Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος" "Θεομήτορος"

Γιατί όχι και σε μένα, Χριστέ μου, ένα θαύμα;

theomitoros — Thu, 25 Jan 2018 13:30:00 +0000

Και σε αυτό το πονεμένο ερώτημα δεν μπορούσε ο π. Γεράσιμος Φωκας να μην σταθεί.
Υπάρχει δικαιολογημένη χαρά, που προκαλείται από τη φανερή θεϊκή επέμβαση, όταν συντελείται ένα θαύμα.
Υπάρχει όμως και το δικαιολογημένο παράπονο όταν δεν συντελείται το θαύμα, όταν η αρρώστια επιμένει, όταν το βάσανο επιμένει, όταν ο πόνος επιμένει…

Ακούστε τον ίδιο σε αυτό το λεπτό σημείο και θα δείτε πόσο ειλικρινής, πόσο συμπονετικός, πόσο τολμηρός και συνάμα απομακρυσμένος από ευσεβισμούς και κούφιες ρητορείες ήταν ο π. Γεράσιμος!
……………

Στο Άγιο Ευχέλαιο παρακαλέσαμε και για άλλους ασθενείς, και για τον π. Κομηνά, πολύ καλό ιερέα στην Πεσάδα, που γνώριζα και αγαπούσα κι εγώ πολύ. Δεν έγινε όμως καλά…
Γιατί;
Το “γιατί”, αδελφοί μου, το έχουμε όλοι, όλοι έχουμε το γιατί. Όλοι μπορεί να πούμε,
“Θεέ μου, αφού σε παρακαλώ τόσο πολύ γι αυτό το θέμα, γιατί δεν μου το λύνεις; Αφού έχω τόση ανάγκη, γιατί δεν μου λύνεις το πρόβλημα; Σε παρακαλώ, αγρυπνώ, νηστεύω, λαχταρώ, προσεύχομαι, γιατί, Θεέ μου, δεν μου λύνεις το πρόβλημα, γιατί δεν μου δίνεις λύση, για το παιδί μου, τον πατέρα μου, τη μάνα μου, τον αδελφό μου; Γιατί δεν το κάνεις;”

Αδελφοί μου, το “γιατί” αυτό, μη φοβάστε να το πείτε, το είπε και ένας μεγάλος Άγιος. Το είπε αυτός που γιορτάζει απόψε, ένας μεγάλος Άγιος, ο Άγιος Αντώνιος, που είχε παρέα με το Θεό. Μιλούσε με τον Θεό, λέει ο συναξαριστής, όπως ο Μωυσής, όπως ομιλεί κανείς στο φίλο του.
Ήτανε σε μια μάχη ο Άγιος αυτός, σε μάχη όχι με όπλα, σε μάχη πιο ισχυρή, σε μάχη με δαίμονες. Είχε μεταμορφωθεί ο διάβολος σε λιοντάρι και τον έκοβε κομμάτια να τον βγάλει από το δρόμο του Θεού και εκεί επάλευε.

Ήτανε σε ένα τάφο, μες στα αίματα, μες στον πόνο, μες στην υπομονή, ακλόνητος, ασάλευτος, ατσάλινος ο Μέγας Αντώνιος και τότε εμφανίστηκε ο Χριστός. Μετά τη μάχη και Του είπε ο Μέγας Αντώνιος:
“Τώρα ήρθες; Πού ήσουνα τόση ώρα;”
Και απήντησε ο Κύριος:

“Ήμουν εδώ και περίμενα να σε στεφανώσω, Αντώνιε”.
Έτσι απαντάει, αδελφοί μου, και σε μας. Έχουμε μαρτύρια, όχι λιοντάρια, όμως θλίψεις, διωγμούς, προβλήματα, βάσανα και μπορεί να φωνάξουμε:
“Κουράστηκα Χριστέ μου, πού είσαι;” Και μας απαντάει ο Κύριος,
“Είμαι κοντά σου, περιμένω να δω το στεφάνι σου”.

Αδελφοί μου, είπε ο Μέγας Αντώνιος, “ Γιατί, Κύριε μου, τόσος πόνος, γιατί, γιατί πεθαίνουν νέοι και αφήνεις τους γέρους, γιατί η αδικία βασιλεύει, γιατί ο άδικος βλέπουμε να προοδεύει κι αυτός που είναι δίκαιος, που είναι ηθικός, που είναι σεμνός, πάει χαμένος;” Κι απήντησε ο Κύριος, αδελφοί μου, και δια του Αγίου σε όλους μας:

“Αντώνιε, να κάνεις τον κανόνα σου και αυτή είναι δική μου δουλειά”. Έτσι λέει, αδελφοί μου, και σε μας, λέει σε μένα, “Γεράσιμε να είσαι καλός παπάς”, λέει στην ηγουμένη, “Ανδριανή να είσαι καλή καλόγρια”, λέει στο γιατρό, λέει στη νοσοκόμα, λέει στο τσοπάνη, λέει στο χασάπη, λέει στο ταξιτζή, “να κάνεις τη δουλειά σου καλά”, λέει στη μάνα, “να είσαι καλή μάνα”, λέει στη δασκάλα, “να είσαι καλή δασκάλα, και τα άλλα είναι δική μου δουλειά”.

Αδελφοί μου, να δοξάσουμε το Θεό, που ζει στις ημέρες μας και ζει εις τους αιώνες, που μας εχάρισε Αγίους αθανάτους, που είναι κοντά μας, που μας παρηγορούν, που μας δείχνουν το δρόμο, που μας θεραπεύουν. Να κάνουμε κι εμείς λίγο υπομονή, να πιαστούμε από τα ενδύματα τους, να διαβάζουμε τα βιβλία τους, να προσέχουμε τη ζωή τους και να ακολουθήσουμε κι εμείς, όσο μπορεί ο καθένας, βήμα βήμα, σκαλί σκαλί, τον άγιο, τον αθάνατο, τον παραδείσιο, τον ουράνιο δρόμο τους. Να είμαστε κοντά τους, να είμαστε υπό τη σκέπη τους, να είμαστε υπό τη φτερούγα τους, να είμαστε υπό τη σημαία του Χριστού που κυματίζει πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας.

Το άρθρο Γιατί όχι και σε μένα, Χριστέ μου, ένα θαύμα; εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Το θαύμα. Μια ορθόδοξη θεολογική προσέγγιση

theomitoros — Sat, 30 Dec 2017 08:00:00 +0000

του π. Βασιλείου Θερμού

Πολλοί θεωρούν το θαύμα ως το έκτακτο γεγονός που φέρνει μαζί της η πίστη. Είναι όμως αυτό θαύμα; Ποιος να είναι άραγε ο ορισμός του θαύματος που εκφράζει έγκυρα την ορθόδοξη χριστιανική θεολογία;
Στην Καινή Διαθήκη τα θαύματα ονομάζονται σημεία, δηλαδή σημάδια. Σημάδια όμως τίνος; Της μέλλουσας βασιλείας του Θεού η οποία εξαγγέλλεται.

Επειδή τα θαύματα είναι σημάδια της Βασιλείας, γι’ αυτό και η προσοχή μας πρέπει να στραφεί εκεί που δείχνουν. Όταν το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι είναι ανόητο να κοιτάς το δάχτυλο. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να κάνει το λάθος να θέσει το θαύμα στο επίκεντρο, διότι έτσι δεν ωριμάζει πνευματικά.

Σε εκείνους που απορούν ή και διαμαρτύρονται γιατί δεν γίνεται και σε αυτούς κάποιο θαύμα, ο άγιος Χρυσόστομος θα απαντήσει: «Όταν η ανωριμότητα των ιουδαίων απαιτούσε θαύμα για να πιστέψουν, ο Χριστός τους έδωσε θαύματα. Αν δεν δίνει πολλά θαύματα, είναι σημάδι ότι μας τιμά, διότι δείχνει την μεγαλύτερη ωριμότητα προς την οποία μας καλεί.» (Α΄ ομιλία στην Πεντηκοστή).

Εάν ο άνθρωπος κάνει μόνο τα θαύματα κριτήριο της αληθείας, εύκολα μπορεί να περιπέσει σε πλάνη πνευματική, δηλαδή να εξαπατηθεί από το διάβολο, ο οποίος θα του παρουσιάσει γεγονότα και σε άλλες θρησκείες η και τεχνικές. Όμως οι άλλες θρησκείες δεν αποτελούν αποκάλυψη του Θεού και δεν φανερώνουν την βασιλεία Του.
Εάν η σκέψη και η καρδιά του ανθρώπου παραμένουν σε εγρήγορση, τότε τα θαύματα βοηθούν στη διάκριση της διδασκαλίας, και η διδασκαλία στη διάκριση των θαυμάτων. Αυτό δεν συνέβη με τους φαρισαίους, οι οποίοι είδαν πολλά θαύματα, αλλά η καρδιά τους έμεινε σκληρή.

Το θαύμα δεν είναι η αυτόνομη χρήση μιας έκτακτης δύναμης, αλλά η συμμετοχή στις ιδιότητες του Ιησού Χριστού. Πάντα επιτελούνται στο δικό Του όνομα και από ανθρώπους που Τον πίστεψαν ως Θεάνθρωπο.
Στην Εκκλησία πίστη σήμαινε πάντοτε την υπαρξιακή εμπιστοσύνη, που εκδηλώνεται με την τήρηση των εντολών Του, οι οποίες είναι προτάσεις ζωής. Εάν το θαύμα προκαλέσει μετάνοια, τότε εκπληρώνει την αποστολή του. Το αντίθετο είναι να γίνει αυτοσκοπός. Θαύμα χωρίς το ήθος της καινούργιας ζωής που φέρνει ο Ιησούς Χριστός είναι άδειο και μάταιο.

Αυτό εκφράζει και ο Απόστολος Παύλος όταν γράφει πως, ακόμα κι αν είχε τη δυνατότητα να μιλά όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, ή την πίστη εκείνη που μετακινεί βουνά, αλλά δεν έχει αγάπη, είναι ένα μηδενικό. ( Α΄ Κορ. 13:1-2). Η αγάπη μόνο δίνει υπόσταση στον άνθρωπο, η αγάπη μόνο θα τον βάλει στη Βασιλεία του Θεού. Το θαύμα έχει αξία μόνο στο βαθμό που φανερώνει την αγάπη του Θεού.
Σήμερα η πνευματικότητα έχει αποσυνδεθεί από τη χριστιανική της μήτρα και χρησιμοποιείται για να δηλώσει ένα σύνολο εντυπωσιακών ή ψυχολογικών εμπειριών. Στα πλαίσια αυτής της ψεύτικης πνευματικότητας διαστρέφονται οι βασικές αλήθειες του ευαγγελίου, έτσι ώστε και το θαύμα να ερμηνεύεται συνήθως ως επίτευγμα των κρυμμένων, αναξιοποίητων μέχρι τώρα δυνάμεων του ανθρώπου ή της φύσης.

Για τους πραγματικά θαυματουργούς, τους Αγίους δηλαδή της Εκκλησίας μας, η έμφαση δεν δίδεται στο επίτευγμα, αλλά το όποιο κατόρθωμα έρχεται ως αποτέλεσμα της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος στο μετανοούντα. Δουλειά του πιστού είναι να μετανοεί, δουλειά του Θεού είναι να τον δοξάζει με διάφορα σημεία.
Από το σύνολο των Πατέρων και θεολόγων Αγίων, το θαύμα σχεδόν απαξιώνετε όταν συγκρίνεται με την ύψιστη αρετή, την αγάπη! Η υποδεέστερη θέση του οφείλεται στο γεγονός ότι τα εντυπωσιακά σημεία προορίζονται βασικά για τους απίστους! Ουσιαστικά αποτελούν εισαγωγικά ερεθίσματα για αρχαρίους.

Το πρόβλημα είναι ότι εμείς μυωπικά προβαίνουμε σε λάθος αξιολόγηση. Καθώς οι άνθρωποι, σαν ανώριμα παιδιά, επιζητούμε το εντυπωσιακό, κινδυνεύουμε διαρκώς να επικεντρώνουμε την προσοχή μας στη θαυματουργία και όχι στην αρετή. Το χάρισμα της θαυματουργίας κρίνει ο Θεός πότε θα το δώσει.
«Μερικές φορές δεν έλαβαν χάρισμα αν και είχαν καλό και καθαρό βίο. Για ποιο λόγο;». Για να μην εκτραπούν, να μην υπερηφανευτούν, να μην γίνουν ραθυμότεροι, να μην αλαζονευθούν περισσότερο. Διότι, αν η ίδια η επίγνωση καθαρού βίου μπορεί να οδηγήσει σε έπαρση, πολύ περισσότερο όταν υπάρχει και η χάρη.

Για όλα λοιπόν τα παραπάνω, η επιθυμία να επιτελεί κάποιος θαύματα είναι καθαρά εγωιστική και τον θέτει εκτός εκκλησιαστικού φρονήματος. Λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος: «Όποιος χωρίς κάποια ανάγκη αποτολμά να ζητά από τον Θεό σύμφωνα με την επιθυμία του να γίνονται μέσω αυτού θαύματα και σημεία, αυτός πειράζεται κατά την διάνοιά του, και ασθενεί κατά την συνείδησή του. Γιατί οι αληθινοί άγιοι όχι μόνο δεν επιθυμούν τέτοια χαρίσματα, αλλά και αν τους δοθούν τα αποστρέφονται και μπροστά στους ανθρώπους ιδιαιτέρως. Διότι τα θαύματα είναι αποτέλεσμα της δωρεάς του Θεού, ενώ η ενάρετη ζωή είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας μας με τη δωρεά του Θεού. (Ασκητικά, λόγος λς΄.)

Και ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας ανακεφαλαιώνει: «Τα θαύματα δεν είναι πάντοτε αναγκαία απόδειξη της ενάρετης ζωής. Τα θαύματα δεν υπήρξαν στη ζωή όλων των Αγίων, αλλά ούτε και όσοι θαυματούργησαν υπήρξαν όλοι εργάτες της αρετής. Πολλοί μεγάλοι Άγιοι δεν έκαναν κανένα θαύμα… και σε αυτούς που επικαλούνται τον Χριστό δεν είναι τίποτε ακατόρθωτο και μόνο για να αποκαλυφθεί ο προσκαλούμενος Κύριος. (Νικολ. Καβάσιλα, Περί της εν Χριστώ ζωής, κεφάλαιον ζ΄).

Από αυτό θα γνωρίζουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη μεταξύ σας είπε ο Χριστός (Ιωάν. 13:35.). Ώστε αυτό είναι το μεγαλύτερο από όλα τα σημεία, αφού με αυτό αναγνωρίζεται ο μαθητής… Γιατί και τον Απόστολο Παύλο γι’ αυτό τον θαυμάζουμε, όχι για τους νεκρούς που ανέστησε, ούτε για τους λεπρούς που θεράπευσε, αλλά επειδή έλεγε: «Ποιος ασθενεί και δεν ασθενώ εγώ; ποιος σκανδαλίζεται κι εγώ δεν καίγομαι; (Β΄Κορ. 11:29). Ο ίδιος είπε ότι τον αναμένει μισθός, όχι επειδή έκανε θαύματα, αλλά επειδή με τους ασθενείς έγινε σαν ασθενής.

Και θα συμπληρώσει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Αν σου δείξω πως πολύ ανώτερο από το να ανασταίνεις νεκρούς είναι άλλο χάρισμα, και ενώ μπορείς να το λάβεις δεν το λαμβάνεις τι θα πεις ; Και μάλιστα αυτό το χάρισμα είναι δυνατόν να το έχει όχι ένας ή δύο, αλλά όλοι οι άνθρωποι. Ξέρω ότι τα χάσατε και έχετε εκπλαγεί, αφού μπορείτε να έχετε χάρισμα ανώτερο από το να ανασταίνετε νεκρούς, να ανοίγετε μάτια τυφλών και να κάνετε εκείνα που γίνονταν στην εποχή των αποστόλων. Ποιο είναι λοιπόν αυτό το χάρισμα; Η αγάπη. (Ιωάν Χρυσοστόμου, Ομιλία γ΄ στην προς Εβραίους επιστολή Ε.Π.Ε. 24, 285).
Ίσως τα παραπάνω να φαίνονται κάπως απόμακρα σε όποιον επιθυμεί διακαώς ένα θαύμα στη ζωή του, επειδή π.χ. πονά στην αρρώστια τη δική του ή ενός αγαπημένου του προσώπου. Πολλοί είναι εκείνοι που διαμαρτύρονται λέγοντας: «Αν μου γινόταν το θαύμα που ζητούσα θα μου αποκάλυπτε τον Θεό, και θα με έφερνε πιο κοντά του».

Ο Ελύτης κάπου έγραφε: «Κανείς δεν παίρνει τα δωρεάν και εγώ, λέγει ο συγγραφέας, θα πρόσθετα, ελάχιστοι τα αξιοποιούν». Νομίζω πως οι περισσότεροι από εμάς μετά τον αρχικό συγκλονισμό της θαυματουργικής θεραπείας μας θα συνεχίζαμε τη ζωή μας όπως πριν, παραδομένοι στις ίδιες προβληματικές μας συνθήκες!
Αν δεν μπορούμε να δούμε την αποκάλυψη του Θεού μέσα στον πόνο, ούτε και στην κατάργησή του θα την νοιώθαμε! Αν μπορούμε να διακρίνουμε τη φανέρωση του Θεού μέσα στον πόνο, τότε το θαύμα έγινε.

Από ολόκληρο το ήθος ζωής της Εκκλησίας, γίνεται φανερό ότι το υψηλότερο επίτευγμα του ανθρώπου είναι η αγάπη και η ταπείνωση. «Αν δεις άνθρωπο που ζει με αγνότητα και ταπεινοφροσύνη, ελεήμονα, πράο, συμπονετικό, που αγαπά τον Θεό και τον άνθρωπο, με όλες τις αρετές, ω, τι όραμα είδες! Τον ίδιο τον αόρατο Θεό αξιώθηκες να δεις πάνω στην εικόνα του. (Βίος του αγίου Παχωμίου, ΒΕΠΕΣ 41, 110).
Η λογική του Θεού διαφέρει πολύ από τη λογική της κοινωνίας και των ανθρώπων. Το θαύμα που επιτελείται μέσα στην ανθρώπινη ψυχή μετρά πολύ περισσότερο από την ανατροπή των φυσικών νόμων διότι έτσι καταλύεται ο νόμος της αμαρτίας. «Όποιος αισθανθεί πραγματικά τις αμαρτίες του είναι ανώτερος από εκείνον που με την προσευχή του ανασταίνει νεκρούς. Όποιος αξιωθεί να δει την ασθένειά του είναι ανώτερος από εκείνον που αξιώθηκε να δει αγγέλους.» (Αγίου Ισαάκ του Σύρου, λόγος λδ΄).

Στην εποχή μας, δήθεν χαρισματικοί ηγέτες εξασκούν κάποιες έκτακτες ικανότητες, με σκοπό να προσελκύσουν κόσμο στη δική τους σέκτα. Ζούμε σε εποχή εκτεταμένης σύγχυσης που εκλαμβάνει το ψέμα ως αλήθεια.
Ήδη από τα παλιά χρόνια οι Πατέρες της Εκκλησίας μας είχαν προειδοποιήσει να είμαστε δύσπιστοι όταν ακούμε για θαύματα για να μην πλανηθούμε. Χρειάζεται να γίνονται:
α)στο όνομα του Ιησού Χριστού, τον οποίο να ομολογούν ρητά ως Θεάνθρωπο,
β) να παραπέμπουν στη μετάνοια και στην Εκκλησία, και
γ) να αποτελούν πράξεις ταπεινής αγάπης και όχι επίδειξης.

Από το βιβλίο του π. Βασιλείου Θερμού: «Περάσματα στην απέναντι όχθη», περίληψη από τον ομώνυμο κεφάλαιο

Το άρθρο Το θαύμα. Μια ορθόδοξη θεολογική προσέγγιση εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Κάθε μέρα ζούμε ένα Θαύμα, αλλά δεν το δίνουμε σημασία!

theomitoros — Thu, 07 Sep 2017 12:30:00 +0000

Κάποια γυναίκα βγήκε από το σπαραλιασμένο αυτοκίνητό της και φώναζε:
«Θαύμα!» «Θαύμα!» Είμαι ζωντανή!

Πήρε να αγκαλιάζει όποιον έβρισκε μπροστά της και να ευχαριστεί συνεχώς.

«Θαύμα!» έλεγε και ξανάλεγε…

Αλήθεια πόσοι από μας, θεωρούμε ως θαύμα, αν δούμε κάποιον να θεραπεύεται με μια προσευχή, να γλυτώνει από βέβαιο θάνατο, να ανασταίνεται…
Αλλά ξεχνάμε πως ίσως το μεγαλύτερο θαύμα από όλα είναι να είσαι ζωντανός, να περπατάς πάνω στη γη! Να μπορείς να χαίρεσαι τον γαλάζιο ουρανό, τη φύση, τους φίλους σου…

Να μπορείς να κλαις, να γελάς, να σκέφτεσαι, να ονειρεύεσαι… Θαύμα είναι εκείνα τα καταπληκτικά παιδικά μάτια που λάμπουν από αθωότητα, θαύμα είναι το ξημέρωμα, το δειλινό, το άρωμα της βροχούλας, το άρωμα των ανοιξιάτικων λουλουδιών!

Κάθε μέρα ζούμε ένα θαύμα αλλά δεν του δίνουμε σημασία!

Ο Θεός μας έδωσε μια ζωή γεμάτη από θαύματα!

Αξίζει να αφιερώνουμε λίγο χρόνο κάθε μέρα, να αναλογιζόμαστε τα θαύματα που υπάρχουν γύρω μας και να δοξάζουμε γι’ αυτά τον Δωροδότη Δημιουργό και Κύριο μας!

Το άρθρο Κάθε μέρα ζούμε ένα Θαύμα, αλλά δεν το δίνουμε σημασία! εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τα θαύματα ως απαραίτητο τεκμήριο της αληθινής πίστης και της αυθεντικής Εκκλησίας, Επιμέλεια Θ. Ι. Ρηγινιώτης

theomitoros — Mon, 04 Sep 2017 07:30:00 +0000

Το βράδυ πριν τη σύλληψη και τη σταύρωσή Του, ο Κύριος ανακοίνωσε στους μαθητές Του μια σειρά μεγάλων αληθειών. Ανάμεσα σ’ αυτές, είναι και η παρακάτω: «Αλήθεια σας λέω, όποιος πιστεύει σε μένα, τα έργα που κάνω εγώ θα τα κάνει κι εκείνος και θα κάνει και μεγαλύτερα» (κατά Ιωάννην ευαγγέλιο, κεφ. 14, στίχ. 12 «αμήν αμήν λέγω υμίν, ο πιστεύων εις εμέ, τα έργα α εγώ ποιώ κακείνος ποιήσει, και μείζονα τούτων ποιήσει…»).

Ο λόγος που θα συμβαίνει αυτό, εξηγείται από τον Ιησού ευθύς αμέσως: «επειδή πηγαίνω προς τον Πατέρα μου. Και ό,τι ζητήσετε στο όνομά μου, θα το κάνω, για να δοξαστεί ο Πατήρ εν τω Υιώ. Αν ζητήσετε κάτι στο όνομά μου, θα το κάνω» (Ιω. 14, 12-14: «…ότι εγώ προς τον πατέρα μου πορεύομαι, και ό,τι αν αιτήσητε εν τω ονόματί μου, τούτο ποιήσω, ίνα δοξασθή ο πατήρ εν τω υιω. εάν τι αιτήσητε εν τω ονόματί μου, εγώ ποιήσω).

Ποια είναι τα έργα, στα οποία αναφέρεται; Είναι φανερό από τα συμφραζόμενα ότι πρόκειται για τα θαύματά Του: «ο Πατέρας που βρίσκεται μέσα μου, αυτός κάνει τα έργα. Πιστεύετε ότι εγώ βρίσκομαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας μέσα μου· αλλιώς, πιστεύετέ με από αυτά τα έργα» (Ιω. 14, 10-11: «ο δε πατήρ ο εν εμοί μένων αυτός ποιεί τα έργα. πιστεύετέ μοι ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί· ει δε μη, δια τα έργα αυτά πιστεύετέ μοι»).

Επίσης, έργα ονομάζει τα θαύματά Του ο Κύριος και αλλού: «Αν δεν είχα κάνει σ’ αυτούς τα έργα που κανείς άλλος δεν έκανε, δε θα είχαν αμαρτία» (Ιω. 5, 24 ει τα έργα μη εποίησα εν αυτοίς α ουδείς άλλος πεποίηκεν, αμαρτίαν ουκ είχον…»).

Ο Κύριος λοιπόν στο Ιω. 14, 12, είναι σαφής: όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν θα επιτελέσει θαύματα ίσου μεγέθους με τα δικά Του, αλλά και μεγαλύτερα.

Αυτό βέβαια το βλέπουμε στις Πράξεις των Αποστόλων, όπου οι άγιοι απόστολοι και οι διάκονοι συχνά θαυματουργούν, Πέτρος και Παύλος ανασταίνουν ακόμη και νεκρό, αλλά και η σκιά του Πέτρου και τα ενδύματα που άγγιζαν το σώμα του Παύλου θεραπεύουν ασθενείς και δαιμονισμένους. Σε σημεία όπως η Α΄ Κορινθ. κεφ. 12, φαίνεται ότι πολλοί χριστιανοί είχαν χαρίσματα ιαμάτων και «δυνάμεις», κοντά στα άλλα χαρίσματα που το Άγιο Πνεύμα διαμοίραζε στους χριστιανούς.

Τα παραπάνω, με τη σειρά τους, σημαίνουν ότι εκεί όπου δεν επιτελούνται θαύματα δεν υπάρχει αληθινή πίστη στο Χριστό.

Σε όλη την ιστορία της Εκκλησίας – της αληθινής Εκκλησίας, δηλαδή της αδιαίρετης Εκκλησίας των πρώτων χιλίων χρόνων μετά Χριστόν και, στη συνέχεια, της Ορθόδοξης – ποτέ δεν έλειψαν οι θεοφόροι και θαυματουργοί άγιοι, που επιτελούσαν και επιτελούν θαύματα ίσου μεγέθους αλλά και μεγαλύτερου με εκείνα που επιτέλεσε ο Κύριος [εξαιρείται βέβαια η ανάστασή Του και το απολυτρωτικό έργο Του, αν και υπάρχουν και άγιοι που αναστήθηκαν μετά από ολιγόωρο ή ολιγοήμερο θάνατο: π.χ. ο όσιος Παντελεήμων του Γκλινσκ, ο Αναστάς (1895), η αγία μεγαλομάρτυρας Ειρήνη (2ος αι. μ.Χ.) ή, το 1918, ο Ρώσος ιερέας νεομάρτυρας π. Τιμόθεος Strelkov, ο οποίος, μετά την ανάστασή του, έζησε κρυπτόμενος για 12 χρόνια και θανατώθηκε ξανά από τους μπολσεβίκους το 1930].

[Σημείωση: Λεπτομέρειες για το θαυμαστό αυτό γεγονός βλ. εδώ (ρωσικά). Ο π. Τ. Strelkov κατοικούσε στο χωριό Mikhailovka στα Ουράλια και αποκεφαλίστηκε κοντά στο χωριό Mitrofanovka. Όταν οι κάτοικοι του χωριού του ήρθαν να πάρουν το σώμα του, τον βρήκαν λουσμένο στο αίμα, αλλά χωρίς πληγές. Είχε τις αισθήσεις του και, όταν τον καθάρισαν, είδαν μια λεπτή κόκκινη γραμμή γύρω στο λαιμό του, εκεί όπου τον είχε χτυπήσει το σπαθί. Ο π. Strelkov ανέφερε ότι δεν είχε καμιά ανάμνηση από το διάστημα του θανάτου του· θυμόταν μόνο τη λεπίδα να κατεβαίνει και μετά να συνέρχεται μόνος στο έδαφος, αφού είχε εγκαταλειφθεί από το δήμιό του].

Δόξα τω Θεώ, γνωρίζουμε πολύ καλά τις αντιρρήσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά ενάντια στα θαύματα. Λένε:

α) ο Κύριος είπε ότι κάποιοι, που θα έχουν επιτελέσει θαύματα στο όνομά Του, τελικά θα απορριφθούν απ’ αυτόν ως ανάξιοι (Ματθ. 7, 21-23)·

β) ο απόστολος Παύλος γράφει ότι κάποια στιγμή θα πάψουν να γίνονται θαύματα (Α΄ Κορινθ. 13, 8)·

γ) γνωρίζουμε ότι ψευδοθαύματα μπορεί εύκολα να επιτελεί κι ο διάβολος·

δ) θαύματα γίνονται ακόμη και σε χριστιανικές ομάδες που θεωρούνται αιρέσεις (π.χ. παπικούς και διαφόρους προτεστάντες), αλλά και σε όλες τις θρησκείες!

Για τα παραπάνω, εξηγούμε τα εξής:

Α) Στο εδάφιο Ματθ. 7, 21-23, ο Κύριος ξεκαθαρίζει ότι «κάποιοι», κατά την τελική κρίση, θα Του ζητήσουν να μπουν στη βασιλεία των ουρανών, προβάλλοντας ενώπιόν Του τα θαύματα που τέλεσαν στο όνομά του, ενώ στην πραγματικότητα είναι ανάξιοι («εργαζόμενοι την ανομίαν»). Λέει: «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του πατρός μου του εν ουρανοίς. Πολλοί ερούσί μοι εν εκείνη τη ημέρα· Κύριε Κύριε, ου τω σω ονόματι προεφητεύσαμεν, και τω σω ονόματι δαιμόνια εξεβάλομεν, και τω σω ονόματι δυνάμεις πολλάς εποιήσαμεν; και τότε ομολογήσω αυτοίς ότι ουδέποτε έγνων υμάς· αποχωρείτε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν».

«Πολλοί» σημαίνει ότι ένα μέρος εκείνων (και όχι «όλοι» όσοι επιτέλεσαν και επιτελούν θαύματα στο όνομα του Χριστού) είναι εργαζόμενοι την ανομίαν. Το αντίθετο, εκτός από το ότι δεν συνάγεται από το κείμενο, είναι και παράλογο, αλλά και αντιφάσκει με τη διαβεβαίωση του Χριστού ότι όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν θα κάνει «έργα» ίσα και μεγαλύτερα από τα δικά Του, καθώς και με το γεγονός ότι η πρώτη Εκκλησία είχε πολλούς θαυματουργούς αγίους.

[Ας σημειωθεί ότι εδώ φαίνεται και η δύναμη του ονόματος του Χριστού, διά του οποίου μπορεί να θαυματουργήσει και ένας ανάξιος άνθρωπος, αλλά εξηγείται και η έγκυρη τέλεση της θείας λειτουργίας και όλων των χριστιανικών τελετών μέσω κληρικών που δε ζουν αγία ζωή (στην πραγματικότητα, ο Θεός τις τελεί, όχι ο κληρικός). Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που σε κάποια φάση της ζωής τους μπορεί να ήταν άγιοι και να επιτελούσαν θαύματα και στη συνέχεια να ξέπεσαν από την αγιότητα, επειδή έπεσαν σε κάποια σοβαρή δαιμονική παγίδα και έγιναν εγωιστές π.χ. ή γενικώς αμάρτησαν βαριά].

Το παραπάνω εδάφιο λοιπόν δεν απορρίπτει τα θαύματα.

Β) Ο απόστολος Παύλος είναι απόλυτα σαφής στο πότε θα πάψουν τα θαύματα. Όχι «αμέσως μετά την αποστολική εποχή» όπως ισχυρίζονται οι προτεστάντες – και μαζί μ’ αυτούς και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά – επειδή, δήθεν, «θα αποστατήσει η Εκκλησία», αλλά μόνο μετά τη δευτέρα παρουσία του Κυρίου.

Γράφει (Α΄ Κορ. 13, 8-10. 12): «είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται· είτε γλώσσαι, παύσονται· είτε γνώσις, καταργηθήσεται. εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν· όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται… βλέπομεν γαρ άρτι δι’ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον· άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην».

Βλέπουμε λοιπόν ότι τα θαυματουργικά σημεία θα πάψουν, όχι όταν «θα αποστατήσουν οι χριστιανοί» ή «η Εκκλησία», αλλά όταν «θα έρθει το τέλειον», οπότε δε θα χρειάζονται τα χαρίσματα που έχουν οι άγιοι στον παρόντα κόσμο, γιατί είναι αποσπασματικά, όχι πλήρη.

Πότε όμως θα έρθει το τέλειον; Για όλους τούς αγίους, μετά τη δευτέρα παρουσία, φυσικά. Καμιά αντίρρηση; Άρα, μέχρι τον ερχομό της Ημέρας εκείνης του Κυρίου, ποτέ δεν θα πάψουν οι άγιοι να έχουν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος με την παρούσα μορφή και να τελούν θαύματα.

Αυτό εξάλλου φαίνεται και στην Αποκάλυψη, όπου, αν μη τι άλλο, οι δύο προφήτες που θα ηγηθούν στον πόλεμο κατά του θηρίου θα τελέσουν θαύματα εξαιρετικών διαστάσεων.

Επιπλέον, ο απόστολος Παύλος βλέπουμε να αναφέρει πως, “όταν έλθη το τέλειον”, θα καταργηθεί και “η γνώσις”. Σήμερα λοιπόν καταργήθηκε η γνώσις; Αν ναι, τότε ας συζητήσουμε την υπόθεση για κατάργηση των θαυμάτων. Αν όμως υπάρχει ακόμη η “γνώσις”, τότε υπάρχουν και θαύματα.

Στην ιστορία της Εκκλησίας ποτέ δεν έσπασε η συνέχεια των θαυματουργών αγίων, δηλ. εκείνων που ήταν θαυματουργοί ενώ ακόμη ζούσαν, ακριβώς όπως και οι απόστολοι. Για τον 20ό αιώνα, Είναι γνωστά π.χ., και βεβαιωμένα από χιλιάδες αυτόπτες (ακόμη και πανεπιστημιακούς, ακόμη και άπιστους), τα ασύλληπτα θαυματουργικά χαρίσματα σύγχρονων ορθόδοξων αγίων, όπως οι Γέροντες (=πνευματικοί διδάσκαλοι) Πορφύριος, Παΐσιος, Ιάκωβος κ.ά., οι οποίοι δεν είχαν μόνο διορατικό και θεραπευτικό χάρισμα, αλλά τους συνέβαιναν επίσης κάμψεις χώρου και χρόνου, πολλαπλασιασμός της ύλης (όπως στα θαύματα του Χριστού με τα πέντε και τα επτά ψωμιά), επικοινωνία με τα ζώα κ.π.ά. (εννοείται ότι παρόμοια φαινόμενα και εμφανίσεις τους συνεχίζονται και μετά το θάνατό τους, ή, για να μιλήσω ορθόδοξα, την κοίμησή τους).

Οι θαυματουργοί αυτοί άγιοι είναι απόγονοι μιας προηγούμενης γενιάς θαυματουργών, στην οποία ανήκαν άνθρωποι όπως ο άγιος Γεώργιος Καρσλίδης († 1948), η αγία Ματρώνα της Μόσχας η αόμματη († 1952), ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς († Σηάτλ ΗΠΑ, 1966) κ.π.ά. σε όλο τον κόσμο, κι αυτοί με τη σειρά τους ήταν απόγονοι μιας άλλης γενιάς, που περιελάμβανε τον άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης († 1908), τον άγιο Νεκτάριο Αιγίνης († 1920), τον άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη († 1924), την αγία Ματρώνα του Ανεμνιάσεβο († 1932), τον άγιο Νικόλαο Πλανά († 1932), τον άγιο Νεκτάριο της Όπτινα (Ρωσία † 1937) κ.π.ά. Προχωρώντας έτσι ιστορικά προς τα πίσω, βλέπουμε αγίους θαυματουργούς εν ζωή σε κάθε χριστιανική γενιά, χωρίς καμιά διάσπαση ή διαφοροποίηση, μέχρι τους μαθητές του Χριστού, που μερικά από τα θαύματά τους περιγράφονται ήδη στην Καινή Διαθήκη (στις Πράξεις των Αποστόλων).

Σημείωση: έτσι κι αλλιώς, η Εκκλησία ποτέ δεν αποστάτησε, όπως ισχυρίστηκε ο Λούθηρος και οι επίγονοί του (μεταξύ των οποίων και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά) για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Σχετικά άρθρα:

Γ) Οι ορθόδοξοι χριστιανοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο διάβολος έχει τη δύναμη να αντιγράφει τα θαύματα του Θεού και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος κι έτσι να τελεί ψευδοθαύματα και να δίνει στους ανθρώπους που εξαπατά ψεύτικα θαυματουργικά χαρίσματα.

Στην ιστορία της Εκκλησίας των πρώτων χιλίων ετών και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που αποτελεί την αυθεντική συνέχειά της, είναι καταγεγραμμένο πλήθος περιπτώσεων όπου θαύματα, οράματα και θαυματουργικά χαρίσματα, απολύτως όμοια με θεϊκά, αναγνωρίστηκαν ως δαιμονικές παγίδες και απορρίφθηκαν! Μερικές από τις πάρα πολλές περιπτώσεις θα παρακαλέσω τον αναγνώστη να διαβάσει εδώ.

Στην Ορθοδοξία έχει καλλιεργηθεί το χάρισμα της «διάκρισης των πνευμάτων» (Α΄ Κορ. 12, 10), συνιστώντας ολόκληρη πνευματική επιστήμη, για τη διάκριση αυθεντικών θείων εμπειριών και παρεμβάσεων από δαιμονικές απομιμήσεις τους. Γι’ αυτό και είναι εντελώς αβάσιμος ο ισχυρισμός των προτεσταντών ότι τα θαύματα και οι εμφανίσεις της Παναγίας και των αγίων «προέρχονται από δαίμονες». Όταν προέρχονται από δαίμονες, εντοπίζονται και απορρίπτονται! Αντίθετα, στις αιρέσεις, ακριβώς επειδή δεν εφαρμόζουν τη θεραπευτική οδό της ανθρώπινης ψυχής που δίδαξε ο Χριστός και παρέδωσαν οι μαθητές Του και όλοι οι άγιοι από γενιά σε γενιά, απουσιάζει αυτό το χάρισμα. Έτσι, αν και υπάρχουν αυθεντικές θείες παρεμβάσεις σε αγαθούς ανθρώπους ακόμη και εκτός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όμως συχνά τα μέλη των αιρετικών ομάδων τελούν σε σύγχυση και μπερδεύουν θεία και δαιμονικά βιώματα, αδυνατώντας να τα ξεχωρίσουν (παράδειγμα οι πεντηκοστιανοί). Και μ’ αυτό δώσαμε ήδη μια πρώτη απάντηση και στο επιχείρημα ότι θαύματα παρατηρούνται και σε αιρέσεις.

Τα αντίστοιχα ισχύουν και για τα υπερφυσικά σημεία που παρατηρούνται στις διάφορες θρησκείες, έξω από το χριστιανισμό. Υπάρχει σύγχυση θαυμάτων που μπορεί και να είναι αυθεντικές θείες παρεμβάσεις σε αγαθούς ανθρώπους, έστω και αν έχουν λάθος πίστη, με άλλα υπερφυσικά στοιχεία που εκλαμβάνονται ως θεϊκά ενώ είναι καταφανώς δαιμονικά – μα και οι θεοί των εθνών φαίνεται πολύ καθαρά πως είναι δαιμόνια, όπως αναφέρει και η Αγία Γραφή. Παραδείγματα εδώ, εδώ, εδώ.

Συμπληρωματικά, ας αναφέρουμε ότι κατά την εποχή του Χριστού, άνθρωπος που δεν Τον ακολουθούσε, μπόρεσε να διώξει δαιμόνια επικαλούμενος το όνομά Του (Μάρκ. 9, 38-40, Λουκ. 9, 49-50), έτσι και στις αιρέσεις μπορεί να παρατηρηθεί εν μέρει η παρουσία της θείας δύναμης, κατά το έλεος και την πανσοφία του Θεού και προφανώς κατά την πίστη (έστω και με λάθη) και την αγαθή προαίρεση των ανθρώπων.

Όμως, τι να πούμε για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, από τους οποίους απουσιάζουν εντελώς οι θαυματουργοί άγιοι – και αυτός ακριβώς (και όχι άλλος) είναι ο λόγος, που αναζητούν επιχειρήματα για να «απορρίψουν» την αυθεντικότητα και τη σημασία των θαυμάτων…

Ανεξάρτητα από το πώς θα εξηγήσουμε την παρουσία θαυμάτων σε διάφορες αιρέσεις – νομίζω ότι δώσαμε μια επαρκή εξήγηση – και ανεξάρτητα και από τη δυνατότητα του διαβόλου να στήνει παγίδες με ψευδοθαύματα, παραμένει η διαβεβαίωση του Χριστού ότι «όποιος Τον πιστεύει, θα επιτελέσει έργα ίσα και μεγαλύτερα προς τα δικά Του». Πού είναι λοιπόν οι θαυματουργοί άγιοι των Μαρτύρων του Ιεχωβά, ώστε να μπορούμε έστω και απλώς να συζητήσουμε αν η Οργάνωση της «Σκοπιάς» πιστεύει καν στο Χριστό;

Το συμπέρασμά μας: η Οργάνωσή σας, αγαπητοί μας φίλοι (και το λέμε με ειλικρινή αγάπη και αγωνία για τη σωτηρία σας), δεν πιστεύει καν στον αληθινό Χριστό, γιατί Εκείνος είπε πως όποιος Τον πιστεύει θα επιτελέσει έργα ίσα και μεγαλύτερα προς τα δικά Του και τέτοιοι άνθρωποι απουσιάζουν εντελώς από τις ομάδες σας.

Οι περισσότεροι ορθόδοξοι χριστιανοί έχουμε χλιαρή πίστη, γι’ αυτό και δεν επιτελούμε τα μεγάλα θαύματα που προανήγγειλε ο Χριστός. Όμως, όπως δείξαμε, στην Ορθοδοξία υπάρχουν θαυματουργοί άγιοι, δηλ. αληθινοί πιστοί, σε κάθε γενιά και σε όλους τους ορθόδοξους λαούς. Σε σας πού είναι; Ας τους δούμε.

Το άρθρο Τα θαύματα ως απαραίτητο τεκμήριο της αληθινής πίστης και της αυθεντικής Εκκλησίας, Επιμέλεια Θ. Ι. Ρηγινιώτης εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Η συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα, του Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη

theomitoros — Sun, 29 May 2016 07:30:00 +0000

Η συνάντηση με τον Χριστό εκπλήσσει τον άνθρωπο. Και όταν ο άνθρωπος δεν εκπλήσσεται, πρέπει να διερωτηθεί, αν πράγματι συνάντησε τον Χριστό, αν αισθάνθηκε την αληθινή παρουσία του. Η έκπληξη αυτή δεν είναι ανεξήγητη, ούτε παράλογη, αλλά κατανοητή και λογική. Είναι κάτι που δημιουργείται από την συνάντηση του φυσικού με το υπερφυσικό, του σχετικού με το απόλυτο, του πρόσκαιρου με το αιώνιο.

Όταν ο άνθρωπος που κυριαρχείται από τον φόβο του θανάτου συναντιέται με τον Κύριο της ζωής όταν το κτίσμα αντικρύζει τον κτίστη του, αναδύονται ασύμμετρες σχέσεις, δημιουργούνται απροσδόκητες εκπλήξεις. Και οι εκπλήξεις αυτές γίνονται συγκλονιστικότερες, όταν ο Κύριος ταπεινώνεται μπροστά στο κτίσμα, για να το υπηρετήσει. Οι εκπλήξεις μάλιστα εδώ δεν περιορίζονται στην φύση των πραγμάτων, αλλά επεκτείνονται και σε λεπτομερειακές μορφές τους.

Στην συνάντηση του Χριστού με την Σαμαρείτιδα πρώτη έκπληξη είναι ο ίδιος ο διάλογος που συνάπτεται μεταξύ τους. Ο Χριστός απευθύνεται στην Σαμαρείτιδα και ζητάει νερό για να πιει. Αυτή εκπλήσσεται και ρωτάει: «Πώς συ Ιουδαίος ων παρ’ εμού πιείν αιτείς, ούσης γυναικός Σαμαρείτιδος; Ου γαρ συγχρώνται Ιουδαίοι Σαμαρείταις».

Η έκπληξη είναι διπλή ή μάλλον πολλαπλή: Πώς ένας Ιουδαίος, ο Ιησούς, απευθύνεται σε άνθρωπο από την Σαμάρεια; Αλλά και ακόμα περισσότερο, πώς συνομιλεί με μια γυναίκα, και μάλιστα διαβεβλημένη, όπως καλώς ο ίδιος γνωρίζει; Και τέλος, πώς στην γυναίκα αυτήν αποκαλύπτει την υψηλότερη και βαθύτερη αλήθεια του μεσσιανικού του κηρύγματος;

Κάθε έκπληξη που δοκιμάζουμε οφείλεται στην συνάντηση με κάτι καινούργιο· στην φανέρωση κάποιας πραγματικότητας, κάποιου προσώπου, κάποιας αλήθειας που ως τότε αγνοούσαμε. Οφείλεται δηλαδή σε κάποια αποκάλυψη. Αυτό παρατηρούμε και στην περίπτωση της συναντήσεως που εξετάζουμε.

Η Σαμαρείτιδα εκπλήσσεται από την παρουσία ενός ’Ιουδαίου, που σπάζει τους φραγμούς της ακοινωνησίας με την φυλή της και συνδιαλέγεται μαζί της· ζητάει νερό για να πιει. Και πριν συνέλθει από την έκπληξη αυτή, δοκιμάζει μια ακόμα μεγαλύτερη. Ακούει ότι αυτός που ζητάει το νερό είναι σε θέση να της προσφέρει ο ίδιος «ύδωρ ζων». Η έκπληξη όμως αυτή δεν προκλήθηκε από κάποια νέα αποκάλυψη, αλλά από την απορία που της δημιουργήθηκε. -Κύριε, λέει η γυναίκα, εσύ δεν έχεις ούτε κουβά, και το πηγάδι είναι βαθύ. Από πού έχεις το ύδωρ το ζων;

«Ύδωρ ζων» είναι το τρεχούμενο νερό. Το νερό του πηγαδιού δεν είναι τρεχούμενο. Δεν είναι επομένως «ύδωρ ζων». Παραταύτα η Σαμαρείτιδα δεν απορεί γι’ αυτό· σκέφτεται ακόμα το νερό του πηγαδιού. Δεν πάει ο νους της σε κάποιο τρεχούμενο νερό. Αλλά και αν σκεφτόταν τέτοιο νερό, δεν θα είχε καταλάβει τί εννοούσε ο Χριστός. Από την άλλη πλευρά ο Χριστός λέγοντας «ύδωρ ζων» δεν εννοούσε κάποιο τρεχούμενο νερό που σβήνει προσωρινά την σωματική δίψα, αλλά νερό που δημιουργεί στον άνθρωπο αστείρευτη πηγή αιώνιας ζωής. Νερό που αφανίζει τον θάνατο.

Η Σαμαρείτιδα, νομίζοντας ότι κατάλαβε τα λόγια του Χριστού, ζήτησε να της δώσει το μαγικό αυτό νερό, για να λύσει το κοπιαστικό έργο της υδρεύσεώς της. «Κύριε, λέει, δώσε μου το νερό αυτό, για να μη διψώ και να μην έρχομαι εδώ για να κουβαλώ νερό». Η γυναίκα πίστεψε πως βρήκε μια εύκολη λύση για το πρόβλημά της. Ο Χριστός της μίλησε για νερό που αναβλύζει μέσα από τον άνθρωπο και γίνεται πηγή αιώνιας ζωής. Εκείνη φαντάστηκε νερό φυσικό, που θα το πιει μια φορά και δεν θα ξαναδιψάσει ούτε θα χρειάζεται να πηγαίνει στο πηγάδι για νερό.

Όσο ο άνθρωπος περιορίζεται στην εγκοσμιότητα, δεν μπορεί να συλλάβει αιώνιες υπερβατικὲς αλήθειες. Μπορεί να εκπλήσσεται, να απορεί, να θαυμάζει. Μπορεί ακόμα να περιμένει μαγικές λύσεις. Αλλά παραμένει εγκλωβισμένος στον αισθητό κόσμο, δεσμευμένος από την φυσική αμεσότητα. Ασχολείται με τα προβλήματα της καθημερινότητας. Ο νους του δεν πηγαίνει πέρα από αυτά. Δεν λειτουργούν οι πνευματικές του αισθήσεις. Ακόμα και αν ακούσει κάτι που υπερβαίνει την αισθητή αμεσότητα, κάτι που βρίσκεται πέρα από την εγκοσμιότητα, το αντιλαμβάνεται αισθητικά και κοσμικά. Έχει αναζητήσεις, δοκιμάζει εκπλήξεις, δέχεται αποκαλύψεις, αλλά κινείται πάντοτε μέσα στον χώρο και τον χρόνο. Σκέφτεται, αντιλαμβάνεται και ζει υποταγμένος στον νόμο της φθοράς και του θανάτου.

Το φράγμα, στο οποίο προσκρούει και σταματά κάθε σκέψη και ενέργεια του ανθρώπου, κάθε έκπληξη που δοκιμάζει ή αποκάλυψη που γνωρίζει, είναι το φράγμα του θανάτου. Καμιά ανακάλυψη, καμιά εφεύρεση, καμιά τέχνη ή φιλοσοφία δεν μπορεί να σπάσει το φράγμα αυτό. Όλα, όσα του γίνονται γνωστά ή προσιτά, βρίσκονται «εντεύθεν» των ορίων του θανάτου.

Η υπέρβαση του θανάτου δεν γίνεται με την λογική ή την διαλεκτική, με την επιστήμη ή την μαγεία. Όλα αυτά εξυπηρετούν ενδοκόσμιες υποθέσεις. Η υπέρβαση του θανάτου γίνεται με το θαύμα· με το κατεξοχήν θαύμα που είναι η ανάσταση. Γι’ αυτό η ανάσταση του Χριστού είναι η κατεξοχήν αποκάλυψη, ή ακριβέστερα η μόνη αληθινή αποκάλυψη, γιατί ανοίγει στον άνθρωπο μια εντελώς καινούργια πραγματικότητα. Γι’ αυτό και κάθε θαύμα του Χριστού αποτελεί «σημείον», δηλαδή δείκτη που παραπέμπει τον άνθρωπο «εκείθεν» των ορίων της φθοράς και του θανάτου, στην ανάσταση, στην αιωνιότητα.

Όσο η Σαμαρείτιδα συζητούσε με τον Χριστό, δεν καταλάβαινε ουσιαστικά τα λόγια του. Εκείνος μιλούσε στο επίπεδο της αιώνιας ζωής. Αυτή μετέφερε αυτόματα όσα άκουε στο επίπεδο της πρόσκαιρης ζωής. Δεν υπήρχε σημείο συναντήσεως. Το σημείο αυτό δημιουργήθηκε με το «σημείον»-θαύμα, που της αποκάλυψε ο Χριστός. Της είπε: «Πήγαινε, φώναξε τον άνδρα σου και έλα εδώ». Εκείνη απάντησε: «Δεν έχω άνδρα». Τότε της είπε ο Ιησούς: «Καλά είπες πως δεν ἐχεις άνδρα. Γιατί είχες πέντε άνδρες, και αυτός που ἔχεις τώρα δεν είναι άνδρας σου. Αληθινό ήταν αυτό που είπες».

Ο λόγος του Χριστού μετακίνησε την Σαμαρείτιδα σε άλλο επίπεδο. Φανέρωσε μπροστά της μια νέα δυνατότητα, που δεν προσδιορίζεται από την λογική αναγκαιότητα. Της άνοιξε την προοπτική κατακόρυφης θέασης και αναφοράς. Τότε η γυναίκα άφησε το βιοτικό πρόβλημα του νερού, ή ακριβέστερα το ξέχασε τελείως, όπως φαίνεται από την συνέχεια της αφηγήσεως, και ζήτησε να λύσει ένα άλλο πρόβλημα, να κορέσει μιαν άλλη δίψα, την μεταφυσική δίψα της.

Λέει: «Κύριε, βλέπω ότι είσαι προφήτης. Οι πατέρες μας λάτρεψαν τον Θεό στο βουνό αυτό, ενώ εσείς λέτε ότι τα Ιεροσόλυμα είναι ο τόπος, που πρέπει να λατρεύεται ο Θεός». Και τότε δέχεται την μεγάλη αποκάλυψη: «Έρχεται ώρα, και ήδη ήρθε, που οι αληθινοί προσκυνητές θα λατρεύσουν τον Πατέρα «εν Πνεύματι και Αληθεία. Πνεύμα ο Θεός, και τούς προσκυνούντας αυτόν εν Πνεύματι και Αληθεία δει προσκυνείν». Ο άνθρωπος γίνεται αυτό που πιστεύει και λατρεύει. Όταν πιστεύει και λατρεύει «εν Πνεύματι και Αληθεία» τον Θεό, γίνεται και αυτός ως ένα βαθμό όμοιός του· γίνεται πνευματικός και αληθινός.

Τότε ξεπηδά η θρησκευτική πίστη της γυναίκας και λέει: «Ξέρω ότι θα έρθει ο Μεσσίας, δηλαδή ο Χριστός. Όταν έρθει εκείνος, θα μας τα εξηγήσει όλα». Και ο Ιησούς της λέει: «Εγώ ειμί ο λαλών σοι».

Η αποκάλυψη που δέχθηκε η Σαμαρείτιδα συνέπεσε με μια έκπληξη που δοκίμασαν οι μαθητές του Χριστού, που έφτασαν τότε εκεί. Αυτοί απόρησαν, πώς ο Διδάσκαλός τους μιλούσε με την γυναίκα εκείνη. Και η έκπληξή τους αυτή ήταν ένα χρήσιμο «σημείο». Ήταν μια προετοιμασία, που θα τους βοηθούσε να καταλάβουν ότι το Ευαγγέλιο που θα κηρύξουν υπερβαίνει και τα πιο αυστηρά φυλετικά, κοινωνικά και θρησκευτικά όρια.

Όσο ο άνθρωπος επιδίδεται στις βιοτικές του μέριμνες, μένει προσηλωμένος στα εγκόσμια και λησμονεί τις βαθύτερες ανάγκες του. Όταν όμως από κάποια αιτία ξυπνά η βαθύτερη πνευματική ανησυχία του και διαπιστώνει ότι βρίσκει την απάντηση στο λησμονημένο και συχνά απωθημένο υπαρξιακό ερώτημα της καρδιάς του, τότε λησμονεί τις καθημερινές ανάγκες του και απωθεί τις βιοτικές του μέριμνες.

«Άφησε η γυναίκα την στάμνα της εκεί, πήγε στην πόλη και είπε στους ανθρώπους. Ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο που μου είπε όλα όσα έκανα στην ζωή μου. Μήπως αυτός είναι ο Μεσσίας;» Προφανώς η Σαμαρείτιδα είχε πεισθεί ότι αυτός είναι ο Μεσσίας. Αυτό άλλωστε ήθελε να αναγγείλει στους συμπολίτες της. Ήθελε να τους καταστήσει κοινωνούς της μεγάλης χαράς της. Αλλά και ως άνθρωπος θα ήθελε ίσως να επιβεβαιωθεί και από τους άλλους για την εκπλήρωση της κοινής προσδοκίας τους. Και η επιβεβαίωσή της αυτή έγινε με την εμπειρία που απεκόμισαν οι συμπολίτες της από την συνάντησή τους με τον Ιησού. Μοιρασμένη χαρά, διπλή χαρά. Χαρά που ανήκει σε όλους και στον καθένα. «Ουκέτι δια την σην λαλιάν πιστεύομεν αυτοί γαρ ακηκόαμεν, και οίδαμεν ότι αυτός εστίν αληθώς ο Σωτήρ του κόσμου ο Χριστός».

Η πραγματική πίστη δεν στηρίζεται στην ακοή ή την πληροφορία αλλά στην προσωπική εμπειρία. «Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος», λέει ο Ψαλμωδός. «Έρχου και ίδε», είπε ο Φίλιππος στον Ναθαναήλ». Αν δεν δεις τον Θεό μέσα στην ζωή σου, λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, μην περιμένεις να τον δεις μετά τον θάνατό σου. Εδώ ετοιμάζονται τα πνευματικά αισθητήρια, με τα οποία γίνεται αισθητός ο Θεός και ο πλούτος της Βασιλείας του.

Ιδιαίτερα ο σύγχρονος άνθρωπος έχασε τα πνευματικά αισθητήριά του και παραμένει άσχετος προς την πνευματική πραγματικότητα. Έχασε εν πολλοίς και την αίσθηση της εκπλήξεως, της καθημερινής εκπλήξεως, γιατί μηχανοποίησε την ζωή του και την μετέτρεψε σε ανιαρή ρουτίνα. Όπως είναι ολέθριο για τον ιερέα να συνηθίσει την Θεία Λειτουργία και τις λατρευτικές τελετές που τελεί, έτσι είναι ολέθριο για τον κάθε άνθρωπο να συνηθίσει την καθημερινή ζωή του και να αδιαφορεί για τις ευκαιρίες και τις εκπλήξεις της.

Η ανθρώπινη ζωή είναι μία ισόβια λειτουργία. Και είναι γεμάτη με μικρότερες ή μεγαλύτερες εκπλήξεις, θετικές και αρνητικές· θετικές, που τις βλέπουμε πολλές φορές αρνητικά, αλλά και αρνητικές, που θα μπορούσαμε να τις δούμε και να τις ζήσουμε θετικά. Όποιος διατηρεί κάπως το «ύδωρ ζων», που ενσταλάχθηκε μέσα του κατά το Βάπτισμα, μπορεί να ζει την καθημερινότητά του δημιουργικά με όλες τις θετικές και τις αρνητικές εκπλήξεις της, ξεδιψώντας με το «ύδωρ ζων»· αφομοιώνοντας την αλήθεια της αιώνιας ζωής κα δίνοντας νόημα και περιεχόμενο στον προσκαιρότητα.

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, ομότ. καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. (Περιοδικό Ορθόδοξη Μαρτυρία, αρ. 98 -Φεβρουάριος 2012, σ. 30-34)

Το άρθρο Η συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα, του Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Δείτε το θαύμα στο Άγιον Όρος με το Τίμιο Ξύλο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί!

theomitoros — Wed, 17 Feb 2016 15:00:00 +0000

Ζωντανό Θαύμα στο Άγιον όρος με το Τίμιο…
ξύλο που βυθίζεται, κατόπιν προσευχής, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Το άρθρο Δείτε το θαύμα στο Άγιον Όρος με το Τίμιο Ξύλο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί! εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Γυναίκα μου, έστειλες την Παναγία στο σπίτι μας!

theomitoros — Tue, 12 Jan 2016 11:00:00 +0000

Ήλθε κρατώντας μια λαμπάδα σαν τον κορμό μικρού δένδρου! Ήταν πλημμυρισμένος χαρά κι ευγνωμοσύνη. Μαζί του είχε έλθει και η ευσεβής γυναίκα του.

Πριν μερικές εβδομάδες, πιστοί από το Αγρίνιο με τον π. Θεόκλητο είχαν έρθει στην Βαρνάκοβα, για να προσκυνήσουν και να κάνουν και Θεία Λειτουργία. Μαζί τους είχε έλθει και η σύζυγος του κυρίου Σωτήρη, κατά προτροπή του ιδίου.

– Ήμουν άρρωστος από πολύ καιρό και οι γιατροί δεν μπορούσαν να βρουν τί έχω. Έφθασα στο σημείο να μην έχω κουράγιο να οδηγήσω το αυτοκίνητο, να πάω να ψωνίσω για τα παιδιά μου, διηγήθηκε πολύ συγκινημένος την ημέρα που ήλθε και πρόσθεσε:

Εγώ έστειλα την γυναίκα μου στην Παναγιά, για να προσευχηθεί και να βοηθηθώ, γιατί κόντευα ν’ απελπιστώ. Καθώς λοιπόν ήμουν ξαπλωμένος με πόνους και στα κακά μου χάλια, κατά τις εννέα το πρωί, ένοιωσα ξαφνικά μια αλαφράδα και μαζί χαρά! Αμέσως κατάλαβα! Η Παναγία έστειλε τη Χάρι Της. Έκανα τον Σταυρό μου και δοκίμασα να σηκωθώ. Το κατάφερα χωρίς πόνους.

Ένοιωθα δύναμη και ευεξία. Ντύθηκα, πλύθηκα, χτενίστηκα και περίμενα τη γυναίκα μου γεμάτος συγκίνησι και χαρά. Ήρθε κατά το μεσημέρι. Όταν με είδε σηκωμένο και υγιή, άρχισε να κλαίει από ευγνωμοσύνη προς τον Θεό.

Την άλλη μέρα πήγα στην αγορά του Αγρινίου και αγόρασα την πιο μεγάλη λαμπάδα. Με κοιτούσαν καλά καλά. Εμένα όμως δεν με ένοιαζε τίποτε. Ήθελα να ανέβω, αν ήταν δυνατό, κάπου ψηλά και να φωνάξω τις ευχαριστίες μου στον Θεό και στην Παναγιά. Να τ’ ακούσουν όλοι οι άνθρωποι για να πιστέψουν!

Από το βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ (και η Παράκλησή Της)»
ΙΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ-ΚΟΙΝΟΒ. ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ, 2005

Το άρθρο Γυναίκα μου, έστειλες την Παναγία στο σπίτι μας! εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Απλά θαύματα για τόνωση της ζωντανής Πίστεώς μας.

theomitoros — Wed, 06 Jan 2016 08:00:00 +0000

Η θαυματουργική και μυροβλύζουσα αρχαία εικόνα της Παναγίας Μαλεβής (κοίμηση της Θεοτόκου).

1. Ξέρετε ότι με το βασιλικό και τα Σταυρολούλουδα που παίρνουμε από την Εκκλησία την ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού , μπορούμε να πιάνουμε μαγιά, γιατί φουσκώνει το ζυμάρι θαυμάσια και έτσι μπορούμε να κάνουμε λειτουργίες και ψωμί;

2. Ξέρετε ότι ο Αγιασμός που κάνουμε στην Εκκλησία μας την παραμονή και ανήμερα των Θεoφανείων αλλά και οποιοσδήποτε άλλος αγιασμός που γίνεται από Ορθόδοξο ιερέα, όσο και να τον κρατήσουμε, δε χαλάει;

3. Ξέρετε ότι στα Ιεροσόλυμα και από τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού κάθε Μεγάλο Σάββατο βγαίνει το Άγιο Φως θαυματουργικά μόνον σε ορθόδοξο Πατριάρχη με βοή; Ένα προσκύνημα θα σας πείσει.

4. Ξέρετε ότι στο Όρος Σινά εκεί που ο Θεόπτης Μωυσής είδε τη βάτο την καιόμενη και μη καταφλεγόμενη ,όταν σπάσετε μία πέτρα, στα τοιχώματά της είναι αποτυπωμένη η βάτος αυτή του Προφήτη Μωυσέως;

5. Ξέρετε ότι όταν πεθαίνουν οι καλόγεροι στη Μονή του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα , τα σώματά τους δεν παγώνουν, ούτε ξυλιάζουν, ούτε μυρίζουν και δεν τα θάβουν στο χώμα αλλά τα τοποθετούν σε ένα δωμάτιο;

6. Ξέρετε ότι πάνω στο κεφάλι ( στο κόκκαλο ) του ψαριού « Γουλιανός » , που ζει στη λίμνη Γεννησαρέτ, είναι αποτυπωμένη η βάπτισις του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό;

7. Ξέρετε ότι κάθε χρόνο στο Όρος Θαβώρ , στα Ιεροσόλυμα , στις 6 Αυγούστου, εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μας, εμφανίζεται μια φωτεινή Νεφέλη , η οποία καλύπτει το χώρο του Μοναστηριού και φωτίζει όλη τη νύχτα τον γύρω περίβολο;

8. Ξέρετε ότι όταν γιορτάζει η Αγία Μαρκέλλα στη Χίο και πάει ο ιερεύς και ο λαός εκεί που μαρτύρησε η Αγία κοντά στην ακροθαλασσιά, να ψάλλουν την Παράκλησή της, τα θαλασσινά νερά θερμαίνονται και βγάζουν ατμούς και φυσαλίδες και μόλις τελειώσει η παράκληση, σταματούν, όλα αυτά τα φαινόμενα;

9. Ξέρετε ότι στο Μοναστήρι της Παναγίας της Μαλεβής κοντά στην Τρίπολη υπάρχει μία εικόνα αρχαία της Παναγίας που μυστηριωδώς βγάζει Άγιο Μύρο αρίστης ποιότητος και μεγάλης διάρκειας σε ευωδία;

10. Ξέρετε ότι στο Άγιον Όρος επίσης η Παναγία μας μίλησε πολλές φορές με τους μοναχούς για να τους προστατεύση από ληστοπειρατές όταν κινδύνευαν, όπως συνέβη στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου με την εικόνα της Παναγίας της Παραμυθίας που είναι θαυματουργός;

11. Ξέρετε ότι κάθε χρόνο στο πανηγύρι της Παναγίας μας 15 Αυγούστου στο Μαρκόπουλο της Κεφαλλονιάς εμφανίζονται φίδια στην εικόνα της Παναγίας και δεν τσιμπούν τους προσκυνητάς; Οι κάτοικοι βγάλανε και τι ποίημα που λέει:
«Τα φίδια από το Μαρκόπουλο καλώ για να με φάνε,
μα κείνα είναι τση Παναγιάς και με χαϊδολογάνε».

Από το βιβλίο Εμπειρίες από τον αμίλητο κόσμου του Άθω»
Νικόλαος Ζαχαριάδης – Τόμος Β’ – Πύργος Ηλείας

Το άρθρο Απλά θαύματα για τόνωση της ζωντανής Πίστεώς μας. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Συγκλονιστικό Θαύμα της Παναγίας και των Αγίων Αναργύρων!

theomitoros — Fri, 30 Oct 2015 11:00:00 +0000

Διηγείται μια γυναίκα:

«Το όνομα μου είναι Αθηνά Παππά. Στις 24-10-08 ο υιός μου Σπυρίδων είχε ένα σοβαρότατο τροχαίο. Είχε χτυπήσει στο κεφάλι και είχα αιματώματα στον εγκέφαλο, νεκρά κύτταρα τα οποία δεν αναπλάθονται ποτέ ξανά και θλάση στο κέντρο του εγκεφάλου.Ήταν στην εντατική του Ν.Ν.Α επί 29 πραγματικά πολύ δύσκολες μέρες διότι ήταν σε κώμα, διασωληνωμένος γιατί δεν μπορούσε ν’ αναπνεύσει και επιπλέον είχε αρχίσει η εσωτερική σήψη στα όργανά του. Το αποκορύφωμα ήταν η 45-λεπτη ανακοπή που έκανε 3 ημέρες πριν την γιορτή της Παναγίας (τα εισόδια της Θεοτόκου). Απ’ την ανακοπή του έμεινε ανεπάρκεια στην καρδούλα του, που θα την είχε για όλη του την ζωή.Ο γιός μου ήταν 16 χρονών όταν συνέβη το τροχαίο. Εμείς πλέον δεν ξέραμε τι να παρακαλέσουμε τον Θεό. Οι γιατροί είπαν ότι αν ζήσει θα μείνει φυτό γιατί το χτύπημα στον εγκέφαλο είναι σ’ ένα σημείο όπου απ’ εκεί φεύγουν όλες οι πληροφορίες.Μετά την ανακοπή και ενώ ήταν σε κώμα συνέχισε να βαραίνει. Δεν ανέπνεε, δεν λειτουργούσαν τα όργανά του, του έβαζαν αίμα και είχε πάρει και λοίμωξη όπου είχε 40 πυρετό. Παρακαλούσαμε τον Θεό με τον άντρα μου να τον αναστήσει, δεν ξέραμε τι να πρωτοπαρακαλέσουμε. Την επόμενη μέρα απ’την ανακοπή κάναμε ακόμη μία λειτουργία στον Άγιο Σπυρίδωνα, την εκκλησία που ήταν μέσα, στον προαύλιο χώρο του Ν.Ν.Α. Η λειτουργία τελείωσε στις 10 περίπου το πρωί. Όταν άνοιξε το επισκεπτήριο στις 13.00 μάθαμε ότι είχε περάσει ο πνευματικός μας κύριος Στέφανος Νταλιάνης και διάβασε το παιδί μας στην εντατική κατόπιν εντολής του πατρός Παΐσίου και Ευμενίου που έχουν κοιμηθεί. Μπήκαμε στο δωμάτιο του και ώ του θαύματος το παιδί απ’ τον λαιμό και κάτω ήταν αναστημένο. Ο πυρετός ήταν 36,6, τα νεφρά του δούλευαν κανονικά, είχε πολλά ούρα και κόπρανα και ανέπνεε μόνος του χωρίς μηχάνημα. Επιπλέον η καρδιά του δούλευε μόνη της χωρίς το μηχάνημα.

Οι γιατροί μας είπαν: πρόκειται για θαύμα. Ξαφνικά πήρε μπρος και εκτός από το κεφάλι του (ήταν σε κώμα) όλο του το σώμα δούλευε ρολόι. Αν συνεχίσει έτσι, μας είπαν, σε 2 ημέρες θα βγει από την εντατική. Όσο για τον εγκέφαλο μας είπαν θα μείνει φυτό…Σε δύο ημέρες ξημέρωναν τα εισόδια της Θεοτόκου. Το πρωί κάναμε λειτουργία πάλι στον Άγιο Σπυρίδωνα και φύγαμε να πάμε στο Τζάνειο νοσοκομείο, διότι εκεί θα μετέφεραν το γιο μας. Καθώς πηγαίναμε στο Τζάνειο άρχισα να φωνάζω υστερικά. «Έκλαψε η Παναγία και θέλω να μου φέρετε τα δάκρυά της. Κλαίει για τον Σπύρο μου». Η αδερφή μου και ο άντρας μου προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν, όμως εγώ ήμουν ανένδοτη και πολύ εχθρική μαζί τους γιατί δεν με πίστευαν. Φώναζα συνεχώς ότι κλαίει η Παναγία κάπου στον Ορωπό για τον Σπύρο μου αλλά όλοι με θεωρούσαν τρελή. Δεν ήξερα τι έλεγα όμως επέμενα πολύ. Σε σημείο που μ’ άκουγαν οι γιατροί του Τζανείου και οι ασθενείς και προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν. Εγώ ανένδοτη. Ωστόσο η ώρα περνούσε και το ασθενοφόρο που μετέφερε το παιδί μας απ’ το Ν.Ν.Α δεν φαινότανε πουθενά. Εγώ γκρίνιαζα για τα δάκρυα της Παναγίας, μ’ έπιασε ανησυχία επειδή αργούσε να ‘ρθει το παιδί. Στις 1.30 περίπου το μεσημέρι έφτασαν. Εγώ έκλαιγα πολύ και παρακαλούσα τους συγγενείς να μου φέρουν τα δάκρυα της Παναγίας μέχρι που είδα το φορείο με τους γιατρούς που συνόδευαν το παιδί μας να έρχονται… Οι γιατροί ήταν χαμογελαστοί… Το παιδί είχε ξυπνήσει καθ’ οδόν προς το Τζάνειο γι’ αυτό άργησαν να μας το φέρουν… Είδαμε το παιδί μας ξύπνιο και δεν το πιστεύαμε. Τα μάτια του ήταν στη θέση τους και το αιμάτωμα που είχε στα μάτια είχε εξαφανιστεί. Είχε ξυπνήσει και είχε ξυπνήσει καλά. Ακόμη βέβαια δεν ξέραμε τι θα λειτουργούσε απ’ το σώμα του και τι όχι διότι μόνο μας κοιτούσε… Είχε ακόμη τραχειοστομία και την γαστροστομία…
Μόλις τακτοποιήσαμε το παιδί στο δωμάτιο εγώ άρχισα πάλι να φωνάζω και να μαλώνω με όλους. «Κλαίει η Παναγία για τον Σπύρο μου», τους έλεγα. Πηγαίνετε να μου φέρετε τα δάκρυά της. Κανείς δεν με καταλάβαινε, κανείς δεν με πίστευε. Κανείς δεν μου έδινε καμία σημασία… Σε 2 ώρες περίπου και ενώ περιποιόμουν το γιο μου χτύπησε το κινητό μου και ήταν μια φίλη η οποία με ρώτησε σε ποιο νοσοκομείο και σε ποιο δωμάτιο είμαστε για να ‘ρθει. Μόλις ήρθε της λέω: «Μου ‘φερες τα δάκρυα της Παναγίας»; Εκείνη με κοίταξε κάπως και μου είπε ότι η πεθερά της είχε πάει εκδρομή στον Ορωπό αλλά πρώτα πέρασε απ’ την εκκλησία ν’ ανάψει ένα κερί. Εκεί έμαθε ότι η εικόνα της Παναγίας μυροβλύζει και κάθε χρόνο που είναι τα εισόδια της Θεοτόκου ανοίγουν την εικόνα και παίρνουν το μύρο. Πήρε μύρο για κείνη και θυμήθηκε και μένα και ζήτησε απ’ τον ιερέα και για μένα. Το ‘δωσε στη νύφη της κι εκείνη έτρεξε και μου το ‘φερε. Παίρνω το μύρο απ’ τα χέρια της και χωρίς δεύτερη σκέψη το κάνω χαπάκι και του το βάζω με τη σύριγγα απ’ την γαστροστομία που είχε στο στομάχι. Εκεί ηρέμησα και δικαιώθηκα κιόλας στους συγγενείς μου.
Το ίδιο βράδυ γύρω στις 1.30 μπήκαν 2 γιατροί στο δωμάτιο οι οποίοι στάθηκαν πάνω απ’ το παιδί το κοίταξαν κάτι είπαν μεταξύ τους και έφυγαν. Είπα στην αδερφή μου να τρέξει στο διάδρομο να τους προλάβει νε μας πουν τι είδανε, όμως εκείνη δεν τους είχε δει. Την επόμενη το πρωί που πήγα να κοινωνήσω στην εκκλησία του Τζανείου είδα ότι η εικόνα των Αγίων Αναργύρων και οι γιατροί που είχαν έρθει ήταν τα ίδια πρόσωπα. Απ’ εκείνη την ημέρα τ’ αποτελέσματα ήταν θεαματικά. Ο Σπύρος μου έβγαλε την τραχειοστομία, την γαστροστομία, επικοινωνούσε και σε μία εβδομάδα δειλά-δειλά περπατούσε. Ο υπέρηχος της καρδιάς έδειξε ότι έχει καινούρια καρδιά και η μαγνητική εγκεφάλου έδειξε ότι το παιδί μας δεν είχε χτυπήσει ποτέ. Βγήκαμε την ημέρα του Αγ. Σπυρίδωνος απ’ το νοσοκομείο περπατώντας. Οι γιατροί μας είπαν: Δεν ξέρουμε που πιστεύετε αλλά όλ’ αυτά η επιστήμη δεν μπορεί να τα εξηγήσει.
Πρέπει ακόμη να πώ ότι ο σταυρός που έφερε ο πνευματικός μας στην εντατική και σταύρωσε το παιδί μας κοκκίνισε. Η Παναγία σκέπασε το παιδί μας και τόσο ταπεινοί είναι οι Άγιοι μας όπου ανάστησαν το Σπύρο μας και σήμερα είναι εντελώς καλά.»

Το άρθρο Συγκλονιστικό Θαύμα της Παναγίας και των Αγίων Αναργύρων! εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".