Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος" "Θεομήτορος"

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης – Πως γίνεται το ξεμπέρδεμα με την αμαρτία

theomitoros — Sat, 30 Jul 2016 10:00:00 +0000

Τό ξεμπέρδεμα ἀπό τήν ἁμαρτία, ἔλεγε ο Γέροντας, γίνεται μόνο μέ τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, μέ τό Θεῖο Ἔρωτα.

Ἡ πρός τόν Θεόν ἀγαπητική κίνηση, εἶναι ἡ μόνη θεραπευτική κίνηση, πού μπορεῖ καί πρέπει νά κάνει ὁ κάθε ἄνθρωπος.

«Ἀγαπῶ» δέ, τόν Θεόν σημαίνει, «τηρῶ τίς ἐντολές Του».

Το άρθρο Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης – Πως γίνεται το ξεμπέρδεμα με την αμαρτία εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Άγιος Πορφύριος: Συμβουλὲς Σ’ Ἕνα Παιδίατρο

theomitoros — Mon, 05 Oct 2015 14:00:00 +0000

— Πῶς ἐξετάζεις τὰ παιδιά;
— Ἔτσι…
— Ἄκουσε νὰ σοῦ πῶ. Τὴν ὥρα ποὺ ἐξετάζεις τὸ κάθε παιδάκι θὰ κάνεις μέσα σου ἔνθερμη προσευχὴ μὲ ἀγάπη: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησε τὸν δοῦλο σου». (Καὶ λέγοντας αὐτὰ ἔπαιρνε βαθιὰ εἰσπνοή, ἄνοιγε τὰ χέρια του).
Νά ἔτσι, μὲ ἀνοιχτὴ καρδιὰ θὰ παρακαλεῖς γιὰ τὸ κάθε παιδάκι. Εἶναι μία ψυχούλα ποὺ ἔστειλε ὁ Θεὸς στὰ χέρια σου. Καὶ καθὼς θ’ ἀκουμπᾶς τὸ χέρι σου στὸ κεφαλάκι τους καὶ θὰ προσεύχεσαι ἔνθερμα μέσα σου, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ θὰ μεταγγίζεται στὴν ψυχούλα τοῦ παιδιοῦ. Ὅλα αὐτὰ μυστικά. Δὲν θὰ καταλαβαίνουν τίποτα οἱ ἄλλοι. Θὰ τοὺς δίνεις τὰ φάρμακα ποὺ λέει ἡ ἐπιστήμη σου, ἀλλὰ τελικὰ ὁ Χριστὸς θὰ θεραπεύει τὸ παιδί, ποὺ παρακαλεῖς ἐσὺ καὶ οἱ γονεῖς του.

Ἄλλη φορὰ τοῦ εἶπε:

— Δὲν σὲ βλέπω νὰ ἐξετάζεις τὰ παιδιὰ ὅπως σοῦ εἶπα. Σὲ τρώει ἡ ρουτίνα καὶ ξεχνιέσαι. Μωρέ, δώσου στὸν Χριστό, καὶ πρόσφερέ Του αὐτὰ τὰ πλασματάκια μὲ τὴν προσευχή σου, νὰ τὰ ἁγιάζεις! Εἶδες, ὁ Χριστὸς θεράπευε χρησιμοποιώντας αἰσθητὸ τρόπο, εἴτε τοὺς ἔπιανε τὸ χέρι ἢ ἤγγιζε τοὺς ὀφθαλμούς, τὴ γλώσσα, ἔτσι θὰ κάνεις κι ἐσύ. Πιάνοντας στὴν ἀγκαλιά σου τὸ μικρὸ παιδὶ ἢ πιάνοντας τὸ χέρι τοῦ μεγάλου, μὲ τὴν δοσμένη στὸ Χριστὸ ἔντονη καὶ θερμὴ προσευχή σου, μετάγγιζέ τους χάρη Θεοῦ. Τὸ ἴδιο δὲν κάνει καὶ ὁ ἱερεὺς σὲ κάθε μυστήριο; Γιὰ νὰ ἔλθει ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, βάζει αἰσθητὰ τὸ χέρι του στὸ κεφάλι τοῦ ἐξομολογουμένου, τοῦ χειροτονουμένου, τοῦ νυμφευομένου, τοῦ βαπτιζομένου κ.λπ. Εἶναι μυστικὴ δύναμις ἡ προσευχή, ποὺ μεταδίδεται μυστικὰ στὴν ψυχὴ τοῦ ἄλλου.

Το άρθρο Άγιος Πορφύριος: Συμβουλὲς Σ’ Ἕνα Παιδίατρο εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Δυό μεγάλοι άγιοι του 20ου αιώνα:Πορφύριος και Παϊσιος

theomitoros — Wed, 21 Jan 2015 10:26:00 +0000

Γράφει ο Γέρων Γεώργιος Καυσοκαλυβίτης

Εγώ παιδιά μου είμαι ασπρόμαυρη τηλεόραση. Ο Γέρων Πορφύριος είναι έγχρωμη δορυφορική”. Αυτά ήταν τα λόγια που ο Άγιος Παΐσιος συνήθιζε να λέγει σε πολύ κόσμο που τον επισκέπτοταν στο Άγιον Όρος, στο ταπεινό του κελάκι στην Παναγούδα.

“Είναι Μέγας, γιατί από μικρό παιδάκι καταπιάστηκε με μεγάλους ασκητικούς αγώνες, όπως οι Μεγάλοι Άγιοι προηγούμενων αιώνων”.
Αυτή ήταν η άποψη του Αγίου Πορφυρίου για τον Άγιο Παΐσιο και την οποία συνήθιζε και αυτός να λέγει στον κόσμο που επίσης τον επισκέπτονταν.

Στις 27 Νοεμβρίου 2013 η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ενέταξε στο επίσημο Αγιολόγιο της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη.

Από τις 13 Ιανουαρίου 2015 το Αγιολόγιο της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, κοσμείται πλέον και με το όνομα του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου.

Είναι γεγονός ότι οι δύο αυτοί μεγάλοι Άγιοι της Ορθοδοξίας, είχαν κατά την διάρκεια της επίγειας ζωής τους ισχυρούς πνευματικούς δεσμούς.
Είναι επίσης γνωστό ότι και οι δύο ασκήτεψαν και ασκήθηκαν στο περιβόλι της Παναγίας, το Άγιον Όρος.

Το αξιοσημείωτο και ίσως λιγότερο γνωστό στοιχείο από την εν Χριστώ ζωή τους, είναι ότι οι ασκητικοί τους αγώνες ξεκίνησαν από το ίδιο ακριβώς σημείο του Αγίου Όρους, τα Καυσοκαλύβια.
Ο μεν Άγιος Πορφύριος ξεκίνησε δωδεκαετής το φθινόπωρο του 1918 απ’ το κελί του Αγίου Γεωργίου, όπου στις αρχές του 19ου αιώνα ασκήτεψε η Οσιακή μορφή του Χατζηγιώργη.
Ο δε Άγιος Παΐσιος ξεκίνησε και αυτός το Μάϊο του 1953 απ’ το κελί της Υπαπαντής του Κυρίου, ακριβώς δίπλα απ’ το κελί του Αγίου Γεωργίου.

Είναι θαυμαστό το σημείο, ότι το πρώτο βιβλίο που έγραψε ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος, αναφέρεται στην Οσιακή μορφή του Γέροντος Χαζτηγιώργη, με τον οποίο άλλωστε έφεραν κοινή την καταγωγή απ’ την Καππαδοκία.

Μιας και αναφερθήκαμε ότι αυτοί οι δύο Μεγάλοι Άγιοι, ξεκίνησαν τους πνευματικούς τους αγώνες στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, αξίζει να αναφερθεί η ονοματολογία της περιοχής.
Τον 14ο αιώνα σε τούτη την περιοχή ασκήτεψε επίσης ένας Μεγάλος Άγιος, ο Άγιος Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης.

Ασκητής μεγάλου πνευματικού διαμετρήματος που αξιώθηκε ολοφάνερη την παρουσία της Παναγίας στην κορυφή του Άθωνα.
Από αυτόν τον δια Χριστόν σαλό, έλαβαν το όνομά τους τα Καυσοκαλύβια, επειδή διαρκώς έκαιγε την καλύβη του και μετακινούμενος δημιουργούσε άλλη, που και πάλι έκαιγε, ώστε να μην αποκτά τον παραμικρό δεσμό με τη γη, αφού “έκτιζε” τη δική του Μονή, στην Άνω Ιερουσαλήμ.

Στη μνήμη αυτού του Αγίου που η Ορθοδοξία μας εορτάζει στις 13 Ιανουαρίου, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου ενέγραψε στο Αγιολόγιό της τον Άγιο Γέροντα Παΐσιο, ο οποίος άλλωστε στη διάρκεια των προσωπικών του πνευματικών αγώνων εμιμήθη τον Άγιο Μάξιμο τον Καυσοκαλύβη, μετακινούμενος από τόπου εις τόπον.ΠΗΓΗ

Το άρθρο Δυό μεγάλοι άγιοι του 20ου αιώνα:Πορφύριος και Παϊσιος εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ Γ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

theomitoros — Mon, 29 Dec 2014 13:00:00 +0000

. .

ΤΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ Π.ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΗΣ ΠΛΑΝΩΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ …

”ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΕΑ …

ΘΕΛΟΥΝ ΔΙΑΡΚΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΒΗΜΑ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΜΕ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΟΗΘΟΥΝ …

ΤΟΥΣ ΘΥΜΙΑΖΩ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΔΕΝ ΥΠΟΚΛΙΝΟΝΤΑΙ …

ΛΕΩ ”ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ” ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΚΑΘΟΝΤΑΙ …

ΤΟΥΣ ΕΥΛΟΓΩ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΥΝ …

ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΛΕΩ ”ΠΙΕΤΕ ΕΞ ΑΥΤΟΥ ΠΑΝΤΕΣ” ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ …

ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ: ”ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΟΛΟΙ; ”

ΑΠΑΝΤΗΣΕ: ”ΒΡΕ ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΩ ΕΓΩ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΟ ΛΕΕΙ …

<<ΠΑΝΤΕΣ>>

ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΙ ΑΛΛΗ ΚΑΜΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ Η ΛΕΞΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗ ΞΕΡΩ;

Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΗΤΑΝ: <<ΚΑΙ ΔΙ ΗΜΩΝ ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΛΑΩ>> …

ΦΥΣΙΚΑ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΩΛΥΜΑΤΑ …

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΑΦΕΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΓΙΑΤΙ ΧΩΡΙΣ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΒΓΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ;

ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ; ΟΤΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ …

ΟΙ ΒΑΣΙΛΙΚΟΙ ΘΡΟΝΟΙ, ΟΙ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΙ ΘΩΚΟΙ, ΟΙ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΕΣ ΕΔΡΕΣ ΕΧΟΥΝ ΜΙΚΡΗ ΑΞΙΑ …

Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΡΙΓΥΡΩ …

ΦΟΒΕΡΟ ΘΕΑΜΑ …

ΕΓΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΦΟΒΟΜΟΥΝΑ ΝΑ ΑΚΟΥΜΠΗΣΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ …

ΚΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΝΑ ΨΙΘΥΡΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΠΕΖΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΝΑ ΜΗ ΒΙΩΝΟΥΝ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ …

ΠΟΙΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΜΩΡΕ; Ο ΠΑΠΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ Η ΟΛΟΙ, ΚΛΗΡΟΣ ΚΑΙ ΛΑΟΣ ΜΑΖΙ;

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΛΕΜΕ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ;

ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ;

ΟΠΩΣ ΣΤΕΚΕΤΑΙ Ο ΙΕΡΕΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΠΙΣΤΟΣ,

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΠΑΡΑΔΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ …

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΗ ΓΗ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ, ΧΩΡΙΑ ‘ΒΙΟΤΙΚΗ ΜΕΡΙΜΝΑ’ …

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΕΡΟΥΡΓΟΙ …

ΠΩ, ΠΩ, ΠΩ ΤΙ ΜΑΣ ΑΞΙΩΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΖΟΥΜΕ !!!

ΕΑΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΕΙΤΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΣΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΚΛΑΙΜΕ ΑΠΟ ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΤΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΕΜΑΣ …

ΕΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ, ΓΙΑΤΙ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

ΠΟΙΟΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΜΕ;

ΠΙΟ ΣΥΝΕΠΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΝΑΟ …

ΠΑΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΣΕ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ; ”

ΝΑΙ ΓΕΡΟΝΤΑ …

”ΑΚΟΥΣΕΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΕΙ ΕΚΕΙ;

ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΝΑ ΜΗ ΔΙΑΚΟΨΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ …

Ε! ΠΟΙΟ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΞΙΑ; ΟΙ ΗΧΟΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΝ Η Η <<ΒΟΗ>> ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΣΩΖΕΙ;

ΕΑΝ ΣΕ ΚΑΛΕΣΕΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ Η Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΦΩΝΑΞΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ, ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΩ;

ΓΙΑΤΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΛΗ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΘΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ, ΕΣΥ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΡΧΕΣΑΙ, ΑΛΛΑ ΓΥΡΝΑΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΚΑΙ ΨΙΛΟΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΕΙΣ;

ΚΑΙ ΤΙ ΔΩΡΟ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ!! ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ …

ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΙΩΠΟΥΜΕ, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΜΙΛΑΜΕ ΣΤΟΝ ΘΕΟ …

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΑ ΤΕΛΕΣΙΟΥΡΓΟΥΜΕΝΑ ΦΡΙΚΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ …

ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ …

ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΙΕΡΕΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΣ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΕΣΤΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, ΟΠΩΣ ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΑΝ ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ, ΑΛΛΑ ΕΥΔΟΚΕΙ Ο ΠΟΛΥΕΥΣΠΛΑΧΝΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΑΚΟΥ ΦΡΙΚΤΟ ΠΡΑΓΜΑ, ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ ΚΙ ΟΛΑΣ ΣΤΗΝ ΜΗΔΑΜΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ …

ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΓΕΜΑΤΟΣ ΓΑΛΗΝΗ ΠΟΥ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟ, ΓΙΝΕΣΑΙ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ … ”

Το άρθρο ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ Γ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ὁ πνευματικός ἄνθρωπος κατά τόν Ὅσιο Γέροντα Πορφύριο

theomitoros — Wed, 17 Dec 2014 16:00:00 +0000

Ὁ πνευματικός ἄνθρωπος δέν εἶναι ὁ «κουλτουριάρης», αὐτός πού συχνάζει σέ διαλέξεις, κοντσέρτα ἤ θέατρα. Ἀληθινά πνευματικός εἶναι ὁ ἁγιοπνευματικός ἄνθρωπος. Εἶναι αὐτός, πού ἔχει ἐνεργό τό Ἅγιο Πνεῦμα· κινεῖται καί ἐμπνέεται ἀπό Αὐτό.

Ὁ θεραπευμένος (πνευματικά ὑγιής) ἄνθρωπος ἔχει τό φωτισμό ἀπό τήν Θεία Χάρη καί- ἄν θέλει ὁ Θεός- τή θέωση, ἐπίσης ἀπό τήν Θεία Χάρη[1]. Ὁ ὑγιής πνευματικά ἄνθρωπος εἶναι αὐτός, πού βρίσκεται στό στάδιο τοῦ φωτισμοῦ, δηλαδή ἔχει ἀδιάλειπτη προσευχή, ἡ ὁποία στήν πληρέστερη μορφή της εἶναι αὐτενεργοῦσα[2]. Ὁ ἄνθρωπος δηλαδή δέν προσεύχεται κάνοντας δική του προσπάθεια, ἀλλά «ἀκούει» ἐντός του[3] τήν προσευχή, πού κάνει τό Ἅγιο Πνεῦμα «κράζον Ἀββᾶ ὁ Πατήρ»[4]. «Στήν Ἐκκλησία», τόνιζε ὁ ὅσιος Πορφύριος, «γίνεται ἡ Θεία συνουσία, γινόμαστε ἔνθεοι»[5]. Ἡ ἀγάπη Του θέλει νά μᾶς κάνει «θεούς κατά Χάριν καί δωρεάν»[6]. Αὐτό τό κάνει διά τοῦ θεραπευτηρίου, πού λέγεται Ἐκκλησία σ’ ὅσους ἀφήνονται στήν θεραπευτική Του φροντίδα.

Ἡ θέωση εἶναι ὁ σκοπός τῆς ὕπαρξής μας. Ὀφείλουμε, δίδασκε ὁ ἅγιος Γέροντας, «νά γίνουμε ἄκτιστοι κατά Χάριν, νά γίνομε μέτοχοι τῶν θείων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ, νά μποῦμε μέσα στό μυστήριο τῆς θεότητος»[7]. Μέσα στήν Ἐκκλησία, μετέχοντας στίς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, γινόμαστε ἄκτιστοι, πεθαίνοντας κατά τόν «παλαιό ἄνθρωπο» καί ζώντας τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ, ζώντας μέσα στό Χριστό καί ὁ Χριστός μέσα μας[8].

Ὁ θεραπευμένος ἔχει κατορθώσει, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, τήν νέκρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Μέσα στήν Ἐκκλησία πεθαίνουμε ὡς πρός τή σάρκα, ὡς πρός τά πάθη καί ζοῦμε ἀπό τώρα μέσα στόν Παράδεισο. Ὁ βιολογικός θάνατος «γίνεται ἡ γέφυρα», δίδασκε ὁ ἅγιος Πορφύριος, «πού θά τήν περάσομε σέ μιά στιγμή, γιά νά συνεχίσομε νά ζοῦμε ἐν τῷ ἀνεσπέρῳ φωτί»[9]. Μέ τήν κάθαρση ἀπό τά πάθη δίνεται ἡ δυνατότητα στόν ἄνθρωπο νά γίνει κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὁ θεραπευόμενος φανερώνει βαθμηδόν τόν καινόν ἄνθρωπον, τόν «κατά Θεόν κτισθέντα»[10]. Τό Ἁγιοπνευματικό φῶς φωτίζει τόν ἄνθρωπο, πού ἔχει μία καλή διάθεση (διάθεση μετανοίας), ὥστε νά δεῖ ἀκόμη καθαρώτερα τίς ἁμαρτίες καί τά πάθη του. Στή συνέχεια συνεργάζεται μαζί του ὥστε, ἐάν καί ἐκεῖνος θέλει, νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό αὐτά διά τῆς τελείας καί «ὁλοκλήρου» μετανοίας[11]. Ἔτσι ξεμπερδεύεται ὁ ἄνθρωπος, ἐλευθερούμενος ἀπό ὅλα τά κόμπλεξ (συναισθήματα ἐγωιστικά κατωτερότητας[12] ἤ ἀνωτερότητας, ζήλειας, φθόνου[13], μνησικακίας κ.λ.π.) καί τίς ἐξαρτήσεις, πού τοῦ εἶχε δημιουργήσει ἡ ἁμαρτωλή ζωή. Χωρίς τό φῶς τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι φῶς ἐπίσης, τοῦ Πατρός καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ ἄνθρωπος παραμένει «μπερδεμένος»[14] ψυχικά, δηλ. φίλαυτος καί ἐγωιστής.

Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ζεῖ ἐκκλησιαστικά, καθαρίζεται· ὅσο περιορίζει, χαλιναγωγεῖ ἤ καί ξερριζώνει τά πάθη του τόσο φωτίζεται. Ἑνώνεται μέ τόν Θεό, μετέχει στίς ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειες, γίνεται ἔνθεος[15]. «Ὅταν εἴμαστε μέ τόν Χριστό», βεβαίωνε ὁ φωτισμένος ὅσιος Γέροντας, «εἴμαστε μέσα στό φῶς, κι’ ὅταν ζοῦμε μέσα στό φῶς, ἐκεῖ δέν ὑπάρχει σκότος»[16]. Ἡ κατάσταση ὅμως αὐτή τοῦ φωτισμοῦ δέν εἶναι μόνιμη. Ἐάν δέν προσέξει ὁ ἄνθρωπος πάλι σκοτίζεται. Ἡ ταπείνωση, τό πένθος, τά δάκρυα καί γενικά ὁ πνευματικός ἀγώνας εἶναι αὐτά, πού συντηροῦν τό φῶς[17].

Ὁ καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι φανερός στόν θεραπευμένο πνευματικά ἄνθρωπο. «Στόν Χριστό ὑπάρχουν ὅλα», διακήρυσσε ὁ ἅγιος Γέροντας, «ὅλα τά ὡραῖα, τά ὑγιή»[18]. Ὁ ἐκκλησιαστικά θεραπευμένος ἄνθρωπος φανερώνει -χωρίς νά τό θέλει πολλές φορές- καί στούς ἄλλους τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού εἶναι «ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια»[19]. Πρό πάντων ὁ θεραπευμένος ἄνθρωπος ἔχει τήν ἀληθινή ἀγάπη, τήν ἀνιδιοτελῆ, πού εἶναι ἄκτιστη. Τά χαρακτηριστικά αὐτῆς τῆς ἀγάπης εἶναι αὐτά πού περιγράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στόν ὕμνο τῆς ἀγάπης: «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται… οὐ λογίζεται τό κακόν…πάντα στέγει, πάντα πιστεύει…ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει»[20].

Ὁ θεραπευμένος πνευματικά ἄνθρωπος δέν ἔχει ἄγχος, οὔτε στενοχώριες, ὁπότε καί τό σῶμα του λειτουργεῖ κανονικά. Ὁ ἄνθρωπος, πού ζεῖ σ’ αὐτήν τήν κατάσταση, τῆς πνευματικῆς ὑγείας, ζεῖ στήν ἀληθινή παραδείσια εὐτυχία ἀπό αὐτήν τή ζωή. Ζεῖ τή ζωή τοῦ Χριστοῦ μετέχοντας στήν ἄπειρη μακαριότητά Του. Ἡ Θεία Χάρη ἔχει μεταμορφώσει αὐτόν τόν ἄνθρωπο. Λειτουργεῖ θαυμάσια καί ἡ ψυχή ἀλλά καί τό σῶμα. «Πᾶνε τότε ὅλες οἱ ἀρρώστιες», ἔλεγε χαριτωμένα ὁ ὅσιος Γέροντας Πορφύριος· καί συνέχιζε: «Οὔτε κολίτις, οὔτε θυρεοειδής, οὔτε στομάχι, οὔτε τίποτα»[21]. Τό ἐνδοκρινολογικό σύστημα καθώς καί ὅλα τά ἄλλα ὀργανικά συστήματα, λειτουργοῦν κανονικά, ὁπότε καί ὅλο τό σῶμα[22].

Ἡ σωματική ὑγεία εἶναι συνάρτηση τῆς πνευματικῆς. «Ὅλες σχεδόν οἱ ἀρρώστιες» δίδασκε ὁ ἅγιος Γέροντας, «προέρχονται ἀπό τήν ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης στόν Θεό καί αὐτό δημιουργεῖ τό ἄγχος. Τό ἄγχος αὐτό τό δημιουργεῖ ἡ κατάργηση τοῦ θρησκευτικοῦ αἰσθήματος»[23]. Οἱ προδιαγραφές τοῦ οὐρανίου Πατέρα μας εἶναι νά κινηθοῦμε ἀγαπητικά, μέ Θεῖο Ἔρωτα πρός Αὐτόν. Ὅσο δέν τό κάνουμε γεμίζουμε μέ μελαγχολία, ἄγχος καί νιώθουμε ἄδειοι, διότι λείπει ἡ Θεία Χάρη. «Ἄν δέν ἔχετε ἔρωτα γιά τόν Χριστό», ἐπισήμαινε ὁ ὅσιος Γέροντας, «ἄν δέν ἀσχολεῖσθε μέ ἅγια πράγματα, σίγουρα θά γεμίσετε μέ μελαγχολία, μέ τό κακό»[24]. Ἀντίθετα, ὁ ἄνθρωπος, πού δέν καταπνίγει τήν θρησκευτική του ὁρμή, ἔχει ὑγεία.

Ὁ θεραπευμένος ἄνθρωπος δέν ζεῖ διπλῆ ζωή: Καί μέ τό Θεό καί μέ τόν κόσμο-διάβολο-παλαιό ἄνθρωπο. Εἶναι ἀδύνατη ἡ ταυτόχρονη παρουσία φωτός καί σκότους. Ὁ ἀληθινά ἐκκλησιαστικοποιημένος ἄνθρωπος «ἐφόσον ἔχει τό φῶς», ἔλεγε ὁ ὅσιος Πορφύριος, «δέν μπορεῖ νά ἔχει σκοτάδι. Οὔτε μπορεῖ νά τόν καταλάβει τό σκοτάδι, διότι ἔχει τό φῶς»[25].

Ὁ ἐκκλησιαστικά θεραπευμένος ἄνθρωπος πιστεύει, δηλ. ἐμπιστεύεται τόν Θεό. Ἔτσι «παραθέτει τούς πάντες καί τά πάντα»[26] στόν Θεό, ὁπότε εἰρηνεύει, γαληνεύει. Ἡ ψυχή εἶναι ἀναπαυμένη καί χαριτωμένη. Ὁ ἄνθρωπος ζεῖ τήν παραδείσια ζωή, ἔχοντας τόν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος, πού κράζει στήν καρδιά του «Πατέρα!»[27].

Ὁ πνευματικά θεραπευμένος ἄνθρωπος ἔχει ξεπεράσει τό φόβο τοῦ θανάτου, καί τῆς κολάσεως. Δέν τρομάζει στήν ἰδέα ὅτι θά πεθάνει, διότι εἶναι μέ τόν νικητή τοῦ θανάτου, ζεῖ μέ τόν Χριστό, πού πάτησε τό θάνατο μέ τό δικό Του ἑκούσιο θάνατο. «Ἀφότου ἔγινα μοναχός», ἔλεγε ὁ ἅγιος Πορφύριος, «πίστευσα ὅτι δέν ὑπάρχει θάνατος. Ἔτσι ἔνιωθα καί νιώθω πάντα, ὅτι εἶμαι αἰώνιος καί ἀθάνατος. Τί ὡραῖα!»[28].

Ὁ πνευματικά θεραπευμένος ποτέ δέν παύει νά ἀγωνίζεται. Ἀκόμη καί ὅταν ἁμαρτάνει, δέν ἀπελπίζεται, διότι ὑπάρχει τό μυστήριο τῆς μετανοίας. «Μπορεῖ νά εἴμαστε πολύ ἁμαρτωλοί», ἔλεγε ὁ μακαριστός ὅσιος Πορφύριος. «Ἐξομολογούμαστε, ὅμως, μᾶς διαβάζει ὁ παπάς κι’ ἔτσι συγχωρούμαστε καί προχωροῦμε πρός τήν ἀθανασία, χωρίς καθόλου ἄγχος, χωρίς καθόλου φόβο»[29].

Ὁ θεραπευμένος ψυχοσωματικά ἄνθρωπος δέν βασανίζεται ἀπό τά λεγόμενα ψυχολογικά νοσήματα καί προβλήματα (κατάθλιψη, φοβίες, ἀνασφάλειες, στρές κ.λ.π.). Σήμερα κατ’ ἐξοχήν οἱ ἄνθρωποι βασανιζόμαστε ἀπό τά ἀνωτέρω, διότι δέν προσπαθοῦμε ν’ ἀγαπήσουμε τόν Θεό καί κλειστήκαμε στόν ἑαυτό μας. Οἱ ἅγιοι, πού εἶναι οἱ ἀληθινά ὑγιεῖς ἄνθρωποι, μᾶς δείχνουν τόν δρόμο. Οἱ ἴδιοι θεραπεύτηκαν μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἀποτελοῦν πρότυπα γιά τή δική μας θεραπεία. Ὁ πνευματικά ὑγιής ἄνθρωπος μέ τήν προσευχή, τήν γεμάτη ἀγάπη πρός τόν Θεό, μεταβάλλει τήν κατάθλιψη σέ χαρά. Οἱ Ἅγιοι «εἶχαν εὕρει τρόπο», δίδασκε ὁ ἅγιος Γέροντας, «νά μεταβάλλουν τήν κατάθλιψη σέ χαρά»[30]. Τό κάνανε μέ τό δόσιμο στό Θεό. Ὁ ὅσιος Γέροντας γνώριζε πάρα πολλά γύρω ἀπό αὐτά τά λεγόμενα «ψυχολογικά» καί τούς «λεγόμενους ψυχιάτρους»[31]. Ὁ πνευματικά ὑγιής ἔχει τήν πρός Θεόν ἀγάπη, καί τήν ταπείνωση, πού τόν ἐλευθερώνουν ἀπό τήν ἐγωιστική αὐτοφυλάκιση τῆς κατάθλιψης. Ἡ προσευχή του, ἡ ὁποία γίνεται «μέ λαχτάρα»[32], εἶναι τό ἀντιφάρμακο στήν κατάθλιψη, διότι αὐτή ἡ προσευχή ὁδηγεῖ στήν πρός τόν Θεόν ἀγάπη καί στήν γνήσια ταπείνωση. Τό κύριον αἴτιον τῆς κατάθλιψης, τῆς νωθρότητος, τῆς ἀκηδίας, τῆς τεμπελιᾶς καί γενικά τῶν λεγόμενων «ψυχολογικῶν προβλημάτων» εἶναι, σύμφωνα μέ τόν Γέροντα, ὁ «μεγάλος ἐγωισμός»[33]. Ὁ ἅγιος Γέροντας, ὅλα τά ἀνωτέρω «ψυχολογικά», τά ἀποκαλεῖ «πειρασμικά»[34], δηλ. δαιμονικά. Εἶναι ἀποτελέσματα δαιμονικῶν ἐνεργειῶν, δαιμονικῶν ἐπηρρειῶν, τίς ὁποῖες βέβαια «ἐγκολπώνεται» ὁ ἄνθρωπος, μέ τήν ἐλεύθερη συγκατάθεση τοῦ αὐτεξουσίου του.

Οἱ «λεγόμενοι ψυχίατροι», γιά νά μήν χρησιμοποιοῦν «τή λέξη» διάβολος (ὁ ὁποῖος κάνει τόν ἄνθρωπο νά φέρεται ἐγωιστικά), ἔχουν ἐφεύρει, παρατηροῦσε ὁ π. Πορφύριος, ἄλλες λέξεις, ὅπως ἀνασφάλεια κ.λ.π[35].

Ὁ πνευματικά ὑγιής πιστεύει σωστά, σύμφωνα μέ ὀρθόδοξα δόγματα. Πιστεύει σωστά στήν Ἁγία Τριάδα, στόν Χριστό, ἀκόμη καί σέ ὅ,τι ἔχει σχέση μέ τό διάβολο καί τίς ἐνέργειές του. «Ἄμα βγάλεις τόν διάβολο», ἔλεγε χαριτωμένα ὁ ὅσιος Γέροντας, «πᾶνε ὅλα τῆς θρησκείας μας»[36]. Ἡ ψυχιατρική ὕπουλα πολεμᾶ τήν ὀρθή πίστη, διότι δέν παραδέχεται τήν ὕπαρξη τοῦ διαβόλου.

Ὁ θεραπευμένος πνευματικά ἄνθρωπος δέν ἔχει ἐγωισμό, δέν ἔχει δικό του θέλημα. Προσπαθεῖ πάντα νά ἐφαρμόζει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ποτέ δέν στενοχωριέται καί δέν καταθλίβεται, γιατί ἔχει τήν ὑπακοή, ἡ ὁποία εἶναι ἐφαρμοσμένη ταπείνωση. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἔλεγε ὁ ἅγιος Γέροντας «ἔχει πάντα τήν χαρά τοῦ Χριστοῦ, καί στά δυσάρεστα»[37]. Ὁ πνευματικά ὑγιής ἄνθρωπος κάνει ὑπακοή καί ὅλα τοῦ γίνονται ὅπως τά θέλει, διότι δέν θέλει τίποτα δικό του, ἀλλά πάντα αὐτό, πού θέλει ὁ Θεός. Ὅποιος ἔχει θέληματα καί ἐπιθυμίες, αὐτός βασανίζεται καί βασανίζει[38].Ὁ πνευματικά ὑγιής ἄνθρωπος ἀναπαύει τούς γύρω του, ἐνῶ ὁ ἀσθενής καί δαιμονοκρατούμενος ταλαιπωρεῖ τό περιβάλλον του, χωρίς νά τό θέλει[39].

Ὁ πνευματικά ὑγιής δέν ὑποκύπτει στόν κακό λογισμό, ἐξ ἀρχῆς[40]. Ὁ πνευματικά ὑγιής δέν ἀποζητᾶ τήν ἀγάπη τῶν ἄλλων, οὔτε τό ἐνδιαφέρον τους γι’ αὐτόν. «Σήμερα οἱ ἄνθρωποι», δίδασκε ὁ ὅσιος Γέροντας, «ζητοῦν νά τούς ἀγαπήσουν καί γι’ αὐτό ἀποτυγχάνουν. Τό σωστό εἶναι νά μήν ἐνδιαφέρεσαι ἄν σέ ἀγαποῦν, ἀλλά ἄν ἐσύ ἀγαπᾶς τόν Χριστό καί τούς ἀνθρώπους. Μόνο ἔτσι γεμίζει ἡ ψυχή»[41]. Τό πᾶν εἶναι νά ἀγαπήσει ὁ ἄνθρωπος τό Χριστό καί ὅλα τά προβλήματα τακτοποιοῦνται. Ὁ πνευματικά ὑγιής προσεύχεται ἀδιάλειπτα, ὁπότε ἐμποδίζει τόν πονηρό νά κυριαρχήσει ἐπάνω του. Ὅταν δέχεται δαιμονική προσβολή, δέν ταράζεται ἀλλά προσεύχεται. Τότε, παρατηροῦσε ὁ ἅγιος Πορφύριος, καί ὁ πονηρός ἀπομακρύνεται[42]. Ἄς παρακαλοῦμε τόν Πανάγιο Τριαδικό Θεό διά πρεσβειῶν καί τοῦ ἁγίου Πορφυρίου νά μᾶς χαρίζει τήν ἀληθινή πνευματικότητα καί ζωή ὥστε νά Τόν δοξάζουμε εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν

Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο: Τό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας κατά τόν Γέροντα Πορφύριο τόν Ἁγιορείτη

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!

[1] Πρωτ. Ἰ. Ρωμανίδη, Πατερική Θεολογία, σελ. 35-36.

[2] Ὅ.π. σελ. 49- 50 καί 52. Ἐπίσης βλ. στό: Ἀρχιμ. Σωφρόνιου (Σαχάρωφ), Περί προσευχῆς, Ἔκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας, 1993, σελ. 151.

[3] Πρβλ. Ὁσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος καί Λόγοι, Ζ΄ἔκδοσις, σελ. 77.

[4] Γαλ. 4, 6.

[5] Βίος καί Λόγοι, Ζ΄, σελ. 201.

[6] Ὅ.π. σελ. 194.

[7] Ὅ.π. σελ. 195.

[8] Βλ. Κολ. 3,9· Ρωμ. 6, 6· Ἐφ. 4, 22.

[9] Βίος καί Λόγοι, Ζ΄, σελ. 199.

[10] Ἐφ. 4, 24.

[11] Πρβλ. Ματθ. 5, 20.

[12] Βίος καί Λόγοι, Ζ΄, σελ. 321.

[13] Πρβλ. ὅ.π. σελ. 452-454.

[14] Ὅ.π. σελ. 208.

[15] Ὅ.π. σελ. 201.

[16] Βίος καί Λόγοι, Ζ΄,σελ. 201.

[17] Πρβλ. ὅ.π.

[18] Βίος καί Λόγοι, Ζ΄, σελ. 374.

[19] Γαλ. 5, 22-23.

[20] Α΄Κορ. 13, 4-8.

[21] Βίος καί Λόγοι, Ζ΄, σελ. 375.

[22] Ὅ.π. σελ. 375.

[23] Ὅ.π. σελ. 375.

[24] Ὅ.π. σελ. 374-375.

[25] Ὅ.π. σελ. 209.

[26] Πρβλ. Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Θ. Λειτουργία: «Ἑαυτούς καί ἀλλήλους Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».

[27] Ρωμ.8, 15.

[28] Βίος καί Λόγοι, Ζ΄, σελ. 199.

[29] Ὅ.π. σελ. 199.

[30] Ὁσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Συνομιλία γιά τήν κατάθλιψη,Ἔκδοσις Ι.Γ.Η.Μ.Σ.,σελ. 12.

[31] Ὅ.π. σελ. 13.

[32] Βίος καί Λόγοι, Ζ΄, σελ. 270.

[33] Ὅ.π. σελ. 12.

[34] Ὅ.π. σελ. 12

[35] Ὅ.π. σελ. 16.

[36] Ὅ.π. σελ. 16.

[37] Βίος καί Λόγοι, Ζ΄,σελ. 320.

[38] Συνομιλία γιά τήν κατάθλιψη, σελ. 19.

[39] Ὅ.π.

[40] Ὅ.π. σελ. 19-20.

[41] Κ. Γιαννιτσιώτη, Κοντά στό γέροντα Πορφύριο, σελ. 40.

[42] Βίος καί Λόγοι, Ζ΄, σελ. 317.

Το άρθρο Ὁ πνευματικός ἄνθρωπος κατά τόν Ὅσιο Γέροντα Πορφύριο εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τί μᾶς συμβουλεύει ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν κρίση

theomitoros — Tue, 02 Dec 2014 11:30:00 +0000

Συγγραφέας: Νεόφυτος, Μητροπολίτης Μόρφου
Ἀναδημοσιεύουμε μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεόφυτου τὸ παρακάτω κείμενο ἀπὸ τὸ Ἑορτολόγιο 2015 τῆς Μητροπόλεώς του ὡς πολὺ ἐπίκαιρο γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς κρίσεως τῆς ἐποχῆς μας ἀπὸ τοὺς χριστιανούς. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης μᾶς συμβουλεύει πολὺ πνευματικὰ γιὰ τὴν πνευματική μας ζωὴ καὶ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων τῶν χριστιανῶν, ὅπως τὰ ζοῦμε στὴ δύσκολη καὶ πολὺ παραστρατημένη ἐποχή μας.
Ὑπάρχει ἐλπίδα, ὅταν ἀκολουθήσουμε τὶς συμβουλὲς τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου, νὰ μᾶς χαριτώσει ὁ Θεὸς νὰ ἀγαπήσουμε τὸν Χριστὸν καὶ νὰ μποῦμε στὴν ἄκτιστη Ἐκκλησία Του, ἀπολαμβάνοντας ἔτσι τὰ ἀγαθὰ τῆς οὐρανίου βασιλείας: ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη. Αὐτὸ εὐχόμεθα ὁλοκαρδίως εἰς ὅλους τοὺς ἀδελφοὺς χριστιανούς. 24 Νοεμβρίου 2014 ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ “Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ” Ἐνδεικτικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ὁ σύγχρονος ὅσιος καὶ θεοφόρος Γέροντας Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, τοῦ ὁποίου τὴν ἁγιότητα ἐπίσημα διακήρυξε πρόσφατα (2013) ἡ Ἐκκλησία μας, ἐπισημαίνει χαρακτηριστικά: «Αὐτὸ κατόρθωσε ὁ διάβολος νὰ κάνει. Ἔκανε τὴ γῆ λαβύρινθο, γιὰ νὰ μὴν μποροῦμε νὰ συνεννοηθοῦμε μεταξύ μας. Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ πάθαμε καὶ δὲν τὸ καταλάβαμε; Βλέπετε πῶς πλανηθήκαμε; Καταντήσαμε τὴ γῆ μας καὶ τὴν ἐποχή μας σωστὸ ψυχιατρεῖο! Καὶ δὲν καταλαβαίνομε τί μᾶς φταίει. Ὅλοι ἀποροῦμε:‘‘Τί γίναμε, ποῦ πᾶμε, γιατί τὰ παιδιά μας πήρανε τοὺς δρόμους, γιατί φύγανε ἀπ’ τὰ σπίτια τους, γιατί παρατήσανε τὴ ζωή, γιατί παρατήσανε τὴ μόρφωσή τους; Γιατί γίνεται αὐτό;’’ Ὁ διάβολος κατόρθωσε νὰ ἐξαφανίσει τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ κάνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ χρησιμοποιοῦν ἄλλα ὀνόματα. Οἱ γιατροί, οἱ ψυχολόγοι, λένε συχνά, ὅταν ἕνας ἄνθρωπος πάσχει:‘‘Ἄ, νεύρωση ἔχεις! Ἄ, ἄγχος ἔχεις’’ καὶ τὰ τοιαῦτα. Δὲν παραδέχονται, ὅτι ὁ διάβολος ὑποκινεῖ καὶ διεγείρει στὸν ἄνθρωπο τὸν ἐγωισμό. Κι ὅμως ὁ διάβολος ὑπάρχει, εἶναι τὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ. Ἂν ποῦμε ὅτι δὲν ὑπάρχει, εἶναι σὰν νὰ ἀρνούμαστε τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ μιλάει γι’ αὐτόν. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἐχθρός μας, ὁ πολέμιός μας στὴ ζωή, ὁ ἀντίθετος τοῦ Χριστοῦ, καὶ λέγεται ἀντίχριστος. Ὁ Χριστὸς ἦλθε στὴ γῆ, γιὰ νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ νὰ μᾶς χαρίσει τὴ σωτηρία.… Μπορεῖ ὅμως, μὲ τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, νὰ ἔρθει, νὰ ἔρθει, ὥστε οἱ ἄνθρωποι νὰ ἀποκτήσουν μία ἐπίγνωση, νὰ ἰδοῦνε τὸ χάος ὁλόφωτο, ὁλοζώντανο μπροστά τους, νὰ ποῦνε:‘‘ Ἔεε! Πέφτουμε στὸ χάος, χανόμαστε. Ὅλοι πίσω, ὅλοι πίσω, γυρίστε πίσω, πλανηθήκαμε.’’ Καὶ νὰ ἔρθουνε πάλι στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ λάμψει ἡ Ὀρθόδοξος πίστις. Αὐτὸ ἐμεῖς ἐπιδιώκομε καὶ ἔτσι θέλομε τὰ πράγματα σιγὰ σιγὰ νὰ γίνουνε μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς ἐργάζεται μυστικά. Δὲν θέλει νὰ ἐπηρεάσει τοῦ ἀνθρώπου τὴν ἐλευθερία. Τὰ φέρνει ἔτσι καὶ σιγὰ σιγά, σιγὰ σιγὰ πάει ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖ ποὺ πρέπει’’.» […] Στὸ μέτρο, λοιπόν, ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἑρμηνεύει πνευματικὰ τὸν πόνο καὶ τὸν εἰσάγει μέσα στὸ προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν καθένα μας ἀναπαύεται, γιατὶ ἀρχίζει νὰ βιώνει ὅτι ὁ Θεὸς ξέρει καλύτερα κι ἀπὸ τὸν ἴδιο ποιό εἶναι τὸ δικό του συμφέρον. Ἂς ἀκούσουμε καὶ πάλιν τὸν ὅσιο Πορφύριο «ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας»: «Πολλὴ ὠφέλεια ἔχομε ἀπ’ τὶς ἀσθένειες, ἀρκεῖ νὰ τὶς ὑπομένομε χωρὶς γογγυσμὸ καὶ νὰ δοξάζομε τὸν Θεό, ζητώντας τὸ ἔλεός Του. Ὅταν ἀρρωστήσομε, τὸ θέμα δὲν εἶναι νὰ μὴν πάρομε φάρμακα ἢ νὰ πᾶμε νὰ προσευχηθοῦμε στὸν ἅγιο Νεκτάριο. Πρέπει νὰ ξέρομε καὶ τὸ ἄλλο μυστικό· ν’ ἀγωνισθοῦμε ν’ ἀποκτήσομε τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικό. Τὰ ἄλλα θὰ μᾶς τὰ διδάξει ἡ χάρις, δηλαδὴ τὸ πῶς θ’ ἀφεθοῦμε στὸν Χριστό. Ἐμεῖς δηλαδὴ περιφρονοῦμε τὴν ἀσθένεια, δὲν τὴ σκεπτόμαστε, σκεπτόμαστε τὸν Χριστὸ ἁπαλά, ἀνεπαίσθητα, ἀνιδιοτελῶς, κι ὁ Θεὸς κάνει τὸ θαῦμα Του πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς μας. Ὅπως λέμε στὴ Θεία Λειτουργία, «πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῶ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»… Νὰ ἀγαπήσομε τὸν Χριστὸ καὶ ὅλα θ’ ἀλλάξουν στὴ ζωή μας. Νὰ μὴν Τὸν ἀγαπᾶμε, γιὰ νὰ πάρομε ἀνταπόδομα, παραδείγματος χάριν τὴν ὑγεία. Ἀλλὰ νὰ Τὸν ἀγαπᾶμε μὲ λαχτάρα, ἀπὸ εὐγνωμοσύνη, χωρὶς νὰ σκεπτόμαστε τίποτα, μόνο τὴ θεία ἀγάπη. […] Γιὰ νὰ κερδίσουμε, λοιπόν, τὸν Παράδεισο, θὰ πρέπει τὶς δύσκολες αὐτὲς μέρες, ποὺ περνᾶ ὁ τόπος μας, νὰ ἐργαστοῦμε σοβαρὰ καὶ νὰ ἐπαναξιολογήσουμε τὸν τρόπο τῆς ζωῆς μας, δίνοντάς της ἕνα πνευματικὸ περιεχόμενο…

Άγιος Πορφύριος http://www.porphyrios.net/?page_id=7459

Το άρθρο Τί μᾶς συμβουλεύει ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν κρίση εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

«Πώς μπορούμε Παππούλη μου, να αγαπήσουμε τον Χριστό;»

theomitoros — Fri, 24 Oct 2014 06:00:00 +0000

«Πρέπει παιδί μου, να μην ακολουθούμε τη μέση οδό του Χριστιανού, γιατί αυτή είναι πολύ δύσκολη. Πρέπει να ξεπεράσουμε το στάδιο αυτό και ν’ ανέβουμε ψηλά. Τότε είναι όλα εύκολα. Όταν δεν πέφτουμε σε αμαρτίες τότε είμεθα εκτός της μέσης οδού και είμεθα οι πραγματικοί Χριστιανοί».

– Πώς μπορούμε Παππούλη μου, να αγαπήσουμε τον Χριστό;

«Η αγάπη μας προς τον Χριστό, παιδί μου, πραγματοποιείται ως εξής:

Σηκώνουμε τον εσωτερικό μας εαυτό προς τον Θεό και τον επικαλούμεθα. Βλέποντας όμως τη φύση, τα δένδρα, τα λουλούδια, τα πουλιά, τις μέλισσες, τα άνθη, τη θάλασσα, τα ψάρια, τα άστρα, το φεγγάρι, τον ήλιο, και τα τόσα άλλα υπέροχα δημιουργήματά του, στρέφουμε το νου προς τον Θεόν και δοξάζοντάς Τον μέσα απ’ αυτά, προσπαθούμε να τα καταλάβουμε πόσο ωραία και θαυμάσια είναι και αγωνιζόμαστε να τα αγαπήσουμε. Όταν τα αγαπήσουμε όλα αυτά, τότε η αγάπη μας ανεβαίνει προς τον δημιουργό μας και έτσι πραγματικά και αληθινά Τον αγαπάμε. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αγάπη των δημιουργημάτων, αλλά ακόμη περισσότερη πρέπει να είναι η αγάπη μας προς τον συνάνθρωπό μας. Γι’ αυτό πρέπει να πραγματοποιούμε επισκέψεις στα Νοσοκομεία, στις Φυλακές, στα Ορφανοτροφεία, στα Γηροκομεία κ.λ.π. και γι’ αυτό το σκοπό και μόνο θα πρέπει να γίνονται αυτές. Τότε η αγάπη μας είναι ειλικρινής».
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ»
ΤΟΝ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΑΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑ

Αναστασίου Σ. Τζαβάρα

Το άρθρο «Πώς μπορούμε Παππούλη μου, να αγαπήσουμε τον Χριστό;» εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Αποφθέγματα Οσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

theomitoros — Wed, 13 Aug 2014 08:04:00 +0000

Όταν η ψυχή είναι ταραγμένη, θολώνει το λογικό και δε βλέπει καθαρά. Μόνο, όταν η ψυχή είναι ήρεμη, φωτίζει το λογικό, για να βλέπει καθαρά την αιτία κάθε πράγματος.
Η ψυχή είναι πολύ βαθιά και μόνο ο Θεός τη γνωρίζει.
Γιατί να κυνηγάμε τα σκοτάδια; Να, θα ανάψουμε το φως και τα σκοτάδια θα φύγουν μόνα τους. Θα αφήσουμε να κατοικήσει σ’ όλη την ψυχή μας ο Χριστός και τα δαιμόνια θα φύγουν μόνα τους.
Όταν έρθει μέσα μας ο Χριστός, τότε ζούμε μόνο το καλό, την αγάπη για όλο τον κόσμο. Το κακό, η αμαρτία, το μίσος εξαφανίζονται μόνα τους, δεν μπορούν, δεν έχουν θέση, να μείνουν.
Να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς το Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή.
Στην ψυχή, που όλος ο χώρος της είναι κατειλημμένος από το Χριστό, δεν μπορεί να μπει και να κατοικήσει ο διάβολος, όσο κι αν προσπαθήσει, διότι δεν χωράει, δεν υπάρχει κενή θέση γι’ αυτόν.
Ο σκοπός μας δεν είναι να καταδικάζουμε το κακό, αλλά να το διορθώνουμε. Με την καταδίκη ο άνθρωπος μπορεί να χαθεί, με την κατανόηση και βοήθεια θα σωθεί.
Το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις. Όταν πικραίνεσαι και αγανακτείς, έστω μόνο με τη σκέψη, χαλάς την πνευματική ατμόσφαιρα. Εμποδίζεις το ‘γιο Πνεύμα να ενεργήσει και επιτρέπεις στο διάβολο να μεγαλώσει το κακό. Εσύ πάντοτε να προσεύχεσαι, να αγαπάς και να συγχωρείς, διώχνοντας από μέσα σου κάθε κακό λογισμό.
Ο άνθρωπος του Χριστού πρέπει ν’ αγαπήσει το Χριστό, κι όταν αγαπήσει το Χριστό, απαλλάσσεται απ’ τό διάβολο, από την κόλαση και από το θάνατο.
Να προσεύχεσαι χωρίς αγωνία, ήρεμα, με εμπιστοσύνη στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού.
Δεν πρέπει να πολεμάτε τα παιδιά σας, αλλά τον σατανά που πολεμά τα παιδιά σας. Να τους λέτε λίγα λόγια και να κάνετε πολλή προσευχή.
Η προσευχή κάνει θαύματα. Δεν πρέπει η μητέρα να αρκείται στο αισθητό χάδι στο παιδί της, αλλά να ασκείται στο πνευματικό χάδι της προσευχής.
Η σωτηρία του παιδιού σας περνάει μέσα από τον εξαγιασμό το δικό σας.
Ο αγιασμός δεν είναι ακατόρθωτο πράγμα, είναι μάλιστα εύκολος, φθάνει εσείς να αποκτήσετε ταπείνωση και αγάπη.
Αν θέλεις μπορείς να αγιάσεις και μέσα στην Ομόνοια.
Να παρακαλάς το Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου. Κι ο Θεός, επειδή θα τον παρακαλάς πονεμένος και ταπεινωμένος, θα σου συγχωρήσει τις αμαρτίες σου και θα σε κάνει καλά και στο σώμα.
Όταν προσεύχεσαι, να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια, να την αποδέχεσαι σαν κανόνα, σαν επιτίμιο, για την άφεση των αμαρτιών σου. Για τα παραπέρα μην ανησυχείς, άφησέ τα στο Θεό κι ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του.
Οι ασθένειες μας βγάζουν σε καλό, όταν τις υπομένουμε αγόγγυστα, παρακαλώντας το Θεό να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες και δοξάζοντας το όνομά Του.
Η μεγάλη λύπη και η στενοχώρια δεν είναι από το Θεό, είναι παγίδα του διαβόλου.
Να γεμίσεις την ψυχή σου με Χριστό, με θείο έρωτα, με χαρά. Η χαρά του Χριστού θα σε γιατρέψει.
Ο Θεός φροντίζει ακόμη και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής μας. Δεν αδιαφορεί για μας, δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο.
Ο Θεός μας αγαπάει πολύ, μας έχει στο νου Του κάθε στιγμή και μας προστατεύει. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό και να μή φοβούμαστε τίποτε.
Μόνο η χάρη του Θεού, μόνο η αληθινή αγάπη μας, που θυσιάζεται μυστικά για τους άλλους, μπορεί να σώσει και τους άλλους και μας.
Η αγάπη χρειάζεται θυσίες. Να θυσιάζουμε ταπεινά κάτι δικό μας, που στην πραγματικότητα είναι του Θεού.
Ευτυχία μέσα στο γάμο υπάρχει, αλλά απαιτεί μια προϋπόθεση: να έχουν αποκτήσει οι σύζυγοι πνευματική περιουσία, αγαπώντας το Χριστό και τηρώντας τις εντολές Του. Έτσι θα φτάσουν να αγαπιούνται αληθινά μεταξύ τους και να είναι ευτυχισμένοι.
Είναι προτιμότερο να αποτύχεις σαν λαϊκός, παρά σαν μοναχός.
Ο ορθόδοξος ασκητισμός δεν είναι μόνο για τα μοναστήρια, αλλά και για τον κόσμο.
Πολλοί λένε ότι η χριστιανική ζωή είναι δυσάρεστη και δύσκολη, εγώ λέω ότι είναι ευχάριστη και εύκολη, αλλά απαιτεί δυο προϋποθέσεις: ταπείνωση και αγάπη.
Αν έρθει η χάρη του Θεού, όλοι και όλα αλλάζουν, έλα όμως που για να έρθει, χρειάζεται πρώτα να ταπεινωθούμε!
Μπορεί κάποιος να μιλάει για τις αμαρτίες του και να είναι υπερήφανος κι άλλος να μιλάει για τις αρετές του και να είναι ταπεινός.
Να είμαστε ταπεινοί, αλλά να μην ταπεινολογούμε. Η ταπεινολογία είναι παγίδα του διαβόλου, πού φέρνει την απελπισία και την αδράνεια, ενώ η αληθινή ταπείνωση φέρνει την ελπίδα και την εργασία των εντολών του Χριστού.
Δε γίνεται κανείς χριστιανός με την τεμπελιά, χρειάζεται δουλειά, πολλή δουλειά.
Το παν είναι να αγαπήσει ο άνθρωπος το Χριστό και όλα τα προβλήματα τακτοποιούνται.

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Το άρθρο Αποφθέγματα Οσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ο εγωισμός που κρύβουμε

theomitoros — Tue, 22 Jul 2014 13:30:00 +0000

Σήμερα, τα περισσότερα σχέδια των ανθρώπων
πάνω στον πλανήτη κρύβουν μεγάλο εγωισμό.

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Το άρθρο Ο εγωισμός που κρύβουμε εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".