Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος" "Θεομήτορος"

Ένα άφωνο παράδειγμα είναι το πιο καλό μεγάφωνο

theomitoros — Tue, 24 Nov 2020 13:30:00 +0000

Ἡ χαρά, ὁ καημός, οἱ προσδοκίες τῶν γονέων, τὰ ὄνειρά τους εἶναι γύρω ἀπὸ τὰ παιδιά τους. Νὰ τὰ δοῦν εὐτυχισμένα, πετυχημένα στὴ ζωή, νὰ γίνουν ἄνθρωποι ζηλευτοί, ποὺ θὰ προσφέρουν πολλὰ καὶ στοὺς ἄλλους, νὰ εἶναι oἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ! Αὐτὸ θέλουν οἱ γονεῖς καὶ γι᾿ αὐτὸ προσπαθοῦν μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις τους.

Προτρέπουν συχνὰ μὲ τὸν λόγο τους, συμβουλεύουν τὰ παιδιά τους καὶ τὰ καθοδηγοῦν στὸ ὀρθό. Εἶναι βασικὸ καθῆκον τους αὐτό. Πιὸ ἀναγκαῖο ὅμως εἶναι τὸ καθῆκον νὰ διδάσκουν μὲ τὴ ζωή τους, νὰ ἐπαληθεύουν τὸν λόγο τους μὲ τὸν τρόπο τους. Διότι μπορεῖ νὰ εἶναι κάποιος ἄριστος θεωρητικὸς διδάσκαλος, στὴν πρακτικὴ ὅμως ἐφαρμογὴ νὰ εἶναι ἐλλιπής, τόσο ποὺ νὰ σκανδαλίζει ἢ ἀκόμη καὶ νὰ προκαλεῖ τὴν ἀγανάκτηση σ᾿ αὐτοὺς ποὺ δέχονται τὴν ἀγωγή του.

Πολλὲς φορὲς καὶ τὰ μικρὰ ἀκόμη παιδιὰ μᾶς ἀφοπλίζουν μὲ τὴ δικαιολογημένη ἀντίδρασή τους στὶς αὐστηρὲς παρατηρήσεις μας: «Πῶς μιλᾶς ἔτσι, παιδί μου; Τί λόγια εἶναι αὐτά;»

«Μπαμπά, καὶ ἐσὺ ἔτσι δὲν μίλησες χθὲς στὴ μαμά;»

Ἄλλοτε πάλι μᾶς βάζουν στὴ θέση μας ὅταν ἐκτραποῦμε:

«Γιατί θυμώνεις, μαμά; Ἐσὺ δὲν μᾶς λὲς ὅτι δὲν πρέπει νὰ θυμώνουμε;»

Ὅταν τὰ παιδιὰ μεγαλώνουν, ὅταν φθάνουν στὴν ἐφηβεία, τότε ἔχουν περισσότερη ἀντίληψη καὶ κρίση καὶ γι᾿ αὐτὸ παρατηροῦν μὲ μεγαλύτερη ἀκρίβεια τὴ ζωή μας. Καὶ βέβαια μεγαλύτερη εἶναι καὶ ἡ ἀπογοήτευσή τους, ὅταν κατεδαφίζουμε μὲ τοὺς τρόπους μας αὐτὸ ποὺ προσπαθοῦμε νὰ κτίσουμε μέσα στὶς ψυχές τους μὲ τὸν λόγο μας.

Λέει σχετικὰ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Ἢ μὴ διδάσκειν, ἢ διδάσκειν τῷ τρόπῳ». Δηλαδή: Ἢ νὰ μὴ διδάσκεις ἢ νὰ διδάσκεις μὲ τὸν τρόπο σου.

Καὶ συνεχίζει: Μὴ μὲ τὸ ἕνα χέρι τραβᾶς, καὶ ἀπωθεῖς μὲ τὸ ἄλλο. Θὰ χρειασθεῖς λιγότερα λόγια πράττοντας ὅσα πρέπει. Ὁ ζωγράφος διδάσκει πιὸ πολὺ μὲ τὶς ζωγραφιές του…

«Ἄφωνον ἔργον κρεῖσσον ἀπράκτου λόγου». Δηλαδή: Δίχως λόγους ἔργο εἶναι ἀνώτερο ἀπὸ λόγο χωρὶς ἔργο (ΕΠΕ 9, 414-417).

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παρατηρεῖ: «αὕτη ἐστὶν ἡ μεγάλη μάχη, οὗτος ὁ συλλογισμὸς ὁ ἀναντίρρητος, ὁ διὰ τῶν ἔργων». Τὸν μεγάλο πόλεμο τὸν κάνουμε μὲ τὰ ἔργα. Αὐτὸ εἶναι τὸ «ἀναντίρρητο» ἐπιχείρημα. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς ἀντιμετωπίσει, ὅταν μιλᾶ δυνατὰ ἡ ζωή μας. Διότι οἱ ἄνθρωποι «οὐ τοῖς λεγομένοις προσέχουσιν, ἀλλ᾿ ἃ πράττομεν ἐξετάζουσι». Δὲν προσέχουν τόσο αὐτὰ ποὺ λέμε, ὅσο παρατηροῦν ἐκεῖνα ποὺ κάνουμε (PG 61, 28-29).

Οἱ ἅγιοι ἄνθρωποι ἐπιβάλλονται μὲ τὴν ἁγιότητά τους καὶ μ᾿ αὐτὴν ἐπηρεάζουν θετικὰ καὶ τοὺς ἄλλους. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος γράφει γιὰ τὸν Μέγα Ἀθανάσιο ὅτι ἦταν γλυκὺς στὸ λόγο καὶ γλυκύτερος στὸν τρόπο. Ἐλάχιστα χρειαζόταν τὸν λόγο ἐξαιτίας τῆς διαγωγῆς του, ποὺ ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ παιδαγωγεῖ (βλ. ΕΠΕ 6, 52). Καὶ γιὰ τὸν πολὺ στενὸ φίλο του, τὸν Μέγα Βασίλειο, λέει πὼς κέρδιζε τοὺς ἀντιπάλους του λιγότερο μὲ τὸν λόγο του καὶ περισσότερο μὲ τὰ ἔργα του καὶ τοὺς νικοῦσε ὅλους μὲ τὴν ἀνωτερότητα τοῦ πνεύματός του καὶ μὲ τὴν παραδοχὴ τῆς ἀπλησίαστης ἀρετῆς του (βλ. ΕΠΕ 6, 198).

Τέτοιοι ἦσαν οἱ Ἅγιοι καὶ ἀσκοῦσαν ἀγωγὴ μὲ τὸ παράδειγμα κυρίως, μὲ τὴν ὑποδειγματικὴ ζωή τους. Ἔτσι ἐπηρέαζαν θετικὰ τὸ περιβάλλον τους καὶ συνεχίζουν νὰ διδάσκουν καὶ νὰ καθοδηγοῦν ὀρθὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ μελετοῦν τὰ ἔργα τους καὶ τὴ ζωή τους σ᾿ ὅλες τὶς ἐποχές.

«Ἀληθινὸς παιδαγωγός», παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς, «εἶναι εἰς τὴν πραγματικότητα μόνον ὁ Ἅγιος. Ἄνευ τῶν Ἁγίων δὲν ὑπάρχουν ἀληθινοὶ διδάσκαλοι καὶ παιδαγωγοί, οὔτε ἀληθινὴ παιδεία ἄνευ τῆς ἁγιότητος… Οἱ Ἅγιοι, ἐπειδὴ εἶναι ἡγιασμένοι καὶ φωτισμένοι διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διὰ τοῦτο εἶναι καὶ ἀληθινοὶ διδάσκαλοι καὶ παιδαγωγοί»(*).

Αὐτὸ ἰσχύει πολὺ περισσότερο γιὰ τὸν πρῶτο Διδάσκαλο καὶ μέγιστο Παιδαγωγό, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Δίδασκε μὲ τὸν πάνσοφο λόγο Του. Προπάντων δίδασκε μὲ τὸ μοναδικὸ παράδειγμα τῆς ἁγίας ζωῆς Του. Ἀφοῦ ταπεινώθηκε καὶ ἔπλυνε τὰ πόδια τῶν μαθητῶν Του, τὸ εἶπε καθαρά: «Ὑπόδειγμα δέδωκα ὑμῖν, ἵνα καθὼς ἐγὼ ἐποίησα ὑμῖν, καὶ ὑμεῖς ποιῆτε» (Ἰω. ιγ΄ 15).

Πῶς μιλοῦσε τὸ παράδειγμά Του στὶς ψυχές τους! Ἀσφαλῶς ἔφερναν συχνὰ στὴ μνήμη τους τὰ λόγια Του, ἀλλὰ προπάντων τὴν ἁγία ζωή Του· καὶ προσπαθοῦσαν νὰ Τὸν μιμοῦνται. Ὑπενθύμιζαν δὲ καὶ στοὺς ἄλλους χριστιανοὺς ὅτι ὁ Κύριος μᾶς ἄφησε «ὑπογραμμόν», παράδειγμα τέλειο, ὥστε νὰ ἀκολουθοῦμε ἀκριβῶς τὰ ἴχνη Του, νὰ μιμούμαστε Αὐτὸν ὁ Ὁποῖος «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. β΄ 21-22).

Στὸ σύγχρονο ἁμαρτωλὸ κόσμο, τὰ παραδείγματα ποὺ παίρνουν τὰ παιδιὰ στὴν κοινωνία καὶ στὸ σχολεῖο ἀπὸ τὴν τηλεόραση καὶ τὸ διαδίκτυο, ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς τέχνης καὶ τῆς πολιτικῆς, ἀπὸ συμμαθητὲς καὶ δασκάλους ἀκόμη, εἶναι συνήθως τελείως ἀρνητικά. Γι᾿ αὐτὸ μέσα στὸ σπίτι εἶναι ἀνάγκη νὰ δέχονται ἰσχυρὰ ἀντίδοτα. Τὸ καλὸ παράδειγμα τῶν γονέων, ἐπειδὴ ἡ ἐμπιστοσύνη καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς αὐτοὺς εἶναι φυσική, μιλάει πολὺ δυνατὰ στὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν! Ὅταν βλέπουν τοὺς γονεῖς νὰ συζητοῦν ἤρεμα, νὰ εἶναι συγκρατημένοι στὴ συμπεριφορά τους, νὰ ζοῦν μὲ ἀγάπη καὶ ὁμόνοια, ὅταν τοὺς παρατηροῦν νὰ στέκονται μὲ εὐλάβεια σὲ προσευχή, νὰ ἐκκλησιάζονται μὲ κατάνυξη καὶ προσοχή, νὰ εἶναι φιλάνθρωποι καὶ εὐγενικοὶ πρὸς ὅλους, παίρνουν μαθήματα ποὺ δὲν θὰ ξεχάσουν ποτὲ στὴ ζωή τους.

Ὅσο ἀνεβαίνουν οἱ γονεῖς, τόσο ἀνεβάζουν τὰ παιδιά τους. Βέβαια, καθὼς τὰ παιδιὰ θὰ μεγαλώσουν, θὰ διαλέξουν ἐλεύθερα τοὺς δρόμους τους. Ὅμως οἱ γονεῖς, ζώντας οἱ ἴδιοι πνευματικά, θὰ ἔχουν προσφέρει τὴν πιὸ μεγάλη περιουσία στὰ παιδιά τους καὶ θὰ δικαιοῦνται νὰ τρέφουν γι᾽ αὐτὰ τὶς πιὸ καλὲς καὶ ἅγιες ἐλπίδες.

(*). Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ὁ Οἰκουμενισμός, ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 193.

Το άρθρο Ένα άφωνο παράδειγμα είναι το πιο καλό μεγάφωνο εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Χαρτζιλίκι αντί αγκαλιάς.

theomitoros — Sun, 25 Oct 2020 13:30:00 +0000

Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο: Αντί να ασχοληθούμε με την ανάγκη των παιδιών μας για ουσιαστική αγάπη, για ζωογόνο και θρεπτική αγκαλιά, τα ξεφορτωνόμαστε δίνοντας τους απλώς κάποια υλικά πράγματα.
Κάποια δωράκια. Λίγο χαρτζηλίκι . . . Σχετικά πρόσφατα έγινε μια έρευνα στην Αργολίδα απο ένα κέντρο Ψυχικής Υγιεινής. Ρωτήθηκαν 400 γονείς με παιδιά στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Οι 8 στους 10 παραδέχθηκαν ότι δίνουν συχνά χρήματα στα παιδιά τους, επειδή δεν έχουν διάθεση να ασχοληθούν μαζί τους. Θέλουν να τα ξεφορτωθούν.
Η φράση να τα “ξεφορτωθούν” τα λέει όλα. Λέει , ότι συχνά νιώθουμε τα παιδιά μας σαν “μπελά” σαν “επαχθές βάτος”, σαν “φόρτωμα”. Όταν μάλιστα τα παιδιά προκαλούν συζητήσεις με προβληματισμούς, αγωνίες και αντιρρήσεις, τότε για πολλούς γονείς το βάρος είναι “ασήκωτο”, γιατί οι ίδιοι δεν έχουν απαντήσει σε βασικά ερωτήματα της ζωής.

Οι ερωτήσεις των παιδιών (πολλές φορές πρόκειται για ερωτήσεις που “σπάνε κόκκαλα”) αποκαλύπτουν την θλιβερή επιπολαιότητα πολλών γονιών και την πνευματική τους γύμνια.
Κάποιος έφηβος, που μέσω φίλων του βρήκε τον δρόμο του προς την Εκκλησία, έγραφε σ’ ένα γράμμα προς τον θρησκευτικά αδιάφορο πατέρα του: «Πατέρα, σε ευχαριστώ για το φαγητό μου, για τα ρούχα μου και για τα μαθήματά μου που με βοηθάς. Αλλά, πατέρα, δεν είμαι μόνο στομάχι και σχολική τσάντα.
Το νιώθω ότι είμαι κάτι πιο πέρα από αυτά. Και γι’ αυτά τα ‘άλλα’ στέκεις πολύ μακριά μου. Μου το ‘πες πολλές φορές ότι κουράζεσαι για ‘μένα, ότι σκοτώνεσαι στη δουλειά για τα παιδιά σου. Το δέχομαι και σ’ ευχαριστώ. Αλλά εγώ διψάω για έναν πατέρα και όχι για σπόνσορα, για χρηματοδότη. Διψάω για έναν πατέρα, που να νιώθω ζεστό το χέρι του και την καρδιά του. Που ν’ ακουμπάω πάνω του με σιγουριά κι ελπίδα. Να του λέω τους πόθους και τους αγώνες μου, τις πτώσεις και τα κατορθώματά μου. Και ύστερα, θέλω έναν πατέρα, που να με οδηγήσει στον Μεγάλο Πατέρα. Σ’ Αυτόν, που δίνει αληθινό νόημα στη ζωή.»

Το να μπουκώνουμε τα παιδιά μας μόνο με υλικές παροχές και με δώρα, και να καμαρώνουμε ότι έτσι εκπληρώσαμε το χρέος της αγάπης μας προς αυτά, είναι τρανταχτή υποκρισία. Λέμε ψέματα και το ξέρουμε. Το ξέρουμε ότι τα παιδιά μας δεν χορταίνουν μ’ αυτά. Δεν τους λείπουν τα πράγματα. Τους λείπουμε εμείς.
Μας το καταγγέλλουν τόσα παιδιά, που καθημερινά φωνάζουν απεγνωσμένα: «Μπαμπά και μαμά, πεινάω! Πεινάω για αληθινή αγάπη! Πεινάω για αληθινό νόημα ζωής! Πεινάω να σας βλέπω πάντοτε αγαπημένους! Πεινάω να σας βλέπω να εφαρμόζετε πρώτα εσείς αυτά που με διδάσκετε!»

Τα υγιή παιδιά ζητάνε τους γονείς τους περισσότερο, απο αυτά που εκείνοι μπορούν να τους δώσουν.
Επομένως, γίνετε τέτοιοι γονείς, ώστε το παιδί σας να αναζητάει εσάς περισσότερο απο όλα εκείνα τα υλικά πράγματα που έχετε να του δώσετε. Γίνετε για το παιδί σας φωτεινό παράδειγμα και ζωντανός οδοδείκτης προς την αληθινή ΖΩΗ, για το αληθινά πατρικό σπίτι την ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

*Αρχιμ. Β.Λ., ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΛΥΧΝΙΑ

Το άρθρο Χαρτζιλίκι αντί αγκαλιάς. εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τι να κάνω για να διαβάζει το παιδί μου;

theomitoros — Sun, 26 Jan 2020 13:30:00 +0000

Τι να κάνω για να διαβάζει το παιδί μου;

Μια από τις πιο συχνές αιτίες διένεξης ανάμεσα σε γονείς και παιδιά είναι το διάβασμα για την επόμενη μέρα. Υπάρχουν βέβαια και παιδιά που μελετούν πρόθυμα τα μαθήματά τους, οπότε σ’ αυτή την περίπτωση τα πράγματα είναι αρκετά εύκολα για τους γονείς. Τι γίνεται όμως όταν το αγγελούδι μας αρνείται πεισματικά να συνεργαστεί και νοιώθουμε την υπομονή μας να εξαντλείται μη ξέροντας τι άλλο να δοκιμάσουμε;

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλά που μπορεί να κάνει ένας γονιός για να βοηθήσει το παιδί του να γίνει πιο υπεύθυνο και να ανταποκρίνεται καλύτερα στις σχολικές του υποχρεώσεις. Επειδή όμως «η αρχή είναι το ήμισυ του παντός» είναι σημαντικό να κάνουμε μια καλή αρχή απ’ την πρώτη δημοτικού. Ωστόσο, ακόμη κι αν αυτό δεν έχει συμβεί, ποτέ δεν είναι πολύ αργά.

Το πρώτο πράγμα που μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι να μάθουν στα παιδιά τους πώς να οργανώνουν το διάβασμά τους. Οργάνωση όμως δεν σημαίνει μόνο πίνακες με χρονοδιαγράμματα. Όλη η οικογένεια χρειάζεται να μπει σ’ ένα σχετικό πρόγραμμα. Να υπάρχει, για παράδειγμα, συγκεκριμένη ώρα φαγητού και τα υπόλοιπα μέλη να σέβονται τις ώρες που το παιδί διαβάζει αφήνοντάς το ανενόχλητο. Για να το επιτύχουμε αυτό χρειάζεται να ορίσουμε έναν σταθερό χώρο διαβάσματος.

Το δωμάτιο του παιδιού και συγκεκριμένα το γραφείο του είναι ο ιδανικός χώρος για τον σκοπό αυτό, καθώς εκεί μπορεί να απλώσει όλα τα βιβλία και τις σημειώσεις του και να κλείσει την πόρτα του περιορίζοντας έτσι τα ερεθίσματα που του αποσπούν την προσοχή. Αν πάλι παρατηρήσουμε ότι η προσοχή του διασπάται εύκολα, καλό είναι να τοποθετήσουμε το γραφείο του μακριά από το παράθυρο. Πέρα όμως από τον χώρο, εξίσου σημαντικός είναι και ο χρόνος του διαβάσματος.

Δεν μπορούμε, για παράδειγμα, να ζητάμε από ένα παιδί να ξεκινάει το διάβασμά του αμέσως μετά το μεσημεριανό φαγητό, πολύ αργά το βράδυ όταν είναι ήδη πολύ κουρασμένο ή την ώρα που προβάλλεται η αγαπημένη του εκπομπή στην τηλεόραση.

Γι’ αυτό λοιπόν, θα πρέπει από πριν να έχουμε συζητήσει μαζί του και να έχουμε συμφωνήσει σε μια σταθερή ώρα που όλοι θεωρούμε κατάλληλη για να ξεκινά το διάβασμά του. Σε ότι αφορά τώρα τη διάρκεια, η πολύωρη μελέτη δεν είναι απαραίτητα και πιο αποδοτική, καθώς δεν εξασφαλίζει τη συγκέντρωση.

Ο βαθμός συγκέντρωσης ενισχύεται με συχνά και σύντομα διαλείμματα. Επίσης είναι σημαντικό, αμέσως μόλις το παιδί ολοκληρώνει το διάβασμά του, να ακολουθεί μια επιβράβευση (π.χ. να του επιτρέψουμε να παίξει με τους φίλους του ή με το αγαπημένο του παιχνίδι). Στην περίπτωση πάντως που περιμένει την τελευταία στιγμή για να κάνει τα μαθήματά του, καλό είναι να παραμείνουμε αμέτοχοι.

Παράλληλα, μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας και κάποιες τεχνικές διαβάσματος, όπως π.χ. να μελετούν τα πιο δύσκολα ή βαρετά μαθήματα στην αρχή που είναι πιο ξεκούραστα, να αποφεύγουν την «παπαγαλία» και να κάνουν ανακεφαλαίωση. Μπορούμε να τους δείξουμε πώς να υπογραμμίζουν τα κύρια σημεία ενός κειμένου, να εντοπίζουν τις «λέξεις – κλειδιά» ή να γράφουν έναν δικό τους τίτλο δίπλα σε κάθε παράγραφο, ώστε να ενισχύουν έτσι την οπτική τους μνήμη και να συγκρατούν ευκολότερα τις πληροφορίες.

Συγχρόνως όμως, είναι αναγκαίο οι γονείς να καταλάβουν ότι τα παιδιά θα πρέπει προοδευτικά να μάθουν να οργανώνουν μόνα τους το διάβασμά τους, να είναι δηλαδή αυτόνομα. Δεν «διαβάζουμε» όλοι μαζί τα μαθήματα της επόμενης ημέρας! Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το διάβασμα είναι ευθύνη του ίδιου του παιδιού, γιατί έτσι ενισχύουμε την αίσθηση της υπευθυνότητάς του.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το αφήνουμε στη μοίρα του, αλλά ότι παρεμβαίνουμε μόνο όπου αυτό χρειάζεται, ανάλογα πάντα με την ηλικία του. Για παράδειγμα, βοηθούμε περισσότερο στην πρώτη δημοτικού, αλλά δεν στεκόμαστε με τον ίδιο τρόπο κοντά του στην τετάρτη δημοτικού, όπου περιμένουμε να είναι πιο αυτόνομο.

Στην περίπτωση τώρα που το παιδί αρνείται επίμονα να διαβάσει, μπορούμε να το αφήσουμε μια φορά να πάει αδιάβαστο, ώστε να έρθει αντιμέτωπο με τις συνέπειες της αμέλειάς του. Μια τέτοια ενέργεια βέβαια προϋποθέτει ότι θα ενημερώσουμε τον δάσκαλο, εξηγώντας του τι κάναμε και γιατί. Γενικότερα άλλωστε, η καλή σχέση και η συνεργασία με τον δάσκαλο είναι πολύ σημαντική για την πρόοδο του παιδιού μας.

Το πιο σημαντικό απ’ όλα όμως είναι η στάση των ίδιων των γονιών απέναντι στο διάβασμα. Αντί να βλέπουμε τηλεόραση την ώρα που ζητάμε απ’ το παιδί μας να διαβάσει, ας την κλείσουμε κι ας διαβάσουμε κι εμείς κάτι, ένα λογοτεχνικό, μια εφημερίδα ή ένα περιοδικό.

Μπορούμε να του μάθουμε να αγαπά το διάβασμα αγοράζοντας του από μικρή ηλικία παραμύθια ή λογοτεχνικά βιβλία, ώστε να συνδυάσει το διάβασμα με κάτι ευχάριστο. Το βιβλία αυτά όμως θα πρέπει να τα επιλέγει το ίδιο το παιδί με βάση τα δικά του ενδιαφέροντα. Μια καλή ιδέα θα ήταν να επισκεφτούμε μαζί ένα βιβλιοπωλείο ή μια έκθεση βιβλίου, όπου θα μπορεί να επιλέξει κάτι που του αρέσει.

Παράλληλα, ας προσπαθήσουμε να κάνουμε το διάβασμα για το σχολείο όσο γίνεται πιο διασκεδαστικό. Δεν σκίζουμε σελίδες και δεν σβήνουμε με μανία, επειδή το παιδί έκανε κάποιο λάθος ή επειδή δεν μας άρεσαν τα γράμματά του!

Ο στόχος είναι να αγαπήσει το διάβασμα, γι’ αυτό μπορούμε να του διδάξουμε μαθηματικά χρησιμοποιώντας τουβλάκια ή όσπρια, να παροτρύνουμε ένα μικρότερο παιδί να ζωγραφίσει κάτι με βάση αυτό που διάβασε στην ιστορία ή ένα μεγαλύτερο να δοκιμάσει μαζί μας ένα πείραμα που έμαθε στη φυσική ή στη χημεία. Τα παιδιά χρειάζεται να καταλαβαίνουν τη χρησιμότητα όσων διαβάζουν και μπορούμε να τα βοηθήσουμε σ’ αυτό, δίνοντας τους απτά παραδείγματα από την καθημερινή ζωή για το πώς να χρησιμοποιούν όσα μαθαίνουν.

Επιπλέον, είναι σημαντικό οι γονείς να μην μεταφέρουν το δικό τους άγχος για το σχολείο στα παιδιά και να μην έχουν υπερβολικά υψηλές προσδοκίες. Καλός μαθητής δεν είναι μόνο ο πρώτος. Δεν μπορούμε και δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι πρώτοι ή τέλειοι. Τα «κηρύγματα», οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί και οι συγκρίσεις με τα άλλα παιδιά ή τα αδέρφια δεν βοηθούν.

Χρειάζεται να επιβραβεύουμε την προσπάθεια άσχετα από τους βαθμούς, γιατί έτσι ενισχύουμε την αυτοεκτίμηση του παιδιού μας που είναι καθοριστικής σημασίας για την πρόοδό του, όχι μόνο στο σχολείο αλλά και στη ζωή του γενικότερα. Πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι στην καθημερινότητα των παιδιών είναι αναγκαία η ύπαρξη ελεύθερου χρόνου για παιχνίδι ή χασομέρι, στοιχεία απαραίτητα για την υγιή ψυχοσυναισθηματική τους ανάπτυξη και να μην τα υπερφορτώνουμε με δραστηριότητες. Πάνω απ’ όλα έχουν ανάγκη να είναι παιδιά.

Ας απομακρυνθούμε από τον μύθο που λέει ότι όσο πιο καλούς βαθμούς παίρνεις τόσο πιο επιτυχημένος γίνεσαι και ας αναρωτηθούμε: Θέλoυμε μια καταρρακωμένη προσωπικότητα με καλούς βαθμούς ή μια υγιή προσωπικότητα με μέτριους ή ακόμη και κακούς βαθμούς; Άλλωστε το να μην είναι κανείς καλός μαθητής δεν σημαίνει ότι δεν θα γίνει και χρήσιμος ή ευτυχισμένος άνθρωπος.

Ειρήνη Κορδερά, Παιδοψυχολόγος (MSc) / Ψυχολόγος Υγείας(MSc)

Το άρθρο Τι να κάνω για να διαβάζει το παιδί μου; εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

10 απλοί τρόποι για να σταματήσετε τους καβγάδες με τα παιδιά!

theomitoros — Fri, 24 Jan 2020 13:30:00 +0000

Οι συγκρούσεις δεν είναι κάτι που μπορούμε να αποφεύγουμε πάντα με τα παιδιά και όποιος υποστηρίζει το αντίθετο απλώς ψεύδεται. Ωστόσο υπάρχουν οι σωστές τακτικές για να αποφύγετε τις τόσο ψυχοφθόρες καθημερινές αψιμαχίες. Μια για πάντα!

1. Μην ξεκινάτε ποτέ ΕΣΕΙΣ καβγά με το παιδί
Ναι, είναι τόσο απλό. Οι καβγάδες φέρνουν πάντα κι άλλους καβγάδες. Και αν εσείς ξεκινάτε έναν καβγά, την επόμενη φορά με την ίδια ευκολία και το παιδί θα ξεκινήσει κι εκείνο έναν. Αντί να τσακωθείτε μαζί του δώστε του μια επιλογή: Για παράδειγμα πείτε του: «η θα βάλεις τα πιάτα στο πλυντήριο ή θα κατεβάσεις τα σκουπίδια».

2. Συμπεριφερθείτε στο παιδί σας με σεβασμό
Διαλέξτε προσεκτικά τις λέξεις σας και αποφύγετε τις διαταγές: Για παράδειγμα, μπορείτε να του πείτε: «Χρειάζομαι τη βοήθεια σου για να μαζέψουμε το σπίτι, και το μάζεμα των παιχνιδιών ανήκει στη δικαιοδοσία σου».

3. Μάθετε στο παιδί τη διαφορά ανάμεσα στη διαφωνία και τον τσακωμό: Οι διαφωνίες επιτρέπουν σε δύο ανθρώπους να ανταλλάξουν απόψεις, και μετά από μια διαφωνία δεν υπάρχουν νικητές ή ηττημένοι. Αντίθετα οι τσακωμοί πάντα τελειώνουν με ένα νικητή και ένα χαμένο.

4. Χρησιμοποιήστε αντί για λέξεις τη γλώσσα του σώματος και των ματιών
Κοιτάξτε το στα μάτια σταθερά, χωρίς θυμό και υπομονετικά. Το πρόσωπο σας δείχνει ότι δεν είστε θυμωμένη αλλά δε διασκεδάζετε και καθόλου με τη συμπεριφορά του. Να είστε σίγουρη ότι θα το πάρει το μήνυμα.

5. Ενθαρρύνετε το παιδί (και θυμίζετε του συχνά) να σας ζητάει την άδεια
Είναι μια πολύ σωστή (προληπτική) στρατηγική που θα σας βοηθήσει να αποφύγετε πολλούς καβγάδες

6. Αναλογιστείτε την ηλικία του
Ένα νήπιο σαφώς και δε μπορεί να έχει την ίδια συμπεριφορά με ένα μεγαλύτερο παιδί, μια που δε μπορεί να κατανοήσει τις ανάγκες των γύρω του. Άλλωστε για τα νήπια οι καβγάδες αποτελούν «εργαλείο ανάπτυξης». Είναι λοιπόν εντελώς περιττό να καβγαδίσετε με ένα τρίχρονο επειδή έχυσε το γάλα του. Προσπαθήστε να βρείτε μια γλώσσα επικοινωνίας, μέσα από την οποία θα συνεννοείστε και θα του δίνετε μαθήματα ζωής. Πριν χάσετε την υπομονή σας, σκεφτείτε την ηλικία του και βεβαιωθείτε ότι οι προσδοκίες σας είναι ρεαλιστικές! Αναλογιστείτε ότι ακόμα και «ένα λεπτό» να ζητήσετε από το παιδί σας, εκείνο το βλέπει σαν αιωνιότητα.

7. Μην αφήσετε το παιδί να σας παρασύρει σε καβγά
Ως γνωστόν τα παιδιά είναι πολύ χειριστικά όταν θέλουν. Και πολύ συχνά μπορούν να μας παρασύρουν σε συμπεριφορές ανάρμοστες, προκειμένου να πετύχουν αυτό που θέλουν. Πριν λοιπόν παρασυρθείτε σε καβγά, περιμένετε 10 με 60 δευτερόλεπτα πριν ξεσπάσετε. Είναι πολύ δύσκολο αλλά πιάνει!

8. Μη συζητάτε για πράγματα που έχετε αποφασίσει
Αν θεωρείτε απαραίτητο να τακτοποιεί το δωμάτιό του και ότι μια καλή ώρα για ύπνο είναι οχτώ το βράδυ, δεν πρέπει να το κάνετε θέμα ξανά και ξανά.

9. Αποφύγετε τις πολλές εντολές
Όσο πιο φειδωλοί είστε με τις συμβουλές, τόσο περισσότερο το παιδί θα τις σεβαστεί, θα καταλάβει τη σημασία που δίνετε σε αυτές και θα τις σεβαστεί. Όταν είναι πολλές οι εντολές και οι απαγορεύσεις, το παιδί χάνει την πίστη του σε αυτές και αρχίζει να επαναστατεί. Και τότε γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αποφύγετε τη σύγκρουση.

10. Τέλος, θυμηθείτε!
Όταν ένα παιδί νιώθει την ανάγκη να τσακώνεται προφανώς κάτι φοβάται, ή κάτι το έχει πληγώσει. Αναρωτηθείτε ή ρωτήστε το τι φοβάται, παρηγορήστέ το και προσπαθήστε να κατευνάσετε τους φόβους του.

Από τον οικογενειακό σύμβουλο Scott Wardell και το blogg Empowering Parents.

Πηγή: imommy.gr

Το άρθρο 10 απλοί τρόποι για να σταματήσετε τους καβγάδες με τα παιδιά! εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Το ένα και μοναδικό μυστικό για πειθαρχημένα παιδιά

theomitoros — Fri, 28 Jun 2019 12:30:00 +0000

Ποιος γονιός δεν έχει περάσει από σαράντα κύματα για να καταφέρει να πείσει το μεγάλο παιδί να μη χτυπάει το μικρό ή για να φορέσει επιτέλους τα παπούτσια του και να φύγουν απ’ τον παιδότοπο ή για δεκάδες ακόμη μικρές και μεγάλες αφορμές; Τα παιδιά δοκιμάζουν τα όριά μας κι εμείς δοκιμάζουμε τις αντοχές μας. Κανείς δεν μπορεί ούτε θέλει να μεγαλώσει ένα παιδί-ρομπότ, έτοιμο να υπακούσει τυφλά σε εντολές και με μηδενική διάθεση για αντιδράσεις και επαναστατικότητα –θα ήταν, ούτως ή άλλως, ανθυγιεινό.

Ωστόσο, τα όρια και οι περιορισμοί –στα οποία τόσο φυσικά αντιτάσσονται τα παιδιά- είναι απαραίτητα, γι’ αυτό όλοι οι γονείς αναζητούν τη φόρμουλα που θα βάλει τέλος στα ατελείωτα «δε θέλω», στα ξεσπάσματα θυμού στη μέση του δρόμου και την αντιδραστικότητα των μικρών επαναστατών.

Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν πάνω στο ζήτημα της πειθαρχίας και πολύ φαιά ουσία έχει ήδη κατασπαταληθεί επί του θέματος. Το βασικότερο όπλο στη φαρέτρα κάθε γονιού όμως είναι ένα: η συνέπεια.

Γιατί η συνέπεια είναι τόσο σημαντική

Γιατί η συνέπεια τα βοηθάει να πάρουν σωστές αποφάσεις. Μεγαλώνοντας, τα παιδιά μαθαίνουν ότι συγκεκριμένες συμπεριφορές επιφέρουν συγκεκριμένα αποτελέσματα κι αυτός ο συσχετισμός είναι που θα διαμορφώσει τις μελλοντικές τους επιλογές.

Γιατί, για να έχουν μια ισορροπημένη καθημερινότητα, πρέπει να μπορούν να προβλέπουν. Ξέρουν ότι δύο και δύο κάνει τέσσερα, ξέρουν ότι αν βάλουν το χέρι στο αναμμένο μάτι θα καούν και πρέπει να ξέρουν τι θα γίνει αν αρχίσουν να κοπανάνε το κεφάλι του αδερφού τους, αν μιλήσουν άσχημα στη γιαγιά ή αν ουρλιάξουν επειδή έχασαν σε μια παρτίδα φιδάκι με τους φίλους τους. Όταν κάτι γίνεται με συνέπεια, τότε το παιδί μπορεί να το επαναλάβει, να το ενσωματώσει στον τρόπο ζωής του και να πράττει το σωστό βιωματικά.

Γιατί η συνέπεια βοηθά τα παιδιά να νιώθουν ασφαλή. Αν τη μια μέρα η συμπεριφορά τους έχει ως αποτέλεσμα φιλιά και αγκαλιές και την επόμενη θυμό και απειλές από πλευράς σας, τότε η αγάπη σας μοιάζει επισφαλής και ασταθής.

Γιατί είναι το ίδιο σημαντική και για εμάς. Βγαίνουμε από τα ρούχα μας αν το τρόλεϊ δεν έρθει στην προβλεπόμενη ώρα και μπορούμε να φάμε τα μουστάκια μας από εκνευρισμό όταν η ίδια ακριβώς ποιότητα δουλειάς φέρνει τη μία μέρα χαμόγελα και την άλλη φωνές απ’ το αφεντικό μας. Η ζωή για να «βγει» χωρίς πανικό, αλλά με στοιχειώδη οργάνωση και ηρεμία χρειάζεται τις απαραίτητες δόσεις συνέπειας που μας κάνουν να νιώθουμε σταθεροί και ασφαλείς.

Πώς θα γίνετε συνεπείς και σταθεροί απέναντι στο παιδί

Κανείς δεν μπορεί να είναι 100% συνεπής στο 100% του χρόνου του –οι μαμάδες είναι άνθρωποι οπότε είναι λογικό να «εκτροχιαστούν» πού και πού. Η σταθερότητα είναι όμως υποχρέωσή μας.

Όταν φωνάζουμε για δυο, τρεις μέρες στο παιδί που δεν έχει μαζέψει το δωμάτιό του, μετά αγανακτούμε και το μαζεύουμε μόνοι μας και τέλος, το βάζουμε και τιμωρία από τα νεύρα μας, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να περάσουμε το μήνυμα ότι δεν υπάρχουν κανόνες κι ότι η μαμά και ο μπαμπάς είναι… απρόβλεπτοι τύποι πάνω στους οποίους δεν μπορείς να βασιστείς.

Για να αναπτύξει λοιπόν το παιδί κοινωνικές δεξιότητες, πειθαρχία, υπομονή και να μάθει να κινείται εντός των επιτρεπόμενων ορίων πρέπει να είμαστε σταθεροί.

Ορίστε μερικοί τρόποι που θα σας βοηθήσουν να γίνετε συνεπέστεροι.

1. Ένα θέμα τη φορά: Δεν είστε ο Σούπερμαν (μάλλον), γι’ αυτό φροντίστε να «καταπιάνεστε» με ένα ζήτημα τη φορά. Αξιολογήστε τα θέματα και ιεραρχήστε τα. Επιλέξτε αυτό που θεωρείτε πιο σημαντικό και ξεκινήστε από εκεί –για παράδειγμα την ώρα του ύπνου ή το διάβασμα για το σχολείο. Θέστε τους κανόνες σας απλά και κατανοητά και κυνηγήστε το σωστό αποτέλεσμα με σταθερότητα και χωρίς παλινδρομήσεις. Μόλις πετύχετε τον πρώτο στόχο και θέσετε όρια σε έναν τομέα, θα καταφέρετε ευκολότερα να συνεχίσετε και σε επόμενα ζητήματα.

2. Πείτε το με τον πιο απλό τρόπο: Είναι πολύ σημαντικό να ζητήσετε αυτό που θέλετε με τον πιο απλό τρόπο. Μπορεί να χρειαστεί να πείτε 15 φορές «Βάλε τα παπούτσια σου, πρέπει να φύγουμε», πείτε το και τις 15 τόσο απλά. Αν το παιδί είναι μικρό οι μακροσκελείς εξηγήσεις δεν θα δουλέψουν.

3. Επανάληψη, επανάληψη, επανάληψη: Συνέπεια σημαίνει σταθερότητα και σταθερότητα σημαίνει επανάληψη. Επαναλάβετε τον κανόνα όσες φορές χρειαστεί. «Δεν έχουμε πει ότι δεν βλέπουμε τηλεόραση μετά τις 7;»/ «Πήγαινε στο δωμάτιό σου και έλα όταν ηρεμήσεις». Όποιας φύσης κι αν είναι αυτό που ζητάτε –είτε είναι στέρηση κάποιου προνομίου είτε κανόνας του σπιτιού, πείτε τον ξανά και ξανά, χωρίς αποκλίσεις.

4. Οπλιστείτε με υπομονή: Οι γονείς θέλουν να δουν γρήγορες αλλαγές –τα παιδιά όχι. Μην περιμένετε ραγδαία αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού από τη μια στιγμή στην άλλη. Τα παιδιά είναι φύσει συντηρητικά –είναι, δηλαδή, κόντρα στις αλλαγές. Το είπαμε και πριν: ίσως χρειαστεί να πείτε δεκάδες φορές «Βάλε τα παπούτσια σου» ή «Θα βγεις από το δωμάτιό σου όταν ηρεμήσεις» και ίσως χρειαστεί να «φάτε» μισή ώρα στο πάτωμα του παιδότοπου ζητώντας ξανά και ξανά απ’ τον γάτο σας να παπουτσωθεί ή να πιάσετε ήρεμα από το χέρι το παιδί και να το οδηγήσετε δέκα φορές στο δωμάτιο μέχρι πραγματικά να ηρεμήσει. Οι κόποι σας θα ανταμειφθούν.

5. Ζητήστε βοήθεια: Σε κάθε περίπτωση, θυμηθείτε ότι ο αγώνας είναι δύσκολος και μεγάλος για να δοθεί από έναν και μόνο άνθρωπο. Και οι δύο γονείς, οι παππούδες και οι παιδαγωγοί πρέπει να μπουν στον χορό, ούτως ώστε αφενός το παιδί να μην λαμβάνει αντικρουόμενα μηνύματα κι αφετέρου να πάρουν λίγο βάρος από τους ώμους σας.

Το άρθρο Το ένα και μοναδικό μυστικό για πειθαρχημένα παιδιά εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

theomitoros — Tue, 18 Jun 2019 07:30:00 +0000

Πώς να αντιμετωπίσουμε τον θυμό μας απέναντι στα παιδιά μας

Η γονεϊκότητα είναι γεμάτη από στιγμές ευτυχίας που διακόπτονται από στιγμές μεγάλης αναστάτωσης και κάποιες φορές στιγμές τυφλού θυμού. Αυτές είναι οι στιγμές που προβληματίζουν τους γονείς στην προσπάθειά τους να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με έναν τρόπο που να εκφράζει αγάπη και σεβασμό προς τα παιδιά τους.

Υπάρχουν πολλοί γονείς που είναι γεμάτοι ενοχές γιατί «δεν μπόρεσαν να μην φωνάξουν», «εκνευρίστηκαν τόσο πολύ που χρησιμοποίησαν το time-out» ή «ένιωσαν την ανάγκη να τιμωρήσουν τα παιδιά τους για να τους δώσουν ένα μάθημα». Τι είναι αυτό, λοιπόν, που κινητοποίησε αυτά τα συναισθήματα -αυτές τις ακραίες και εξαιρετικά έντονες αντιδράσεις;

Τις περισσότερες φορές είναι κάτι αδιανόητα απλό. Ένα ρόφημα που χύθηκε κατά λάθος ή επίτηδες στο πάτωμα. Μια άρνηση από τα παιδιά να ντυθούν ή να πάνε για ύπνο. Μια έκρηξη θυμού στο τέλος του μπάνιου. Μια αντίσταση να φύγουν από το πάρκο.

Στις πιο ήρεμες στιγμές μας, όταν τα παιδάκια μας κοιμούνται ήρεμα και εμείς χαλαρώνουμε πίνοντας ένα ζεστό μπορούμε να επαναφέρουμε αυτές τις στιγμές στο μυαλό μας και να τις αντιμετωπίσουμε ως αυτό που στην πραγματικότητα είναι. Μικροεμπόδια μέσα σε μια κατά τα άλλα φυσιολογική μέρα που αν είχαν αντιμετωπιστεί με ήπιο τρόπο θα είχαν απλούστατα εξαφανιστεί. Όμως, αντί για αυτό, αυτά τα μικρά περιστατικά μετατράπηκαν σε καταστάσεις που κατέστρεψαν μια ολόκληρη μέρα και δημιούργησαν ένταση και θλίψη σε όλους. Γιατί, όμως, ενώ τώρα το κατανοούμε, την ώρα που γίνονται δεν τα αντιμετωπίζουμε με λογική και δυσκολευόμαστε τόσο πολύ;

Οι αντιδράσεις μας είναι προγραμματισμένες μέσα μας από τους γονείς μας και τον τρόπο που μας αντιμετώπιζαν όταν ήμασταν οι ίδιοι παιδιά. Αν οι γονείς μας εκνευρίζονταν με το παραμικρό, απαιτείται κάτι περισσότερο από μια απόφαση να μην κάνουμε τα ίδια στα δικά μας παιδιά ώστε να αποφύγουμε μια μοιραία επανάληψη. Απαιτείται εξάσκηση, αυτογνωσία και περίσκεψη προκειμένου να υπερνικήσουμε αυτά τα σχήματα συμπεριφοράς.

Ο θυμός είναι ένα θεμιτό συναίσθημα και η αποφυγή ή η αγνόησή του δεν είναι υγιείς αντιδράσεις για κανέναν. Όμως, δε θα έπρεπε να τον αφήνουμε να εξουσιάζει και να ελέγχει τη συμπεριφορά μας. Το να αναγνωρίζουμε τις καταστάσεις που πυροδοτούν τον θυμό μας και να προσπαθούμε να τις αποφύγουμε είναι ένα πρώτο βήμα. Επίσης, εξίσου σημαντικό είναι να φροντίζουμε τον εαυτό μας, τη διατροφή μας, την υγεία μας, να επανεξετάζουμε τις προτεραιότητές μας και να ξεκουραζόμαστε όσο γίνεται ώστε να διατηρούμε μια ισορροπία.

Όμως, πώς μπορούμε να τα καταφέρουμε αν αυτό που πυροδοτεί τον θυμό μας πηγάζει από έναν εξωγενή παράγοντα όπως από ένα παιδί που γκρινιάζει ή έναν επιθετικό έφηβο; Πώς μπορούμε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας όταν συμβαίνουν πράγματα τα οποία δεν ελέγχουμε καθόλου;

Αναπνεύστε

Πάρτε μια ανάσα και περιμένετε. Δεν χρειάζεται να έχουμε μια αντίδραση αμέσως. Ό,τι έγινε έγινε. Αναπνεύστε ξανά. Αναγνωρίστε τα συναισθήματά σας – τον θυμό, την αναστάτωση, την κούραση. Είναι πραγματικά και θεμιτά αλλά δεν υπάρχει λόγος να σας καταλάβουν. Αναπνεύστε ξανά.

Αξιολογήστε την κατάσταση

Τι πραγματικά συνέβη; Αρχικά, αυτό που βλέπετε είναι το παιδί σας να βάφει τους τοίχους αλλά περιμένετε λιγάκι. Δείτε την κατάσταση αντικειμενικά, αποστασιοποιημένα. Το παιδί σας το κάνει αυτό για να σας εξαγριώσει ή απλά για να εξερευνήσει όλες τις δυνατότητες που του δίνονται; Μπορεί να βλέπετε ένα ποτήρι νερό να έχει χυθεί πάνω στο χαλί, αλλά, περιμένετε – τα παιδιά σας το κάνουν για να σας αναστατώσουν ή περνάνε μια περίοδο κατά την οποία τους εντυπωσιάζει οτιδήποτε σχετίζεται με το νερό; Ποια είναι η ζημιά; Μπορείτε να την διορθώσετε εύκολα ή θα σας κοστίσει; Χτύπησε κανείς; Συνειδητοποιήστε τα γεγονότα πριν αντιδράσετε και προσπαθήσετε να μην δημιουργήσετε μεγάλο θέμα για μικρά ζητήματα. Συχνά, μια πετσέτα ή ένα βρεγμένο ρούχο είναι αρκετά για να διορθώσουν τη ζημιά.

Αναγνωρίστε την ανάγκη

Γιατί προέκυψε η συγκεκριμένη κατάσταση; Μήπως τα παιδιά βαριούνται ή είναι περίεργα ή μιμούνται συμπεριφορές που παρατηρούν σε άλλους; Μήπως είναι πολύ κουρασμένα ή πεινασμένα, μήπως αισθάνονται περιορισμένα ή έχουν υπερφορτωθεί με ερεθίσματα; Μήπως επιθυμούν να εξερευνήσουν και να ανακαλύψουν κάτι συγκεκριμένο; Είχατε αρκετό χρόνο για αυτά σήμερα; Νιώθετε ότι βρίσκεστε σε επαφή μαζί τους; Αν όχι, σκεφτείτε γιατί όχι και πώς μπορείτε να επανορθώσετε.

Αντιδράστε

Ο αρχικός αυθόρμητος θυμός λογικά σας έχει περάσει. Αυτή η άμεση και ενστικτώδης αντίδραση είναι που μας θέτει εκτός ελέγχου και μας οδηγεί σε υπερβολές. Αντιμετωπίζοντας την κατάσταση με περίσκεψη και τοποθετώντας την στο σωστό πλαίσιο είναι ευκολότερο να αντιδράσετε ήπια και λογικά. Μπορείτε τώρα να βρείτε κάποια λύση που να φανερώνει αγάπη χωρίς να νιώθετε ότι σας έχει καταπιεί ο θυμός σας. Επιλέξτε να ελέγξετε τα συναισθήματά σας και την κατάσταση αντί να αφήσετε τα συναισθήματά σας να σας ελέγξουν.

Οι ενστικτώδεις αντιδράσεις σας θα αλλάξουν με τον καιρό και με την εξάσκηση. Κάποιες φορές κάνουμε λάθη και παραδινόμαστε στον θυμό χάνοντας τον έλεγχο και αντιδρώντας υπερβολικά, αλλά, είναι πολύ σημαντικό να σκεφτόμαστε και να συνειδητοποιούμε αυτές τις φορές, να απολογούμαστε για τα λάθη μας ώστε να αποφεύγουμε να επαναλάβουμε το ίδιο μοτίβο συμπεριφοράς. Όταν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση ήρεμα και λογικά μπορούμε ευκολότερα να ανακαλύψουμε με διαύγεια και τη λύση. Μπορούμε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες των παιδιών μας αλλά και στις δικές μας και να ευχαριστηθούμε την υπόλοιπη μέρα μας.

Το να επιλέγουμε ένα ήπιο είδος γονεϊκότητας δε σημαίνει ότι δε θα κάνουμε λάθη ποτέ ούτε συνεπάγεται την τελειότητα. Όλοι μας μαθαίνουμε καθώς διανύουμε την πορεία της γονεϊκότητας και προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Όταν είμαστε παρόντες και συνειδητοποιημένοι ως γονείς μπορούμε να ευχαριστιόμαστε πραγματικά τα παιδιά μας και να εξομαλύνουμε τα εμπόδια που προκύπτουν. Μπορούμε να μάθουμε να αγαπάμε την ιδιότητά μας ως γονιών και να γινόμαστε καλύτεροι απέναντι στα παιδιά μας και στους εαυτούς μας.

Από την Samantha Vickery

Το άρθρο ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Μάθε το παιδί σου να δίνει

theomitoros — Mon, 11 Feb 2019 08:30:00 +0000

Αν θα με ρωτούσες, ποιος είναι ο άριστος τρόπος για να αυξήσεις την επίδοση του παιδιού σου στο σχολείο και στα γράμματα, θα σου έλεγα τούτο: Μάθε το παιδί σου να δίνει, να προσφέρει, να υπηρετεί, να γίνεται χρήσιμος στην κοινωνία.

Όποιος έχει κοινωνικό αίσθημα και κοινωνικό ενδιαφέρον ανεπτυγμένο, όποιος έχει ικανότητα για αγάπη και προσφορά, όποιος γνωρίζει και μπορεί όχι μόνο να παίρνει αλλά και να δίνει, όποιος μπορεί να γίνεται χρήσιμος στους άλλους και στην κοινωνία, όποιος βλέπει ότι κάτι προσφέρει και ότι δεν είναι παράσιτο ούτε άχρηστο πράγμα, αυτός αισθάνεται ότι έχει αξία, αυτός έχει δυνατό το αίσθημα της προσωπικής του αξίας, που του δίνει φτερά στη ζωή, τον ξανανιώνει και του προσφέρει αστείρευτες δυνάμεις για την επιτυχία και την πρόοδο.

Ένα παράδειγμα, και αυτό όχι από την παιδική ηλικία, αλλά από τη γεροντική, θα δείξει «του λόγου το ασφαλές».

Ο άνθρωπος όταν νιώθει ότι έπαψε να είναι χρήσιμος πεθαίνει από μαρασμό. Χαρακτηριστικό είναι ένα περιστατικό το οποίο συνέβη σε ένα γηροκομείο της Γερμανίας. Εκεί οι απόμαχοι της ζωής τα έχουν όλα. Φροντίδα με το παραπάνω, προγράμματα ψυχαγωγίας, αρίστη ιατρική περίθαλψη, εκδηλώσεις, συναναστροφή. Και όμως μαράζωναν από την απραξία.

Η διεύθυνση του γηροκομείου χρειάστηκε έναν επιστάτη για το μικρό αγρόκτημά της, δημοσίευσε αγγελία και παρουσιάστηκε ένα ζευγάρι αγροτών, η Γκέρτα και ο Χέλμουτ. Οι νεοπροσληφθέντες ρίχτηκαν με τα μούτρα στη δουλειά. Καθαριότητα στο στάβλο και στα λιγοστά στρέμματα του κτήματος. Σε μια στιγμή η Γκέρτα φώναξε μια γριούλα να τη βοηθήσει να κόψει τα αγριόχορτα. «Μετά χαράς», είπε εκείνη, και πήγε. Πριν περάσει λίγη ώρα κατέβηκαν και άλλες γερόντισσες από τη βεράντα του γηροκομείου. «Να βοηθήσουμε και εμείς», είπαν και στρώθηκαν στη δουλειά.

Το ίδιο έγινε και μετά ζωντανά του στάβλου και το κοτέτσι . Ο άντρας της Γκέρτας, ο Χέλμουτ, απόκτησε μια ομάδα από πρόθυμους βοηθούς, οι οποίοι όχι μόνο δεν κουράζονταν, αλλά εύχονταν να κρατήσει περισσότερο η μέρα για να συνεχίσουν να δουλεύουν. Μέσα σε λίγους μήνες οι χλωμοί γέροντες και οι τσακισμένες γριούλες κατάφεραν να φτιάξουν μια πρότυπη αγροτική μονάδα, που όχι μόνον ήταν ικανή να συντηρήσει το προσωπικό της, αλλά και να κερδίζει από την πώληση της παραγωγής.

«Τρώμε τις δικές μας πατάτες, τα δικά μας λαχανικά, τα δικά μας αυγά», λένε περήφανες γερόντισσες. Και οι άντρες συμπληρώνουν: «Τα ψυγεία μας είναι γεμάτα από κρέας δικής μας παραγωγής. Από τα μήλα, τα αχλάδια και τις φράουλες που καλλιεργούμε, φτιάχνουμε και θαυμάσιες μαρμελάδες για το πρωινό μας». Και ξαναπαίρνουν το λόγο οι κυρίες: «Έχουμε πάνω από τρακόσια πουλερικά και τα γουρουνάκια μας είναι από τα πιο καλοθρεμμένα της περιοχής. Όλοι μας ζηλεύουν, αλλά και όλοι βρίσκουν κάτι όταν χτυπήσουν την πόρτα μας».

Αυτή η τελευταία φράση είναι το κλειδί που δίνει την ψυχολογία του απόμαχου. «Δηλαδή δίνω και δεν χρειάζεται να απλώσω το χέρι για να πάρω, έστω και αν μου το προσφέρουν από αγάπη».

Συμπέρασμα. Ο άνθρωπος θέλει και μπορεί να κρατάει τα ηνία της ζωής του με αξιοπρέπεια και αποδοτικότητα, ως το τέλος.

Αρχιμανδρίτου Διονυσίου Δ. Μπέκου, ΚΑΝΕ ΕΞΥΠΝΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ,

Εκδόσεις Χριστιανική Ελπίς, δεύτερη έκδοση Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 152- 154

Το άρθρο Μάθε το παιδί σου να δίνει εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Πώς θα πλησιάσω τα έφηβα παιδιά μου; Θέλει εξαιρετική διάκριση…

theomitoros — Fri, 30 Nov 2018 08:30:00 +0000

Το κατώφλι της μετάβασης απο την παιδικότητα στην εφηβεία επιτελείται στα μεν κορίτσια στα 12 με 14 στα δε αγόρια από τα 15 και μετά.

Ολοκληρώνεται μετά τα 25. Οι γονείς καλούμαστε όλη αυτήν την κρίσιμη δεκαετία να επαναπροσδιορίσουμε δυναμικά και σε βάθος τον γονεϊκό ρόλο μας. Η ανατροφή των παιδιών όπως την γνωρίζαμε μέχρι την πρώτη δεκαετία της οικογένειας δεν υφίσταται πλέον. Όλα γίνονταν ποιο περίπλοκα. Η είσοδος στο Γυμνάσιο σηματοδοτεί μια κολοσσιαία σωματική και ψυχική αλλαγή για τον νέο άνθρωπο: Αμφισβήτηση,υπαρξιακά ερωτήματα, σεξουαλική αφύπνιση, αναζήτηση νοήματος ζωής,αγωνία για το επαγγελματικό μέλλον……

Τώρα, η προσέγγιση του νέου θέλει εξαιρετική διάκριση. Λεπτότατες κινήσεις. Το παραμικρό βλέμμα ή μια επιπολαιότητα μας ενδέχεται να τον πληγώσουν. Συνήθως αποσύρεται απο τους γονείς και αναζητεί μια νέα εναλλακτική οικογένεια μέσω της φιλίας. Περνάει πολλές ώρες με το τάμπλετ, με μοναξιά ή χωρίς να κάνει…. τίποτα!! Υιοθετεί νέα πρότυπα. Ο ναρκισσισμός εκτοξεύεται στο μάξιμουμ.
Τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα ενεργοποιούνται. Εδώ χρειάζεται πολύ υπομονή,σιωπή,προσευχή και μια ενιαία στάση από τους γονείς. Εάν οι τελευταίοι δεν κατάφεραν να τα βρουν μεταξύ τους, η εφηβεία του παιδιού τους θα δυσκολευτεί. Ο νέος, η νέα, την περίοδο αυτή θα δοκιμάσουν την συνέπεια λόγων και πράξεων των γονέων τους. Εάν οι γονείς έχουν αληθινή πνευματική συγκρότηση και ψυχική υγεία, θα φανεί τώρα. Η διάκριση είναι μια λεπτή γραμμή απόστασης που σέβεται την ελευθερία και την ιδιαιτερότητα του νέου. Με αρκετή συζήτηση το ζευγάρι οφείλει καθημερινά να διαγιγνώσκει τα σκαμπανεβάσματα του/τής νέου/ας. Η παρουσία του πνευματικού Πατέρα επίσης είναι εξαιρετικά χρήσιμη. Ωφέλιμη τέλος είναι και η συναναστροφή μας με άλλους γονείς ώστε ψύχραιμα να ανταλλάξουμε απόψεις και πιθανές λύσεις. Η εφηβεία είναι μια περίοδος μεταμόρφωσης. Μετάβασης απο την παιδική εξάρτηση στην αυτοδύναμη ενηλικίωση του. Παρόλη την δυσκολία της δεν χρειάζεται υπερβολική ανησυχία. Είναι μια απόλυτα φυσιολογική κατάσταση. Η προσευχή και η προσοχή μας ας στραφεί απο τους νέους μας για να μην μεταβληθεί σε μια καταστροφική δικιά μας εμμονή που θα διαλύσει το παιδί, στον Θεό και στην πνευματική καλλιέργεια μας. Είναι η καλύτερη δυνατή εγγύηση για μια γόνιμη εφηβεία.

π.Νεκτάριος Κουτρουμάνης

Το άρθρο Πώς θα πλησιάσω τα έφηβα παιδιά μου; Θέλει εξαιρετική διάκριση… εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

20 φράσεις που βοηθούν το παιδί να νιώσει πως το αγαπάμε

theomitoros — Tue, 04 Sep 2018 07:30:00 +0000

Ως γονείς θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Θέλουμε να τονώσουμε την αυτοπεποίθησή τους, να τα κάνουμε να νιώθουν ασφάλεια, αποδοχή και ότι τα αγαπάμε. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που καθημερινά ψάχνουμε στο διαδίκτυο, διαβάζουμε βιβλία ή συζητάμε με άλλους γονείς διάφορους τρόπους για να είμαστε όσο καλύτεροι γονείς γίνεται.

Εκτός από τις πράξεις, που παίζουν καθοριστικό ρόλο στο μεγάλωμά τους, κι αυτά που λέμε στα παιδιά μας είναι πολύ σημαντικά για να νιώθουν αγαπητά. Άλλωστε τα λόγια μας καταγράφονται μέσα τους και με τη σειρά τους δημιουργούν βασικές πεποιθήσεις που τα συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή. Ακολουθούν 20 παραδείγματα που θα μας βοηθήσουν πολύ.

Ποια είναι αυτά τα 20 λόγια που θα τονώσουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού μας και θα τα βοηθήσουν να νιώσουν την αποδοχή και την αγάπη μας
1. Σε αγαπώ! Σε αγαπώ απέραντα και ατελείωτα και δεν υπάρχει τίποτα που θα με κάνει να σταματήσω να σε αγαπάω!

2. Είσαι καταπληκτικό παιδί! Είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος, μοναδικός και δεν υπάρχει κανένας άλλος σαν εσένα.

3. Δείξε τα συναισθήματά σου! Κλάψε, αν έτσι νιώθεις, γέλα αν το αισθάνεσαι. Όλα τα συναισθήματα είναι χρήσιμα σημαντικά, αρκεί να ξέρουμε να τα εκδηλώσουμε σωστά και να μην διαλέξουμε συμπεριφορές που στεναχωρούν ή πονάνε τους άλλους.

4. Έκανες λάθος. Δεν πειράζει, όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Το σημαντικό είναι να μάθεις από το λάθος σου, να το διορθώσεις και να μην το επαναλάβεις. Έχεις την ευκαιρία να κάνεις ένα νέο ξεκίνημα!

5. Τα κατάφερες! Μπράβο σου. Αν δεν ήταν εύκολο, ξέρω ότι προσπάθησες και τα κατάφερες. Είμαι περήφανη/ος για εσένα και πρέπει κι εσύ να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου.

6. Συγγνώμη. Εγώ έκανα λάθος

7. Μπορείς να αλλάξεις γνώμη. Μερικές φορές μπορεί να πάρεις μια απόφαση αλλά μετά να αλλάξεις γνώμη. Μπορείς να το κάνεις με ωραίο τρόπο, χωρίς κλάματα ή θυμο.

8. Τι ωραία ιδέα! Χαίρομαι που το σκέφτηκες! Όταν βάζεις το μυαλό σου να δουλέψει το αποτέλεσμα είναι σούπερ! Πες μου και άλλα πράγματα για αυτή την ιδέα σου!

9. Αυτό ήταν ευγενικό εκ μέρους σου. Τι ωραία επιλογή να βοηθήσεις και να πεις ωραία πράγματα σε κάποιον άλλο! Φαντάζομαι πόσο όμορφα νιώθεις μέσα σου! Είμαι περήφανη/ος για εσένα! Μπράβο!

10. Σου έχω μια μικρή έκπληξη! Έτσι, χωρίς λόγο, επειδή σε αγαπώ.

11. Δε βιάζομαι. Μπορώ να περιμένω. Έχουμε χρόνο, μη βιάζεσαι.

12. Τι θέλεις να κάνουμε; Είναι σειρά σου να διαλέξεις και πάντα έχεις ωραίες ιδέες!

13. Πες μου…. Θέλω να ακούσω τη γνώμη σου. Θέλω να ακούσω τι σκέφτεσαι και πώς νιώθεις, είναι σημαντικό. Είμαι όλο αυτιά!

14. Εδώ είμαι! Και δεν πρόκειται να φύγω χωρίς να σε χαιρετήσω. Μου αρέσει να είμαστε μαζί.

15. Ευχαριστώ και παρακαλώ. Είναι σημαντικές λέξεις που πρέπει να θυμόμαστε να χρησιμοποιούμε. Και αν ξεχαστώ καμιά φορά και δε σου τις πω, να μου το υπενθυμίσεις!

16. Μου έλειψες! Να ξέρεις ότι σε σκέφτομαι όταν δεν είμαστε μαζί.

17. Προσπάθησε! Κάνε μια προσπάθεια, ένα βήμα τη φορά. Θα τα καταφέρεις! Τίποτα δε γίνεται χωρίς να προσπάθεια.

18. Θα σε βοηθήσω. Πρώτα κάνε μια προσπάθεια μόνος σου, αλλά αν δεις ότι χρειάζεσαι κάτι, εδώ είμαι για να σε βοηθήσω. Δεν θα το κάνω εγώ για εσένα, αλλά θα σου δείξω πώς να το κάνεις για να το μάθεις και να μη με χρειάζεσαι την επόμενη φορά.

19. Τι θα σου άρεσε; Τι ονειρεύεσαι; Τι θα ήθελες να έχεις ή να γίνει; Ας αφήσουμε τη φαντασία μας ελεύθερη να σκεφτούμε τι θα θέλαμε.

20. Πιστεύω σε εσένα! Πιστεύω σε εσένα σαν άνθρωπο, πιστεύω στις δυνάμεις σου και σου έχω εμπιστοσύνη! Μπορείς!

Από την Δρ. Λίζα Βάρβογλη, Ψυχολόγος Ψυχοθεραπεύτρια

Το άρθρο 20 φράσεις που βοηθούν το παιδί να νιώσει πως το αγαπάμε εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".