Επικρατεί μια συννεφιά στον τόπο μας.

Πρόσωπα σκυθρωπά, αγέλαστα, θλιμμένα.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην πέρασε θλίψη.

Διάφορες είναι οι πηγές της θλίψεως.

Κουράζουν το σώμα και την ψυχή.

Οι θλίψεις μπορούν να αρρωστήσουν τον άνθρωπο, αλλά μπορούν και να τον ωριμάσουν και να τον καλλιεργήσουν. Να τον κάνουν να δει τον συνάνθρωπό του με μεγαλύτερη επιείκεια, κατανόηση και συμπάθεια.

Η υπομονή και η ελπίδα στις θλίψεις ανακουφίζουν. Μπορεί οι θλίψεις να οδηγήσουν σε καλό, σε μετάνοια. Δεν είναι κανείς που να μην πέρασε θλίψεις, πόνους, πειρασμούς και δοκιμασίες.

Σαν σαράκι η θλίψη κατατρώει τον έσω άνθρωπο. Ο σκοπός των θλίψεων στη ζωή μας δεν είναι ότι ο Θεός αρέσκεται να τιμωρεί και να βασανίζει τους ανθρώπους σαν ένας σαδιστής πατέρας, αλλά η διόρθωσή μας, η βελτίωσή μας, η κατεύθυνσή μας στα άνω. Οι θλίψεις μπορούν να γίνουν ένας δρόμος προς συνάντησή μας με τον ζώντα Θεό.

Οι άνθρωποι αγάπησαν το σκοτάδι και όχι το φως, και γι’ αυτό θλίβονται. Μερικές φορές οι θλίψεις διώχνουν την οκνηρία, τη νωχέλεια και την αδιαφορία. Μπορούν να συγκεντρώσουν τον άνθρωπο στον εαυτό του, να γίνει αφορμή περισυλλογής, ενδοσκαφής, αυτοανάκρισης, αυτογνωσίας και αυτομεμψίας.

Οι πολλές και διάφορες ανέσεις μπορούν να κάνουν τον άνθρωπο πιο ράθυμο, χλιαρό και χαλαρό. Μπορεί να νομίζει ότι είναι ευτυχισμένος, μέσα του όμως να έχει μια ανεκπλήρωτη χαρά.

Η γενναία αντιμετώπιση των θλίψεων της ζωής θα δώσει τη νίκη της ανδρείας. Μπορεί οι θλίψεις να μας φέρουν πιο κοντά στο Θεό. Ο Θεός αγαπά να δοκιμάζει παιδαγωγικά για να βοηθήσει, να φωτίσει, να ανορθώσει. Οι θλιμμένοι μπορούν να γίνουν πιο συμπάσχοντες και φιλάδελφοι.

Μη στη στενοχώρια προσθέτουμε στενοχώρια και στη θλίψη άλλη θλίψη. Κατά τον Μέγα Βασίλειο κακό δεν είναι η ασθένεια, η απόρριψη, η οικονομική ζημιά, η φτώχεια και η στέρηση παρά μόνο η αμαρτία. Η σοφία του Θεού αφαιρεί τον πλούτο από αυτούς που τον μεταχειρίζονται λαθεμένα, εσφαλμένα, πλεονεκτικά και απάνθρωπα.

Επιτρέπει τις ασθένειες στο σώμα για να το ταπεινώσει, να δώσει υγεία στην ψυχή, να μην αφηνιάσει στην αμαρτία. Παίρνει, παρά τη θλίψη μας, εκείνους που κρίνει πως είναι η καλύτερή τους ώρα. Μην τα βάζουμε με τον Θεό. Ξέρει καλά τι κάνει. Δεν γνωρίζουμε το σωτήριο σχέδιο και τον λυτρωτικό Θεό. Αρκετές φορές το φάρμακο είναι πικρό, δεν θέλουμε να το πάρουμε, όμως δίνει θεραπεία.

Η αμαρτία είναι η κύρια και η μεγάλη πηγή των θλίψεων. Η αμαρτία τυραννά, παρασύρει, δεσμεύει, φυλακίζει, εξαθλιώνει.

Ο Θεός δεν θα κρίνει όσους αμάρτησαν, αλλά όσους δεν μετανόησαν. Η ταπεινοφροσύνη, η προσευχή, η υπομονή ελαφρύνει το βάρος των θλίψεων.

Μη λοιπόν αφήσουμε εξαιτίας μας να μεγαλώσουν οι θλίψεις. Μην επιτρέψουμε θλίψη επί των θλίψεων.

Ας τις δούμε και με αυτό το άλλο μάτι που αναφέρουμε.

Μην, παρακαλώ, οδηγηθεί ποτέ κανείς στην απελπισία.

Μετά τη συννεφιά συνήθως η λιακάδα είναι πιο γλυκιά.

 Πηγή: Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,  3/2/2013

Το άρθρο H Θλίψη (Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Γέρων Μωϋσῆς (Μοναχὸς Ἁγιορείτης)

Ἐπικρατεῖ μιὰ συννεφιά στόν τόπο μας. Πρόσωπα σκυθρωπά, ἀγέλαστα, θλιμμένα. Δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος πού νά μήν πέρασε θλίψη. Διάφορες εἶναι οἱ πηγές τῆς θλίψεως. Κουράζουν τό σῶμα καί τήν ψυχή.

Οἱ θλίψεις μποροῦν νά ἀρρωστήσουν τόν ἄνθρωπο, ἀλλά μποροῦν καί νά τόν ὡριμάσουν καί νά τόν καλλιεργήσουν. Νά τόν κάνουν νά δεῖ τόν συνάνθρωπό του μέ μεγαλύτερη ἐπιείκεια, κατανόηση καί συμπάθεια.

Ἡ ὑπομονή καί ἡ ἐλπίδα στίς θλίψεις ἀνακουφίζουν. Μπορεῖ οἱ θλίψεις νά ὁδηγήσουν σέ καλό, σέ μετάνοια. Δέν εἶναι κανείς πού νά μήν πέρασε θλίψεις, πόνους, πειρασμούς καί δοκιμασίες. Σάν σαράκι ἡ θλίψη κατατρώει τόν ἔσω ἄνθρωπο. Ὁ σκοπός τῶν θλίψεων στή ζωή μας δέν εἶναι ὅτι ὁ Θεός ἀρέσκεται νά τιμωρεῖ καί νά βασανίζει τούς ἀνθρώπους σάν ἕνας σαδιστής πατέρας, ἀλλά ἡ διόρθωσή μας, ἡ βελτίωσή μας, ἡ κατεύθυνσή μας στά ἄνω. Οἱ θλίψεις μποροῦν νά γίνουν ἕνας δρόμος πρός συνάντησή μας μέ τόν ζῶντα Θεό.

Οἱ ἄνθρωποι ἀγάπησαν τό σκοτάδι καί ὄχι τό φῶς, καί γι’ αὐτό θλίβονται. Μερικές φορές οἱ θλίψεις διώχνουν τήν ὀκνηρία, τή νωχέλεια καί τήν ἀδιαφορία. Μποροῦν νά συγκεντρώσουν τόν ἄνθρωπο στόν ἑαυτό του, νά γίνει ἀφορμή περισυλλογῆς, ἐνδοσκαφῆς, αὐτοανάκρισης, αὐτογνωσίας καί αὐτομεμψίας. Οἱ πολλές καί διάφορες ἀνέσεις μποροῦν νά κάνουν τόν ἄνθρωπο πιό ράθυμο, χλιαρό καί χαλαρό. Μπορεῖ νά νομίζει ὅτι εἶναι εὐτυχισμένος, μέσα του ὅμως νά ἔχει μία ἀνεκπλήρωτη χαρά. Ἡ γενναία ἀντιμετώπιση τῶν θλίψεων τῆς ζωῆς θά δώσει τή νίκη της ἀνδρείας. Μπορεῖ οἱ θλίψεις νά μᾶς φέρουν πιό κοντά στό Θεό. Ὁ Θεός ἀγαπᾶ νά δοκιμάζει παιδαγωγικά γιά νά βοηθήσει, νά φωτίσει, νά ἀνορθώσει. Οἱ θλιμμένοι μποροῦν νά γίνουν πιό συμπάσχοντες καί φιλάδελφοι.

Μή στή στενοχώρια προσθέτουμε στενοχώρια καί στή θλίψη ἄλλη θλίψη. Κατά τόν Μέγα Βασίλειο κακό δέν εἶναι ἡ ἀσθένεια, ἡ ἀπόρριψη, ἡ οἰκονομική ζημιά, ἡ φτώχεια καί ἡ στέρηση παρά μόνο ἡ ἁμαρτία. Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ ἀφαιρεῖ τόν πλοῦτο ἀπό αὐτούς πού τόν μεταχειρίζονται λαθεμένα, ἐσφαλμένα, πλεονεκτικά καί ἀπάνθρωπα. Ἐπιτρέπει τίς ἀσθένειες στό σῶμα γιά νά τό ταπεινώσει, νά δώσει ὑγεία στήν ψυχή, νά μήν ἀφηνιάσει στήν ἁμαρτία. Παίρνει, παρά τή θλίψη μας, ἐκείνους πού κρίνει πώς εἶναι ἡ καλύτερή τους ὥρα. Μήν τά βάζουμε μέ τόν Θεό. Ξέρει καλά τί κάνει. Δέν γνωρίζουμε τό σωτήριο σχέδιο καί τόν λυτρωτικό Θεό. Ἀρκετές φορές τό φάρμακο εἶναι πικρό, δέν θέλουμε νά τό πάρουμε, ὅμως δίνει θεραπεία.

Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ κύρια καί ἡ μεγάλη πηγή τῶν θλίψεων. Ἡ ἁμαρτία τυραννᾶ, παρασύρει, δεσμεύει, φυλακίζει, ἐξαθλιώνει. Ὁ Θεός δέν θά κρίνει ὅσους ἁμάρτησαν, ἀλλά ὅσους δέν μετανόησαν. Ἡ ταπεινοφροσύνη, ἡ προσευχή, ἡ ὑπομονή ἐλαφρύνει τό βάρος τῶν θλίψεων. Μή λοιπόν ἀφήσουμε ἐξαιτίας μας νά μεγαλώσουν οἱ θλίψεις. Μήν ἐπιτρέψουμε θλίψη ἐπί τῶν θλίψεων. Ἄς τίς δοῦμε καί μέ αὐτό τό ἄλλο μάτι πού ἀναφέρουμε. Μήν, παρακαλῶ, ὁδηγηθεῖ ποτέ κανείς στήν ἀπελπισία. Μετά τή συννεφιά συνήθως ἡ λιακάδα εἶναι πιό γλυκιά.

Το άρθρο Θλίψη εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Πολλές δυστυχώς οί θλίψεις στή ζωή μας: φτώχεια, στέρηση, αποτυχία, συκοφαντία, άδικία, εκμετάλλευση, έγκατάλειψη, ασθένεια, θάνατος. Όλα αύτά στενοχωροϋν τήν ψυχή μας, κάνουν πικρή, κατάπικρη, συχνά καί μαύρη τή ζωή μας. Πόσες φορές λέμε, «δέν άντέχω άλλο», «δέν μπορώ πιά», «έφθασα στά όριά μου»! Νά βρισκόταν κάποιος νά μέ στηρίξει στή θλίψη μου, νά μέ βοηθήσει νά ξεπεράσω τή δοκιμασία, νά μέ λυτρώσει τελικά άπ’ όλα τά βάσανά μου…

Ό Δαβίδ, πού πέρασε μέ πολλές θλίψεις καί περιπέτειες τή ζωή του, στον 33ο Ψαλμό ύμνεΐ μέ βαθιά καί ειλικρινή εύγνωμοσύνη τόν Κύριο, διότι ’Εκείνος εισακούει τις δεήσεις τών πτωχών, τών ταπεινών καί άδυνάτων άνθρώπων, πού μέ έμπιστοσύνη στή δύναμη καί τήν άγάπη του καταφεύγουν σ’ Αύτόν καί ζητούν τή βοήθειά του. Καί μέ πολλούς καί θαυμαστούς τρόπους τούς άπαλλάσσει άπό τά δεινά τους καί τούς χαρίζει άδιατάρακτη εύτυχία. «Έκέκραξαν οί δίκαιοι, καί ό Κύριος είσήκουσεν αύτών, καί έκ πασών τών θλίψεων αύτών έρρύσατο αύτούς» (στίχ. 18). Απευθύνθηκαν στον Κύριο μέ κραυγή ισχυρή οί δίκαιοι άνθρωποι καί ό Κύριος τούς ακούσε μέ προσοχή καί έκπλήρωσε τά αίτήματά τους καί τούς γλύτωσε άπ’ όλες τις θλίψεις τους.
Είναι άλήθεια πού παρηγορεΐ, συγκινεΐ καί στηρίζει τις ψυχές μας, ότι ό Θεός τού ούρανοϋ, ό άπειρος, ό παντοδύναμος καί παντοκράτωρ Κύριος, Αύτός πού άκατάπαυστα Τόν ύμνοϋν μυριάδες άγγέλων, συγκαταβαίνει μέ άπέραντη άγάπη άπό τό ύψος τής άπροσίτου δόξης του νά εισακούει τις προσευχές τών μικρών άνθρώπων, νά άσχολεΐται μέ τις θλίψεις τους καί νά δίνει λύσεις στά προβλήματά τους.
Όλοι άσφαλώς έχουμε δει στή ζωή μας τό χέρι τού Θεού, ζήσαμε θαυμαστές καί σωτήριες έπεμβάσεις του στή ζωή μας. Άγγελο είχαμε, λέμε, άγιο είχαμε, πώς τά έφερε ό Θεός καί ξεφύγαμε έναν τόσο μεγάλο κίνδυνο! Πώς συνέβη έκείνη ή σύμπτωση καί τό ζήτημα πού μάς άπασχολοΰσε βασανιστικά, τακτοποιήθηκε τόσο άπλά καί άπροσδόκητα! Πώς, ένώ μάς είχαν άπογοητεύσει οί γιατροί, κατόπιν πήραν άλλη τροπή τά πράγματα καί άποκαταστάθηκε πλήρως ή υγεία! Πώς ένώ δέν είχαμε καμιά ελπίδα, ήλθε ή λύση στό πρόβλημά μας, ήλθε ό διορισμός, ήλθε ή αποκατάσταση τής αδικίας! Πώς όλα αύτά!
Υπάρχει Θεός, Πατέρας φιλάνθρωπος καί στοργικός, πού φροντίζει γιά τά κρίνα τού άγροΰ καί τά πετεινά τοΰ ούρανοϋ. Αύτός πολύ περισσότερο φροντίζει γιά τά λογικά του πλάσματα, τούς άνθρώπους, μάλιστα γιά έκείνους πού θέλουν νά είναι παιδιά του ύπάκουα καί προσπαθούν νά ζοΰν σύμφωνα μέ τό νόμο του καί άγωνίζονται νά συμμορφώνονται πάντοτε μέ τις έντολές του. «Έκέκραξαν οί δίκαιοι, καί ό Κύριος είσήκουσεν αύτών, καί έκ πασών τών θλίψεων αύτών έρρύσατο αύτούς». Ναί! Αύτή είναι ή άλήθεια. Αύτή είναι ή έμπειρία τών δικαίων, πού στις θλίψεις τους στρέφονται στόν Θεό καί μέ θερμές ικεσίες ζητούν τή βοήθειά του.
Όμως ύπάρχουν καί περιπτώσεις κατά τις όποιες οί θλίψεις παραμένουν, ή άδικία έπικρατεΐ καί μένει άτιμώρητη, ή άνέχεια έξακολουθεΐ νά μάς ταλαιπωρεί, ή άσθένεια νά μάς βασανίζει. Τί ισχύει τότε; Μάς ξέχασε ό Θεός; Δέν άκουσε τις προσευχές μας;
Τήν άπάντηση στό δύσκολο αύτό έρώτημα μάς τή δίνει ό Μέγας Βασίλειος καθώς σχολιάζει τόν ψαλμικό στίχο πού άναλύουμε: “Έκέκραξαν οί δίκαιοι”· ούδέν μικροπρεπές, ούδέ γήινον, ούδέ ταπεινόν έπεζήτησαν. Διά τούτο αύτών παρεδέξατο τήν φωνήν ό Κύριος, “καί έκ πασών τών θλίψεων αύτών έρρύσατο αύτούς”. Ού τοσοϋτον άπολύων αύτούς τών οχληρών, όσον κρείττονας τών συμβαινόντων κατασκευάζων». «Έκέκραξαν» οί δίκαιοι άνθρωποι καί δέν ζήτησαν άπό τόν Θεό κάτι μικρό, γήινο

καί άσήμαντο. ΓΓ αύτό άκουσε τή φωνή τους ό Κύριος καί τούς έσωσε άπ’ όλες τις θλίψεις τους. «Όχι τόσο μέ τό νά τούς άπαλλάξει άπ’ όσα τούς ένοχλοΰν, άλλά μέ τό νά τούς καταστήσει άνωτέρους τών δοκιμασιών πού τούς βασανίζουν.
Δέν είναι δύσκολο γιά τόν Θεό νά μάς κάνει όλους πλούσιους. Είναι όμως πολύ άνώτερο νά μάς δίνει τή δύναμη νά άντέχουμε τή στέρηση. Μπορεί σέ μιά στιγμή νά μάς απαλλάξει άπό μιά βαριά άσθένεια. Είναι όμως πολύ θαυμαστότερο νά μάς χαρίζει ύπομονή, έλπίδα καί διάθεση δοξολογίας μέσα στούς πόνους μας. Μπορεί άκόμη νά μάς χαρίζει παράταση ζωής καί νά μάς λυτρώνει άπό τό θάνατο. Είναι όμως πολύ άνώτερο νά μάς οπλίζει μέ άφοβία καί θάρρος μπροστά στό θάνατο καί νά στολίζει τήν ψυχή μας μέ τόν πόθο τής αιωνίου ζωής. Είναι πολύ άπλό γιά Εκείνον νά μάς άπαλλάξει άπό μιά άδικία. Δέν είναι όμως πολύ πιό ύπέροχο νά μπορεί ό άδικημένος, μέ τή δύναμη τού Θεού, νά σηκώνει τήν άδικία, νά συγχωρεΐ αύτούς πού τόν άδικοΰν, νά προσεύχεται γιά τούς έχθρούς του καί νά κερδίζει τόν Παράδεισο μέ τήν ταπείνωση καί τήν άνεξικακία του, συγχρόνως δέ νά διδάσκει μέ τόν τρόπο του αύτούς πού τόν άδικοΰν;
Νά εύγνωμονοΰμε τόν άγιο Θεό όταν μάς λυτρώνει άμεσα άπό τις θλίψεις μας. Νά Τόν δοξάζουμε πολύ περισσότερο όταν μάς δίνει τή δύναμη νά τις άντέχουμε. Καί νά Τόν εύχαριστοϋμε πού μέσα στό καμίνι τών θλίψεων καθαρίζει τις ψυχές μας καί τις έτοιμάζει γιά τήν αιώνια δόξα καί χαρά τής Βασιλείας του, όπου δέν θά ύπάρχει καμία λύπη, κανείς πόνος ή στεναγμός, άλλά ζωή άτελεύτητης χαράς. 

Το άρθρο Σώζει από όλες τις θλίψεις! εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Το άρθρο Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν θλίψεων, Ὁσίου Μακαρίου τοῦ Ἀσκητοῦ εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Δεν είναι η θλίψη μια κατάρα που πρέπει να εξορκίσουμε από την ζωή μας, αλλά μια διαδικασία μεταμόρφωσης.
Μια διαδικασία που πρέπει να σεβαστούμε δίνοντας της τον χρόνο που χρειάζεται για να εκφραστεί. Μια απώλεια, κάτι που έχασες και ίσως να μην θυμάσαι, κάτι που σου λείπει ή κάτι που τελείωσε, παίρνει νέα μορφή, μεταπλάθεται, ξαναγεννιέται, μεταμορφώνεται. Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να αισθανθεί, να πέσει και να σηκωθεί. Να πονέσει και να γελάσει. Να θυμώσει και να ηρεμήσει, απιστήσει και να πιστέψει να αμαρτήσει και να μετανοήσει. Άφησε την ζωή να ρέει και τον Θεό να πρωταγωνιστεί. Μην ζητάς να γίνεις άγαλμα, τέλειο μα τόσο κρύο, παγερό, αμήχανο κι ανίκανο να νιώσει!!! Μην θέλεις όλα τα ελέγχεις χωρίς να τα ζεις. Όχι δεν είσαι ενάρετος μα φοβισμένος έως θανάτου. Να θυμάσαι, ότι πάνω από την κόλαση, περισσότερο φοβόμαστε τον παράδεισο.

π.λίβυος

Το άρθρο Η θλίψη δεν είναι κατάρα… εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

1. Ἄν κάποιος δελεάζεται θεληματικὰ ἀπὸ κάτι ποὺ ἀγαπάει, ἀποκαλύπτεται ὅτι δὲν παρέδωσε ἀκόμη ὅλη τὴν ἀγάπη του στὸ Θεό. Λόγου χάρη, ἀγάπησε ἕνας, κτήματα ἤ χρήματα ἤ τὴν κοιλιοδουλεία ἤ νὰ χαρίζεται στὶς ἁμαρτωλές σαρκικὲς ἐπιθυμίες ἤ στ’ ἀξιώματα καὶ τὶς τιμές τῶν ἀνθρώπων ἤ στὴν ὀργὴ καὶ μνησικακία καὶ λοιπὰ πάθη… Ἄλλος ἀφήνει τὸ νοῦ του νὰ τρέχει ἐδῶ κι ἐκεῖ ἤ κάνει τὸ δάσκαλο γι’ ἀνθρώπινη δόξα ἤ εὐχαριστεῖται νὰ στολίζεται μ’ ὡραῖα ἐνδύματα κ.λ.π.
Γιατί, ὅποιο πάθος δὲν πολεμάει καὶ δὲν τοῦ ἀντιστέκεται, μ’ αὐτὸ τὸ πάθος ὁπωσδήποτε εὐχαριστεῖται. Καὶ αὐτὸ τὸ πάθος τὸν τραβάει πρὸς τὰ κάτω καὶ δὲν τὸν ἀφήνει ν’ ἀνυψωθεῖ πρὸς τὸν Θεό.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2014/12/blog-post_30.html

Το άρθρο Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου: Περὶ θλίψεως εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Και έρχονται οι θλίψεις,
που τις προκαλέσαμε συνειδητά ή ασυνείδητα με τις παραβάσεις,
τις παραλείψεις, τις αβλεψίες μας.

Θα έρθουν οι θλίψεις μικρές ή μεγάλες, υποχρεωτικά στη ζωή μας.

Για να μη χάσουμε όμως το μέτρο των συναισθημάτων και πάθουμε βλάβη ανήκεστο,
τουτέστιν αθεράπευτη, (απ’ το θανατηφόρο της έντασής τους)
ας θυμούμαστε μια σοφή κουβέντα που μου είπε κάποτε ο φίλος
(και συνάδελφος στο Εσπερινό Λύκειο Πατρών) ο παπα-Νικόλας
(Παναγής, στο επίθετο- βρίσκεται άραγε ακόμα στη Φανερωμένη της Λευκωσίας;)
όταν με πρόσεξε συννεφιασμένη, ένα βράδυ :

-Ξέρεις, τέκνον Ευανθία, τι λέει ο Καραγκιόζης;
-Τι λέει, τίμιε πάτερ;

-Λέει ότι:

“Μόνο για δυο πράγματα δεν πρέπει να στενοχωριόμαστε.
Πρώτον: για πράγματα που διορθώνονται,
και δεύτερον: για πράγματα που ΔΕΝ διορθώνονται!”

-Α! Πόσες φορές έχω θυμηθεί τη σοφή σου κουβέντα!
Να είσαι ευλογημένος!

-Αυτό είναι το μέτρο των θλίψεων,
για όποιον έχει ζωντανή την ελπίδα
και την καταφυγή του στον Κύριο Ιησού Χριστό,
το Λυτρωτή μας, τον Κύριο της Δόξης…

Το άρθρο Για τις στενάχωρες καταστάσεις, η φιλοσοφημένη κουβέντα του Καραγκιόζη… εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Το άρθρο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός: Το νόημα των θλίψεων. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".