἐμβολίου σέ 9 μῆνες δέν κατέχει τό ρεκόρ. Τό 2009 χρειάστηκαν μόλις 6 μῆνες γιά τήν δημιουργία ἐμβολίου ἐναντίον τοῦ ἰοῦ H1N1.

Τά ἐμβόλια αὐτά δοκιμάστηκαν σέ περίπου 100.000 ἐθελοντές καί πάνω ἀπό 12 ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἔχουν ἐμβολιαστεῖ ἤδη παγκοσμίως (ἕως τίς 4 Ἰανουαρίου). Οἱ ἀλλεργικές ἀντιδράσεις εἶναι σπάνιες καί ἐπιτυχῶς ἀντιμετωπίσιμες.

Ἐν τῶ μεταξύ χιλιάδες  ἄνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά ἀπό τήν νόσο σέ ὅλο τόν κόσμο καί πολλοί περισσότεροι ἐπιβιώνουν ἀπό σοβαρή νόσο μέ ἀναμενόμενες μακροπρόθεσμες ἐπιπλοκές, οἱ ὁποῖες πιθανόν νά ἐλαττώσουν τήν διάρκεια τῆς ζωῆς τους. Ἡ κοινωνία μας καί ἡ οἰκονομία μας συντρίβονται ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς ἐπιδημίας πού μᾶς κρατάει ὁμήρους καί ἐλέγχει τήν ζωή μας.

Ὅταν κληθεῖτε, ἐμβολιαστεῖτε. Ἀπαιτεῖται ἐμβολιασμός τουλάχιστον 80% τοῦ πληθυσμοῦ γιά τήν συλλογική ἀνοσία. Ἡ λοίμωξη ἀπό κορονοϊό δέν προκαλεῖ ἰσόβια ἀνοσία καί μπορεῖ νά συμβεῖ πάνω ἀπό μιά φορά. Πόσο μποροῦμε νά ζήσουμε μέ τόσους περιορισμούς στήν ζωή μας; Πρέπει νά ἐμπιστευθοῦμε τήν ἐπιστήμη, τό δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο. 

3. Ἐπί πλέον λεπτομερεῖς πληροφορίες 

Αὐτή τήν στιγμή λαμβάνουν χώρα κλινικές μελέτες γιά 64 ἐμβόλια ἐναντίον τοῦ Sars-Cov-2 (τοῦ κορονοϊοῦ). Δέκα ἐννιά (19) ἔχουν φτάσει στά τελικά στάδια τῶν μελετῶν. Τουλάχιστον 85 ἐμβόλια βρίσκονται σέ προκλινικά στάδια δοκιμασίας. 

Τρία ἐμβόλια ἔχουν ἐγκριθεῖ στήν Δύση ἀπό τούς ἐλεγκτικούς ὀργανισμούς φαρμάκων. Δύο ἀπό αὐτά τό ἐμβόλιο τῆς Pfizer/BioNTech καί τῆς Moderna/NIH (Ἐθνικά Ἰνστιτοῦτα Ὑγείας ΗΠΑ) βασίζονται στήν τεχνολογία τῆς χρήσης RNA καί τό τρίτο τῆς Astra Zeneca/Ὀξφόρδης στήν τεχνολογία χρήσης ἀδενοϊοῦ μέ DNA. 

Πολλά ἀπό τά ἐμβόλια τῆς τελικῆς φάσης βασίζονται στήν πιό συνηθισμένη τεχνολογία τοῦ ἐμβολιασμοῦ μέ συνθετική πρωτεΐνη  ὅμοια μέ τήν ἀκίδα τοῦ ἰοῦ ἡ ὁποία στήν συνέχεια ἀναγνωρίζεται ὡς ξένη ἀπό τά κύτταρα τοῦ ἀνοσοποιητικοῦ μας συστήματος τά ὁποῖα παράγουν ἀντισώματα ἕτοιμα νά ἀντιμετωπίσουν πιθανή μελλοντική εἰσβολή τοῦ πραγματικοῦ ἰοῦ καί νά ἀποτρέψουν τήν ἀνάπτυξη τῆς νόσου. Ἔχουμε δηλαδή  ἕτοιμους τούς στρατιῶτες στίς ἐπάλξεις, ὅταν ὁ ἐχθρός εἰσβάλλει ἀντί νά προσπαθοῦμε νά τούς στρατολογήσουμε, ὅταν ἔχουν ἤδη πέσει τά τείχη!

Τά ἐγκεκριμένα ἐμβόλια χρησιμοποιοῦν τεχνικές οἱ ὁποῖες ναί μέν εἶναι πιό πρωτοποριακές παρόλα αὐτά δέν εἶναι κανούριες, ἀλλά μελετῶνται ἐδῶ καί δεκαετίες καί μάλιστα ἔχουν ἤδη χρησιμοποιηθεῖ γιά τήν δημιουργία ἄλλων ἐμβολίων ἐναντίον ἄλλων ἰῶν λιγότερο διαδεδομένων.

Γιά παράδειγμα τά ἐμβόλια τῆς Pfizer καί τῆς Μoderna χρησιμοποιοῦν συνθετικό  mRNA(«μήνυμα») πού «μεταφράζεται» στά κύτταρά μας στήν πρωτεΐνη/ἀκίδα τοῦ ἰοῦ καί κινητοποιεῖ τό ἀνοσοποιητικό μας σύστημα. Ἡ τεχνική αὐτή ἄρχισε νά μελετᾶται ἀπό τό 1989, μέ σημαντική ἀνάπτυξη ἀπό τό 2005 καί μετά. Ἔχει ἤδη ὁδηγήσει στήν παραγωγή τῶν ἐμβολίων κατά τοῦ Sars-Cov1 καί τοῦ MERS ἐπίσης κορονοϊῶν πιό θανατηφόρων, ἀλλά εὐτυχῶς λιγότερο μεταδοτικῶν. Οἱ κλινικές μελέτες αὐτῶν τῶν ἐμβολίων περατώθηκαν πρίν πάνω ἀπό τρία χρόνια. 

Τό ἐμβόλιο τῆς Astra Zeneca χρησιμοποιεῖ τεχνητό ἀδενοϊό ὁ ὁποῖος δέν μπορεῖ νά πολλαπλασιαστεῖ, ἀλλά μεταφέρει DNA ὅμοιο μέ τοῦ ἰοῦ. Αὐτό χρησιμοποιεῖται γιά τή δημιουργία τοῦ mRNA καί ἡ συνέχεια εἶναι γνωστή! Τά ἐμβόλια γιά τόν Ebola καί τόν Zika εἶναι αὐτῆς τῆς τεχνολογίας. Τό ἴδιο καί ὅσα δοκιμάζονται γιά τόν HIV.

Οἱ τεχνικές μελετῶνται ἐδῶ καί δεκαετίες, δέν εἶναι καινούριες. Τό ἐμβόλιο γιά τόν ἰό γρίππης H1N1 εἶχε ἀναπτυχθεῖ τό 2009 μέσα σέ 6 μῆνες.

Τά ἐμβόλια γιά τόν κορονοϊό ἀποτελοῦν προτεραιότητα γιά τήν παγκόσμια δημόσια ὑγεία καί οἰκονομία καί γι’ αὐτό ἡ ἀνάπτυξή τους ὑποστηρίχθηκε ἀπό τήν ἀρχή μέ σημαντική χρηματοδότηση ὥστε νά ἐπιταχυνθοῦν οἱ διαδικασίες πού ὑπό ἄλλες συνθῆκες τελματώνουν καί ἀργοῦν νά προχωρήσουν. Ἡ ἐπιστήμη σήμερα ἔχει τήν δυνατότητα νά προχωρήσει πιό γρήγορα σέ σχέση μέ τίς προηγούμενες δεκαετίες, εἶναι λογικό. 

Τά ἐμβόλια αὐτά δίνουν τήν δυνατότητα παραγωγῆς περισσότερων δόσεων γιά νά καλυφθεῖ ὅσο τό δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό τοῦ πληθυσμοῦ.  

Πιθανές ἀνεπιθύμητες ἐνέργειες τῶν ἐμβολίων ἀποτελοῦν  ἤπια συμπτώματα, ὅπως πόνος στό σημεῖο τῆς ἔνεσης, μυαλγίες, δέκατα πού διαρκοῦν 2-3 μέρες τό πολύ. Ἐπίσης σπάνιες ἀλλεργικές ἀντιδράσεις εὔκολα ἀντιμετωπίσιμες στό χῶρο τοῦ ἐμβολιασμοῦ. Μετά ἀπό δεκαετίες χρήσης τῶν ἐμβολίων δέν ἔχουν ἀναφερθεῖ μακροπρόθεσμες ἀνεπιθύμητες ἐνέργειες. Ἀντίθετα λοιμώξεις ἀπό διαφόρους ἰούς φέρουν τόν κίνδυνο θανάτου καί ἰσόβιων ἐπιπλοκῶν (ὅπως οἱ ἐγκεφαλίτιδες ἀπό ἱλαρά, ἡ πνευμονική ἀνεπάρκεια καί οἱ θρομβώσεις ἀπό COVID19). 

Εἶναι ἀπαραίτητο νά φτάσουμε στήν ἀνοσία σέ ποσοστό τουλάχιστον 80% τοῦ πληθυσμοῦ ὥστε νά ἐξαλείψουμε τήν πανδημία. Τό νά περιμένουμε εἶναι δῶρο ἄδωρο. Τά ἐμβόλια ἔχουν ἤδη δοκιμαστεῖ σέ πάνω ἀπό 100.000 ἐθελοντές καί παγκοσμίως σέ ἑκατομμύρια ἐπαγγελματίες τῆς ὑγείας ἀπό τήν ἡμέρα τῆς ἔγκρισής τους. 

Χαιρόμαστε γιά τήν ἐπιστημονική ἐξέλιξη μιᾶς συμπατριώτισσάς μας καί τήν εὐχαριστοῦμε γιά τίς πολύ σημαντικές πληροφορίες πού μᾶς ἔδωσε.

Ἐκ τοῦ Γραφείου Τύπου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναυπάκτου

Το άρθρο Τό νέο ἐμβόλιο κατά τοῦ Κορωνοϊοῦ ἀπό ἐπιστημονικῆς πλευρᾶς εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Όπως αναρτήθηκε στην Ιστοσελίδα της Ενωμένης Ρωμυοσύνης.

 «Πιστός δε ο Θεός, ος ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ο δύνασθε, αλλά ποιήσει συν τω πειρασμώ και την έκβασιν του δύνασθαι υμάς υπενεγκείν». (Άγιος Απόστολος Παύλος, Α΄ Προς Κορινθίους Επιστολή, κεφάλαιο Ι΄, στίχος 13). Μετάφραση με σύντομο ερμηνευτικό σχολιασμό από τον Παναγιώτη Τρεμπέλα: «Μην ξεχνάτε ότι είναι άξιος πάσης εμπιστοσύνης ο Θεός, ο οποίος σύμφωνα με τις υποσχέσεις του, δεν θα σας αφήσει να πειρασθείτε παραπάνω από την δύναμή σας, αλλά μαζί με τον πειρασμό θα φέρει και το τέλος του πειρασμού, ώστε να μπορέσετε να υποφέρετε αυτόν».

            Είναι αλήθεια ότι ορισμένοι άνθρωποι, με ταπεινό φρόνημα και με φόβο Θεού, είχαν προβλέψει εγκαίρως, ότι η διαχείριση της τρέχουσας υγειονομικής κρίσης θα ολοκληρωνόταν με τον μαζικό εμβολιασμό της ανθρωπότητας. Αυτό που δεν κατέστη εφικτό εξαρχής να προβλεφθεί, ήταν η νοσηρή φαντασία των υγειονομικών διαχειριστών της πανδημίας του κορωνοϊού που προσέδωσαν στην εμβολιαστική διαδικασία την κωδική ονομασία «Ελευθερία».

            Βέβαια η συγκεκριμένη ονομασία της επιχείρησης του εμβολιασμού συνιστά ευθεία προσβολή της κοινής λογικής του κάθε ελεύθερου σκεπτόμενου ανθρώπου, που όσο και αν θέλει να αποφύγει κάθε ομοιότητα με την δυστοπική κοινωνία που περιγράφεται στο μυθιστόρημα «1984» του Τζωρτζ Όργουελ, δεν θα καταφέρει να μην ενδώσει στην διανοητική πρόκληση παραλληλίζοντας την κωδική ονομασία της εκστρατείας εμβολιασμού των Ελλήνων πολιτών κατά του κορωνοϊού, με την αδιάκοπη προπαγάνδα του Υπουργείου Αλήθειας της εφιαλτικής Οργουελικής κοινωνίας, η οποία συνοψίζεται στο τρίπτυχο: «ο πόλεμος είναι ειρήνη, η ελευθερία είναι σκλαβιά, η άγνοια είναι δύναμη».

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει ήδη προγραμματιστεί και αναμένεται να εκδηλωθεί με την πρωτοβουλία, ευθύνη και μέριμνα της κυβέρνησης, μια γιγαντιαία διαφημιστική εκστρατεία, η οποία θα θέσει ως στόχο τον συνεχή, αδιάκοπο και ανελέητο βομβαρδισμό των πολιτών με τηλεοπτικά μηνύματα και εικόνες, ώστε να καταστεί εφικτή η χειραγώγηση και η συμμόρφωση του Ελληνικού λαού και να καμφθούν οι εύλογες αμφιβολίες, επιφυλάξεις και δισταγμοί του, σχετικά με την αναγκαιότητα του εμβολιασμού κατά του κορωνοϊού.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του ηλεκτρονικού τύπου, ο Υπουργός Υγείας κ. Βασίλης Κικίλιας, ενέκρινε δαπάνη ύψους 18.500.000 ευρώ αναφορικά με τον σχεδιασμό, την οργάνωση της επικοινωνιακής στρατηγικής, του χρόνου και του τρόπου προβολής των διαφημιστικών μηνυμάτων στο σύνολο των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας και ειδικότερα από τους τηλεοπτικούς σταθμούς, τις εφημερίδες, από τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης με χρήση ηλεκτρονικών εφαρμογών και internet, από τον περιφερειακό τύπο, με σκοπό την δημιουργία «θετικής πεποίθησης» και «ενεργού συμμετοχής» των πολιτών στον εμβολιασμό κατά του κορωνοϊού covid-19.

Η Κυβέρνηση στην προσπάθειά της να υλοποιήσει τον διακηρυγμένο στόχο του εμβολιασμού της συντριπτικής πλειονότητας του Ελληνικού πληθυσμού, εμφανίζεται εξαιρετικά πιθανό να ζητήσει την συμπαράσταση και την συνδρομή γνωστών προσωπικοτήτων από τον χώρο της Τέχνης, της Επιστήμης, του Πολιτισμού, του Αθλητισμού ακόμη και της Εκκλησίας που θα σπεύσουν ασμένως να ανταποκριθούν στην πρόσκλησή της, θεωρώντας ότι συμβάλλουν στην νίκη κατά του «αόρατου εχθρού», ενώ την ίδια στιγμή θα μετατρέπονται σε άβουλα και πειθήνια όργανά της.

Οι διαχειριστές της υγειονομικής κρίσης θα επιχειρήσουν με δόλια προαίρεση να εκμεταλλευθούν την αναγνωρισιμότητα, την απήχηση και την επιρροή των γνωστών προσωπικοτήτων στις επιμέρους κοινωνικές ομάδες του πληθυσμού, προκειμένου να κατορθώσουν ευκολότερα να καταπείσουν τους πολίτες για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού τους και να κάμψουν τις αντιρρήσεις τους.

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί με έμφαση, ότι η Κυβέρνηση εμπαίζει τους πολίτες και τον λαό όταν μιλά για εθελοντικό και προαιρετικό εμβολιασμό, αφού η κατασπατάληση εκατομμυρίων ευρώ για την οργάνωση και μεθόδευση της διαφημιστικής εκστρατείας υπέρ της αναγκαιότητας του εμβολιασμού, με την συμμετοχή και την υποστήριξη γνωστών προσωπικοτήτων, η διαρκής και ακατάπαυστη πλύση εγκεφάλου, διά της εκπομπής τηλεοπτικών μηνυμάτων με τα οποία θα προπαγανδίζεται ακούραστα η ωφέλεια του εμβολιασμού, η παράταση της διάρκειας του εγκλεισμού μας (lockdown), η οποία θα συνοδεύεται από επιπρόσθετα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης και τέλος η εξακολούθηση της υποχρεωτικής μασκοφορίας σε κάθε έκφανση της δημόσιας ζωής μας, πόρρω απέχει από την δημιουργία ενός κλίματος πολυφωνικής, αντικειμενικής και αμερόληπτης ενημέρωσης, ώστε οι πολίτες με την ελεύθερη και αβίαστη βούλησή τους, ψύχραιμα και νηφάλια, να αποτιμήσουν τα πιθανά οφέλη και τις αρνητικές επιπτώσεις του εμβολιασμού.

Επομένως καθίσταται σαφές, ότι η επιδίωξη της κυβέρνησης και της επιτροπής των λοιμωξιολόγων δεν είναι η αντικειμενική ενημέρωση του Ελληνικού λαού αλλά η άσκηση αφόρητης ψυχολογικής πίεσης και καταναγκασμού με σκοπό την χειραγώγηση και την πειθάρχηση των πολιτών, ώστε να δεχθούν μαζικά, παθητικά και σιωπηλά τον εμβολιασμό τους.

Εκφράζεται η γνώμη, ότι στην ενδεχόμενη παθητική στάση και έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης του ελληνικού λαού, προσιδιάζει και βρίσκει απόλυτη εφαρμογή το χωρίο από τον Προφήτη Ησαϊα στο οποίο αναφέρονται τα εξής: «ως πρόβατον επί σφαγή ήχθη και ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα»  (Ησ. Κεφάλαιο ΝΓ, στίχος 7).

Ήδη το πανεπιστήμιο του Yale σε συνεργασία με την αμερικανική κυβέρνηση χρηματοδότησε μία μελέτη προκειμένου να προσδιορισθούν τα καταλληλότερα και πιο αποτελεσματικά διαφημιστικά μέσα, ώστε να πεισθούν οι Αμερικανοί πολίτες να εμβολιασθούν. Η μελέτη δοκιμάζει μια ποικιλία ψυχολογικών προσεγγίσεων, στην οποία γίνεται επίκληση των εννοιών της «Προσωπικής Ελευθερίας», του «Οικονομικού Οφέλους», του «Κοινωνικού Οφέλους» του «Ατομικού Συμφέροντος», της «Ντροπής» και της «Δειλίας». Αυτό που εντυπωσιάζει στην μελέτη είναι η προθυμία να χρησιμοποιηθεί η δημόσια διαπόμπευση για να προκαλέσουν την κοινωνική συμμόρφωση των πολιτών. Για παράδειγμα, σύμφωνα με ένα εύρημα της μελέτης, ζητείται από τον συμμετέχοντα να φανταστεί την ενοχή που θα νιώσει αν δεν εμβολιαστεί και διαδώσει την ασθένεια, με παραλλαγές κατά τις οποίες εναλλάσσεται η ενοχή με τον θυμό και την ντροπή. Σε άλλο επιχείρημα υποδηλώνεται ότι όποιος αρνείται να εμβολιασθεί, αυτό σημαίνει ότι δεν κατανοεί πώς γίνεται η μετάδοση των λοιμώξεων ή αγνοεί την επιστήμη. Ένα τελευταίο επιχείρημα αναφέρει ότι εκείνοι που επιλέξουν να μην εμβολιασθούν δεν είναι γενναίοι! (Βλέπετε σχετικώς: https://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT04460703?term=Vaccine&cond=Covid19&cntry=US&draw=2)

Είναι πολύ πιθανό τα ευρήματα της συγκεκριμένης μελέτης να καθορίσουν το περιεχόμενο των δηλώσεων των κυβερνητικών αξιωματούχων της πατρίδας μας και να αποτελέσουν το κρίσιμο εργαλείο και τον πολύτιμο οδηγό για την χάραξη της ελληνικής διαφημιστικής εκστρατείας υπέρ της αναγκαιότητας του εμβολιασμού με την ταυτόχρονη καλλιέργεια συναισθημάτων δειλίας, φόβου και ντροπής σε εκείνη την μερίδα των πολιτών που θα αρνηθούν να εμβολιαστούν, ώστε η κυβέρνηση με όπλο την επιτήδεια διαφημιστική προπαγάνδα, την διαρκή πλύση εγκεφάλου και την παραπληροφόρηση, να επιτύχει την μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή των Ελλήνων πολιτών στην εμβολιαστική διαδικασία.

Κατ’ αρχάς στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινισθεί ότι ο εμβολιασμός αποτελεί σημαντική κατάκτηση της ιατρικής επιστήμης και συνιστά καίρια προληπτική ιατρική πράξη που συμβάλλει στην προστασία των ανθρώπων από σοβαρά λοιμώδη νοσήματα. Το εν λόγω παρεμβατικό μέτρο αποτελεί το κυριότερο εργαλείο για την πρωτογενή πρόληψη των μεταδοτικών και θανατηφόρων ασθενειών και ταυτοχρόνως ένα αποτελεσματικό μέσο διαφύλαξης της δημόσιας υγείας.

Σήμερα, για να διενεργηθεί στην ιατρική πράξη οιουδήποτε είδους, διαγνωστική, προληπτική, ή θεραπευτική επέμβαση το ενδιαφερόμενο πρόσωπο, θα πρέπει να είναι ελεύθερο να συναινέσει στην επίμαχη ιατρική πράξη ή αντιθέτως να την αρνηθεί, εφόσον προηγηθεί η απαραίτητη ενημέρωσή του.

Συνακόλουθα ο εμβολιασμός δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς την συναίνεση του προσώπου η οποία είναι αλληλένδετη με την ελεύθερη βούλησή του. Σε αυτό το πλαίσιο γίνεται λόγος για την «ενημερωμένη συναίνεση του ασθενούς» ως θεμελιώδη αρχή του Δικαίου και της Ιατρικής Δεοντολογίας.

Μέχρι σήμερα, η Σύμβαση του ΟΒΙΕΔΟΥ -Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Βιοϊατρική- αποτελεί το μοναδικό νομικώς δεσμευτικό κείμενο του διεθνούς δικαίου σε σχέση με τις εφαρμογές της Βιολογίας και της Ιατρικής.

Ειδικότερα η Σύμβαση του ΟΒΙΕΔΟΥ κυρώθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με τον Ν. 2619/1998 (ΦΕΚ Α’ 132), και έχει την ισχύ που ορίζει το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος, δηλ. η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του ατόμου σε σχέση με τις εφαρμογές της βιολογίας και της ιατρικής: Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Βιοϊατρική και συγκεκριμένα στο άρθρο 5 αυτής προβλέπεται ότι:

«Επέμβαση σε θέματα υγείας μπορεί να υπάρξει μόνον αφού το ενδιαφερόμενο πρόσωπο δώσει την ελεύθερη συναίνεσή του, κατόπιν προηγούμενης σχετικής ενημέρωσής του.»

Επιπροσθέτως, στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η διάταξη του άρθρου 12 § 1 του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (Ν. 3418/2005) όπου ορίζεται ότι:

«Ο ιατρός δεν επιτρέπεται να προβεί στην εκτέλεση οποιασδήποτε ιατρικής πράξης χωρίς την προηγούμενη συναίνεση του ασθενή».

2. 2. Προϋποθέσεις της έγκυρης συναίνεσης του ασθενούς είναι οι ακόλουθες:

α) Να παρέχεται μετά από πλήρη, σαφή και κατανοητή ενημέρωση, σύμφωνα με το προηγούμενο άρθρο.

β) Ο ασθενής να έχει ικανότητα για συναίνεση.

αα) Αν ο ασθενής είναι ανήλικος, η συναίνεση δίδεται από αυτούς που ασκούν τη γονική μέριμνα ή έχουν την επιμέλειά του. Λαμβάνεται, όμως, υπόψη και η γνώμη του, εφόσον ο ανήλικος, κατά την κρίση του ιατρού, έχει την ηλικιακή, πνευματική και συναισθηματική ωριμότητα να κατανοήσει την κατάσταση της υγείας του, το περιεχόμενο της ιατρικής πράξης και τις συνέπειες ή τα αποτελέσματα ή τους κινδύνους της πράξης αυτής. Στην περίπτωση της παραγράφου 3 του άρθρου 11 απαιτείται πάντοτε η συναίνεση των προσώπων που ασκούν τη γονική μέριμνα του ανηλίκου.

ββ) Αν ο ασθενής δεν διαθέτει ικανότητα συναίνεσης, η συναίνεση για την εκτέλεση ιατρικής πράξης δίδεται από τον δικαστικό συμπαραστάτη, εφόσον αυτός έχει ορισθεί. Αν δεν υπάρχει δικαστικός συμπαραστάτης, η συναίνεση δίδεται από τους οικείους του ασθενή. Σε κάθε περίπτωση, ο ιατρός πρέπει να προσπαθήσει να εξασφαλίσει την εκούσια συμμετοχή, σύμπραξη και συνεργασία του ασθενή, και ιδίως εκείνου του ασθενή που κατανοεί την κατάσταση της υγείας του, το περιεχόμενο της ιατρικής πράξης, τους κινδύνους, τις συνέπειες και τα αποτελέσματα της πράξης αυτής.

γ) Η συναίνεση να μην είναι αποτέλεσμα πλάνης, απάτης ή απειλής και να μην έρχεται σε σύγκρουση με τα χρηστά ήθη.

δ) Η συναίνεση να καλύπτει πλήρως την ιατρική πράξη και κατά το συγκεκριμένο περιεχόμενό της και κατά το χρόνο της εκτέλεσής της.

Από την παράθεση των παραπάνω νομικών διατάξεων προκύπτει ότι η αρχή της ελεύθερης συναίνεσης του ασθενούς ανάγεται σε κομβικό σημείο για την διενέργεια κάθε ιατρικής πράξης και επομένως και του εμβολιασμού.

Υπό τις διαγραφόμενες όμως συνθήκες της έντονης ψυχολογικής τρομοκρατίας, της διαρκούς τηλεοπτικής προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, του εκφοβισμού των πολιτών με τον κοινωνικό στιγματισμό και αποκλεισμό τους, από την οικονομική και κοινωνική ζωή, στην περίπτωση που αρνηθούν να εμβολιασθούν, υπονομεύεται η προσπάθεια για την πλήρη, σαφή, κατανοητή και αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών αναφορικά με τα οφέλη και τις παρενέργειες του εμβολιασμού, με συνέπεια η συναίνεση των πολιτών να πάσχει ακυρότητος, αφού δύναται να χαρακτηρισθεί ως προϊόν ψυχικού εξαναγκασμού, ελλιπούς πληροφόρησης και υποκρυπτόμενης απειλής.

Ένας εκ των «κορυφαίων» λοιμωξιολόγων της παρούσας υγειονομικής κρίσης και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Νίκος Σύψας, στην τηλεοπτική εκπομπή «Κοινωνία Ώρα MEGA» δήλωνε τα εξής: «πως ο εμβολιασμός δεν είναι υποχρεωτικός στην Ελλάδα, αλλά αυτό θα συμβεί στην πράξη, δηλαδή θα καταστεί η ζωή των Ελλήνων τόσο δύσκολη που στο τέλος θα εμβολιαστούν». (Βλέπετε σχετικώς: https://www.pronews.gr/ygeia/940617_nsypsas-den-mporoyme-na-apofygoyme-lockdown-akornteon-vinteo).

Επίσης ο κ. Μητσοτάκης, ευρισκόμενος στην συμπρωτεύουσα, σε συνέντευξή που παραχώρησε δήλωνε τα εξής: «Δεν πρόκειται να κυνηγάω με το εμβόλιο στο χέρι όσους δεν θέλουν να το κάνουν, ωστόσο θα πρέπει να γνωρίζουν ότι θα απομονωθούν, για παράδειγμα μπορεί μελλοντικά να θέλουν να ταξιδέψουν και να μην μπορούν.» (Βλέπετε σχετικώς: Πενταπόσταγμα)

Ο ομότιμος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου κ. Νίκος Αλιβιζάτος, στην τηλεοπτική εκπομπή «Special report» του «ANTENNA» της 20-10-2020, απαντώντας σε ερωτήσεις της δημοσιογράφου κ. Σαράφογλου, υπό ποιες συνθήκες που συνάδουν με το Σύνταγμα υπαγορεύεται η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού κατά του κορωνοϊού δήλωσε τα εξής: «Πρωτίστως η επικινδυνότητα της μετάδοσης και φυσικά πόσο επικίνδυνος είναι ο ίδιος ο ιός για την υγεία των πολιτών. Βάζω την μετάδοση πρώτα γιατί ο τρίτος δεν σου φταίει σε τίποτα. Μπορεί να πει κάποιος ότι η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού αντίκειται προς τις φ ι λ ο σ ο φ ι κ έ ς απόψεις κάποιου υπό την έννοια ότι προσβάλλει την α υ τ ο ν ο μ ί α του. Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός είναι μια έκφραση π α τ ε ρ ν α λ ι σ μ ο ύ του κράτους. Δεν μπορεί το κράτος να παρέμβει από ένα σημείο και πέρα στις φιλοσοφικές μου πεποιθήσεις. Ας πάρουμε όμως την περίπτωση κάποιου που για φ ι λ ο σ ο φ ι κ ο ύ ς λόγους το αρνείται. Έχει δικαίωμα να το αρνηθεί από την στιγμή που θα αποφασίσει να κ ά τ σ ε ι στο σ π ί τ ι του ή να μείνει σε ένα ε ρ η μ ι κ ό νησί και να ακούει ενδεχομένως τα τ ρ α γ ο ύ δ ι α που αγαπάει. Από τη στιγμή που το ίδιο το άτομο θέλει να ζει στο κοινωνικό σύνολο, να πάρει το λεωφορείο, να πάει στη δουλειά του, να συγχρωτισθεί με άλλους ανθρώπους δ ε ν έχει το δ ι κ α ί ω μ α να α ρ ν η θ ε ί τον εμβολιασμό. Πρέπει το κράτος να του πει: αφού δεν εμβολιάζεσαι, δεν μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά».

Μόλις που χρειάζεται να αναφερθεί, ότι από τις πιο πάνω δημόσιες τοποθετήσεις παράγεται ένα κλίμα εκφοβισμού, απειλής και ψυχικού εξαναγκασμού και επισείεται ως κύρωση ο κοινωνικός και οικονομικός αποκλεισμός των πολιτών, η οποία σαφώς αντίκειται στην θεμελιώδη αρχή του Δικαίου και της Ιατρικής Δεοντολογίας δηλ. της ελεύθερης συναίνεσης πριν από την εκτέλεση οποιασδήποτε ιατρικής πράξης.

Επομένως οι πολίτες (ή ορθότερα μια Επιτροπή Αγώνα για την Δημοκρατία, την Αλήθεια και για την Διαφάνεια) έχουν και διατηρούν το δικαίωμα να αρνηθούν την συμμετοχή τους στην διαδικασία του εμβολιασμού μέχρι τα πιο πάνω πρόσωπα προβούν σε δημόσια ανάκληση των δηλώσεων τους, εκ των οποίων προκύπτει πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι ο εμβολιασμός των πολιτών δεν είναι αποτέλεσμα της ελεύθερης συναίνεσής τους, αλλά είναι προϊόν απειλής, φόβου, εκβιασμού και ψυχικού εξαναγκασμού.

Ακολούθως η ίδια Επιτροπή οφείλει να αξιώσει από την Κυβέρνηση, τον Πρωθυπουργό, τον Υπουργό Υγείας να αναλάβουν νομοθετική πρωτοβουλία με την οποία θα κατοχυρώνεται η αρχή του προαιρετικού εμβολιασμού και θα διασφαλίζονται τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών που θα αρνηθούν εκ λόγων κοινωνικής συνείδησης να εμβολιασθούν.

Είναι ιδιαίτερα θλιβερό, κατά την έναρξη της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, να εισάγονται δυσμενείς διακρίσεις επί τη βάσει φιλοσοφικών, πολιτικών κοινωνικών ή και προσωπικών πεποιθήσεων που τραυματίζουν ανεπανόρθωτα την κοινωνική συνοχή, προκαλούν μεταξύ του λαού, αντιπαλότητες και διαμάχες, ξυπνούν μνήμες από σκοτεινές και ταραγμένες εποχές του πολιτικού βίου της χώρας μας και προσβάλλουν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Σε μια παραπαίουσα κοινωνία, οι ελεύθερα σκεπτόμενοι πολίτες που εξακολουθούν να αντιστέκονται στην τηλεοπτική χειραγώγησή τους, οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι κατά την διαχείριση της τρέχουσας υγειονομικής κρίσης εισάγονται πέντε κρίσιμα και ουσιώδη στοιχεία τα οποία δεν είχαν παρατηρηθεί ποτέ ξανά στο παρελθόν. Α) Για πρώτη φορά εφαρμόζεται πρόγραμμα μαζικού εμβολιασμού της ανθρωπότητας Β) Για πρώτη φορά παράγεται ανθρώπινο εμβόλιο με την τεχνολογία mRNA η οποία δεν έχει δοκιμασθεί ποτέ στο παρελθόν Γ) Για πρώτη φορά οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου μιλούν συντονισμένα για τον «αόρατο εχθρό» και επιβάλλουν σε παγκόσμιο επίπεδο πολιτικές εγκλεισμού (lockdown) και μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης των πολιτών, με ταυτόχρονη συρρίκνωση των ατομικών ελευθεριών Δ) Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα από την εμφάνιση του κορωνοϊού, οργανώνεται και υλοποιείται από τις φαρμακευτικές εταιρείες, ύστερα από την πλουσιοπάροχη χρηματοδότηση των κυβερνήσεων, μαζική παραγωγή εμβολίων, πριν ακόμη ληφθεί έγκριση από τους αρμόδιους ελεγκτικούς οργανισμούς και Ε) Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας οι κυβερνήσεις των κρατών οργανώνουν διαφημιστικές εκστρατείες, κατασπαταλώντας εκατομμύρια ευρώ, προκειμένου οι πολίτες να «πεισθούν» για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού τους.

Οι πολλές «πρωτιές» της πανδημίας του κορωνοϊού, τουλάχιστον για τους κοινωνικά γρηγορούντες και ευαισθητοποιημένους πολίτες εγείρουν πολύ σοβαρά ερωτηματικά και απορίες που εμβάλλουν σε υπόνοιες για τους πραγματικούς σκοπούς και τις προθέσεις εκείνων που με φανατισμό και με άκριτο ζήλο προπαγανδίζουν τον μαζικό εμβολιασμό της ανθρωπότητας.

Αν όντως ο κίνδυνος μετάδοσης του κορωνοϊού είναι ιδιαίτερα υψηλός αδιακρίτως για όλες τις ηλικιακές ομάδες και το ποσοστό θνητότητας επί των προσβεβλημένων ανθρώπων είναι επίσης εξίσου ανησυχητικό, αν δηλαδή ο κορωνοϊός συνιστά πραγματικά μια τεράστια και διαρκή απειλή για την δημόσια υγεία, για ποιον λόγο, οι πολίτες πρέπει να βομβαρδισθούν με χιλιάδες τηλεοπτικά μηνύματα και να υποβληθούν σε αφόρητη ψυχολογική πίεση και εξαναγκασμό, ώστε να πεισθούν για την ωφέλεια του εμβολιασμού, δεδομένου ότι σε συνθήκες πραγματικής πανδημίας το εμβόλιο εκλαμβάνεται αυθορμήτως ως μέσο θεραπείας, χωρίς κανείς να διανοείται ότι υπάρχει ανάγκη διαφήμισής του. Η διαφήμιση ενός προϊόντος συνεπάγεται τον πειθαναγκασμό και την χειραγώγηση των πολιτών που είναι όμως εντελώς απαράδεκτη σε συνθήκες υγειονομικής κρίσης.

Όταν υφίσταται πραγματική απειλή της δημόσιας υγείας δεν είναι ανάγκη να πεισθούν οι πολίτες, απλά κατανοούν, νιώθουν και αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο και παίρνουν τα ενδεδειγμένα μέτρα προστασίας της υγείας τους. Αντιστοίχως, όταν κάποιος βρίσκεται στην ύπαιθρο, κατά την διάρκεια μιας χειμερινής νύχτας, δεν τον υποχρεώνεις να φορέσει το παλτό του, νιώθει το κρύο, αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο του κρυολογήματος και αποφασίζει ελεύθερα να το φορέσει ή όχι.

Μόνο τα μικρά παιδιά που δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο έχουν ανάγκη από κατεύθυνση. Η κυβέρνηση μεταξύ άλλων, προσβάλλει την νοημοσύνη των πολιτών, όταν αυθαίρετα και υποτιμητικά τους αντιμετωπίζει ως μικρά παιδιά που δεν «ξέρουν το καλό τους». Ας πληροφορηθεί η κυβέρνηση ότι οι πολίτες είναι συνειδητοποιημένοι, έχουν γνώση, άποψη και κριτική σκέψη, δεν εμπαίζονται και είναι σε θέση να προφυλάξουν την υγεία τους από κάθε πραγματική ή εικονική απειλή.

Η κωδική ονομασία «Ελευθερία» για την επιχείρηση εμβολιασμού του πληθυσμού, έναντι της πανδημίας του κορωνοϊού, ο οποίος εμφανίζει πολύ χαμηλό ποσοστό θνητότητας για τις ηλικίες κάτω των 70 ετών σε συνδυασμό με την πολυδάπανη διαφημιστική εκστρατεία «πειθούς», δεν μπορούν να εξηγηθούν λογικά, αν δεν υφίσταται ήδη ως απώτερη επιδίωξη, να μετατραπεί το εμβόλιο σε σύμβολο της επερχόμενης υγειονομικής τυραννίας, η οποία θα επιχειρήσει να ασκήσει κυριαρχική και ελεγκτική βιοεξουσία στις ψυχές και στα σώματα των πολιτών στο όνομα της ιατρικής επιστήμης.

Ήρθε όμως η ώρα της σιωπηλής πλειονότητας του Ελληνικού λαού.

Οι Έλληνες πολίτες βρίσκοντας τα απαραίτητα ψυχικά αποθέματα και με πνευματική καθαρότητα οφείλουν να θέσουν στην κυβέρνηση και στην επιτροπή των λοιμοξιολόγων τα εξής ερωτήματα και να λάβουν αξιόπιστες και επιστημονικά τεκμηριωμένες απαντήσεις.

1) Είναι το εμβόλιο ασφαλές και αποτελεσματικό; Ποια επιστημονικά ευρήματα υπάρχουν και σε ποια ιατρικά περιοδικά εγνωσμένου κύρους έχουν δημοσιευθεί κλινικές μελέτες που δικαιολογούν και υποστηρίζουν την ασφάλεια και αποτελεσματικότητά του;

Αξίζει να τονιστεί με έμφαση, ότι τα δελτία τύπου των φαρμακευτικών εταιρειών σχετικά με την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των παραγόμενων εμβολίων, χωρίς όμως να συνοδεύονται από τις αντίστοιχες έγκυρες και τεκμηριωμένες ιατρικές αποδείξεις, οι οποίες κατά την συνήθη επιστημονική δεοντολογία και πρακτική, θα πρέπει να καταχωρίζονται σε έγκριτα ιατρικά περιοδικά παγκοσμίου κύρους, ώστε να αξιολογηθούν από ανεξάρτητους επιστήμονες και εμπειρογνώμονες του κλάδου υγείας, δεν συνιστούν πειστικές και επαρκείς αποδείξεις.

2) Εμποδίζουν τα εμβόλια την μετάδοση του κορωνοϊού και την εξάπλωση της Covid-19; Σχετικές μελέτες ανεξάρτητων επιστημόνων έχουν δημοσιευθεί σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά;

Ο Καθηγητής Πολιτικής της Υγείας στο London School of Economics (LSE) κ. Ηλίας Μόσιαλος τόνισε ότι κανείς δεν γνωρίζει αν ο εμβολιασμός αποτρέπει την διασπορά του κορωνοϊού. Έχει δηλώσει συγκεκριμένα τα εξής: «Τα εμβόλια προστατεύουν εμάς, δεν γνωρίζουμε αν εμποδίζουν την διασπορά της νόσου». Και συνεχίζει με την αμίμητη δήλωση: «Ενώ έχουμε προστατευτεί, μπορεί να μεταδίδουμε τον κορωνοϊό στους διπλανούς μας, οι οποίοι είναι στις ευπαθείς ομάδες». (Βλέπετε σχετικώς: https://www.pronews.gr/

 Επομένως από την δημόσια τοποθέτηση του κ. Μόσιαλου προκύπτει μια παραδοχή και εγείρεται ένα ερώτημα: Παραδοχή: Ο εμβολιασμός, όπως δέχεται ο κ. Μόσιαλος προστατεύει τους εμβολιασθέντες, ως εκ τούτου εκλείπει ο λόγος επιβολής μέτρων κοινωνικής απομόνωσης σε αυτούς που θα αρνηθούν τον εμβολιασμό, αφού δεν θα συνιστούν απειλή για εκείνους που έχουν κάνει το εμβόλιο. Ερώτημα: Πώς εξηγείται επιστημονικά, αυτός που εμβολιάζεται να συνιστά ταυτόχρονα πηγή κινδύνου διασποράς της νόσου;

Ο Αλμπέρτ Μπουρλά, διευθύνων σύμβουλος της Pfizer, ερωτηθείς από τον παρουσιαστή «παρόλο που θα έχω την προστασία με το εμβόλιο, θα μπορώ να μεταδίδω τον ιό σε άλλους ανθρώπους;», απάντησε ως εξής: «Θεωρώ ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει να ερευνηθεί. Δεν είμαστε σίγουροι για αυτό, τη δεδομένη στιγμή, με τα όσα γνωρίζουμε.» (Βλέπετε σχετικώς: https://www.real.gr/)

3) Πόσο διαρκεί η ανοσία του εμβολιασμού; Θα απαιτείται κατ΄ έτος μαζικός εμβολιασμός; Υπάρχουν σχετικές μελέτες ανεξάρτητων επιστημόνων δημοσιευμένες σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά;

Η καθηγήτρια επιδημιολογίας, της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Αθηνά Λινού, σε τηλεοπτική της συνέντευξη στον «ΑΝΤΕΝΝΑ» και στην εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα», δήλωσε ότι μέχρι και τους τρεις μήνες που έχουν παρακολουθηθεί οι εθελοντές υπάρχουν αντισώματα από το εμβόλιο.

Συνεπώς όχι μόνο δεν μπορεί να αποκλεισθεί αλλά υφίσταται σοβαρή πιθανότητα να επιβάλλεται περισσότερο από μια φορά τον χρόνο μαζικός εμβολιασμός. Όσοι εκ των πολιτών πιστεύουν ότι θα εμβολιαστούν μια φορά και μετά θα ξεμπερδέψουν, οφείλουν να αναθεωρήσουν άμεσα την στάση τους και να αντικρύσουν κατάματα το ζοφερό μέλλον το οποίο θα απαιτεί τον επαναλαμβανόμενο εμβολιασμό τους. (Βλέπετε σχετικώς: https://youtu.be/39kKfT7Bxvk?t=109)

4) Έχουν μελετηθεί οι παρενέργειες του εμβολιασμού στην ανθρώπινη υγεία σε βάθος χρόνου, τουλάχιστον πενταετίας; Οι επιστήμονες θα παρακολουθούν τους εμβολιασθέντες και μετά τον εμβολιασμό τους;

Πάλι η καθηγήτρια επιδημιολογίας, της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Αθηνά Λινού, σε τηλεοπτική της συνέντευξη αυτή την φορά στο «MEGA» και στην εκπομπή «ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ MEGA» δήλωσε χαρακτηριστικά τα εξής: «Οι παρενέργειες συνήθως επικεντρώνονται την πρώτη βδομάδα ή τους πρώτους δύο μήνες. Τώρα μακροχρόνια μπορεί να υπάρξει κάτι, δεν είμαστε θεοί να ξέρουμε τι θα γίνει μετά από 20-30 χρόνια αλλά σκεφτείτε την πιθανότητα να χάσεις τη ζωή σου τώρα σε σχέση να έχεις ένα ήπιο νόσημα…». (Βλέπετε σχετικώς: https://www.pronews.gr/ygeia/948967_alinoy-gia-parenergeies-emvolioy-mrna-makrohronia-isos-na-yparxei-kati-vinteo)

5) Αλλοιώνει ή παρεμβαίνει στο ανθρώπινο DNA, το εμβόλιο του κορωνοϊού; Υπάρχουν αδιάψευστα και αντικειμενικά επιστημονικά δεδομένα που αποκλείουν την εφιαλτική πιθανότητα παρέμβασης στο DNA;

H γαλλική εφημερίδα Francesoir δημοσίευσε στις 3 Δεκεμβρίου την επιστολή του Καθηγητή Λοιμωξιολογίας Christian Perronne με τίτλο «Eμβόλιο mRNA»: «Ηχηρή έκκληση από τον καθηγητή Perronne» όπου αναπαράγει την ανοιχτή επιστολή του που δημοσίευσε ο ίδιος στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook και για την οποία μίλησε και στο Sud Radio.

Στην επιστολή του ο καταξιωμένος και θαρραλέος καθηγητής αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής: «Ποιο είναι λοιπόν το όφελος ενός γενικευμένου εμβολίου για μια ασθένεια της οποίας η θνησιμότητα είναι κοντά στο 0,05%; Όχι. Αυτός ο μαζικός εμβολιασμός δεν είναι απαραίτητος. Επιπλέον, οι κίνδυνοι εμβολιασμού μπορεί να είναι μεγαλύτεροι από τα οφέλη.

Πιο ανησυχητικό είναι ότι πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, λένε ότι είναι έτοιμες να ξεκινήσουν τον εμβολιασμό τις επόμενες εβδομάδες, ενώ η ανάπτυξη και η αξιολόγηση αυτών των προϊόντων έχουν επιταχυνθεί και κανένα αποτέλεσμα της επικινδυνότητας αυτών των εμβολίων δεν δημοσιεύθηκε ως σήμερα.

Το χειρότερο είναι ότι τα πρώτα «εμβόλια» που προσφέρονται δεν είναι εμβόλια, αλλά προϊόντα γονιδιακής θεραπείας. Θα εγχύσουμε νουκλεϊκά οξέα που θα προκαλέσουν την παραγωγή στοιχείων του ιού από τα δικά μας κύτταρα. Δεν γνωρίζουμε απολύτως τις συνέπειες αυτής της ένεσης, επειδή είναι μια πρεμιέρα στον άνθρωπο. Τι γίνεται αν τα κύτταρα ορισμένων «εμβολιασμένων» παραγάγουν πάρα πολλά ιικά στοιχεία, προκαλώντας ανεξέλεγκτες αντιδράσεις στο σώμα μας;

Οι πρώτες γονιδιακές θεραπείες θα είναι RNA, αλλά υπάρχουν projects με DNA. Κανονικά, στα κύτταρά μας, το μήνυμα αποστέλλεται από το DNA στο RNA, αλλά το αντίστροφο είναι δυνατό σε ορισμένες περιστάσεις, ειδικά επειδή τα ανθρώπινα κύτταρά μας από την πρωτόλεια εποχή εμπεριέχουν τους λεγόμενους «ενδογενείς» ρετροϊούς ενσωματωμένους στο DNA των χρωμοσωμάτων μας.

Έτσι, ένα RNA ξένο στο σώμα μας και χορηγούμενο με ένεση θα μπορούσε να κωδικοποιήσει το DNA, όπως και το ξένο, το οποίο στη συνέχεια μπορεί να ενσωματωθεί στα χρωμοσώματά μας.

Υπάρχει επομένως πραγματικά ένας κίνδυνος να μετασχηματιστούν οριστικά τα γονίδια μας». (Βλέπετε σχετικώς: (https://www.pentapostagma.gr/ygeia/6978141_gallos-loimoxiologos-embolio-toy-koronoioy-alloionei-dna)

Ένας άλλος επίσης καταξιωμένος ιατρός μικροβιολόγος, ο Sucharit Bhakdi, ο οποίος είναι ένας από τους δύο συγγραφείς του βιβλίου «Koρωνοϊός:  Λάθος συναγερμός. Γεγονότα και Αριθμοί» απαντώντας σε ερώτηση της δημοσιογράφου αν το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού είναι απαραίτητο δήλωσε: «Πιστεύω ότι είναι απόλυτα επικίνδυνο και σας προειδοποιώ πως αν συνεχίσετε σε αυτή την γραμμή θα καταστραφείτε και είναι τόσο αχρείαστο». (Βλέπετε σχετικώς: https://youtu.be/RZDr3CsfolA?t=8 και google

6) Υφίσταται κίνδυνος επικίνδυνης μετάλλαξης του κορωνοϊού εξαιτίας του ταυτόχρονου μαζικού εμβολιασμού της ανθρωπότητας;

Πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψιν από τους διαχειριστές της υγειονομικής κρίσης η πιθανότητα όσοι εμβολιασθούν να προκαλέσουν δυσμενέστερη μετάλλαξη του ιού, έναντι του οποίου ανοσοποιούνται και να μεταδώσουν ακουσίως τον μεταλλαγμένο ιό στον πληθυσμό.
Στο πλαίσιο του πολέμου με τον «αόρατο εχθρό» κρίνεται πολύ πιθανό, ο ιός αντιλαμβανόμενος τον τεράστιο κίνδυνο που συνιστά για την ύπαρξή του, ο ταυτόχρονος μαζικός εμβολιασμός της ανθρωπότητας που απειλεί να τον εξαφανίσει, θα θελήσει να αμυνθεί «μέχρις εσχάτων» παραμένοντας ζωντανός με την μετάλλαξή του και την παραγωγή νέων στελεχών που  ξεφεύγουν από τα αντισώματα που γεννούν τα εμβόλια με απρόβλεπτες συνέπειες για την δημόσια υγεία.

Η παγκόσμια αφανής πολιτικοοικονομική ελίτ που διαχειρίζεται εκ του παρασκηνίου τις τύχες της ανθρωπότητας, διακατέχεται αυτή την στιγμή από μια μεγάλη νευρικότητα. Η αγωνία της επικεντρώνεται στην θετική ή αρνητική έκβαση του παγκόσμιου κοινωνικού πειράματος που καλείται: μαζικός εμβολιασμός της ανθρωπότητας.

Το εμβόλιο, εκτός από σύμβολο της επερχόμενης υγειονομικής τυραννίας που αναφέραμε παραπάνω, είναι ταυτόχρονα και συμβόλαιο εκχώρησης της προσωπικής μας ελευθερίας σε μια αδυσώπητη, ολοκληρωτική παγκόσμια διακυβέρνηση η οποία ασκώντας βιοεξουσία στο όνομα της ιατρικής επιστήμης, θα επιδιώξει να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο των ψυχών και των σωμάτων μας.

Αν θέλουμε να πάρουμε πίσω τις ζωές μας, τις ατομικές μας ελευθερίες, τα δικαιώματά μας, την εργασία μας, την ευημερία μας, θα πρέπει να αντισταθούμε ατομικά και συλλογικά αρνούμενοι με κάθε τίμημα να εμβολιαστούμε στο όνομα της προσωπικής ελευθερίας και αντιστεκόμενοι μέχρι τέλους σε κάθε απόπειρα αθέμιτης και ανεπίτρεπτης βιοϊατρικής παρέμβασης στο ανθρώπινο σώμα μας. Δεν πρέπει να εκχωρήσουμε το δικαίωμα ελέγχου του σώματός μας. Θα είναι τραγικό λάθος. Θα σηματοδοτήσει το τέλος της ελεύθερης ανθρώπινης ύπαρξης και την έναρξη του μετανθρωπισμού. Ο μαζικός εμβολιασμός της ανθρωπότητας θα σημάνει την υποδούλωσή της σε μια παγκόσμια αντίχριστη ελίτ και θα οριστικοποιήσει το τέλος του ελεύθερου δημιουργικού ανθρωπίνου πνεύματος. Τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια. Η επάνοδος στην κανονικότητα, δια του εμβολιασμού, θα σηματοδοτήσει την χειρότερη σκλαβιά που γνώρισε ποτέ το ανθρώπινο είδος.

Μόνο η  προσωπική ευαισθητοποίηση και η κοινωνική εγρήγορση του κάθε Έλληνα και της καθεμίας Ελληνίδας μπορεί να ακυρώσει τον πρωτοφανή στα χρονικά της Ιστορίας μαζικό εμβολιασμό της ανθρωπότητας.

Αν ο κάθε Έλληνας και η καθεμία Ελληνίδα ξεχωριστά αποτινάξει τον φόβο της κρατικής προπαγάνδας και ορθώσουν το ανάστημά τους λέγοντας «ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΜΒΟΛΙΑΖΟΜΑΙ» η προσωπική αντίρρηση και διαφωνία θα αποτελέσει την συλλογική έκφραση και βούληση ολόκληρου του Ελληνικού λαού.

Και δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η ανατροπή της ζωής μας έχει προκληθεί εξαιτίας ενός ιού, του οποίου η διάμεση θνητότητα στον γενικό πληθυσμό ανέρχεται στο 0,20% και για τα άτομα ηλικίας κάτω των 70 ετών, στο 0,05%. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να διατυπώσουμε την γνώμη ότι είμαστε για γέλια και για κλάματα. Όμως η αντίσταση του Ελληνικού λαού στην επέλαση της υγειονομικής τυραννίας προσφέρει μια σπάνια ευκαιρία εθνικής ομοψυχίας από την οποία θα γεννηθεί η προοπτική για ένα μέλλον που δεν θα φαντάζει απόκοσμο και καταθλιπτικό αλλά θα σκορπίζει την ειρήνη, την χαρά και την ελπίδα.

Έφθασε πλέον η ώρα της προσωπικής ευθύνης.

Ενωμένη Ρωμυοσύνη

Το άρθρο Εμβόλιο Κορωνοϊού: Δώρο Θεού ή «δώρο» της αντίχριστης εξουσίας στους ανυποψίαστους πολίτες; εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Είναι γεγονός ότι η Πανδημία έχει αφήσει άφωνο τον πλανήτη. Πλήττονται σε πολλά επίπεδα πλούσιοι και φτωχοί, μικροί και μεγάλοι, σε όλα τα μέρη της. «Αόρατος εχθρός»  χαρακτηρίζεται από πολλούς. Εκτός της ανησυχίας και της ανασφάλειας, που φθάνει σε ακραία σημεία – όλα αυτά βέβαια είναι μη επιθυμητά-  έχει και κάποιο θετικό όλο αυτό που περνάμε. Δόθηκε ο χρόνος να σκεφθούμε βαθύτερα, να αξιολογήσουμε διαφορετικά πολλά πράγματα και αυτήν την ίδια την ζωή και την ύπαρξή μας.  «Σταμάτησε το τραίνο, που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, και αναγκαστικά έχουμε κατέβει», έτσι μου το περιέγραψε κάποιος, και έχει απόλυτο δίκιο. Αφού λοιπόν «κατεβήκαμε»  και έχουμε πλέον κάποιο χρόνο για να σκεφθούμε, μπαίνουμε σε έναν νέο κύκλο σκέψεων, προβληματισμών γύρω από το πώς ζούσαμε. Ακόμα δε, πώς ένας αστάθμητος παράγοντας έχει αλλάξει την καθημερινότητά μας. Συμφωνούμε κατ’  αρχήν όλοι σε αυτό, ότι έχουμε πραγματικά προβληματιστεί. Έχουμε όμως αλλάξει; Το θετικό που αναφέραμε πιο πάνω είναι ότι συζητούμε βαθύτερα πράγματα, για την ψυχή, για το μέλλον, ακόμα και για τα έσχατα. Και στο σημείο αυτό καλείται ο καθένας να αναλογιστεί μέσα από τις γνώσεις του και την εμπειρία του.

Οι οικονομολόγοι μιλούν για ένα τεράστιο θέμα, που θα  αφορά στα μετά της πανδημίας. Αναφέρουν για καταστάσεις φτωχοποίησης των κοινωνιών, όχι βέβαια στην Αφρική πού υφίσταται εδώ και αιώνες, αλλά στην Ευρώπη, στην Αμερική και σε άλλα μέρη. Το ενδεχόμενο παράτασης της πανδημίας,  όπως και μια πιθανή ύπαρξη άλλων, νέων ιών, αναφέρουν οι λοιμοξιολόγοι. Μέλλον λοιπόν δυσοίωνο και αβέβαιο! Αυτά τα αναφέρουν άνθρωποι ειδικοί και  δεν πρόκειται για μια προσπάθεια σημασιολογίας ή πεσιμισμού. Λένε αυτό πού βλέπουν και μας το μεταφέρουν. Ένας ολόκληρος κόσμος δηλαδή αλλάζει, ο οποίος δεν θα είναι σίγουρα όπως πριν. Και το ερώτημα τίθεται ρητώς: Τι μπορούμε να κάνουμε;

Μετά από κάποιο αρχικό «μούδιασμα»  ακόμα και από τους  «ειδικούς», οι προτάσεις- λύσεις πού προείνονται έχουν να κάνουν με το οριζόντιο επίπεδο, δηλαδή σε σχέση με τις δράσεις από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Και πάλι έχοντας οι ειδικοί ως βάση την γνώση και μόνο, μιλούν για κινήσεις προστασίας της υγείας του ανθρώπου (κυρίως τους σώματός του) και στην συνέχεια του περιβάλλοντος. Φυσικά και δεν είναι απορριπτέο κάτι τέτοιο, πάντα χρειάζεται αυτή η φροντίδα και η μέριμνα εκ μέρους των ανθρωπίνων κοινωνιών. Όμως μέχρι εκεί θα φθάσει η ακτίνα της μέριμνας μας; Δεν θα κοιτάξουμε καθόλου «προς τα επάνω»; Δεν θα αναρωτηθούμε ούτε τώρα μήπως υπάρχει και κάτι άλλο που χρειάζεται να δούμε, το οποίο έχει εξοβελιστεί στην εποχή μας; Μήπως έχουν «κρύψει»  τον Χριστό;

Δεν λαμβάνουμε και πάλι το μάθημα, ότι τελικά δεν είναι μετρήσιμα και δεδομένα; Χρειάζεται όμως για μια τέτοια προσέγγιση του θέματος, αρκετή ταπείνωση, που δεν «χωρά»  στο μοντέλο της ζωής, όπως έχει για τους περισσότερους σήμερα διαμορφωθεί. Ό,τι δεν περνά από την λογική, το πείραμα και την απόδειξη δεν έχει θέση στον σύγχρονο τρόπο ζωής. Όμως να πού υπάρχουν και κάποια πράγματα, τα οποία ενώ υπάρχουν δεν φαίνονται. Είναι η ψυχή, τα συναισθήματα, όλος ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου. Υπάρχουν και αυτά και λειτουργούν, είναι δώρα αυτά που μας έχουν δοθεί,  τα οποία χρειάζονται μέριμνα, χρόνο, φροντίδα, για να λειτουργούν εύρυθμα.

 Η πανδημία των ημερών μας, μπορεί να μας διδάξει γιατί μας οδηγεί σε έναν επαναπροσδιορισμό των προτεραιοτήτων μας. Χρειάζεται να σκύψουμε σοβαρά και ουσιαστικά σε αυτό που λέγεται ψυχή, πνευματικότητα, αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται ταπεινότητα, χρειάζεται να κατεβούμε από το άρμα του εγωισμού και της υπεροψίας. Αυτό βέβαια δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, γιατί ο άνθρωπος έμαθε αλλιώς, τρέφεται με την φιλαυτία «εκ νεότητος αυτού».

Και πως μπορώ να θέσω μια βάση στην ζωή μου για να δω διαφορετικά τα πράγματα; Έχουμε κάποιον που μπορεί να μας βοηθήσει; Ναι, έζησε στις μέρες μας, πολλοί από εμάς τον συναναστραφήκαμε και τον συμβουλευτήκαμε. Σε ποιο πανεπιστήμιο δίδαξε; Στην « Παναγούδα», σε  ένα μικρό ασκητήριο του Αγίου Όρους. Η «τάξη» του εκεί,  έβαζε νερό τον χειμώνα, αλλά παραδόξως για εμάς, και ο ίδιος ο δάσκαλος και οι μαθητές δεν διαμαρτύρονταν, ήταν όλοι ευχαριστημένοι και δεν γόγγυζαν καθόλου. Στο «σχολείο»  αυτό ο καθηγητής δεν διατύπωνε θεωρίες, αλλά ζούσε ότι δίδασκε, δίδασκε με το παράδειγμά του. Αυτό το άγιο γεροντάκι, ο άγιος Παῒσιος,  που δεν είχε τελειώσει ούτε το Δημοτικό, μας διδάσκει και σήμερα όλους, πως αποκτιέται η ταπεινότητα και πώς μέσα από αυτήν ο άνθρωπος φωτίζεται και βλέπει τα πράγματα αλλιώς. Μας διδάσκει πως δεν μπορείς να «βλέπεις»  τα πράγματα μόνο με τον μυαλό, αλλά με την καρδιά και συγκεκριμένα με την καθαρή καρδιά. Αυτό ίσχυε και στην πατρίδα μας για πολλά χρόνια, ώσπου η «δύση»  να κυριεύσει και την χώρα μας.Αυτό λοιπόν το άγιο γεροντάκι, μας διδάσκει εφαρμόζοντας το Ευαγγέλιο, ότι υπάρχει ένας άλλος τρόπος για να βλέπουμε την ζωή μας, τις ανθρώπινες σχέσεις και το μέλλον. Δεν είναι βέβαια μια εύκολη υπόθεση αυτή, χρειάζεται προσπάθεια, «δουλειά με τον εαυτό σου». Ο τρόπος πάντως που έζησε είναι και προτρέπει σε μια διαφορετική στάση ζωής. Φυσικά, δεν ζητά από τους ανθρώπους να βρουν και να ζήσουν σε σπηλιές ή να απομακρυνθούν από τον κόσμο. Αντίθετα, προτείνει όλος ο κόσμος να βρει τον δρόμο του, με την προσπάθεια του καθενός και την άνωθεν ενίσχυση να γίνει αυτό που δηλώνει το όνομά του, να γίνει«κόσμημα». Αν θα συμπυκνώναμε αυτά πού δίδαξε ο αγιασμένος γέροντας, θα αναφερόμασταν σε ένα μόνο χωρίο της Καινής Διαθήκης, στο οποίο μιλάει ο ίδιος ο Χριστός : «όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί από τον Θεό, ενώ όποιος ταπεινώνει τον εαυτόν του θα υψωθεί και θα τιμηθεί από τον Θεό» (Λκ. 18, 14). Μια τέτοια στάση, που σχεδόν χλευάζεται σήμερα, προσφέρει την λύση για πολλά θέματα που μας ταλαιπωρούν. 

Το άρθρο Εν μέσω πανδημίας… Του Αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη, Πρωτοσυγκέλλου της Ι. Μ. Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Του π. Βασιλείου Χαβάτζα*

Ο διάλογος αυτός φρονούμε ότι θα έπρεπε να λάβει υπόψη του και τα εξής:

• Η πρωτοφανής για τις δικές μας γενιές πανδημία, αλλά και η δυνατότητα παγκόσμιου συντονισμού για την αντιμετώπισή της ώστε να περιοριστεί δραστικά ο αριθμός των θυμάτων, επέβαλε τη λήψη μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης. Παρόλη τη δυσκολία πολλών πιστών να συνειδητοποιήσουν εγκαίρως την ανάγκη να περιοριστεί ο συγχρωτισμός και στους ναούς -δυσκολία η οποία άλλοτε πήγαζε από την αίσθηση της ανάγκης εντονότερης προσφυγής στο Θεό σε τέτοιες δύσκολες στιγμές και άλλοτε από μια μαγική αντίληψη περί μη προσβολής του χώρου του ναού από τον ιό – η Εκκλησία δια των αρμοδίων οργάνων της από την πρώτη στιγμή (τον Μάρτιο) αποφάσισε δραστικούς περιορισμούς και στη συνέχεια ευθυγραμμίστηκε με τους ακόμα δραστικότερους που επιβλήθηκαν από την πολιτεία.
• Ο περιορισμός της θρησκευτικής λατρείας, όπως βεβαίως και οι περιορισμοί της κυκλοφορίας, της επαγγελματικής δραστηριότητας κλπ είναι ακραία, έκτακτα μέτρα περιορισμού ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αυτοί οι περιορισμοί είναι στην προκειμένη περίπτωση δικαιολογημένοι και προβλέπονται από το ίδιο το Σύνταγμα για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας. Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει να λησμονηθεί ο έκτακτος και κατ’ εξαίρεση χαρακτήρας αυτών των μέτρων και να δημιουργηθεί εθισμός σε μια αντίληψη ότι το κράτος μπορεί να περιορίζει γενικώς τα δικαιώματα αυτά. Μέσα στα πλαίσια αυτά θα πρέπει να υπογραμμισθεί ότι και η θρησκευτική λατρεία δεν είναι μια ιδιορρυθμία κάποιων με ξεπερασμένες αντιλήψεις, αλλά ατομικό και συλλογικό δικαίωμα το οποίο το κράτος μπορεί να περιορίσει μόνο εκτάκτως, επαρκώς αιτιολογημένα και κυρίως απολογούμενο. Εννοείται ότι ο περιορισμός θα πρέπει να γίνεται μόνο στον αναγκαίο βαθμό (όσο δηλαδή δεν επαρκεί η τήρηση κάποιων άλλων μέτρων) και όχι με ακραίες και αδικαιολόγητες ρυθμίσεις (όπως η πρώτη του περασμένου Μαρτίου που απαγόρευσε παντελώς για τρεις εβδομάδες την τέλεση λατρευτικών τελετών).
• Σε όλο το διάστημα που μεσολάβησε από την έναρξη της πανδημίας μέχρι σήμερα, ελήφθησαν διάφορα περιοριστικά μέτρα, αυστηρότερα ή πιο χαλαρά ανάλογα με την περίοδο. Σε καμία όμως στιγμή δεν υπήρξε ένα γενικευμένο κλείσιμο «κινεζικού» τύπου. Ένα κλείσιμο που θα σήμαινε για παράδειγμα προμήθειες για ένα μήνα από όλους και απόλυτος περιορισμός στο σπίτι με εξαίρεση μόνο για λόγους υγείας σε συνεννόηση με την αστυνομία, με στόχο την εξαφάνιση του ιού. Κατά συνέπεια οι περιορισμοί είναι σχετικοί. Όχι μόνο ανάλογα με την επίδραση της κάθε δραστηριότητας στη μετάδοση του ιού, αλλά και ανάλογα με την αναγκαιότητα της συνέχισης της δραστηριότητας (έτσι λειτουργούν για παράδειγμα τα σούπερ μάρκετ και όχι τα κοσμηματοπωλεία, όχι βέβαια γιατί πιστεύει κανείς ότι στα σούπερ μάρκετ υπάρχει μικρότερη μετάδοση από τα κοσμηματοπωλεία, αλλά γιατί η λειτουργία τους κρίνεται πολύ πιο δύσκολο να σταματήσει). Η αξιολόγηση λοιπόν δεν γίνεται με καθαρά υγειονομικούς λόγους, αλλά με συνεκτίμηση και άλλων παραμέτρων. Και βεβαίως δεν γίνεται μόνο από τους «ειδικούς», αλλά από την πολιτική ηγεσία και έτσι πρέπει. Κατά συνέπεια και το πόσο μπορεί να περιοριστεί η θρησκευτική λατρεία είναι θέμα που επηρεάζεται από την αντίληψη και τα βιώματα του καθενός. Αλλιώς θα κρίνει επί του θέματος κάποιος με βιώματα τακτικής συμμετοχής στην εκκλησιαστική σύναξη, αλλιώς κάποιος ο οποίος όλα αυτά τα θεωρεί έναν άχρηστο αναχρονισμό και αλλιώς – το χειρότερο – κάποιος που λέει «κι εγώ πηγαίνω στην εκκλησία», και εξηγεί στην συνέχεια ότι πάντα τα Χριστούγεννα πηγαίνει γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι στην εκκλησία της γειτονιάς του να ανάψει κερί. Το κράτος πώς θα σταθμίσει την αναγκαιότητα της θρησκευτικής λατρείας;
• Αναφέρθηκε από πολλούς ότι το θέμα των περιορισμών της θρησκευτικής λατρείας έχει να κάνει με τις σχέσεις εκκλησίας και κράτους. Λέγεται αυτό είτε από εκείνους που υποστηρίζουν ότι τάχα υπάρχει ευνοϊκό καθεστώς για την εκκλησία, λόγω κάποιου υφιστάμενου συστήματος σχέσεων, είτε από άλλους που πιστεύουν ότι το καθεστώς θα έπρεπε να είναι ευνοϊκό και δεν είναι. Οι έκτακτοι περιορισμοί δεν έχουν να κάνουν με τέτοια θέματα. Όταν ο πολίτης περιορίζεται μέσα στο σπίτι του, κανένα νομικό καθεστώς σχέσεων δεν μπορεί να έχει επίδραση στο αν θα είναι ή όχι ανοιχτοί οι ναοί. Από την άλλη ο ισχυρισμός κάποιων ότι «η εκκλησία διεκδικεί να συγκυβερνά και να παίρνει αποφάσεις», παραλληλίζοντας μάλιστα την σημερινή κατάσταση με ατυχείς στιγμές του παρελθόντος όταν πράγματι διεκδικήθηκε συναπόφαση για κρατικά θέματα είναι άδικος: η εκκλησία εν προκειμένω οφείλει να υπενθυμίζει την ανάγκη να μην φτάσουν οι περιορισμοί όσο γίνεται σε υπερβολικό βαθμό.
• Κομβικό σημείο του όλου θέματος είναι η ανάγκη μέσα σε μια τέτοια κρίση να υπάρχει από όλους αντίληψη ευθύνης για όλη την κοινωνία και αλληλοσεβασμός. Σεβασμός σε απόψεις, παραδόσεις συνήθειες. Αυτό σημαίνει ότι οι πιστοί χριστιανοί δεν μπορούν να λένε «αφήστε μας να κάνουμε τις επιλογές μας και εσείς μην έρχεστε», αφού η μετάδοση σε ένα χώρο επεκτείνεται στη συνέχεια στην κοινότητα. Ούτε μπορούν οι πιστοί να έχουν την απαίτηση να ενστερνιστούν οι υπόλοιποι τη δική τους εμπιστοσύνη στον Θεό. Από την άλλη δεν είναι δυνατόν οι σκεπτικιστές, αγνωστικιστές ή άθεοι να απαιτούν, όπως δυστυχώς γίνεται κατά κόρον, από τους πιστούς να αρνηθούν προσωρινά έστω την πίστη τους: η απαίτηση, με αρκετή δόση ειρωνείας μάλιστα, να αποδεχθούν οι χριστιανοί ότι το κεντρικό γεγονός της εκκλησιαστικής ζωής, η μετοχή στο μυστήριο της Ευχαριστίας με την πεποίθηση της κοινωνίας του σώματος και του αίματος του Χριστού, ένα γεγονός που από την ώρα που το παρέδωσε ο Χριστός μέχρι σήμερα αποτελεί για τους χριστιανούς ό,τι ιερότερο και για το οποίο άνθρωποι οδηγήθηκαν στο μαρτύριο, η απαίτηση να αποδεχθούν τώρα ότι είναι μια επικίνδυνη συνήθεια η οποία πρέπει να κρατηθεί για τις υγειονομικά ακίνδυνες εποχές, δείχνει όχι μόνο έλλειψη σεβασμού, αλλά και έλλειψη συναίσθησης των μεγεθών που διακυβεύονται. Παράλληλα η καφενειακή θεολογία του τύπου «τον Θεό τον έχω μέσα μου», «αρκεί να προσεύχομαι από το σπίτι» κλπ το μόνο που κάνει είναι να προκαλεί τις συνειδήσεις των πιστών. Αντίθετα οι Χριστιανοί πρέπει υπεύθυνα να συνειδητοποιήσουν ότι καλούνται στο βαθμό που αυτό καθίσταται απολύτως απαραίτητο να θυσιάσουν προσωρινά αυτά τα κορυφαία γεγονότα της πνευματικής ζωής, χωρίς ψευτοπαρηγοριές ότι υποκαθίστανται αυτά από τηλεοπτικές μεταδόσεις κλπ
• Από τις 10 Μαρτίου μέχρι τις 16 Μαίου οι ναοί ήταν κλειστοί για τους πιστούς. Από τις 17 Μαίου μέχρι τις 6 Νοεμβρίου λειτούργησαν με τους γνωστούς περιορισμούς. Από τις 7 Νοεμβρίου μέχρι τις 17 Ιανουαρίου ήταν πάλι κλειστοί. Τα υγειονομικά μέτρα γενικώς τηρούνται. Δυστυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις. Και μάλιστα όχι από αμέλεια, αλλά από πεποίθηση. Φανατισμένοι κληρικοί που αρνούνται την ύπαρξη του ιού ή πιστεύουν ότι οι χώροι των ναών είναι αποστειρωμένοι, επιδιώκουν, αγνοώντας κάθε εκκλησιαστική αρχή, να εμφυσήσουν αυτές τις αντιλήψεις σε καλοπροαίρετους πιστούς. Αυτές οι περιπτώσεις δυστυχώς προβάλλονται και αυτοπροβάλλονται και εκθέτουν όλη την εκκλησία, ενισχύοντας την δυσπιστία των αρμοδίων και οδηγώντας σε αυστηρότερες αποφάσεις. Όμως αυτό δεν αλλάζει την συνολική εικόνα. Και δεν είναι δυνατόν οι αρχές, οι οποίες γνωρίζουν τις εστίες αυτής της ακαταστασίας, να μην επιβάλλουν εκεί την τάξη, αλλά να προκρίνουν αυστηρότερα μέτρα παντού. Στα πλαίσια αυτά έγινε πολύς λόγος για την μεγάλη επιβάρυνση της Θεσσαλονίκης και την επίδραση του εορτασμού του Αγίου Δημητρίου. Χωρίς να αρνηθούμε ότι μπορεί και από τους υπευθύνους της εκκλησίας να υπήρξαν λάθη, η επιβάρυνση, για την οποία η ίδια η πολιτεία είπε ότι υπήρξε καθυστέρηση στη λήψη μέτρων, αφορούσε όλο το γιορταστικό κλίμα του τριημέρου στην πόλη, με την κυκλοφορία, την διασκέδαση κλπ, μικρό μόνο μέρος της οποίας μπορεί να χρεωθεί στις όποιες υπερβάσεις έγιναν στο ναό του πολιούχου.
• Κι έτσι πλησιάσαμε στα Χριστούγεννα. Η πολιτεία θέλησε ενόψει των γιορτών να δώσει κάποιες ανάσες στον κόσμο: άνοιγμα των εμπορικών καταστημάτων με περιορισμούς, διεύρυνση του ωραρίου επιτρεπόμενης κυκλοφορίας, συγκρατημένες εορταστικές επισκέψεις. Και μέσα σε αυτά τα πλαίσια έδωσε και τη δυνατότητα ανοίγματος των ναών για τρία συγκεκριμένα πρωινά: των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Θεοφανείων, με εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό πιστών στους ναούς. Στην πρώτη ρύθμιση μάλιστα δεν είχε προβλεφθεί ούτε αυτό. Αυτή είναι η «προνομιακή» μεταχείριση της Εκκλησίας για την οποία τόσος λόγος γίνεται. Επιτέλους αν τα Χριστούγεννα δεν άνοιγαν οι ναοί, γιατί να ανοίξουν τα υπόλοιπα; Επειδή είναι Χριστούγεννα; Ποια Χριστούγεννα;
• Και φτάνουμε στην περίφημη κρίση των Θεοφανείων: Την επομένη της Πρωτοχρονιάς, μόλις τελείωσαν τα πολλά ψώνια και οι επισκέψεις, η πολιτεία ανακοινώνει ξαφνικά νέα μέτρα. Δεν επικαλείται ενδείξεις επιδείνωσης της επιδημιολογικής εικόνας. Αντίθετα λέει ότι αυτή είναι βελτιωμένη και γι’ αυτό αποφάσισε να ανοίξει τα σχολεία στις 11 Ιανουαρίου, χωρίς τη γνώμη της επιτροπής των ειδικών. Και για να ανοίξει τα σχολεία, λαμβάνει περιοριστικά μέτρα για μία εβδομάδα, χωρίς πάλι εισήγηση της επιτροπής. Έτσι καταργεί τη δυνατότητα εορτασμού των Θεοφανείων, την οποία είχε υποσχεθεί, προξενώντας την εύλογη αντίδραση της Ιεράς Συνόδου. Αυτή είναι η μεγάλη «ανταρσία» της Εκκλησίας, η οποία θέλει «μόνη αυτή να εξαιρείται από τα μέτρα» κλπ. Φρονούμε ότι η αντίδραση αυτή, συνιστά την αξιοπρεπή στάση μπροστά σε μια εξευτελιστική συμπεριφορά περιφρόνησης του θρησκευτικού συναισθήματος των πιστών. Εννοείται ότι η Σύνοδος δεν ζήτησε τίποτα περισσότερο από έναν εορτασμό με όλους τους περιορισμούς που η ίδια η πολιτεία είχε θέσει. Είναι γνωστά όσα ακολούθησαν: μια απίστευτη προπαγάνδα για την μεγάλη παρασπονδία που θα οδηγήσει κόσμο στον θάνατο, το δημοσιογραφικό σκάνδαλο με τουλάχιστον τρία μεγάλα κανάλια και δύο μεγάλες εφημερίδες να προβάλουν εικόνες παλαιότερων ετών ως αποδείξεις του συνωστισμού και της μη τήρησης των μέτρων και τις προφητείες κάποιων ειδικών για τη δραματική έκρηξη κρουσμάτων που θα προκαλέσει ο εορτασμός των Θεοφανείων, όπως συμπέραναν από αυτά που είδαν στην τηλεόραση…
• Η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι έξω από την κοινωνική πραγματικότητα. Δεν μπορεί δηλαδή όλα να κλείνουν, τα παιδιά να μην πηγαίνουν σχολείο, οι επιχειρήσεις να καταρρέουν, εργαζόμενοι να χάνουν τη δουλειά τους και η Εκκλησία να συμπεριφέρεται σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ούτε όμως είναι δυνατόν όταν γίνεται αγώνας να κινηθεί η οικονομία και η κοινωνία, οι εκκλησίες να είναι κλειστές, επειδή απλώς κάποιοι τις θεωρούν αχρείαστες. Τα ηθικά ερωτήματα του κατά πόσο μπορούμε να πάμε στο ναό και να διακινδυνεύουμε τη ζωή έστω κι ενός ανθρώπου, απασχολούν κάθε σώφρονα  άνθρωπο. Όμως η αναζήτηση της ισορροπίας είναι υπόθεση καθημερινής αγωνίας. Ποτέ δεν θα εξασφαλισθεί το απολύτως ακίνδυνο. Εκτός αν κανείς δεν ξαναβγεί ποτέ έξω, δεν ξαναοδηγήσει φυσικά αυτοκίνητο, δεν κάνει οποιαδήποτε επιβλαβή για το περιβάλλον δραστηριότητα. Το να ενοχοποιούμε μια συγκεκριμένη πτυχή της ζωής είναι τουλάχιστον άδικο. Κάποιος από τους «ειδικούς» μιλούσε φορτώνοντας όλη την ευθύνη για την τραγωδία που υποτίθεται ότι θα ακολουθούσε, στον εορτασμό των Θεοφανείων. Την επόμενη ημέρα ο ίδιος έλεγε ότι τα σχολεία πρέπει να ανοίξουν με κάθε κόστος (και το υπογράμμιζε). Σεβαστές οι εκτιμήσεις των ειδικών στα επιστημονικά θέματα, αυτό δεν σημαίνει και επιβολή των δικών τους ιεραρχήσεων ζωής.

*Ο π. Βασίλειος Χαβάτζας είναι εφημέριος του Αγίου Ευθυμίου Κυψέλης και Διευθυντής Φιλόπτωχου Ταμείου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών 

Το άρθρο Η Εκκλησία και τα μέτρα για την πανδημία εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".