– Είπα σε κάποιους γιατρούς που συζητούσαν για την αναισθησία που κάνουν στις εγχειρήσεις: «Του πειρασμού η αναισθησία έχει άσχημες επιπτώσεις στον άνθρωπο, ενώ αυτή που κάνετε εσείς βοηθάει».

Η αναισθησία του διαβόλου εϊναι σαν το δηλητήριο που ρίχνει το φίδι στα πουλιά η στα λαγουδάκια, για να παραλύσουν και να τα καταπιή, χωρίς να αντιδράσουν.

Ο διάβολος, οταν θέλη να πολεμήση έναν άνθρωπο, στέλνει πρώτα ένα διαβολάκι «αναισθησιολόγο», για να κάνη τον άνθρωπο πρώτα αναίσθητο, και μετά πηγαίνει ο ϊδιος και τον πελεκάει, τον κάνει ό,τι θέλει… Άλλα προηγείται ό… «αναισθησιολόγος».
Μας βάζει ένεση αναισθησίας και ξεχνούμε. Να, βλέπεις, οι μοναχοί υποσχόμαστε «υβρισθήναι, χλευασθήναι κ.λπ.», και τελικά, ό πειρασμός μερικές φορές μας μπερδεύει και κάνουμε τα αντίθετα από αυτά που υποσχεθήκαμε. Αλλιώς ξεκινάμε και αλλιώς καταλήγουμε. Για αλλού ξεκινήσαμε να πάμε και αλλού πηγαίνουμε. Δεν προσέχουμε. Δεν σάς έχω πει παραδείγματα;

Παλιότερα, στην Κόνιτσα δεν υπήρχε Τράπεζα. Αναγκάζονταν οι άνθρωποι να πάνε στα Γιάννενα, όταν ήθελαν να πάρουν κανένα δάνειο. Ξεκινούσαν λοιπόν μερικοί από τα γύρω χωριά και πήγαιναν εβδομήντα δύο χιλιόμετρα με τα πόδια, να πάρουν δάνειο, για να αγοράσουν λ.χ. ενα άλογο.
Τότε, αν κανείς είχε ένα άλογο, μπορούσε να συντήρηση την οικογένεια του. Έκανε ζευγάρι με το άλογο κάποιου άλλου και όργωνε. Μια φορά ξεκίνησε ένας να πάη στα Γιάννενα, να πάρη δάνειο, για να άγοράση ένα άλογο, να ὸργώνη τα χωράφια του και να μην παιδεύεται να σκάβη με την τσάπα. Πήγε λοιπόν στην Τράπεζα, πήρε το δάνειο και μετά πέρασε και από τα εβραίικα μαγαζιά και χάζευε.
Τον έβλεπε ό ένας Εβραίος, τον τραβούσε μέσα. «Πέρνα μέσα, μπάρμπα, έχω καλό πράγμα!».
Έμπαινε εκείνος μέσα, άρχιζε ό Εβραίος να κατεβάζη τα τόπια από τα ράφια. Τα έπαιρνε, τα τίναζε. «Πάρ’ το, του έλεγε, είναι καλό, και για τα παιδιά σου θα σου το δώσω πιο φθηνό».
Έφευγε άπό τον έναν, προχωρούσε παραπέρα, χάζευε σε άλλον. «Έλα, μπάρμπα, μέσα, του έλεγε ό Εβραίος, θα σου το δώσω πιο φθηνό». Κατέβαζε τα τόπια, τα άνοιγε, τα άπλωνε.
Ζαλίστηκε στο τέλος ό καημένος. Είχε και λίγο φιλότιμο, σου λέει «τώρα τα κατέβασε τα τόπια, τα άπλωσε…», και δήθεν «για τα παιδιά του πιο φθηνό», έδωσε τα χρήματα που είχε πάρει από την Τράπεζα και αγόρασε ένα τόπι πανί, αλλά και αυτό ήταν χωνεμένο!
Μα και ένα τόπι πανί τι να το κάνη; Και ένας πλούσιος δεν έπαιρνε ένα τόπι πανί έπαιρνε όσο του χρειαζόταν.

Τελικά γύρισε στο σπίτι με ένα τόπι σάπιο ύφασμα! «Που είναι το άλογο;», τον ρωτάν. «Έφερα ύφασμα για τα παιδιά!», λέει. Άλλα τι να το κάνουν τόσο ύφασμα; Χρεώθηκε εν τω μεταξύ στην Τράπεζα, και άλογο δεν πήρε παρά ένα τόπι πανί χωνεμένο.
Άντε πάλι να πηγαίνη να σκάβη με την τσάπα στα χωράφια, να δυσκολεύεται, για να ξεχρεώση το δάνειο! Αν αγόραζε άλογο, θα επέστρεφε και καβάλα, θα ψώνιζε και λίγα πράγματα για το σπίτι του και δεν θα σκοτωνόταν να σκάβη με την τσάπα! Άλλα για να χαζεύη στα μαγαζιά τα εβραίικα, είδατε τι έπαθε;

Έτσι κάνει και ό διάβολος, σαν τον πονηρό έμπορο σε τραβάει από ‘δώ, σε τραβάει από ‘κει, σου βάζει τρικλοποδιές, και τελικά σε καταφέρνει να πας εκεί που θέλει εκείνος. Για άλλου ξεκινάς και αλλού καταλήγεις, αν δεν προσέξης. Σε ξεγελάει και χάνεις τα καλύτερα χρόνια σου.

Το άρθρο Ό διάβολος μας βάζει ένεση αναισθησίας εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Άγιος Παΐσιος, ο ακαταπόνητος ασκητής του 20ού αιώνα
ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΒΙΩΝΕ ΜΕ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Του ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΒΙΚΕΤΟΥ* 
 
Άλλο ένα αστέρι της καθ’ημάς Ανατολής, ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, κοσμεί από την περασμένη Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015, το Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η ομόφωνη απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου επισφράγισε την τιμή, που αποδιδόταν από κλήρο και λαό εδώ και χρόνια στον όσιο Γέροντα, για τον οποίο ο Μητροπολίτης Εδέσσης (Εκκλησία Ελλάδος), Ιωήλ έχει συγγράψει ασματική ακολουθία.
Σε όλη του την ζωή ο νέος Άγιος της Εκκλησίας και ακαταπόνητος ασκητής του 20ου αιώνα Παΐσιος, αγωνίστηκε με πολλή ταπείνωση, διαρκή νηστεία, ακατάπαυστη αγρυπνία, αδιάλειπτη προσευχή και αγάπη προς τους ανθρώπους, τους οποίους πολλαπλά ευεργέτησε.

Ο Άγιος Παΐσιος γεννήθηκε το 1924 και κοιμήθηκε στις 12 Ιουλίου του 1994. Λίγο πριν οι Φαρασιώτες φύγουν πρόσφυγες για την Ελλάδα ο ιερομόναχος Αρσένιος βάφτισε το παιδάκι της οικογένειας Εζνεπίδη, στον οποίο έδωσε το όνομα του. Το 1986 το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανέγραψε στο Αγιολόγιο τον ιερομόναχο Αρσένιο τον Καππαδόκη. Ο τάφος του Αγίου Παΐσίου βρίσκεται στην Γυναικεία Μονή «Ευαγγελιστής Ιωάννης Θεολόγος» στην Σουρωτή, 30χλμ από την Θεσσαλονίκη. Πάνω στον τάφο σε μαρμαρινή πλάκα είναι χαραγμένη επιγραφή, την οποία είχε συντάξει ο Άγιος, στις 24 Ιουνίου 1994, και έχει ως εξής:
«Εδώ τελείωσε η ζωή, εδώ και η πνοή μου,
εδώ το σώμα θα θαφτεί, θα χαίρει η ψυχή μου.
Ο Άγιος μου κατοικεί,
αυτό είναι η τιμή μου.
Πιστεύω Αυτός θα λυπηθεί
την άθλια ψυχή μου.
Θα εύχεται στον Λυτρωτή
νάχω την Παναγιά μαζί μου.
Μοναχός Παΐσιος Αγιορείτης».

Ο Κασσανδρείας Νικόδημος
Η Μονή στη Σουρωτή υπάγεται στην Μητρόπολη Κασσανδρείας, της οποίας από το 2001 Μητροπολίτης είναι ο κ. Νικόδημος. Σε δήλωση στον «Φ» ανέφερε: «προσωπικά δεν αξιώθηκα να γνωρίσω τον Άγιο Παΐσιο, αλλά έχω την ευλογία να είμαι ποιμενάρχης στην επαρχία, που βρίσκεται η Μονή με τον τάφο, στον οποίο αναπαύεται το σεπτό σκήνωμά του». Μας είπε ότι, μόλις έγινε γνωστή η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, πήγε στη Μονή όπου μέσα σε κλίμα συγκίνησης και κατάνυξης εψάλη δέηση προς τον Άγιο. Κάθε βράδυ, πρόσθεσε, γίνεται αγρυπνία. «Η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου συνέπεσε με την 13η επέτειο της εις επίσκοπο χειροτονίας μου, αυτό είναι για μένα θαυμαστό γεγονός», τόνισε ο Μητροπολίτης Νικόδημος.
Το μοναστήρι της Σουρωτής βρίσκεται σε μια εξαιρετική τοποθεσία και είναι χτισμένο σε πλαγιά του όρους Κάλαβρος. Την τοποθεσία, όπου χτίστηκε, ενέκρινε ο Άγιος Παΐσιος, ο οποίος όσο ζούσε ήταν ο πνευματικός καθοδηγητής της αδελφότητας των μοναζουσών. Ο αρχικός ναός στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ήταν μικρός και αφιερωμένος στον Ευαγγελιστή Ιωάννη το Θεολόγο. Χάρη στον Άγιο Παΐσιο το μοναστήρι έχει από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 τα λείψανα του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη, ο οποίος είχε ταφεί στην Κέρκυρα. Το 1958 ο Παΐσιος έκανε την ανακομιδή των λειψάνων, τα οποία αρχικά μετέφερε στην Κόνιτσα. Λόγω των λειψάνων στην Μονή της Σουρωτής κτίστηκε νέος μεγάλος ναός, αφιερωμένος στον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη.

Λεμεσού Αθανάσιος: «Συνάντησα έναν άνθρωπο με αγάπη και, κυρίως, ταπείνωση».
Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος δήλωσε στον «Φ» ότι γνώρισε τον Άγιο Παΐσιο, όταν ασκήτευε στο κελί του Τιμίου Σταυρού στην Καψάλα του Αγίου Όρους. Ο κ. Αθανάσιος μόλις είχε χειροτονηθεί διάκονος. «Για μένα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Η πρώτη εντύπωση, που σχημάτισα ήταν παράξενη, διότι δεν μπορούσα να τον καταλάβω. Ήδη διαδιδόταν ότι επρόκειτο περί ενός αγίου ανθρώπου. Περίμενα να δω έναν Άγιο, όπως τον φανταζόμουν, και αντί τούτου συνάντησα έναν άνθρωπο με συγκατάβαση, γεμάτο αγάπη και κυρίως με ταπείνωση». Σε σχετική ερώτηση μας ο Μητροπολίτης Λεμεσού απάντησε ότι τόσο ο Άγιος Παΐσιος όσο και ο σύγχρονος του Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης ήταν άνθρωποι με χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. «Ο Γέροντας Παΐσιος έλεγε ότι ο Γέροντας Πορφύριος είναι μια έγχρωμη πνευματική τηλεόραση, ενώ ο ίδιος ήταν μια ασπρόμαυρη», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης Λεμεσού, ο οποίος πρόσθεσε ότι και ο Γέροντας Πορφύριος μιλούσε με μεγάλο σεβασμό για τον Παΐσιο και απέδιδε μεγάλη σημασία στις απόψεις και στις γνώμες του. Ο κ. Αθανάσιος μας είπε ότι τελευταία φορά συνάντησε τον Άγιο Παΐσιο το 1992, πριν έλθει στην Κύπρο. «Πέρασα από το κελί του τον αποχαιρέτησα και πήρα την ευχή του», κατέληξε.

Μόρφου Νεόφυτος: «Ένας ασκητής για τον κόσμο»
Τον Άγιο Παΐσιο γνώρισε το 1982, όταν ήταν φοιτητής Νομικής, ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος. «Ήταν ο άνθρωπος που περίμενε ν’ ακούσει κάτι πονεμένο για να έχει καρδιακή προσευχή, κι ήταν πάντοτε εν αναμονή στο ακουστικό του σύγχρονου κόσμου. Ένας ασκητής για τον κόσμο. Του άνοιγες την καρδιά σου και σου άνοιγε τον νου. Φως Χριστού φαίνει πάσι», δήλωσε στον «Φ» ο Μητροπολίτης Νεόφυτος. Επέμενε ο Άγιος, λέει ο κ. Νεόφυτος, να μην πάω στο Άγιο Όρος για μοναχός, αλλά στην Κύπρο. «Να κάνετε βάσεις πνευματικές, κι αυτές οι βάσεις θα διώξουν τις βάσεις», τον συμβούλευσε. Όταν ο σημερινός Μητροπολίτης Μόρφου, είπε στον Άγιο ότι δεν κατάλαβε, εκείνος, σύμφωνα με τον κ. Νεόφυτο του απάντησε χαριτολογώντας: «Αμερικανάκι είσαι και δεν καταλαβαίνεις. Ελληνικά μιλώ… Το πρόβλημα της Κύπρου είναι πνευματικό. Τώρα εφαρμόζεται ο πνευματικός νόμος. Όταν φτιάξετε μοναστήρια, ενορίες, οικογένειες ορθόδοξες, τότε οι βάσεις της αμαρτίας και της κατοχής θα εξαφανιστούν». Ο Μόρφου Νεόφυτος, μιλώντας μας για την εμπειρία του από τον Άγιο Παΐσιο, συνέχισε: “Με έβγαλε έξω στην αυλή του κελιού του και σχημάτισε στο χώμα ένα μεγάλο ορθογώνιο σχήμα. Το μοίρασε σε δύο τετράγωνα και μου είπε: Θα ‘ρθει καιρός που θα φτιάξεις μοναστήρια, δύο αυλές να κάνεις. Μία για τους λαϊκούς και μία δεύτερη μόνο για μοναχούς”. Εγώ απόρησα για αυτά, που μου είπε, γιατί ήμουν ένας απλός φοιτητής και, συμπλήρωσε, “αργότερα θα τα κάνεις αυτά”. Πράγματι αργότερα ως ιερομόναχος και Επίσκοπος κτίσαμε την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου και την Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου παρά την Ορούντα με τον τρόπο που μας υπέδειξε ο Άγιος Παΐσιος. Έκτοτε, όποτε πήγαινα στο Άγιο Όρος, τον έβλεπα και μου είπε πολλά, τα οποία δεν είναι του παρόντος”.
Ο Άγιος Παΐσιος, τόνισε στον «Φ» ο Μόρφου Νεόφυτος, «είναι ο Καππαδόκης, που έγινε Αγιορείτης και τώρα πια οικουμενικός διδάσκαλος της Ορθοδοξίας, θαυμαστός προφήτης του Γένους μας, που δοκιμάζει την πίστη και την απιστία πολλών!». Τόσο στο Άγιο Όρος όσο και στο μοναστήρι της Σουρωτής μέχρι το τέλος της ζωής του ο Άγιος Παΐσιος βοήθησε πλήθος κόσμου. Σ’ αυτούς, που τον επισκέπτονταν και ζητούσαν τη συμβουλή του έλεγε: «Δεν νιώθεις τον ουρανό, γιατί δεν δοξολογείς το Θεό. Όταν ο άνθρωπος κινείται στο χώρο της δοξολογίας χαίρεται με όλα.» Σύμφωνα με όσα αναφέρουν οι μοναχές της Μονής στην έκδοση για το Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» ο Άγιος Παΐσιος επέμενε ιδιαίτερα να καλλιεργήσουν την αγάπη, το φιλότιμο και την θυσία, την ευλάβεια και την πνευματική ευαισθησία. Επίσης, τόνιζε: «Αν εμείς οι μοναχοί δεν κάνουμε προσευχή ποιοι θα κάνουν; Να θυμάστε πάντοτε την μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα, και την μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός για προσευχή…. Όταν ο μοναχός πονάει για τη σημερινή κατάσταση, που επικρατεί στον κόσμο και κάνει καρδιακή προσευχή, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι.»

Το άρθρο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: “Ο ακαταπόνητος ασκητής του 20ού αιώνα” εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

. Ἡ ἁγιότης δὲν κρύβεται. Εἶναι μαγνήτης, ποὺ ἑλκύει. Εἶναι τὸ λαμπερὸ ἀστέρι, ποὺ φωτίζει ὅλους μας στὸ σκοτάδι τῆς χίμαιρας καὶ τῶν προβλημάτων τῆς καθημερινότητος. Εἶναι ἡ ὄαση τῶν κουρασμένων ὁδοιπόρων στὴν ἔρημο τῶν θλίψεων καὶ τῶν κρίσεων. Εἶναι ἡ πηγὴ μὲ τὸ γάργαρο νερό, ποὺ ξεδιψάει κάθε διψασμένο. Εἶναι τὸ εὐωδιαστὸ λουλούδι στὴ δυσώδη κοπριὰ τῶν ὀρθολογιστῶν καὶ ἀθέων. Εἶναι ἡ πραγμάτωση τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης σὲ ἕναν κόσμο ἄστοργο, ἀφιλάδελφο, ταραγμένο καὶ πολεμούμενο ἀπὸ πλῆθος ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν.

. Δύο μαγνῆτες ἁγιότητος στὴν ἐποχή μας εἶναι ὁ Γέροντας Ἰάκωβος Βαλαδῆμος καὶ ὁ ἤδη γραμμένος στὶς δέλτους τῶν Ἁγίων μας, Ὅσιος Παΐσιος, ὁ Ἁγιορείτης. Ὁ τελευταῖος τὰ νεανικά του χρόνια τὰ πέρασε στὴν Κόνιτσα καὶ ἀργότερα ὡς μοναχὸς ἀσκήσευσε καὶ στὸ ἱστορικὸ Μοναστήρι της, αὐτὸ τῆς Παναγίας τοῦ Στομίου, μακριὰ ἀπὸ τὴν κοσμικὴ τύρβη ἀκόμη καὶ σήμερα, ἀφοῦ δὲν εἶναι προσβάσιμο στὰ σύγχρονα μέσα κυκλοφορίας καὶ χρειάζεται ἀρκετὴ καὶ δύκολη πεζοπορία, γιὰ νὰ φθάσει κανεὶς ἐκεῖ. Ἀποζημιώνεται, βέβαια, ὁ προσκυνητής του ἀπὸ τὸ ὑπέροχο τοπίο, μὲ τὴν «φωνὴν ὑδάτων πολλῶν» (Ἀποκ. ιδ´ 2) ἀπὸ τὸν παραρρέοντα Ἀῶο ποταμὸ καὶ ἀπὸ τὶς μυστικὲς συμφωνίες, ποὺ ἀδιάκοπα δίνουν τὰ καλλικέλαδα ἀηδόνια καὶ τὰ ἄλλα φιλέρημα στρουθία τοῦ δάσους. Ἀποζημιώνεται ἐπίσης πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴ χάρη τῆς Παναγίας μας τῆς Στομιώτισσας καὶ τὶς εὐχὲς τοῦ Ὁσίου Παϊσίου, τοῦ ὁποίου σώζεται τὸ ἀπέριττο κελλάκι.
. Ὡς νεαρὸς Ἀρσένιος, ὁ Ὅσιος Παΐσιος, διψοῦσε γιὰ λόγο Θεοῦ καὶ γιὰ συναντήσεις μὲ ἀνθρώπους ποὺ βίωναν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ζοῦσαν μὲν στὴ γῆ, ἀλλὰ εἶχαν τὸ πολίτευμα στὸν οὐρανό, ὅπως οἱ πραγματικοὶ Χριστιανοί, αὐτοὶ ποὺ περιγράφει ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν (Φιλιπ. γ´ 20). Ἡ φήμη τοῦ Ὁσίου Γέροντος τοῦ Μοναστηριοῦ τοῦ Προφήτη Ἠλία στὴ Βίτσα τοῦ Ζαγορίου, τοῦ πατρὸς Ἰακώβου, τοῦ ἱεραποστόλου τῆς Ἠπείρου, εἶχε φθάσει καὶ στὰ αὐτιὰ τοῦ νεαροῦ τότε φερέλπιδος μοναχοῦ, τοῦ μετέπειτα Ὁσίου Παϊσίου, ἀφοῦ ὅλοι μιλοῦσαν γιὰ τὶς ἀρετές του, τὶς νουθεσίες του, τὰ θαυμάσιά του. Ἀψηφώντας, λοιπόν, αὐτὸς τὴ μακριὰ πεζοπορία ἀπὸ τὴν Κόνιτσα στὴ Βίτσα, μαζὶ μὲ ἄλλους δύο νεαρούς, ποὺ εἶχαν τρωθεῖ ἀπὸ τὸν ἴδιο ἔρωτα τῆς μοναχικῆς ζωῆς καὶ ὡς πνευματικοὶ ἀδελφοὶ ἀλληλοστηρίζονταν «ὡς πόλις ὀχυρά» (Παρ. 18, 19), ἐπισκεπτόταν, ὅταν εὕρισκε εὐκαιρία, τὸν εὐλαβέστατο πατέρα Ἰάκωβο.
. Καὶ μόνο τὸ παρουσιαστικὸ τοῦ Γέροντος, ἡ βιωματική του πτωχεία τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἡ ὁσιακὴ συμπεριφορά του συγκινοῦσε τοὺς νεαροὺς ὑποψηφίους μοναχοὺς καὶ τοὺς παρακινοῦσε σὲ μίμηση τῶν ἀσκητικῶν του παλαισμάτων. Ἡ διαπροσωπικὴ αὐτὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Γέροντα Ἰάκωβο τοὺς τόνωνε τὸ ἠθικό, τοὺς φυλάκιζε τὶς αἰσθήσεις καὶ τοὺς φτέρωνε τὸ νοῦ πρὸς τὶς ἐπάλξεις τοῦ οὐρανοῦ. Παρακολουθοῦσαν μὲ προσοχὴ κάθε κίνησή του καὶ πρόσεχαν τὰ λόγια του καὶ κάθε λέξη ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ «ἕρκος τῶν ὀδόντων του» κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο. Καὶ ὅλα τὰ χάρασσαν μὲ ἀνεξίτηλο μελάνι στὶς καρδιές τους. Ἦταν, βλέπετε, σκαπανεῖς τῆς ἀρετῆς, ἦταν μέλισσες ποὺ τρυγοῦσαν τὸ γλυκύτατο μέλι τῆς θεοσοφίας τοῦ Γέροντος, τὸ νέκταρ τοῦ ἀποστάγματος τῶν ἀσκητικῶν του πόνων.
. Ἔψαχναν νὰ βροῦν οἱ μακάριοι νέοι τὸν πολύτιμο μαργαρίτη, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν Σωτήρα μας Χριστό. Καὶ τὸν βρῆκαν μέσα ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ πατρὸς Ἰακώβου, τὰ λόγια τοῦ ὁποίου σαφῶς καὶ τοὺς ὤθησαν στὴν ἐκπλήρωση τῆς θεοφιλοῦς ἐπιθυμίας τους. Γνώριζαν ὅτι ὁ πολύτιμος μαργαρίτης, γιὰ νὰ βρεθεῖ, θέλει ψάξιμο. Δὲν βρίσκεται εὔκολα, γιατὶ κρύβεται, ὅπως τὰ μαργαριτάρια στὰ βάθη τῶν ὠκεανῶν. Ὅποιος θέλει νὰ βρεῖ μαργαριτάρια μπαίνει μὲ προσωπικοὺς κόπους καὶ κινδύνους γυμνὸς στὴ θάλασσα καὶ κάνει βουτιὲς στὸ βυθό της. Καὶ ὅποιος θέλει νὰ βρεῖ τὸν πολύτιμο μαργαρίτη, τὸν Χριστό μας, πρέπει νὰ κολυμβήσει γυμνὸς ἀπὸ χρήματα καὶ περιουσίες σὲ αὐτὴ τὴ ζωή, ὅπως ὁ πατὴρ Ἰάκωβος, καὶ νὰ κάνει καταβύθιση μὲ τὴν ἀρετὴ τῆς ὑψοποιοῦ ταπεινώσεως, τῆς ἀσκήσεως, τῆς σκληραγωγίας, τῆς κενωτικῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀλληλεγγύης, ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνος. Ἡ χαρά, ὅμως, τῆς εὑρέσεως τοῦ πολύτιμου μαργαρίτη, τοῦ Χριστοῦ μας, ἔδιωχνε κάθε κόπο, θλίψη καὶ κίνδυνο ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ πατρὸς Παϊσίου καὶ τῶν φίλων του, καὶ τὸν ἔκανε τόσο πλούσιο, ὅσο κανέναν ἄλλον σὲ αὐτὴ τὴ ζωή. Οἱ ἐπισκέψεις του, ἔτσι, στὸ Γέροντα Ἰάκωβο, ἦταν ἐπισκέψεις εὑρέσεως τοῦ μαργαριταριοῦ τοῦ ἐφετοῦ τῆς καρδιᾶς του, αὐτοῦ ποὺ ἤδη εἶχε βρεῖ ὁ ἀσκητὴς Ἡγούμενος τοῦ Μοναστηριοῦ τοῦ Προφήτη Ἠλία. Ὡς πνευματικὸς διδάσκαλος, λοιπόν, καὶ ἀλείπτης ὁ πατὴρ Ἰάκωβος σαφῶς ἐπηρέασε μὲ τὴν ὁσιακή του πολιτεία τὸν Ὅσιο Παΐσιο καὶ τὸν ἀνέδειξε ὄχι μόνο ἰσάξιο τῶν κατορθωμάτων του, ἀλλά, χάριτι θείᾳ, πολὺ ἀνώτερό του, γιὰ νὰ φανεῖ ὅτι «τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ὅπου θέλει πνεῖ» (Ἰωάν. γ´ 8). Ἄν, λοιπόν, σκεῦος εὔχρηστο τοῦ Παναγίου Πνεύματος φάνηκε ὁ Ὅσιος Παΐσιος, πόσο μᾶλλον εὔχρηστο, ἂν καὶ σὲ ἀφάνεια, ἦταν ὁ Γέροντας Ἰάκωβος, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὴν Ἁγία Γραφή, ποὺ λέει, ὅτι δὲν γίνεται νὰ εἶναι «μαθητὴς ἀνώτερος τοῦ διδασκάλου, οὐδὲ δοῦλος ἀνώτερος τοῦ κυρίου αὐτοῦ» (Ἰωάν. ιδ´ 6, Ματθ. ζ´14, κβ´14, Α´ Κορ.α´ 26-27, Ἰωάν. ϛ´ 60 ).
. Γύρω στὸ 1940, ὅταν ὁ νεαρὸς Ἀρσένιος ἦταν μόλις δεκαέξη ἐτῶν, ἐπισκέφθηκε τὸν Γέροντα Ἰάκωβο. Ἤθελε νὰ ταξιδεύσει πνευματικὰ μαζί του μέσα ἀπὸ τὶς διηγήσεις του στὸ Ἅγιον Ὅρος, τὸ ὄρος τῶν ὀνείρων του. Στὸ Ναὸ μιὰ μαυροφορεμένη γυναίκα, σχετικὰ νέα, τὸν κοίταζε συνέχεια καὶ ὁ νεαρὸς ἔβαλε κακὸ λογισμὸ μέσα του, μέχρι ποὺ ἐκείνη τὸν πλησίασε καὶ τὸν κάλεσε στὸ σπίτι της λέγοντας:
-Μοιάζεις πολὺ μὲ τὸ παιδί μου, ποὺ πρὶν λίγο σκοτώθηκε στὸν πόλεμο!
. Αὐτὰ τὰ λόγια τρύπησαν σὰν ρομφαία δίστομη τὴν καρδιὰ τοῦ νεαροῦ Ἀρσενίου, ποὺ ὑποσχέθηκε στὸν ἑαυτό του νὰ μὴν βάζει ποτὲ πονηρὸ λογισμό.
. Οἱ συναντήσεις τῶν δύο συγχρόνων Ἁγίων στὴ Βίτσα, τοῦ πολιοῦ τότε Γέροντος Ἰακώβου καὶ τοῦ νεαροῦ τότε Ἀρσενίου, τοῦ σημερινοῦ Ὁσίου Παϊσίου, σφραγίζονται ἀπὸ τὴ χαρὰ τῆς κοινωνίας τῶν προσώπων, αὐτὴν ποὺ ὁ Χριστὸς σκορπίζει, ὅταν βρίσκεται ἀνάμεσά τους, ὅταν Αὐτὸς κυβερνᾶ τὸ καράβι τῆς ζωῆς τους καὶ τοὺς ὁδηγεῖ στὸ ἀπάνεμο λιμάνι τῆ σωτηρίας, στὸ λιμάνι τοῦ οὐρανοῦ. Ἄλλωστε σήμερα Ἰάκωβος καὶ Παΐσιος συναπολαμβάνουν τὴ γαλήνη στὴν ἀντίπερα ὄχθη τῆς ζωῆς, στὴν ἀβράδιαστη ἡμέρα τῆς αἰωνιότητος.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Το άρθρο ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΔΥΟ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΩΝ [Ἅγ. Παΐσιος καὶ Γέρων Ἰἀκωβος] εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".