Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος" "Θεομήτορος"

Ὁ Χριστὸς ὡς ἄνθρωπος, Κάλλιστος Γουέαρ Ἐπίσκοπος Διοκλείας

theomitoros — Wed, 31 Dec 2025 08:00:53 +0000

Ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος δὲν µποροῦσε νὰ ἔρθει στὸ Θεό, ὁ Θεὸς ἦρθε στὸν ἄνθρωπο, ταυτίζοντας τὸν ἑαυτό του µὲ τὸν ἄνθρωπο µὲ τὸν πιὸ ἄµεσο τρόπο. Ὁ αἰώνιος Λόγος καὶ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἔγινε ἀληθινὸς ἄνθρωπος, ἕνας ἀπὸ ἐµᾶς. Συµµετέχει ἀπόλυτα στὸ κάθε τί ποὺ µᾶς ἀποτελεῖ κι ἔτσι µᾶς δίνει τὴ δυνατότητα νὰ συµµετέχουµε σ’ αὐτὰ ποὺ τὸν ἀποτελοῦν, στὴ θεϊκή του ζωὴ καὶ στὴ δόξα του. Ἔγινε ὅ,τι εἴµαστε γιὰ νὰ µᾶς κάνει ὅ,τι εἶναι αὐτός.

Ὁ Θεὸς ἑνώνεται µὲ τὴ δηµιουργία του πιὸ στενὰ ἀπ’ τὴ κάθε δυνατὴ ἕνωση, καθὼς γίνεται ὁ ἴδιος αὐτὸ ποὺ δηµιούργησε. Ὁ Θεὸς σὰν ἄνθρωπος ἐκπληρώνει τὸ µεσολαβητικὸ ἔργο ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἀπέκρουσε κατὰ τὴ πτώση. Ὁ Ἰησοῦς, ὁ Σωτήρας µας, γεφυρώνει τὴν ἄβυσσο ἀνάµεσα στὸ Θεὸ καὶ στὸν ἄνθρωπο γιατί εἶναι ταυτόχρονα καὶ Θεὸς καὶ ἄνθρωπος. Ὅπως λέµε σ’ ἕναν ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους ὕµνους τῆς παραµονῆς τῶν Χριστουγέννων. «Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ σήµερον ἡνώθησαν, τεχθέντος τοῦ Χριστοῦ. Σήµερον Θεὸς ἐπὶ γῆς παραγέγονε, καὶ ἄνθρωπος εἰς οὐρανοὺς ἀναβέβηκε».

Ἡ Ἐνσάρκωση λοιπὸν εἶναι ἡ ὑπέρτατη πράξη τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ µᾶς ἀπολυτρώσει καὶ νὰ ξανασυνδέσει τὴν ἐπικοινωνία µας µαζί του. Ἔχει περισσότερη σηµασία ἀπὸ µιὰ ἀναίρεση τῆς πτώσης ἢ µιὰ ἀποκατάσταση τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἀρχική του κατάσταση µέσα στὸ Παράδεισο. Ὅταν ὁ Θεὸς γίνεται ἄνθρωπος, αὐτὸ σηµαδεύει τὴν ἀρχὴ ἑνὸς οὐσιαστικὰ νέου σταδίου στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὄχι µόνο τὴν ἐπιστροφή του στὸ παρελθόν.

Ἡ Ἐνσάρκωση ἀνεβάζει τὸν ἄνθρωπο σ’ ἕνα καινούριο ἐπίπεδο, ἡ τελευταία κατάσταση εἶναι ὑψηλότερη ἀπὸ τὴν πρώτη. Μόνο µέσα στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ βλέπουµε νὰ ἀποκαλύπτονται ὅλες οἱ δυνατότητες τῆς ἀνθρώπινης φύσης µας. Μέχρι νὰ γεννηθεῖ, ἡ ἀληθινὴ σηµασία τῆς προσωπικότητάς µας ἦταν κρυµµένη. Ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως λέει ὁ Μ. Βασίλειος, εἶναι «ἡ γενέθλια ἡµέρα ὅλου τοῦ ἀνθρώπινου γένους».

Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ πρῶτος τέλειος ἄνθρωπος- τέλειος δηλαδὴ ὄχι µόνο δυναµικά, ὅπως ἦταν ὁ Ἀδὰµ µὲ τὴν ἀθωότητά του πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση, ἀλλὰ µὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀπόλυτα πραγµατοποιηµένης «ὁµοίωσης». Ἡ Ἐνσάρκωση λοιπὸν δὲν εἶναι µόνο ἕνας τρόπος γιὰ ν’ ἀπαλειφθοῦν τὰ ἀποτελέσµατα τοῦ προπατορικοῦ ἁµαρτήµατος, ἀλλὰ εἶναι ἕνα οὐσιαστικὸ στάδιο στὸ ταξίδι τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν θεία εἰκόνα στὴ θεϊκὴ ἐξοµοίωση. Ἡ ἀληθινὴ αἰτία λοιπὸν γιὰ τὴν Ἐνσάρκωση δὲν βρίσκεται στὴν ἁµαρτωλότητα τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ στὴ πεπτωκυία φύση του, στὴν ὕπαρξή του ποὺ ἔγινε σύµφωνα µὲ τὴ θεϊκὴ εἰκόνα καὶ εἶναι ἱκανὴ νὰ ἑνωθεῖ µὲ τὸ Θεό.

Ὅπως εἶπε ὁ Χριστὸς στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο: «κἀγὼ τὴν δόξαν ἥν δέδωκάς µοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἕν καθὼς ἡµεῖς ἕν ἐσµέν, ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐµοί, ἵνα ὦσι τετελειωµένοι εἰς ἕν» (Ἰωαν. 17, 22-23). Ὁ Χριστὸς µᾶς κάνει ἱκανοὺς νὰ συµµετέχουµε στὴ θεϊκὴ δόξα τοῦ Πατέρα. Εἶναι ὁ σύνδεσµος καὶ τὸ σηµεῖο ἐπαφῆς. Ἐπειδὴ εἶναι ἄνθρωπος, εἶναι ἕνα µὲ ἐµᾶς, ἐπειδὴ εἶναι ὁ Θεός, εἶναι ἕνα µὲ τὸν Πατέρα. Ἔτσι µέσῳ καὶ ἐν αὐτῷ εἴµαστε ἕνα µὲ τὸ Θεό, καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατέρα γίνεται δική µας δόξα.

Ἡ Ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ ἀνοίγει τὸ δρόµο γιὰ τὴ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ νὰ θεωθεῖ κανεὶς σηµαίνει, µὲ µεγαλύτερη σαφήνεια, νὰ «χριστοποιηθεῖ». Ἡ θεϊκὴ ὁµοιότητα ποὺ καλούµαστε νὰ φτάσουµε εἶναι ἡ ὁµοίωση τοῦ Χριστοῦ. Μέσῳ τοῦ Ἰησοῦ ποὺ εἶναι Θεάνθρωπος ἐµεῖς οἱ ἄνθρωποι «θεούµεθα», θεοποιούµαστε, γινόµαστε «θείας κοινωνοὶ φύσεως» (Β Πέτρου 1,4). Προσλαµβάνοντας τὴν ἀνθρώπινή µας φύση ὁ Χριστὸς ποὺ εἶναι Γιὸς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴ φύση Του µᾶς ἔχει κάνει γιοὺς τοῦ Θεοῦ κατὰ χάρη. Ἐν αὐτῷ εἴµαστε «υἱοθετηµένοι» ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα, καὶ γινόµαστε γιοὶ ἐν τῷ Υἱῷ.

ΠΗΓΗ: https://agiazoni.gr

Το άρθρο Ὁ Χριστὸς ὡς ἄνθρωπος, Κάλλιστος Γουέαρ Ἐπίσκοπος Διοκλείας εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Οι Καταβασίες των Χριστουγέννων – Μετάφραση

theomitoros — Tue, 30 Dec 2025 08:00:38 +0000

Ωδή α’
Χριστός γεννάται δοξάσατε∙ Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε∙ Χριστός επί γης υψώθητε. Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη, και εν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί, ότι δεδόξασται.

Έσωσε λαόν, θαυματουργών Δεσπότης,
Υγρόν θαλάσσης κύμα, χερσώσας πάλαι.
Εκών δε τεχθείς, εκ Κόρης τρίβον βατήν,
Πόλου τίθησιν ημίν∙ ον κατ’ ουσίαν,
Ίσόν τε Πατρί, και βροτοίς δοξάζομεν.

Μετάφραση
Ο Χριστός γεννάται, δοξολογήσατε Αυτόν. Χριστός ο Θεός από τους ουρανούς κατέβη, προϋπαντήσατε Αυτόν. Χριστός πάνω στη γη φάνηκε, άνθρωποι υψωθήτε απ’ τα γήινα προς τα ουράνια. Όλοι οι λαοί της γης ψάλατε άσματα στον Κύριο και με ευφροσύνη υμνήσατε Αυτόν που είναι δοξασμένος.

Έσωσε ο Κύριός μας τον παλαιό καιρό τον Ισραηλίτικο λαό θαυματουργικά με το που μετέβαλε το υγρό κύμα της θάλασσας σε στεριά. Και τώρα πάλι με την εκούσια γέννησή Του από την Παρθένο, έκαμε ευκολοδιάβατο σε μας το δρόμο για τον Ουρανό. Αυτόν λοιπόν, που είναι στην ουσία ίσος και με τον Θεό Πατέρα ως Θεός και με μας τους ανθρώπους, δοξολογούμε.

Ωδή γ’
Τω προ των αιώνων, εκ Πατρός γεννηθέντι αρρεύστως Υιώ, και επ’ εσχάτων εκ Παρθένου, σαρκωθέντι ασπόρως, Χριστώ τω Θεώ βοήσωμεν∙ Ο ανυψώσας το κέρας ημών, Άγιος ει Κύριε.

Νεύσον προς ύμνους, οικετών ευεργέτα,
Εχθρού ταπεινών, την επηρμένην οφρύν,
Φέρων τε παντεπόπτα, της αμαρτίας
Ύπερθεν ακλόνητον, εστηριγμένους,
Μάκαρ μελωδούς, τη βάσει της πίστεως.

Μετάφραση
Στον Υιό του Θεού, που προαιώνια γεννήθηκε, χωρίς να μεταβληθεί η ουσία του, από τον Θεό Πατέρα και που στις έσχατες ημέρες πήρε και την ανθρώπινη σάρκα από την Παρθένο Μαρία, χωρίς σπέρμα ανδρός, στον Χριστό τον Θεό ας αναφωνήσουμε:

Κύριε, Συ, που ανύψωσες και μεγάλυνες τη δύναμή μας, είσαι άγιος.

Θεέ, ο ευεργέτης μας, προσδεξε με συμπάθεια τους ύμνους των δούλων Σου, ταπεινώνοντας της αλαζονική έπαρση του εχθρού-διαβόλου και απαλλάσσοντας τους υμνητές Σου, μακάριε παντεπόπτη, από την αμαρτία, ακλόνητα στηριγμένους στο θεμέλιο της πίστεως.

Ωδή δ’
Ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί, και άνθος εξ αυτής, Χριστέ, εκ της Παρθένου ανεβλάστησας, εξ όρους ο αινετός, κατασκίου δασέος∙ ήλθες σαρκωθείς εξ απειράνδρου, ο άυλος και Θεός. Δόξα τη δυνάμει Σου Κύριε.

Γένους βροτείου, την ανάπλασιν πάλαι,
Άδων προφήτης, Αββακούμ προμηνύει,
Ιδείν αφράστως, αξιωθείς τον τύπον∙
Νέον βρέφος γαρ, εξ όρους της Παρθένου,
Εξήλθε λαών, εις ανάπλασιν Λόγος.

Μετάφραση
Από το γένος του Ιεσσαί βλάστησε κλαδί, η Παρθένος, και απ’ αυτήν ως άνθος βγήκες Χριστέ. Ήρθες Συ ο άυλος Θεός, που απ’ όλους δοξάζεσαι και σαρκώθηκες από την κόρη που δεν είχε έρθει σε σαρκική συνάφεια με άνδρα, σαν από βουνό με βαθύσκιωτο αδιαπέραστο δάσος. Δόξα γι’ αυτό στη δύναμή Σου, Κύριε.

Την αναγέννηση του ανθρωπίνου γένους προφητεύει ψάλλοντας τον παλαιό καιρό ο προφήτης Αββακούμ, όταν αξιώθηκε να δει, με τρόπο ακατανόητο, αυτήν νοερά. Γιατί πράγματι παράδοξο βρέφος, ο Λόγος του Θεού, βγήκε από το κατάσκιο βουνό, την Παρθένο, για να αναγεννήσει την ανθρωπότητα.

Ωδή ε’
Θεός ων ειρήνης, Πατήρ οικτιρμών, της μεγάλης βουλής Σου τον Άγγελον, ειρήνην παρεχόμενον, απέστειλας ημίν∙ όθεν θεογνωσίας, προς φως οδηγηθέντες, εκ νυκτός ορθρίζοντες, δοξολογούμέν Σε, Φιλάνθρωπε.

Εκ νυκτός έργων, εσκοτισμένης πλάνης,
Ιλασμόν ημίν, Χριστέ τοις εγρηγόρως,
Νυν Σοι τελούσιν, ύμνον ως ευεργέτη,
Έλθοις πορίζων, ευχερή τε την τρίβον,
Καθ’ ην ανατρέχοντες, εύροιμεν κλέος.

Μετάφραση
Θεέ μας που είσαι Θεός της ειρήνης και φιλάνθρωπος Πατέρας, μας έστειλες τον Υιόν Σου τον Μονογενή, Αγγελιοφόρο της μεγάλης και προαιώνιας απόφασής Σου, που προσφέρει σε μας την ειρήνη με Σένα. Γι’ αυτό κι εμείς, τα έθνη, που από την πλάνη οδηγηθήκαμε στο φως της γνώσεως του αληθινού Θεού, από το σκοτάδι της ασέβειας, που βρισκόμαστε πριν, τώρα, στη χαραυγή της νέας ζωής της πίστεως, Σε δοξολογούμε, φιλάνθρωπε Κύριε.

Σε εμάς, τους σκοτισμένους απ’ τα ζοφερά έργα της πλανεύτρας αμαρτίας, τώρα που αναμέλπουμε με πλήρη συναίσθηση ύμνο σε Σένα ως ευεργέτη Χριστέ, έλα προσφέροντας την εξιλέωση και καθιστώντας εύκολο το δρόμο της αρετής, πάνω στον οποίο τρέχοντας, άμποτε να βρούμε τη δόξα του Ουρανού.

Ωδή ς’
Σπλάγχνων Ιωνάν, έμβρυον απήμεσεν, ενάλιος θηρ, οίον εδέξατο∙ τη Παρθένω δε, ενοικήσας ο Λόγος, και σάρκα λαβών, διελήλυθε φυλάξας αδιάφθορον∙ ης γαρ ουχ υπέστη ρεύσεως, την τεκούσαν κατέσχεν απήμαντον.

Ναίων Ιωνάς, εν μυχοίς θαλαττίοις,
Ελθείν εδείτο, και ζάλην απαρκέσαι.
Νυγείς εγώ δε, τω τυραννούντος βέλει,
Χριστέ προσαυδώ, τον κακών αναιρέτην,
Θάττον μολείν Σε, της εμής ραθυμίας.

Μετάφραση
Από τα σπλάχνα του το θαλάσσιο κήτος σαν έμβρυο απέβαλε τον Ιωνά σώο και αβλαβή, όπως τον δέχτηκε. Το ίδιο και ο Μονογενής Λόγος του Θεού, αφού κατοίκησε στην κοιλιά της Παρθένου και πήρε σάρκα, πέρασε από την πανάχραντη μήτρα της, διαφυλάξας αυτή αδιάφθορη. Πράγματι επειδή δεν συνέβη μεταβολή στη μήτρα αυτή που Τον γέννησε, παρθένο τη διατήρησε.

Ο προφήτης Ιωνάς μέσα στο βυθό της θάλασσας παρακαλούσε να έρθει σε Εσένα Κύριε και να του απομακρύνεις τη ζάλη και τον κίνδυνο του θανάτου. Εγώ όμως, πληγωμένος από το βέλος του τυράννου-διαβόλου απευθύνομαι σ’ Εσένα τον καταλύτη των κακών, Χριστέ, όσο πιο γρήγορα να έρθεις σε μένα, προτού με κυριεύσει η ραθυμία μου.

Ωδή ζ’
Οι Παίδες, ευσεβεία συντραφέντες, δυσσεβούς προστάγματος καταφρονήσαντες, πυρός απειλήν ουκ επτοήθησαν, αλλ’ εν μέσω της φλογός, εστώτες έψαλλον∙ Ο των πατέρων, Θεός ευλογητός ει.

Τω παντάνακτος, εξεφαύλισαν πόθω,
Άπλητα θυμαίνοντος, ηγκιστρωμένοι,
Παίδες τυράννου, δύσθεον γλωσσαλγίαν∙
Οις είκαθε πυρ, άσπετον τω Δεσπότη,
Λέγουσιν∙ Εις αιώνας ευλογητός ει.

Μετάφραση
Οι Τρεις άγιοι Παίδες, που ανατράφηκαν με την ευσέβεια στο Θεό, περιφρόνησαν την ασεβή βασιλική διαταγή και δεν τρόμαξαν από την απειλή της φωτιάς, αλλά, ενώ στέκονταν μέσα στις φλόγες, έψελναν, Συ, ο Θεός των Πατέρων μας, είσαι άξιος να υμνείσαι.

Από τον πόθο και την αγάπη του παμβασιλέως Θεού κυριευμένοι οι Τρεις Παίδες, περιφρόνησαν την ασεβή βλασφημία του τυράννου, ασυγκράτητα οργισμένου εναντίον τους. Γι’ αυτό υποχώρησε η σφοδρή φωτιά μπροστά σ’ αυτούς, που στον Δεσπότη Θεό έψελναν, ευλογημένος είσαι στους αιώνες.

Ωδή η’
Θαύματος υπερφυούς η δροσοβόλος, εξεικόνισε κάμινος τύπον∙ ου γαρ ους εδέξατο φλέγει νέους, ως ουδέ πυρ της Θεότητος, Παρθένου ην υπέδυ νηδύν∙ διο ανυμνούντες αναμέλψωμεν∙ Ευλογείτω, η κτίσις πάσα τον Κύριον, και υπερυψούτω, εις πάντας τους αιώνας.

Μήτραν αφλέκτως, εικονίζουσι Κόρης,
Οι της παλαιάς, πυρπολούμενοι νέοι,
Υπερφυώς κύουσαν, εσφραγισμένην.
Άμφω δε δρώσα, θαυματουργία μια,
Λαούς προς ύμνον, εξανίστησι Χάρις.

Μετάφραση
Το υπερφυσικό θαύμα της ενανθρωπήσεως του Θεού, προεικόνιζε εκείνη η κάμινος στη Βαβυλώνα που ανέδιδε δροσιά, γιατί δεν κατέκαυσε τους νέους που ρίχτηκαν μέσα σ’ αυτή, όπως και το πυρ της Θεότητος δεν κατέκαυσε την κοιλία της Παρθένου μέσα στην οποία ήρεμα εισχώρησε, γι’ αυτό και εμείς ας ψάλλουμε αναφωνώντας, όλα τα δημιουργήματα υμνείτε τον Κύριο και υψώνετε Αυτόν υπεράνω κάθε ανθρωπίνου μεγαλείου σ’ όλους τους αιώνες.

Οι Τρεις Νέοι της Παλαιάς Διαθήκης, που μέσα στο καμίνι της φωτιάς πυρπολούνταν χωρίς να καίγονται, προεικονίζουν τη μήτρα της Κόρης, που με υπερφυσικό τρόπο κυοφόρησε τον Χριστό παραμένοντας σφραγισμένη (Παρθένος). Αυτή η χάρη του Θεού, που ενήργησε με μια θαυματουργική δύναμη τα δύο αυτά θαύματα, διεγείρει τους πιστούς σε δοξολογία.

Ωδή θ’
Μεγάλυνον ψυχή μου, την Τιμιωτέραν, και ενδοξοτέραν, των άνω στρατευμάτων.

Μυστήριον ξένον, ορώ και παράδοξον∙ ουρανόν το σπήλαιον∙ θρόνον, χερουβικόν την Παρθένον∙ την φάτνην χωρίον, εν ω ανεκλίθη ο αχώρητος, Χριστός ο Θεός∙ ον ανυμνούντες μεγαλύνομεν.

Στέργειν μεν ημάς, ως ακίνδυνον φόβω,
Ράον σιωπήν∙ τω πόθω δε Παρθένε,
Ύμνους υφαίνειν, συντόνως τεθηγμένους,
Εργώδές εστιν∙ αλλά και Μήτηρ σθένος,
Όση πέφυκεν, η προαίρεσις δίδου.

Μετάφραση
Παράδοξο και ακατανόητο θαύμα ατενίζω. Το σπήλαιο λαμπρό ουρανό, την Παρθένο θρόνο Χερουβικό, τη φάτνη τόπο όπου αναπαύτηκε ο Χριστός, που ως Θεός δεν περιορίζεται σε υλικό χώρο. Αυτόν λοιπόν ανυμνώντας εμείς οι πιστοί δοξάζουμε με μεγάλη δόξα.

Το ν’ αρκεστούμε από φόβο στη σιωπή, που είναι κάτι ακίνδυνο, είναι πιο εύκολο για μας, ενώ το να συνθέτουμε για Σένα, Παρθένε, ύμνους τεχνουργημένους αρμονικά, παρασυρμένοι από τον πόθο για Σένα, είναι επίπονο και επικίνδυνο. Αλλά Εσύ, Μητέρα, δίνε μας τόση δύναμη όση είναι η προαίρεσή μας (για να σε υμνήσουμε).

ΠΗΓΗ: https://www.askitikon.eu

Το άρθρο Οι Καταβασίες των Χριστουγέννων – Μετάφραση εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ὅσιος Παΐσιος : “Πῶς ἑορτάζουν οἱ ἅγιοι τὰ Χριστούγεννα;”

theomitoros — Mon, 29 Dec 2025 08:00:33 +0000

Ἐπειδὴ τὸ θέμα μου εἶναι «πῶς ἑορτάζουν οἱ ἅγιοι τὰ Χριστούγεννα», θὰ ἀναφέρω ἀρχικὰ ἀγαπητοί μου, κάτι γιὰ τὴν ἁγιότητα. Θὰ σᾶς πῶ ὅτι ἅγιοι δὲν εἶναι αὐτοὶ ποὺ ὀνομάζονται «καλοὶ ἄνθρωποι» ἀλλά, ἅγιοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἀγάπησαν τὸν Θεό καὶ ἑνώθηκαν μαζί Του. Αὐτὸς ὅμως εἶναι κοινὸς σκοπὸς ὅλων μας ! Εἶναι ὁ βασικότερος σκοπὸς τῆς ζωῆς μας. Στὴν ζωὴ τῶν ἁγίων, καὶ εἶναι πολὺ σημαντικὸ αὐτό, βιώνεται ὅλο τὸ ἔργο τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ. Στοὺς ἁγίους φανερώνεται τὸ μέγα καὶ μοναδικὸ μυστήριο τῆς ἀποκαλύψεως τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, ζοῦν μέσα τους «ἱεροκρυφίως» αὐτὸ τὸ γεγονός ! Γίνεται γι᾽ αὐτοὺς ἕνα προσωπικὸ βίωμα καὶ ἕνας συνεχὴς καθημερινὸς ἀγῶνας.

Εἶναι κατανοητὸ ὅτι αὐτὸ θέλει κόπο, συχνὰ καὶ πόνο. Πρόκειται γιὰ καρπὸ μιᾶς μακρᾶς πνευματικῆς ζωῆς ἀλλά, φυσικά, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ εἰσαγωγικὰ γιὰ τὴν ἔννοια τῆς ἁγιότητας, θὰ ἤθελα νὰ σᾶς πῶ κάτι ἄλλο σχετικὸ μὲ τοὺς ἀγίους καὶ τὶς ἑορτές. Οἰ ἅγιοι, λοιπόν, τὶς ἑορτές, τὶς ἔβλεπαν ὡς εὐκαιρίες γιὰ νὰ αὐξήσουν τὴν πνευματικότητά τους. Αὐτὸ μποροῦσε νὰ γίνει ὅταν ζοῦσαν τὸ νόημά τους. Ἔμαθαν ἐμπειρικὰ ὅτι στὶς ἑορτές, ἀνοίγουν ἰδιαιτέρως οἱ κρουνοὶ τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος καὶ πλημμυρίζουν οἱ πιστοί, ἀκόμα δέ, καὶ ὅλη ἡ δημιουργία. Γνωρίζουν ἐπίσης ὅτι ἡ κάθε γιορτὴ γίνεται ἕνα γλέντι στὸ ὁποῖο ὅλοι μετέχουν στὸ «παραδείσιο κρασί», ὅπως τὸ χαρακτήριζε ὁ ὅσιος Παΐσιος. Ἔτσι ὁ κάθε πιστός, μπορεῖ νὰ προσεγγίζει τὴν ἑορτή, ὡς μία εὐκαιρία τῆς προσωπικῆς του ἀναγέννησης. Εἶναι γεγονὸς ὅτι μὲ αὐτὴν τὴν πρόθεση, ἀνάσταση εἶναι κάθε ἑορτή, ἀνάσταση καὶ παλιγγενεσία.

Πῶς ὅμως μπορεῖς νὰ ζήσεις τὰ Χριστούγεννα;

Γιὰ νὰ γίνουν τὰ παραπάνω, ἀρκεῖ νὰ συμμετέχουμε μὲ ὄρεξη πνευματική νὰ θέλουμε νὰ τὰ ζήσουμε. Ἂν ὑπάρχει ἡ ὄρεξη αὐτή, τότε ὄντως τὶς γλεντᾶμε πνευματικὰ τὶς ἑορτὲς καὶ μάλιστα μεθᾶμε πνευματικὰ μέσα στὴν Ἐκκλησία.

Οἱ Ἅγιοι ζοῦσαν λοιπὸν μὲ λαχτάρα τὶς ἑορτές, καὶ μᾶς τὸ ἐξηγεῖ ὁ Ὅσιος Παΐσιος :

«Τὶς γιορτὲς γιὰ νὰ τὶς ζήσουμε, πρέπει νὰ ἔχουμε τὸν νοῦ μας στὶς ἅγιες ἡμέρες καὶ ὄχι στὶς δουλειὲς ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε γιὰ τὶς ἅγιες ἡμέρες». Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο καὶ πολὺ σημαντικὸ ποὺ πρέπει νὰ σταθοῦμε ! «Ὅταν κανεὶς μελετάει τὰ γεγονότα τῆς κάθε γιορτῆς, φυσιολογικὰ θὰ συγκινηθεῖ καὶ μὲ ἰδιαίτερη εὐλάβεια θὰ προσευχηθεῖ». Πιὸ συγκεκριμένα: «Στὶς Ἀκολουθίες, ὁ νοῦς νὰ εἶναι στὰ γεγονότα ποὺ γιορτάζουμε καὶ μὲ εὐλάβεια νὰ παρακολουθοῦμε τὰ τροπάρια ποὺ ψέλνονται. Ὅταν ὁ νοῦς εἶναι στὰ θεῖα νοήματα, ζεῖ τὰ γεγονότα ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἔτσι ἀλλοιώνεται». Νὰ παρακολουθοῦμε λοιπὸν τὰ νοήματα τῶν ψαλμῶν καὶ γενικὰ ὅλων ὅσων ἀκούγονται στὸν ναό,καὶ νὰ ἐμβαθύνουμε σ᾽αὐτά. Αὐτὸ τονίζεται ἀπὸ τὸν Ὅσιο Παΐσιο. Ἂς τὸ δοῦμε μὲ ἕνα παράδειγμα. Ὅπως ὅταν κάποιος ἀγαπάει ἕνα πρόσωπο, σκέφτεται συνεχῶς τὸ πρόσωπο αὐτό, ἔτσι καὶ ἐμεῖς σκεπτόμαστε καὶ στρέφουμε συνεχῶς τὸν νοῦ μας στὸν Χριστό, καὶ πιὸ εἰδικά, στὶς ἑορτὲς στὶς ὁποῖες τιμοῦμε τὸν Ἴδιο καὶ τοὺς ἁγίους Του.

Θὰ προχωρήσουμε λίγο παρακάτω. Στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοσή μας, κέντρο τῆς ἑορτῆς ἀλλά,καὶ ὅλης τῆς λατρείας μας εἶναι, ἡ Θεία Λειτουργία. Ἐμεῖς, πάντοτε γύρω ἀπὸ τὸ κοινὸ τραπέζι ἑορτάζουμε τὰ σημαντικὰ γεγονότα. Ἡ Εὐχαριστία εἶναι τὸ κέντρο κάθε ἑορτῆς καὶ ἐκεῖ, στὸ Κοινὸ Ποτήριο γίνεται ἡ μυστικὴ ἕνωσή μας τόσο μὲ τὸν Θεό, ὅσο καὶ μεταξύ μας. «Γιορτὴ σημαίνει Σύναξη καὶ Σύναξη σημαίνει Εὐχαριστία». Αὐτὸς ὁ τρόπος λατρείας εἶναι ὁ παραδεδομένος σὲ ἐμᾶς, δρόμος ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν καλὴ ἀλλοίωση, τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ τὸ ζητούμενο γιὰ κάθε ἄνθρωπο.

Ἂς δοῦμε καὶ κάτι ἀκόμα ποὺ ἀφορᾶ πιὸ συγκεκριμένα στὴν ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων καὶ πῶς ὁ ὅσιος Παΐσιος ἔλεγε ὅτι τὰ ζοῦσε.

Τὸν ρώτησαν:

«-Γέροντα, μετὰ τὴν Ἀγρυπνία τῶν Χριστουγέννων δὲν κοιμόμαστε;

–Χριστούγεννα καὶ νὰ κοιμηθοῦμε,Ἄ! Ἡ μητέρα μου ἔλεγε: «ἀπόψε μόνον οἱ Ἐβραίοι κοιμοῦνται». Βλέπεις, τὴν νύχτα ποὺ γεννήθηκε ὁ Χριστός, οἱ ἄρχοντες κοιμόνταν βαθιά, καὶ οἱ ποιμένες «ἀγραυλοῦσαν». Φύλαγαν τὰ πρόβατα τὴν νύχτα παίζοντας τὴν φλογέρα. Κατάλαβες; Οἱ ποιμένες ποὺ ἀγρυπνοῦσαν εἶδαν τὸν Χριστό». Νὰ τὸ ὡραῖο μήνυμα ἀπὸ τὴν ἐπισήμανση τοῦ ἁγίου. Ὅσοι αγρυπνοῦν θὰ δοῦν ὅσα γίνονται ! Καὶ εἶναι ἀνάμεσά μας ἄνθρωποι ποὺ δὲν κοιμοῦνται,ποὺ περνοῦν πολλὲς μέρες καὶ νύκτες,δεὀμενοι.>>

Τὸν ρώτησαν καὶ κάτι ἀκόμα :

Πῶς ἦταν γέροντα τὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ;

Ἦταν μιὰ σπηλιὰ μέσα σὲ ἕναν βράχο καὶ εἶχε μία φάτνη,τίποτε ἄλλο δὲν εἶχε.Ἐκεῖ πήγαινε κανένας φτωχὸς καὶ ἄφηνε τὰ ζῶα του.Ἡ Παναγία μὲ τὸν Ἰωσήφ,ἐπειδὴ ὅλα τὰ χάνια ἦταν γεμᾶτα καὶ δὲν εἶχαν ποῦ νὰ μείνουν, κατέληξαν σὲ αὐτὸ τὸ σπήλαιο. Ἐκεῖ ἦταν τὸ γαϊδουράκι καὶ τὸ βοϊδάκι, ποὺ μὲ τὰ χνῶτα τους ζέσταναν τὸν Χριστό ! «Ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ», δὲν λέει ὁ Προφήτης Ἠσαΐας;». Εἶναι σημαντικὸ ἐδῶ νὰ ποῦμε ὅτι τὰ ὅσα μὲ τόση ἁπλότητα ἀναφέρει ὁ ἁγιασμένος γέροντας, εἶναι καὶ τὸ ἀπόσταγμα τῶν εἰδικῶν γιὰ τὸν τόπο τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ. Ὁ γέροντας ἀκόμα περισσότερο μιλᾶ γιὰ τὸ σπήλαιο, γιατί, μὲ ἕναν ἄγνωστο γιὰ ἐμᾶς τρόπο, γνωρίζει αὐτὸ «πνευματικά», τὸ σπήλαιο, καὶ τὸ περιγράφει.

Καὶ κάτι ἀκόμα:

–Σὲ ἕνα τροπάριο, Γέροντα, λέει ὅτι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος βλέποντας τὸν νεογέννητο Χριστό, «χαίρουσα ὁμοῦ καὶ δακρύουσα» ἀναρωτιόταν:… «Ἐπιδώσω σοι μαζόν, τῷ τὰ σύμπαντα τρέφοντι, ἢ υμνήσω σε, ὡς Υἱὸν καὶ Θεόν μου; ποίαν εὕρω ἐπὶ σοί προσηγορίαν;»

–Αὐτὰ εἶναι τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ, ἡ πολὺ μεγάλη συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία δὲν μποροῦμε ἐμεῖς νὰ συλλάβουμε!

–Γέροντα, πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ ζήσουμε τὸ γεγονὸς τῆς Γεννήσεως, ὅτι δηλαδὴ ὁ Χριστὸς «Σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου»;

-Γιὰ νὰ ζήσουμε αὐτὰ τὰ θεία γεγονότα, πρέπει ὁ νοῦς νὰ εἶναι στὰ θεία νοήματα. Τότε ἀλλοιώνεται ὁ ἄνθρωπος. «Μέγα καὶ παράδοξον θαῦμα τετέλεσται σήμερον», ψάλλουμε. Ἄμα ὁ νοῦς εἶναι ἐκεῖ, στὸ «παράδοξον», τότε θὰ ζήσουμε καὶ τὸ μεγάλο μυστήριο τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ.

Ἀγαπητοί μου, οἱ ἑορτὲς τῆς Ἐκκλησίας μας, ἔχουν μία <δυναμικὴ χαρισματικὴ>, δίνουν ζωή, δύναμη, κουράγιο, ὅτι δηλαδὴ ἔχει ἀνάγκη ὁ ἄνθρωπος στὶς μέρες μας. Ἔχεις κατάθλιψη, στεναχώρια μοναξιά, ἔχασες ἢ φοβᾶσαι μὴν χάσεις κάποιον δικό σου, ψάλλε τό: «θανάτου ἑορτάσομεν νέκρωσιν…». Πὲς το : «Σήμερον γεννᾶται, σήμερον κρεμᾶται…ὅλα σήμερον». Θὰ σκιρτήσει ἡ καρδιά σου ἀπὸ χαρά, θὰ λάβεις δύναμη. Οἱ ἑορτὲς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ποτάμια, θάλασσες χάριτος!

Ἐμεῖς τί σχέση ἔχουμε μὲ αὐτὲς τὶς ἑορτὲς καὶ αὐτὰ τὰ Χριστούγεννα;

Τελικά, ἄν τὸ σκεφτοῦμε μὲ εἰλικρίνεια, τὶς ἑορτές, καὶ εἰδικὰ τὰ Χριστούγεννα, δὲν τὰ ζοῦμε ὅπως οἱ ἅγιοι, ὅπως τὰ ἔχει ὁρίσει ἡ Ἐκκλησία. Περιμένουμε ἀπὸ μιὰ ἀλλαγὴ στὸ σπίτι, ἀπὸ μερικὰ λαμπιόνια, νὰ μᾶς ἀλλάξει λίγο ἡ καθημερινότητα. Θέλουμε νὰ ἀλλάξει κάπως ἡ καθημερινότητά μας ἡ ὁποία ἔχει γίνει ἀφόρητη καὶ κουραστική, ἀλλὰ ἡ ψυχή δὲν γεμίζει ἀπὸ κτιστὰ φῶτα. Ὑπάρχει ὅμως ἕνα ἄλλο φῶς, τὸ ἄκτιστον Φῶς ποὺ ἔχει Πρόσωπο, εἶναι ὁ Χριστός. Ὑπάρχει καὶ σήμερα τὸ πραγματικὸ αὐτὸ Φῶς καὶ μπορεῖ νὰ φωτίσει καθέναν ποὺ τὸ ἐπιθυμεῖ. Μπορεῖ νὰ φωτίσει καὶ νὰ ζεστάνει, ὅποιον ἀνοίξει τὰ παράθυρα τῆς ψυχῆς του.

Θέλω νὰ σᾶς ἀναφέρω καὶ τὸ παρακάτω περιστατικὸ στὸ ὁποῖο ἀποδεικνύεται ὅτι τὰ Χριστούγεννα μποροῦν νὰ ὑπάρξουν σὲ ὁποιαδήποτε μέρα τοῦ χρόνου. Τὰ Χριστούγεννα δηλώνουν ἀκριβῶς τὸ «σήμερον» τοῦ κοντακίου τῆς ἑορτῆς. Μέσα ἀπὸ κάποιο περιστατικό, μπορεῖς νὰ ζεῖς τὰ Χριστούγεννα ὁποιαδήποτε ἡμέρα καὶ κάθε μέρα. Γιὰ παράδειγμα, Χριστούγεννα μπορεῖς νὰ νοιώσεις ὅταν γνωρίσεις ἕναν πραγματικὸ ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ.

Ἀκοῦστε τὸ ἀκόλουθο ἀληθινό περιστατικό:

«Τὸ κρύο ἦταν τσουχτερὸ καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος ἦταν χιονισμένο. Ἕνας ἄγνωστος γέροντας ἀνέλαβε νὰ μὲ καθοδηγήσει μέχρι τὴν Μονὴ Κουτλουμουσίου. Ἡ ἐπιθυμία μου ὅμως νὰ λάβω συγκεκριμένες ἀπαντήσεις, μ’ ἔκανε νὰ πάρω μαζὶ μὲ ἕναν δάσκαλο ἀπὸ τὴν Κοζάνη, τὸ μονοπάτι γιὰ τὴν καλύβα τοῦ γέροντα Παϊσίου,στὴν Παναγούδα, ἀμέσως μετὰ τὸν Ἐσπερινό.

Μὲ πρόσωπο σκυμμένο, καρδιὰ θλιμμένη καὶ βήματα βαριά, προσέγγισα τὸ κελί του. Ἀναρωτιόμουν τί θὰ ἔπραττα ἄν, ὡς καρδιογνώστης, κοιτοῦσε βαθιὰ μέσα στὴν ψυχή μου καὶ ἔβλεπε τὰ λάθη, τὴν ἁμαρτία, τὶς παραλείψεις, τὰ μίση, τὶς μικρότητες, τὶς κατακρίσεις, τὸν ἀληθινὸ ψυχικὸ πόλεμο. Στὴν σκέψη καὶ μόνο πὼς ὁ γέροντας ἔχει τέτοια ἰκανότητα, δείλιασα, καὶ μὲ ἔπιασε ντροπή. Ἀναθαρροῦσα ὅμως καὶ μονολογοῦσα μέσα μου. Ἔ ! καὶ τί ἔγινε, ὁ μόνος εἶμαι…

Μιὰ ἄλλη φωνή ὡστόσο, ἄγνωστη τότε, γνωστὴ τώρα σὲ ἐμένα, ἀπαντοῦσε. Ὑπάρχει λύση … Ὅσο καὶ νὰ ἐπιχειροῦσα νὰ μὴν τὴν ἀκούω καὶ νὰ τὴν περιφρονῶ, τόσο αὐτὴ δυνάμωνε. Ὑπάρχει λύση, φώναξα κάποια στιγμὴ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω καὶ ξάφνιασα τὸν συνοδοιπόρο μου δάσκαλο.

Μὲ τὸ ποὺ φθάσαμε στὸ κελί, ἄρχισα νὰ νοιώθω κάπως περίεργα. Ὅλα γύρω προκαλοῦσαν μιὰ ἠρεμία. Τὸ χιονισμένο τοπίο, τὰ πουλιά, ὁ ἦχος ἀπὸ τὸ νερὸ στὸ ποτάμι. Βούρκωσα χωρίς νὰ κλαίω. Οἱ σκέψεις περιστρέφονταν γύρω ἀπὸ τὴν ἄγνωστη αὐτὴ ἐσωτερικὴ φωνή:

«Ὑπάρχει λύση»!

«Καλῶς τὰ καλόπαιδα» εἶπε. Μὲ τὴν φωνὴ τοῦ γέροντα Παϊσίου, ἐπανῆλθα στὴν πραγματικότητα.

Καθὼς περνοῦσα τὸ κατώφλι τοῦ Κελιοῦ, μιὰ ζεστασιὰ πρωτόγνωρη συγκλόνισε τὸ εἶναι μου. Ἀληθινὸ ἄγγιγμα ψυχῆς. Ὁ γέροντας μὲ κοίταξε. Τὸ βλέμμα του ἦταν ἀρκετὸ γιὰ νὰ ἀπομακρυνθοῦν ὅλες οἱ ἐπιφυλάξεις καὶ νὰ ἀνοίξει ἡ καρδιά.

Τὸ μικρὸ διάστημα ποὺ ἔμεινα κοντὰ στὸν ταπεινὸ γέροντα Παΐσιο, ἀρκοῦσε γιὰ νὰ ἀναθεωρήσω σιγὰ – σιγά, πολλὰ πράγματα. Ἡ ἀντίληψή μου γιὰ τὸν κόσμο μεταβλήθηκε. Καὶ γιὰ πρώτη φορὰ ἔνιωθα τὴν ἀνάγκη νὰ εὐχαριστήσω τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα.

Ἡ μικρὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν γέροντα, λειτούργησε μακροπρόθεσμα καταλυτικά. Ἐκεί, στὸ Κελί τῆς Παναγούδας, βίωσα τὴν ζεστασιὰ τῶν ποιμένων. Ἀφουγκράστηκα τὰ ἄγγελμα τῶν ἀγγέλων «ἐπὶ γῆς εἰρήνη». Ἔζησα τὰ Χριστούγεννα.

Χριστούγεννα μακριὰ ἀπὸ τὰ φῶτα, τὰ γλυκά, τὶς ψεύτικες εὐχὲς γιὰ εἰρήνη, τὰ ὑποκριτικὰ γέλια, τὴν ἰδιοτελὴ καλοσύνη καὶ τὴν ἐλεγχόμενη ἀγάπη ποὺ ἀπευθύνεται σ’ αὐτοὺς ποὺ ἐπιδιώκουμε νὰ μᾶς ἀγαποῦν. Μακριὰ ἀπὸ τὸ θαῦμα τῶν θαυμάτων,τὴν Γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ πορεία καὶ τὸν μοναδικὸ σκοπὸ τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδή, τὴν σωτηρία του.

Σήμερα μὲ βεβαιότητα μπορῶ νὰ φωνάξω πὼς ὁ Χριστὸς δύναται νὰ γεννηθεῖ σὲ κάθε ἄνθρωπο. Τώρα εὐθαρσῶς μπορῶ νὰ διακηρύξω καὶ νὰ διαλαλήσω πώς, ἀρκεῖ νὰ ἀνοίξουμε μὲ εἰλικρίνεια μιὰ χαραμάδα στὴν ψυχή μας καὶ τότε, Αὐτὸς θὰ φροντίσει τὰ ὑπόλοιπα. Μιὰ μικρὴ χαραμάδα γιὰ νὰ πλημμυρίσουμε εἰρήνη, νὰ γευθοῦμε καρποὺς διαφορετικοὺς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ μᾶς σερβίρει ἐντέχνως ἡ ἐκκοσμίκευση. Μιὰ μικρὴ χαραμάδα γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὰ πάντα, ῥιζικά. Μιὰ μικρὴ χαραμάδα γιὰ νὰ βροντοφωνάξουμε τὸ…

«Χριστὸς γεννᾶται δοξάσατε».

Τελειώνοντας ἀγαπητοί μου, ἐπαναλαμβάνω καὶ τὴν εὐχὴ ποὺ ἔλεγε ὁ Ὅσιος Πατήρ: « Ἐγὼ θὰ εὔχομαι ἡ καρδιά σας νὰ γίνει Ἁγία Φάτνη καὶ τὸ Πανάγιον Βρέφος τῆς Βηθλεὲμ νὰ σᾶς δώσει, ὅλες τὶς εὐλογίες Του». Δεν νομίζω ὅτι θὰ μπορούσαμε νὰ κλείσουμε τὴν παροῦσα ὁμιλία διαφορετικά, ἀπὸ τὸ νὰ ἐπαναλάβουμε αὐτὴν τὴν ἁπλή, ἁπλούστατη ἀλλά, τόσο βαθειὰ θεολογικὴ καὶ οὐσιαστικὴ εὐχή !

[1] «Περὶ προσευχῆς», Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι ΣΤ’ (σελ. 195-196). Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Σουρωτὴ, Θεσσαλονίκης

ΠΗΓΗ: https://melissoules.com

Το άρθρο Ὅσιος Παΐσιος : “Πῶς ἑορτάζουν οἱ ἅγιοι τὰ Χριστούγεννα;” εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Λιβάνι, Σμύρνα και Χρυσός: Τι συμβολίζουν τα Τίμια Δώρα ;

theomitoros — Fri, 26 Dec 2025 08:00:07 +0000

Το Λιβάνι ήταν ένα άρωμα που χρησιμοποιούσαν οι Ιουδαίοι και σαν δώρο συμβόλιζε πως ο Χριστός θα γινόταν αγαπητός.

Το χρυσάφι ήταν το αγαθό των Βασιλιάδων, πράγμα που συμβόλιζε την ιδιότητα ως Βασιλιά που έχει ο Χριστός για τους Χριστιανούς.

Η Σμύρνα ήταν άρωμα που τοποθετούσαν στους νεκρούς για να μυρίζουν ωραία, πράγμα που συμβόλιζε πως ο Χριστός θα υπέφερε και θα πέθαινε.

Λιβάνι κοινώς λιβάνι η λιβανωτός: αρωματική ελαιώδης ρητίνη του δένδρου βοσουελλίας της καρτερείου, πού φύεται στις αμμώδεις εκτάσεις της Αραβίας, της Σομαλίας, των Ινδιών και του Λιβάνου.

Χρησιμοποιήθηκε σαν θυμίαμα για κοσμική και λατρευτική χρήση από τα πανάρχαια χρόνια (Αιγύπτιοι, Βαβυλώνιοι, Εβραίοι).

Μύρα κοινώς μύρον ή μύρρα: αρωματική υδατοδιαλυτή ρητίνη του φυτού μύρρας της κομμιοφόρου και άλλων συγγενών πού φύονται στην Αραβία και την Αιθιοπία.

Στα δώρα των μάγων δόθηκαν οι εξής συμβολισμοί σε σχέση με τον Χριστό:

ο χρυσός ως τιμή σ” αυτόν ως τον νέο βασιλιά του κόσμου, το λιβάνι ως Θεό, η σμύρνα ως αυτόν που θα θυσιαζόταν για χάρη των ανθρώπων.

Η σημασία των Δώρων

Στο εδάφιο 2:

Πού είναι αυτός που γεννήθηκε, ο βασιλιάς των Ιουδαίων;

Επειδή, είδαμε το αστέρι του στην ανατολή, και ήρθαμε για να τον προσκυνήσουμε (2:2).

Στο εδάφιο 11:

Και όταν ήρθαν στο σπίτι, είδαν το παιδί μαζί με τη Μαρία, τη μητέρα του, και πέφτοντας κάτω το προσκύνησαν, και ανοίγοντας τους θησαυρούς τους, του πρόσφεραν δώρα, χρυσάφι και λιβάνι και σμύρνα (2:11).

Προσκύνησαν αφού άκουσαν τον βασιλιά, αναχώρησαν, και ξάφνου, το αστέρι, που είχαν δει στην ανατολή, προπορευόταν απ” αυτούς, μέχρις ότου, φτάνοντας, στάθηκε επάνω εκεί όπου ήταν το παιδί. Και καθώς είδαν το αστέρι, χάρηκαν με χαρά υπερβολικά μεγάλη (Ματθαίος 2:9-10). Προσκύνησαν με την καρδιά τους.

Του πρόσφεραν Δώρα βασιλικά. Προσφέρουν αυτό που λατρεύουν, τα εργαλεία τους, τα όπλα τους. Το λιβάνι και η σμύρνα, ήταν τα πιο ακριβά μυρωδικά καρυκεύματα, σε όλη τη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο. Το χρησιμοποιούσαν για θυσίες σε τελετές που έκαναν, στους ναούς τους, ή για να πάρουν χρησμούς. Υπάρχουν αρκετά βαβυλωνιακά κείμενα που βεβαιώνουν αυτό.

Τα δώρα τους ήταν φόρος υποτέλειας, ήταν τα όπλα τους, αυτό που θεωρούσαν πιο σημαντικό και το λάτρευαν. Στην Παλαιά Διαθήκη όταν ο βασιλιάς Εζεκίας, έδειξε στους Βαβυλώνιους τους θησαυρούς του και στους θησαυρούς υπήρχαν κατά πάσα πιθανότητα αυτά τα τρία (Β΄ Βασιλέων 20:13)

Τα δώρα των μάγων δεν ήταν δώρα για μωρό. Συμβόλιζαν την προσκύνηση και υποταγή τους στο νέο βασιλιά. Ήταν μια θυσία. Θυσίαζαν αυτό που πριν λάτρευαν.

Η μόνη κατάλληλη θυσία για το βασιλιά Χριστό, που δείχνει την αλλαγή στη ζωή μας, είναι να θυσιάσουμε αυτό που λατρεύουμε πριν πάμε στο Χριστό.

Οι μάγοι με την ελάχιστη γνώση τους, έστω έψαξαν και βρήκαν τον Ιησού. Και θα με ζητήσετε, και θα με βρείτε, όταν με ζητήσετε με όλη σας την καρδιά (Ιερεμίας 29:13).

Ανεκτίμητο κειμήλιο της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου

Τα Τίμια Δώρα είναι χρυσός, λίβανος και σμύρνα

O χρυσός βρίσκεται υπό την μορφή εικοσιοκτώ επιμελώς σκαλισμένων επιπέδων πλακιδίων, ποικίλων σχημάτων (παραλληλογράμμων, τραπεζοειδών, πολυγώνων κτλ.) και διαστάσεων περίπου 5 εκ. χ 7 εκ. Κάθε πλακίδιο έχει διαφορετικό σχέδιο πολύπλοκης καλλιτεχνικής μικροεπεξεργασίας.

O λίβανος και η σμύρνα διατηρούνται ως μείγμα υπό την μορφή εξήντα δύο περίπου σφαιρικών χανδρών μεγέθους μικρής ελιάς.

Φυλάσσονται με ιδιαίτερη επιμέλεια στο θησαυροφυλάκιο της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου. Για λόγους ασφαλείας είναι κατανεμημένα σε διάφορες λειψανοθήκες, μόνο μέρος δε αυτών εκτίθεται για προσκύνηση των επισκεπτών της Ιεράς Μονής ή μεταφέρεται προς αγιασμό εκτός Αγίου Όρους στις κατά τόπους Ιερές Μητροπόλεις.

Γράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς για την Παναγία ότι «διετήρει πάντα τα ρήματα ταύτα εν τη καρδία αυτής» (Λουκ. β” 19, 51).

Πιστεύεται από τους θεολόγους ερμηνευτές ότι ένα μεγάλο μέρος από αυτά τα «ρήματα», τα λόγια και τα γεγονότα δηλαδή της ζωής του Κυρίου, η Θεοτόκος τα εκμυστηρεύθηκε στον Άγιο Απόστολο Λουκά ο οποίος και τα συμπεριέλαβε στο Ευαγγέλιο του.

Παράλληλα με τα άγια «ρήματα» του Κύριου, η Υπεραγία Θεοτόκος «διετήρει» και ότι άλλο σχετικό με την επίγεια ζωή του Κυρίου και τα Τίμια Δώρα.

Σύμφωνα με την ιστορικοθρησκευτική μας παράδοση, πριν την Κοίμηση της η Παναγία Μητέρα του Κυρίου τα παρέδωσε μαζί με τα Άγια Σπάργανα του Χριστού, την Τίμια Εσθήτα και την Αγία Ζώνη της στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων οπού και παρέμειναν μέχρι το έτος 400 μ.Χ. περίπου.

Κατά το έτος αυτό ο αυτοκράτορας Αρκάδιος τα μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη για αγιασμό του λάου και προστασία και προβολή της Βασιλεύουσας.

Εκεί παρέμειναν μέχρι και την άλωση της πόλης από τους Φράγκους το έτος 1204 μ.Χ. Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν για λόγους ασφαλείας μαζί με αλλά ιερά κειμήλια στη Νίκαια της Βιθυνίας, προσωρινή πρωτεύουσα του Βυζαντίου, όπου και παρέμειναν για εξήντα περίπου χρόνια.

Με την υποχώρηση των Σταυροφόρων επί αυτοκράτορος Μιχαήλ Παλαιολόγου επεστράφησαν στην Κωνσταντινούπολη μέχρι την υποδούλωσή της στους Τούρκους το 1453 μ.Χ.

Μετά την Άλωση η Μάρω, χριστιανή σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Β” (1421-1451) και μητρυιά του Μωάμεθ Β” του Πορθητού, τα μετέφερε αυτοπροσώπως στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου στο Αγιο Όρος.

Η Μονή αυτή της ήταν γνωστή αφού ο πατέρας της Γεώργιος Βράγκοβιτς, δεσπότης της Σερβίας, έκτισε το καθολικό της προς τιμή του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου του Τροπαιοφόρου.

Κατά την αγιορείτικη παράδοση καθώς η Μάρω ανέβαινε από τον αρσανά (λιμάνι) στην Μονή, η Κυρία Θεοτόκος την εμπόδισε με υπερφυσικό τρόπο να πλησίασει στη Μονή και έτσι να παραβίασει το άβατον του Αγίου Όρους.

Αυτή υπάκουσε και παρέδωσε ταπεινά τα Τίμια Δώρα στους μοναχούς και πατέρες, οι όποιοι και έστησαν στο σημείο εκείνο της θεομητορικής παρουσίας ένα Σταυρό πού σώζεται μέχρι σήμερα και λέγεται «Σταυρός της Βασιλίσσης».

Το σουλτανικό έγγραφο με τις σχετικές πληροφορίες παραδόσεως των Τιμίων Δώρων φυλάσσεται στο αρχείο της Μονής του Αγίου Παύλου.

ΠΗΓΗ: www.askitikon.eu

Το άρθρο Λιβάνι, Σμύρνα και Χρυσός: Τι συμβολίζουν τα Τίμια Δώρα ; εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τό νόημα τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, Ζάχαρου Ζαχαρίας Ἀρχιμανδρίτης

theomitoros — Thu, 25 Dec 2025 08:00:25 +0000

Ἤθελα νά πῶ λίγα λόγια γιά τό νόημα τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων. Διότι ὁ κόσμος κάνει μεγάλη προσπάθεια νά ἐντυπώσει μέσα μας τίς δικές του μορφές, ἐνῶ ἡ ἐκκλησία μας ὀδύνει, πάσχει δηλαδή, νά μορφωθεῖ μέσα μας ὁ Χριστός. Καί ἐάν ἐξετάσουμε μερικά ἀπό τά χαρακτηριστικά τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, θά κατανοήσουμε καί τό νόημα αὐτοῦ τοῦ γεγονότος.

Ξέρουμε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ νέος Ἀδάμ πού ἐξῆλθε ἀπό τήν παρθενική γῆ. Ἡ γυναίκα πού ἔγινε ἡ αἰτία τῆς κατάρας τώρα ἐκφέρει τήν δρόσον τῆς εὐλογίας. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ νέος Νῶε πού ὑπόσχεται νά μᾶς διαναπαύσει ἀπό τίς λύπες καί τά ἔργα τῶν χειρῶν μας. Εἶναι ὁ ἀγενεαλόγητος Μελχισεδέκ πού ἔρχεται νά κληρονομήσει βασιλείαν καί ἱερωσύνην αἰώνιον. Παρῆλθε ἐπιτέλους ἡ μακρά νύχτα τοῦ σκότους καί τό ἑωθινό φῶς εἰσχωρεῖ μέσα στό γνόφο τοῦ Παλαιοδιαθηκικοῦ ἱερείου, τοῦ ναοῦ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος, πού εἶναι στραμμένος περισσότερο στήν αἰώνια ἀνατολή, παρά στήν καθημερινότητα.

Σέ αὐτό τό γεγονός βλέπουμε οἱ ποιμένες νά ἔρχονται νά προσκυνήσουν τόν Ἀμνόν τόν ποιμαίνοντα τούς ποιμένας. Ἐκεῖνον τόν Ποιμένα πού μπορεῖ νά μαζέψει σέ ἕνα ποίμνιο τούς λύκους μέ τά πρόβατα καί τά λιοντάρια μέ τούς νεανίσκους.

Ἔτσι, εἶναι μεγάλη χαρά πού γεννᾶται ὁ Χριστός καί στό μέσον τῆς ἑορτῆς βλέπουμε τήν Ἐκκλησία μας νά ἔχει μιά χαρμολύπη.

Μιά χαρά ἀναμεμιγμένη μέ λύπη. Χαρά διότι «παιδίον ἐγεννήθη υἱός καί ἐδόθη ἡμῖν ἠμίν» [1]. Ἐγεννήθη αὐτός ὁ υἱός πού μᾶς δόθηκε γιά τή σωτηρία μας καί αὐτή εἶναι ἡ χαρά τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλά ἔχει καί μιά λύπη, διότι ἀγωνίζεται ἡ Ἐκκλησία νά μορφωθεῖ στίς καρδιές μας ὁ Χριστός. Καί δέν πρέπει νά ἀντιπαρέλθουμε αὐτή τή λύπη τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά νά ἐξετάσουμε τά χαρακτηριστικά αὐτῆς τῆς γεννήσεως, ὥστε νά μπορέσουμε νά τοποθετηθοῦμε ὅπως πρέπει καί νά μή χάσουμε τήν ὠφέλεια τοῦ γεγονότος.

Κατά τήν ἀνεξιχνίαστη πρόνοια τοῦ Θεοῦ ὁ Ἰωσήφ καί ἡ Μαριάμ βρέθηκαν ἀπό τή Ναζαρέτ στή Βηθλεέμ. Ὁ Νόμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀπαγόρευε ἀπογραφή τοῦ πληθυσμοῦ καί ὅμως ὁ Θεός χρησιμοποιεῖ τή δύναμη τοῦ Καίσαρος, γιά νά ὑπερβεῖ αὐτόν τόν νόμο καί νά βγάλει αὐτό τό διάταγμα, ὥστε νά ἀναγκαστοῦν ὁ Ἰωσήφ καί ἡ Μαριάμ νά ἔρθουν στήν Βηθλεέμ. Γιά νά ἐκπληρωθεῖ τό ρηθέν ὑπό τοῦ Προφήτου, διότι ἡ Βηθλεέμ ἦταν ἡ πόλις αὐτή ἀπό τήν ὁποία ἔμελλε νά ἐξέλθει ἡγούμενος τοῦ Ἰσραήλ: «Καί σύ Βηθλεέμ, γῆ Ἰούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν Ἰούδα. Ἐκ σοῦ γάρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τόν λαόν μου τόν Ἰσραήλ» [2].

Στή Βηθλεέμ, ὁ Δίκαιος Ἰωσήφ καί ἡ Ἁγία Παρθένος, δέν εἶχαν οὔτε σπιθαμή γῆς κληρονομιά, δέν εἶχαν πουθενά κατάλυμα ὅπως λέει τό Εὐαγγέλιο, δέν εἶχαν τίποτα. Καί ἡ Βηθλεέμ ἦταν ἐπίσης μιά ἄσημη πόλη, καί ὅταν ὁ Προφήτης τήν ἀναφέρει καί προσπαθεῖ νά τήν ἐξυμνήσει δέν βρίσκει τίποτα, τήν ὀνομάζει «ἐλαχίστη» μεταξύ των πόλεων τοῦ Ἰούδα καί τή μόνη ἀξία πού τῆς ἀποδίδει εἶναι τό γεγονός ὅτι ἀπ’ αὐτήν μέλει νά ἐξέλθει ἡγούμενος τοῦ Ἰσραήλ. Δηλαδή, ἔχει ἀξία ἡ Βηθλεέμ σέ αὐτό πού πρόκειται νά λάβει χώρα σέ αὐτήν. Τίποτε στό παρελθόν δέν τῆς δίνει ἀξία. Καί ἔρχεται στή Βηθλεέμ ἡ Ἁγία Παρθένος, παρακινούμενη ἀπ’ αὐτήν τήν ἀνεξιχνίαστη πρόνοια τοῦ Θεοῦ, γιά νά δώσει πατριά στόν Υἱόν Ἐκείνου «ἐξ οὐ πᾶσα πατριά ἐν οὐρανοῖς καί ἐπί γῆς ὀνομάζεται» [3], ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή του. Ἡ λέξη Βηθλεέμ στά Ἑβραϊκά σημαίνει «οἶκος ἄρτου ζωῆς». Εἶναι ὁ οἶκος, τό κατοικητήριο, τοῦ Ἄρτου τῆς ζωῆς

Καί ἐμεῖς ξέρουμε τώρα ἀπό τό Εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὅτι Αὐτός εἶναι «ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς καί ζωήν διδούς τῷ κόσμω» [4]. Τί νόημα βγάζουμε ἀπό αὐτό; Τό ἑξῆς: Ὅσο ἐμεῖς ζοῦμε σέ αὐτόν τόν κόσμο μέ τήν αὐτάρκεια τῶν πολιτῶν πού τόν κατέχουν, εἶναι ἀδύνατον νά μορφωθεῖ σέ ἐμᾶς ὁ Χριστός. Μακάριοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι πού θά ἀποξενωθοῦν ἀπό αὐτόν τόν κόσμο. Διότι, ὅπως εἴπαμε, ὁ κόσμος προσπαθεῖ νά ἐντυπώσει μέσα στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων ὄχι τή μορφή τοῦ Ἰησοῦ ἀλλά τίς παρερχόμενες μορφές του, τίς παρερχόμενες ἀξίες του. Καί οἱ κορεσμένες ἐπιθυμίες του γεννοῦν μεγαλύτερες ἐπιθυμίες πού αὐξάνουν ἀνεπαίσθητα σέ γίγαντες πού χτίζουν Βαβυλῶνες. Ἀλλά μακάριος, λέει ἡ Γραφή, ἐκεῖνος πού θά πάρει αὐτά τά νήπια τῆς Βαβυλώνας καί θά τά συντρίψει πάνω στήν πέτρα τῆς πίστεως καί ἡ πέτρα εἶναι ὁ Χριστός [5]. Ἄξιοι πολίτες τοῦ οὐρανοῦ εἶναι αὐτοί πού μιμοῦνται αὐτό τό χαρακτηριστικό τῆς γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ καί ἀποξενώνουν τόν ἑαυτό τους ἀπό αὐτόν τόν κόσμο καί ἀναζητοῦν τήν μέλλουσαν, τήν οὐράνιαν πόλιν.

Ἄν ὁ Ἰσραήλ δέν ὑποβαλλόταν στίς δυσκολίες τῆς ἐπικίνδυνης καί ἄγνωστης ὁδοῦ ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων δέν θά ἔβγαινε ἀπό τίς δυνάμεις του γιά νά κτίσει κατοικητήριο στό μέσον αὐτοῦ τοῦ λαοῦ. Ἄν ὁ Ἀβραάμ δέν ἀκολουθοῦσε τή φωνή τοῦ Θεοῦ γιά νά βγεῖ ἀπό τή συγγένειά του δέν θά κληρονομοῦσε τή δοξασμένη διαθήκη καί ὅλες αὐτές τίς ὑποσχέσεις πού τοῦ δόθηκαν ὅτι στό σπέρμα θά εὐλογηθοῦν ὅλα τα ἔθνη τῆς γῆς. Ἄν ἡ διορατική μητέρα τοῦ Ἰακώβ δέν ἐξεδίωκε τόν Ἰακώβ ἀπό προσώπου τοῦ ἐκδικητικοῦ Ἠσαῦ δέν θά ἔφτανε ὁ Ἰακώβ στόν τόπο ἐκεῖνο τόν φοβερόν ὅπου εἶδε τήν πύλη τοῦ οὐρανοῦ καί γνώρισε τόν Θεό καί ἄκουσε τή φοβερή φωνή τοῦ Θεοῦ «ὅτι μετά Θεοῦ ἴσχυσας καί μετά ἀνθρώπων δυνατός ἔσει» [6]. Ἔτσι, βλέπουμε ὅτι μακάριοι εἶναι αὐτοί πού γίνονται ἀπροστάτευτοι καί αὐτοεξόριστοι προσκυνητές σέ αὐτόν τόν κόσμο, διότι αὐτοί γίνονται δεκτοί στήν οὐράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, αὐτοί γίνονται κατάλληλοι γιά τήν οὐράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Δέν μποροῦμε νά παρέλθουμε αὐτό τό σημεῖο τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ Κύριος ἀρχίζει τό Εὐαγγέλιο μέ τό «μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστίν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» [7], καί ὑπάρχει πτωχεία φυσική καί ὑπάρχει πτωχεία πνευματική.

Ἅς κοιτάξουμε καί μερικά ἄλλα χαρακτηριστικά της γεννήσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἐκτός ἀπό αὐτήν τήν ξενιτεία πού εἴπαμε, ἀπό αὐτήν τήν ἀποξένωση ἀπό τόν κόσμο αὐτόν καί τίς ἀξίες του καί τήν ἀναζήτηση τῆς μελλούσης πόλεως, πού ἐκεῖ βασιλεύει τό ἀνέσπερο φῶς τοῦ Θεοῦ [8].

Ἄν ἐξετάσουμε ποιό ἦταν αὐτό τό μεγάλο προτέρημα πού ἔκανε τήν Ἁγίαν Παρθένον Μητέρα τοῦ Θεοῦ; Τότε θά δοῦμε ὅτι πράγματι ἦταν ἡ ταπείνωσή Της, τά αἰσθήματα τῆς ἀναξιότητός Της. Λέγει «ἐπέβλεψεν ἐπί τήν ταπείνωσιν τῆς δούλης Αὐτοῦ ὁ Ὕψιστος» [9], δηλαδή προσφέρει στόν Θεόν τά αἰσθήματα τῆς ἀναξιότητός Της, τῆς ταπεινώσεώς Της. Ἀπό αὐτό βλέπουμε ὅτι καί ἐμεῖς ὅσο νομίζουμε πώς εἴμαστε κάτι δέν μπορεῖ νά μορφωθεῖ μέσα μας ὁ Χριστός. Εἶναι ἴδιον στόν Θεόν νά δημιουργεῖ «ἐκ τοῦ μηδενός», καί ἄν ἐμεῖς δέν ταπεινωθοῦμε δέν μπορεῖ Αὐτός νά μορφωθεῖ μέσα μας.

Μεγάλη βέβαια ἦταν ἡ ταπείνωση τῆς Ἁγίας Μητέρας τοῦ Ἐμμανουήλ. Ἀλλά ποιός μπορεῖ νά μετρήσει τό μέγεθος τῆς ταπεινώσεως τοῦ Χριστοῦ; Ἀπό τό ὕψος τῆς οὐράνιας δόξης Του μέχρι τήν ἄβυσσο τῶν καταχθονίων πού κατέβηκε, δηλαδή τήν ἄβυσσο τῆς «πεπτωκυῖας» ἀνθρώπινης φύσης. Ἔτσι, θεμέλια τοῦ ναοῦ πού χτίζει μέσα μας ὁ Θεός, γιά νά μορφωθεῖ μέσα μας ὁ Θεός, τά θεμέλιά Του εἶναι ἡ αὐταπάρνηση καί ἡ ταπείνωση. Καί ὅσο πιό πολύ ἐμβαθύνουμε αὐτά τά θεμέλια τόσο πιό στερεά καί ἀκίνδυνα χτίζουμε. Τόσο πιό ψηλά ἀνεβαίνουμε.

Ἕνα ἄλλο χαρακτηριστικό πού παρατηροῦμε στή γέννηση τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ ἁγνότητα τῆς Ἁγίας Μητέρας Του, πού δέν εἶχε παραβιαστεῖ οὔτε μέ σκέψη, οὔτε μέ αἴσθηση, οὔτε μέ πράξη, οὔτε μέ κανένα νόημα. Ἔμεινε ἀπαραβίαστη αὐτή ἡ ἁγνότητα τῆς Ἁγίας Παρθένου, γι’ αὐτό καί ἀγάπησε καί «ἐπεθύμισε» [10] αὐτή τήν ὡραιότητα καί τό κάλλος Της ὁ Ὕψιστος καί ἔκλινε οὐρανούς καί κατέβη. Καί «πᾶσα ἡ δόξα τῆς θυγατρός τοῦ Βασιλέως ἔσωθεν» [11]. Αὐτή ἡ ὡραιότητα τῆς Ἁγίας Παρθένου ἦταν ἐσωτερική, διότι εἶχε προσφέρει ὅλη της τήν καρδιά. Ὅπως εἶχα πεῖ καί σέ μερικές ἄλλες συνάξεις, μέσα στόν ναό, ἡ Ἁγία Παρθένος, εἶχε κάνει μιά μεγάλη ἀνακάλυψη, εἶχε ἑνώσει τόν νοῦ Της μέ τήν καρδιά Της, κατάφερε νά κατεβάσει τόν νοῦ Της στήν βαθειά καρδιά Της. Ξέρετε, ὅλα τα βάσανα πού ἔχουμε σέ αὐτόν τόν κόσμο καί ὅλες οἱ ταλαιπωρίες καί τά σκάνδαλα καί οἱ θλίψεις πού ἔχουμε εἶναι γιατί ὁ νοῦς μας μένει ἔξω ἀπό τήν καρδιά μας. Ἐάν ὁ νοῦς μας ἦταν μέσα στήν καρδιά μας θά ζούσαμε ἀληθινά σέ μιά μακαριότητα ἀπό αὐτή τή ζωή. Ἔστω καί γιά μερικές περιόδους τῆς ἡμέρας ἤ τῆς ζωῆς μας ἄν ὁ νοῦς μας ἔμενε στήν καρδιά μας καί βαφτιζότανε σέ αὐτό τό καμίνι τῆς καρδιᾶς πού φλέγει ἐκεῖ ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θά εἴχαμε μιά μεγάλη παρηγοριά πού θά μᾶς ἔδινε δύναμη νά ὑπομείνουμε ὁτιδήποτε, χωρίς νά βγάζουμε κραυγές καί χωρίς νά δημιουργεῖται αὐτή ἡ ἁλυσίδα τῶν κακῶν πού βλέπουμε στή ζωή μας. Ὅλη μας ἡ ἀκαταστασία καί ἡ ἀνησυχία εἶναι διότι δέν ἀγωνιζόμαστε νά ἑνώσουμε τόν νοῦ μας μέ τήν καρδιά μας. Νά ζεῖ ὁ νοῦς μας μέσα στήν καρδιά μας. Καί τότε θά γνωρίσουμε μεγάλα μυστήρια. Ἡ Ἁγία Παρθένος ὅταν ἀφιερώθηκε μέσα στόν ναό καί ἤτανε μέσα στόν ναό, προσευχομένη μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, βέβαια, εἶχε μέσα Της ὅλο τό κεφάλαιο τῆς ἁγιότητος τῶν Δικαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Σέ Αὐτήν κορυφωνόταν ὅλη ἡ ἁγιότητα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καί μέ τήν προσευχή Της κατέβασε τόν νοῦ Της στήν καρδιά Της, μᾶς λέγει ἡ παράδοση. Ἐκεῖ, μέσα στήν καρδιά Της ἔκανε δυό ἀνακαλύψεις: ἐκεῖ ἑνώθηκε μέ τόν Θεό καί τῆς μεταδόθηκε τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Καί τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ δέν ἔχει ἄλλη ἐπιθυμία ἀπό τό νά σωθεῖ ὅλος ὁ κόσμος. Καί ἄρχισε ἐκεῖ ἡ προσευχή τῆς μεσιτίας Της γιά ὅλο τό γένος τοῦ Ἀδάμ.

Τότε ἡ Παναγία Παρθένος διάβασε τό χωρίον τοῦ Ἠσαΐα πού λέγει «Ἰδού ἡ παρθένος ἔξει ἐν γαστρί καί τέξεται υἱόν καί καλέσουσιν τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ. Αὐτός γάρ σώσει τόν λαόν αὐτοῦ ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν» [12]. Ὅταν διάβασε αὐτό τό χωρίο, τότε θεϊκή ἐνέργεια ἔφλεξε τήν καρδιά Της καί ἀπό ἐκείνη τή στιγμή δέν μποροῦσε νά χωρίσει τόν νοῦ Της ἀπό αὐτό τό χωρίο καί ἄναψε μιά ζέουσα προσευχή μέσα Της: «Ὁ Θεός, ἀξίωσέ με νά γίνω ἡ θεραπαινίς, ἡ ὑπηρέτρια, ἐκείνης τῆς γυναίκας πού θά εἶναι ἡ μητέρα τοῦ Ἐμμανουήλ». Πάνω στή ζέση αὐτῆς τῆς προσευχῆς Της ἐμφανίστηκε ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ καί τῆς λέει «χαῖρε, Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ, εὐλογημένη Σύ ἐν γυναιξί» [13]. Ἐσύ θά εἶσαι ἡ μητέρα τοῦ Ἐμμανουήλ καί ὄχι ἡ ὑπηρέτρια. Καί ἔχει νόημα αὐτό καί μποροῦμε νά τό διακρίνουμε καί πίσω ἀπό τά λόγια τοῦ Εὐαγγελίου. Διότι, ἀμέσως μετά, γίνεται μιά ἔκρηξη τοῦ λόγου στά χείλη τῆς Ἁγίας Παρθένου, ἔκρηξη πού ἐνεργεῖται ἀπό τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Καί εἶπε Μαριάμ: «Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον, καί ἠγαλλίασεν τό πνεῦμα μου ἐπί τῷ Θεῶ τῷ σωτήρι μου» [14]. Ἔτσι, ἦταν ἡ Ἁγία Παρθένος σέ μιά ἄβυσσο ταπεινώσεως. Προεξεπλήρωνε προφητικά τόν νόμο πού ἔμελλε νά δώσει ὁ Υἱός καί Θεός Της, ὅτι «ὁ ταπεινῶν ἑαυτόν ὑψωθήσεται» [15]. Γι’ αὐτό καί τήν ὕψωσε ὁ Θεός. Ἔβαλε τόν Ἑαυτό Της στήν ὁδό τοῦ Κυρίου, πού ἡ ὁδός τοῦ Κυρίου εἶναι κάθοδος, κατάβασις στή γῆ καί ἀκόμα καί στόν ἅδη καί μετά ἡ ἀνάβασις. Καί ἐπειδή ἔβαλε τόν Ἑαυτό Της καί τό Πνεῦμα Της σέ αὐτήν τήν κενωτική ὁδό, βρέθηκε στήν ὁδό τοῦ Κυρίου, καί ὁδός εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, καί ἑπομένως ὁ Κύριος ἔγινε συνοδοιπόρος Της, ἑνώθηκε μαζί Της, ἀξιώνοντάς Την νά γίνει τό κατοικητήριό Του.

Αὐτή ἤτανε ἡ καθαρότητα τῆς Ἁγίας Παρθένου. Εἶχε καρδιά πού ἤταν σάν «δοχεῖον ἐσφραγισμένον τῷ πνεύματι» πού δέν ἄφηνε νά διαρρεύσει οὔτε ἴχνος ἀπό αὐτήν τήν εὐωδία πού ἐξέχησε ὁ Θεός μέσα Της. Τέλειον δοχεῖον τοῦ Πνεύματος. Διότι εἶχε παρθενία καί στό σῶμα καί στό πνεῦμα. Διότι ἐάν ὁ Κύριος λέει ὅτι ἡ ἄσχημη ἐπιθυμία τῆς καρδιᾶς εἶναι μοιχεία, σημαίνει ὅτι ὑπάρχει καί μιά κατάστασις τῆς καρδιᾶς πού εἶναι πνευματική παρθενία. Καί μπορεῖ οἱ ἄνθρωποι νά ἔχουν ἔγγαμο βίο πού εἶναι τίμιος καί ἀκηλίδωτος διότι τόν εὐλογεῖ ὁ Θεός καί νά ἀγωνίζονται καί νά φυλάγουν αὐτήν τήν πνευματική παρθενία τῆς καρδίας πού εἶναι εὐάρεστη στόν Θεόν. Αὐτό ἤτανε τό ἄλλο χαρακτηριστικό πού συνόδευσε τήν γέννηση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Μέ ἄλλα λόγια, ὁ Θεός πού ἔπλασε «κατά μόνας τάς καρδίας τῶν ἀνθρώπων» [16], ὅπως λέγει ἡ Γραφή, Ἐκεῖνος ζητεῖ ὅλην τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου καί δέν εὐαρεστεῖται μέ ἕνα μέρος της εἴτε μικρό εἶναι αὐτό εἴτε μεγάλο. Θέλει ὅλην τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι Θεός ζηλωτής, γι’ αὐτό καί λέει «υἱέ, δός μοι σήν καρδίαν» [17], ὄχι διότι ἔχει καμία ἔνδεια ὁ Θεός μας, καμία ἀνεπάρκεια, ἀλλά διότι θέλει νά μεταδώσει στόν ἄνθρωπο τή δική Του δόξα, τή δική Του τελειότητα.

Τήν ἡμέρα τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἦταν οἱ ἄγγελοι πού μίλησαν στόν κόσμο. Λέει ἡ Γραφή, ἀμέσως ἕνας οὐράνιος ἄγγελος ἐμφανίστηκε στούς Ποιμένες καί τούς λέει «εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην» [18] καί ἀμέσως μαζί μέ αὐτόν τόν ἄγγελον ἐμφανίστηκε οὐράνια στρατιά ἀγγέλων πού ἔψαλλε «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» [19]. Καί βέβαια οἱ ἄγγελοι ἔψαλλαν αὐτή τή δόξα ὄχι τόσο γιά τούς ἑαυτούς τους, ἀλλά γιά ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους. Καί ὁ σκοπός πού αὐτοί οἱ ἄγγελοι ἀνακοινώνουν αὐτή τή δόξα στούς ἀνθρώπους εἶναι γιά νά προκαλέσουν καί τήν γῆν νά ἑνώσει τή φωνή της μέ τή δοξολογία τήν ἀγγελική «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

Ξέρετε ὅμως, ὅταν αὐτή ἡ δόξα ἐγέμιζε τόν οὐρανόν καί ἔγινε σκάλα πάνω ἀπό τό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, σκάλα πάνω στήν ὁποία ἀνέβαιναν καί κατέβαιναν οἱ ἄγγελοι καί ἔψαλλαν, αὐτόν τόν ὕμνο δέν τόν ἄκουσαν παρά μερικοί ποιμένες τῆς στάνης, ὁ ὑπόλοιπος κόσμος ζοῦσε στόν ὕπνο, κοιμόντουσαν βεβαρημένοι μέσα στίς δικές τους μέριμνες. Μόνο μερικοί ποιμένες καί ἡ Ἁγία Παρθένος, ἄκουγαν αὐτόν τόν ὕμνο.

Ἔτσι, κάθε φορά πού γιορτάζουμε τά Χριστούγεννα, ὑπάρχει κίνδυνος μήπως καί ἐμεῖς μείνουμε βεβαρημένοι καί δέν μπορέσουμε νά ἑνώσουμε τή φωνή μας μέ αὐτόν τόν ὕμνο πού ἀναπέμπει ἡ Ἐκκλησία στόν Θεό. Γιά αὐτό ὑπάρχει ἀνάγκη ἀπό ἐμᾶς νά ἀγρυπνοῦμε. Καί ἄν ὁ Προφήτης Δαβίδ, πού ἦταν τόσο ἐπιτήδειος στή δοξολογία τοῦ Θεοῦ, ἀναγκαζόταν ἀπό καιρό σέ καιρό νά λέει «ἐξεγέρθητι ἡ δόξα μου ἐν ψαλτηρίω καί κιθάρα ἄσομαι τῷ Θεῶ μου» [20], δηλαδή, ἄν ὁ Προφήτης Δαβίδ χρειαζότανε ἀπό καιρό σέ καιρό νά ἀναζωπυρώνει αὐτό τό χάρισμα τῆς δοξολογίας τοῦ Θεοῦ, πόσω μᾶλλον ἔχουμε ἀνάγκη ἐμεῖς.

Ἄλλα, τί τό καινόν, τί τό καινούργιο σέ αὐτή τή δοξολογία; Ὁ Θεός, ὅπως ξέρουμε ἀπό τό στόμα τοῦ ἁγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου, εἶναι Θεός δόξης. Ὅταν ὁ οὐρανός ἄνοιξε, λίγο πρίν παραδώσει τό πνεῦμα τοῦ ὁ Πρωτομάρτυρας Στέφανος, εἶδε τή δόξα τοῦ Θεοῦ καί τόν ὀνόμασε «Θεόν δόξης» [21]. Αὐτή ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀναφαίρετη ἀπό τό Ὄνομά Του, ἀπό τή Φύση Του. Καί αὐτή τή δόξα τήν εἶχε προαιώνια. Ὅταν γεννοῦσε τόν Υἱόν προαιώνια, τοῦ ἀπέδιδε ὅλην του τήν Οὐσία, ὅλην Του τή Φύση καί ὅλην Του τή δόξα. Καί ὅταν ἐξεπόρευε τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, πάλι τό ἴδιο, τοῦ ἀπέδιδε τό πλήρωμα τῆς Φύσεώς Του καί τό πλήρωμα τῆς δόξης Του. Ὁ Θεός Πατήρ εἶναι «ὁ Πατήρ τῆς δόξης» [22], ὅπως λέει ὁ Ἄπ. Παΰλος στήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή του. Καί ὁ Υἱός εἶναι τό «ἀπαύγασμα τῆς δόξης» [23] καί ἔχει τήν δόξαν αὐτήν «πρό καταβολῆς κόσμου» [24], «πρό τοῦ τόν κόσμον εἶναι» [25]. Καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εἶναι «τό τῆς δόξης Πνεῦμα» πού ἐπαναπαύεται καί στά στήθη τοῦ ἀνθρώπου, λέει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος [26].

Ἔτσι, ὁ Θεός εἶναι «Θεός δόξης», ἀλλά, ἀπό ἀπερίγραπτη φιλανθρωπία, ὁ Θεός ἤθελε νά μεταδώσει καί στά κτίσματά Του αὐτή τή δόξα. Ἔτσι ἐγείρει τελειότητες, δηλαδή, κάνει νά ἀναφαίνονται τελειότητες καί ἐνδύει τά κτίσματά Του, τούς ἀγγέλους, τόν ἄνθρωπο, ἀλλά καί ὅλον τόν κτιστό κόσμο, μέ τή δόξα Του. Σέ αὐτήν τή δόξα βρίσκεται ἡ ἀληθινή εὐδαιμονία καί ἡ μακαριότητα τῆς ζωῆς. Αὐτήν τή δόξα, ὅσοι τήν δέχονται, μετά τήν ἐπιστρέφουν στόν Θεό. Αὐτή ἡ δόξα ξεχειλίζει ἀπό τόν Θεό καί φτάνει τά κτίσματα, καί αὐτά τά κτίσματα μετά ἀναπέμπουν αὐτή τή δόξα στόν Θεό καί ὑπάρχει μιά «ἀνακύκλωσις δόξης» στόν κόσμο. Εἶναι τόσο σπουδαῖος καί τόσο μεγάλος αὐτός ὁ τρόπος τῆς ζωῆς. Τά χερουβείμ παρίστανται κύκλω τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ δέχονται τή δόξα τοῦ Θεοῦ. Καί ἐπιστρέφουν αὐτή τή δόξα στόν Θεό ἀκατάπαυστα. Καί ὅπως λέει ἡ Γραφή, εἶναι τέτοιος ὁ ζῆλος καί τέτοιος ὁ πόθος πού ἔχουν γί΄ αὐτή τή δόξα οἱ οὐράνιες Δυνάμεις, πού δέν ἔχουν ἀνάπαυση ἡμέρας καί νυκτός. Ὄχι διότι δέν τούς ἐπιτρέπεται ἀνάπαυση, ἀλλά διότι δέν χορταίνουν αὐτήν τήν δόξα καί γίνονται ὁλόκληρα σάν ἕνας ὀφθαλμός [27], καί προσπαθοῦν νά κάνουν ὅλο τους τό εἶναι ὀφθαλμόν, δηλαδή, νά διαπερνᾶ ὅλο τους τό εἶναι ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ (νά ἀπορροφοῦν μέ κάθε τούς πόρο τή δόξα τοῦ Θεοῦ). Καί ὁ ἄνθρωπος στήν πρωτόγονη κατάστασή του εἶχε αὐτή τή δόξα, ἦταν «εἰκών καί δόξα τοῦ Θεοῦ», ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος [28].

Ἄλλα γιατί στή γέννηση τοῦ Χριστοῦ ὁ οὐρανός νά ἀναγγέλει μέ ἕναν τέτοιο θρίαμβο τή δόξα τοῦ Θεοῦ καί τή συμφιλίωση τῆς γῆς μέ τόν Θεό; Ἐδῶ πρέπει νά προσέξουμε καί νά καταλάβουμε τά μεγάλα γεγονότα πού ἔλαβαν χώρα στήν ἱερά ἱστορία. Ὁ ἄνθρωπος ὅταν βρισκόταν μέσα σέ αὐτήν τήν εὐδαιμονία καί τήν «ἀνακύκλωση τῆς δόξης», ἄκουσε τήν εἰσήγηση τοῦ ἐχθροῦ καί θέλησε νά σφετερισθεῖ αὐτή τή δόξα, νά τήν κρατήσει γιά τόν ἑαυτό του καί βεβαίως κλείσθηκε στόν ἑαυτό του καί κτιστός ὅπως ἦταν, δέν μποροῦσε νά εἶναι πηγή δόξης, γι’ αὐτό καί ἀμαυρώθηκε καί ἔγινε μηδαμινός. Ἐνῶ πρίν ἦταν «δόξη καί τιμή ἐστεφανωμένος» [29], ἀλλά δέν συνῆκε, δέν τό κατάλαβε, δέν τό ἐκτίμησε, καί ἔπαθε αὐτό πού παθαίνουμε στή φυσική ζωή, κατά τήν ὁποία ὅταν διακοπεῖ ἡ κυκλοφορία τοῦ αἵματος ὁ ἄνθρωπος πεθαίνει. Ἔτσι καί ὅταν σταμάτησε αὐτή ἡ ἀνακύκλωση τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος πέθανε πνευματικόν θάνατον. Ἄν καί ὁ Δαβίδ ὁ ψαλμωδός κάπου κάπου ἅρπαζε αὐτή τή δόξα καί ἔβλεπε τούς οὐρανούς νά «διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ καί ποίησιν χειρῶν αὐτοῦ νά ἀναγγέλει τό στερέωμα» [30], ὡστόσο αὐτή ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ δέν εἶχε τήν ἴδια δύναμη καί τήν ἴδια λάμψη καί μονιμότητα ὅπως εἶχε πρίν ἀπό τήν πτώση τῶν πρωτοπλάστων. Καί ἡ κτίση ὅλη ἀμαυρώθηκε, διότι ὁ βασιλέας καί ἱερέας τῆς δημιουργίας, πού ἦταν ὁ ἄνθρωπος, στερήθηκε τήν δόξα καί πέθανε.

Τότε ὁ Θεός ἄρχισε νά ἀγωνίζεται καί «πολυμερῶς καί πολυτρόπως» [31] νά κατεργάζεται καί πάλι τή δόξα του στόν ἄνθρωπο. Ἀρχίζει λοιπόν ὁ Θεός νά ἀναζητᾶ τόν ἄνθρωπο σέ ὅλους τους δρόμους τῆς ζωῆς του. Ἀπό τήν πρώτη στιγμή λέει στόν Ἀδάμ «Ἀδάμ ποῦ εἰ;» [32]. Σέ ποιά δόξα ἤσουν καί σέ τί σκοτάδι βρίσκεσαι τώρα. Ἔψαξε τόν ἄνθρωπο μέ ἀγγελικές ὀπτασίες καί δέν μποροῦσε νά τόν φτάσει. Ὅταν ὁ Μανωέ, στό βιβλίο τῶν Κριτῶν, εἶδε ἄγγελο, λέει στή γυναίκα τοῦ «θανάτω ἀποθανούμεθα ὅτι Θεόν ἐωράκαμεν» [33]. Καί τό ἴδιο βλέπουμε καί στόν Μωϋσῆ ὅταν τό πρόσωπό του ἔλαμπε ἀπό τή δόξα τοῦ Θεοῦ, οἱ Ἰσραηλίτες δέν μποροῦσαν νά τό ἀτενίσουν καί τοῦ εἶπαν «λάλησον σύ ἠμίν καί μή λαλείτω πρός ἠμᾶς ὁ Θεός μή ἀποθάνωμεν» [34].

Μέ τήν Ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ ὅλες οἱ ἰδιότητες τῆς θείας Τοῦ Φύσης μεταδόθηκαν στήν ἀνθρώπινη φύση. Βρῆκε ἕναν ταπεινό τρόπο ὁ Θεός νά μεταδώσει τή δόξα Τοῦ ξανά στούς ἀνθρώπους. Μέ τή δική Του πτωχεία ἐμεῖς πλουτίσαμε. Γι’ αὐτό καί στή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ οἱ ἄγγελοι ψάλλουν «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Διότι χωρίς αὕτη τή δόξα, σωτηρία δέν ὑπάρχει. Γιά ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους ἡ σωτηρία λέγεται καί δοξασμός. Σωτηρία εἶναι ἡ μετοχή στή δόξα τοῦ Θεοῦ, στή Φύση τοῦ Θεοῦ, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Πέτρος [35].

Ὅπως ὅμως ἐκείνη τήν ἡμέρα ὅλοι οἱ οὐρανοί ὑμνοῦσαν τή δόξα τοῦ Θεοῦ, καί προανεκήρυξαν ὅτι αὐτή ἡ δόξα κατέβηκε στή γῆ. Ἔτσι χαρά μεγάλη γίνεται στούς οὐρανούς κάθε φορᾶ πού μετανοεῖ ἕνας ἄνθρωπος. Γιατί μέ τή μετάνοια ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ καί πάλι νά δεχθεῖ μέσα του ἕνα προζύμι δόξης ὥστε νά μπορέσει νά σταθεῖ στήν παρουσία Τοῦ ἐκείνη τήν ἡμέρα τή μεγάλη καί ἱερά.

Σέ αὐτή τή ζωή δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη δόξα ἀπό τό νά μοιραστεῖ ὁ ἄνθρωπος τό ὄνειδος καί τήν πτωχεία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ πού γιά ἐμᾶς γεννᾶται. «Χριστός γεννᾶται».

Ἱερὰ Μονὴ Τιμίου Προδρόμου Καρέα.

Το άρθρο Τό νόημα τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, Ζάχαρου Ζαχαρίας Ἀρχιμανδρίτης εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Προετοιμασία γιὰ τὰ Χριστούγεννα, Ἀθανάσιος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ

theomitoros — Wed, 24 Dec 2025 08:00:06 +0000

Ἡ περίοδος μέχρι τὰ Χριστούγεννα εἶναι ἰδιαίτερα εὐλογημένη ἀπὸ τo Θεό, γιατί μᾶς ὁδηγεῖ λειτουργικὰ καὶ ἑορταστικὰ πρὸς τὴν κυρία ἡμέρα, ὅπου ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἑορτάζει τὸ γεγονὸς τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως ὅλες οἱ γιορτὲς τῆς Ἐκκλησίας μας ἔτσι καὶ τὰ Χριστούγεννα δὲν ἔχουν ἕνα χαρακτήρα μόνο ἀναμνηστικό, ἀλλὰ κύριος σκοπὸς εἶναι νὰ μετάσχει ὁ ἄνθρωπος μέσα σ’ αὐτὴ τὴ χάρη, ποὺ δίνει ὁ Θεὸς διὰ τῶν ἑορτῶν τῆς Ἐκκλησίας μας.

Εἶναι παρατηρημένο μέσα ἀπὸ τὴν πείρα τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι αὐτὲς οἱ μέρες διακρίνονται γιὰ τὴν ὑπερβάλλουσα χάρη ἡ ὁποία διαχέεται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στοὺς πιστοὺς καὶ εἶναι σταθμοὶ μέσα στὴ ζωή μας ἀπὸ τοὺς ὁποίους μποροῦμε νὰ ἀντλήσουμε αὐτὴ τὴ χάρη καὶ τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Βέβαια, καθημερινὰ ἑορτάζουμε τὸ μυστήριο τῆς γεννήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

Ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς παρέδωσε κάποια πράγματα τὰ ὁποῖα τηρώντας τα βοηθούμαστε νὰ προχωρήσουμε πνευματικά. Πρῶτα μᾶς ἑτοιμάζει μὲ τὴν περίοδο τῆς νηστείας. Ἡ νηστεία βοηθᾶ τὸν ἄνθρωπο νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό του ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα, βοηθᾶ τὸν νοῦ του στὴν προσευχή, σπρώχνει τὴν καρδία στὴν ἀναζήτηση τῆς Θείας Χάριτος, κινεῖ τὴν καρδία εἰς προσευχὴ καὶ ἕνωση μετὰ τοῦ νοός, καθαρίζει τὸ σῶμα ἀπὸ τὶς ροπὲς πρὸς τὰ πάθη καὶ τὴν ἁμαρτία. Γενικὰ ὡς μέσο, τὸ ὁποῖο ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς παρέδωσε, θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς Πατέρες ὅτι εἶναι ἀπὸ τὰ πρῶτα καὶ βασικὰ ὅπλα στὸν πνευματικὸ ἀγώνα. Βέβαια, νηστεία δὲν εἶναι μόνο τῶν φαγητῶν. Εἶναι ἡ νηστεία ἀπὸ ὅλες μας τὶς ἐπιθυμίες, στὰ ἔξοδα, ἐνδύματα, ἐκδηλώσεις, στὸ τί ἀκοῦμε καὶ στὸ τί βλέπουμε.

Ἐφόσον εἶναι καιρὸς νηστείας εἶναι καὶ καιρὸς ἐλεημοσύνης. Οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ κατὰ τὴ νηστεία διέθεταν τὸ ὑπόλοιπο τῶν χρημάτων ποὺ τοὺς περίσσευε ἀπὸ τὰ καθημερινὰ πράγματα γιὰ ἐλεημοσύνη.

Ἄλλο πνευματικὸ ὅπλο εἶναι, ἡ ἐξομολόγηση. Προσερχόμαστε στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως, γιὰ νὰ καθαρίσουμε τὴν ψυχή μας ἀπὸ ὅλα ὅσα ὡς ἄνθρωποι ἔχουμε προσλάβει μέσα στὰ καθημερινά μας γεγονότα καὶ τὶς περιπέτειες τῆς καθημερινῆς μας ζωῆς. Ὁ Θεὸς δὲν ἀπαιτεῖ νὰ γίνουμε ἀναμάρτητοι, γιατί αὐτὸ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴ φύση μας. Μέσα στὴν ἀδυναμία μας βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ πάθη, ἁμαρτίες, ἀδυναμίες καὶ τὶς ἐλλείψεις μας. Γιατί ἁμαρτία δὲν εἶναι μόνο ἡ παράβαση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἡ ἔλλειψη τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν Θεό, ἡ βίωση τῆς στροφῆς τῆς ψυχῆς μας πρὸς τὸν Θεό. Τὸ ὅτι δηλαδὴ καλούμεθα νὰ ἀγαπήσουμε ἀπόλυτα τὸν Θεὸ καὶ ὅμως δὲν μποροῦμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε εἶναι ἡ οὐσία τῆς ἁμαρτίας μας.

Πέραν τῆς νηστείας, ἐλεημοσύνης καὶ ἐξομολόγησης ἕνα ἄλλο πνευματικὸ ὅπλο εἶναι ἡ προσευχή. Αὐτὸ τὸ διάστημα ἂν ὁ χριστιανὸς γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ , κυρίως μὲ τὴ μονολόγηστη τῆς νοερᾶς προσευχῆς καὶ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἔχει συνεχῆ κοινωνία μὲ τὸν Θεό, ἡ ὁποία ἑτοιμάζει τὴν καρδία πρὸς τὴν κοινωνία μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

ΠΗΓΗ: https://agiazoni.gr

Το άρθρο Προετοιμασία γιὰ τὰ Χριστούγεννα, Ἀθανάσιος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Πορεία προς τα Χριστούγεννα (Απόστολος Παπαδημητρίου)

theomitoros — Tue, 23 Dec 2025 08:00:53 +0000

Η επικράτηση της χριστιανικής πίστης σε λαούς περί την Μεσόγειο θάλασσα, λαούς που είχαν αναπτύξει σημαντικούς πολιτισμούς, είχε ως συνέπεια να καταστεί η περιοχή η πλέον σημαντική στην πλανητική ιστορία. Στο διάβα των αιώνων η Εκκλησία του Χριστού υπέστη πολλούς κλυδωνισμούς. Αρχικά δοκιμάστηκε από τον φρικτό διωγμό Ρωμαίων αυτοκρατόρων. Σύντομα εμφανίστηκαν και αιρέσεις, οι οποίες διέσπασαν την ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος. Ακολούθησε η δοκιμασία εκ της βίας των μωαμεθανών Αράβων κατακτητών. Τέλος βάρβαροι εισβολείς στο ευρωπαϊκό έδαφος, Γότθοι, Γερμανοί, Φράγκοι και άλλοι, ναι μεν εκχριστιανίστηκαν, όμως ταλάνισαν το εκκλησιαστικό σώμα με αιρέσεις, του Αρείου οι πρώτοι, του filioque οι άλλοι, αρχικά, και τους πλήθους των αιρέσεων που εισήχθησαν με τη λεγόμενη θρησκευτική μεταρρύθμιση, μεταγενέστερα. Στο διάστημα αυτό οι εκκλησιαστικοί Πατέρες αγωνίζονταν να ορθοτομήσουν τον λόγον της αληθείας έχοντας απέναντί τους συχνά και την κοσμική εξουσία, η οποία εν πολλοίς διατήρησε τον κοσμικό χαρακτήρα της εξουσίας των χρόνων της ειδωλολατρείας. Γι’ αυτό άλλωστε και πολύ ενωρίς εμφανίστηκε ο μοναχισμός ως αντίδραση στην εκκοσμίκευση του εκκλησιαστικού σώματος.

Δυστυχώς δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η εκκοσμίκευση είναι διαχρονικά ο μεγαλύτερος πολέμιος της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε Χριστούγεννα χωρίς προσέγγιση προς το πλέον σημαντικό γεγονός της ιστορίας, την ενανθρώπιση του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Και βέβαια γιορτάζουν και οι αποστασιοποιημένοι από τη ζωή της Εκκλησίας ακόμη και οι εχθροί της, καθώς ισχύει το των αρχαίων «βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος». Γι’ αυτούς πρωτίστως, τους πολλούς, στήνεται αυτός ο σκηνικός διάκοσμος φωτοχυσίας, λαμπρύνονται τα εκθετήρια των καταστημάτων με πληθώρα ειδών δώρων, στολίζονται οι πλατείες. Στους περισσότερους δήμους υπάρχει ακόμη κάποιος χώρος, για να στηθεί η φάτνη, στην οποία όμως ελάχιστοι θα προσεγγίσουν, αν στο ίδιο μέρος υπάρχουν παιχνίδια για μικρά παιδιά. Το σκηνικό ολοκληρώνεται με την υπέρμετρη προβολή του γεράκου, προτύπου του καταναλωτισμού, στον οποίο η ελαφρότητα του Νεοέλληνα έδωσε το όνομα του αγίου Βασιλείου. Ο εκκοσμικευμένος άνθρωπος αισθάνεται αποστροφή προς την αγιότητα, καθώς ελέγχεται από αυτή η στάση βίου του. Απαξιώνοντας τον άγιο πιστεύει ότι επιβεβαιώνει την ορθότητα της πορείας του! Στον λαμπρό προεορτασμό, που διαρκεί σαράντα ημέρες, όσες και οι ημέρες της νηστείας, που ορίζει η Εκκλησία, μετέχουν ακόμη και οι θεωρούμενοι πιστοί, καλλιεργώντας στα τέκνα τους το κοσμικό «πνεύμα» των Χριστουγέννων.

Οι τηλεοπτικοί σταθμοί αναλύουν σε έκταση το πόσο θα στοιχίσει το χριστουγεννιάτικο γεύμα των μη νηστευσάντων και μη στερηθέντων, ως εκ τούτου, των απολαύσεων. Βέβαια αυτό ισχύει για τους οικονομικά ακόμη δυνάμενους. Για τους λοιπούς ισχύει η λαϊκή ρήση «φάτε μάτια ψάρια»! Σημαντική μερίδα του λαού μας προκαλείται καθημερινά τόσο με την παρουσίαση του περιεχομένου του τραπεζιού, όσο και με τις πάμπολλες εκπομπές μαγειρικής, που προκαλούν με την παντελή αδιαφορία για το αυξημένο κόστος των βασικών ειδών διατροφής.

Πριν από μισό και πλέον αιώνα η νηστεία, που επιβαλλόταν από τους γονείς ακόμη και στα τέκνα, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, συνοδευόταν και από έντονη προετοιμασία πολύ διαφορετικού είδους. Η προσμονή ήταν έντονη, παρά τη γνώση ότι τότε δεν προσφερόταν στα παιδιά χριστουγεννιάτικο δώρο. Στο σπίτι ήταν απαραίτητη η ζύμωση της χριστουγεννιάτικης κουλούρας. Η σφαγή του χοίρου ήταν πανηγύρι χωρίς βέβαια να καταλύουν οι πλείστοι τη νηστεία την παραμονή της μεγάλης γιορτής. Και στα παιδιά δεν κολλούσε ύπνος, ώσπου να τους επιτραπεί, πολύ πριν από το ξημέρωμα, να εξέλθουν στους λασπωμένους ή χιονισμένους δρόμους, να αναγγείλουν τη γέννηση του Χριστού, με αμοιβή την κουλούρα και λίγους ξηρούς καρπούς, όσους διέθεταν τα φτωχικά τότε σπιτικά. Και χαίρονταν γι’ αυτά πολύ περισσότερο απ’ όσο τα παιδιά σήμερα, που έχουν μπουχτίσει από δώρα και αγνοούν πόσα διαθέτουν, αρνούμενα όμως να προσφέρουν κάποια από αυτά στα παιδιά που δεν γεύονται τη χαρά του δώρου.

Ο αντίλογος στις επισημάνσεις αυτές είναι ότι οι κοινωνικές συνθήκες έχουν μεταβληθεί και συνεπώς διαφορετικός πρέπει να είναι πλέον ο εορτασμός. Του κάνουμε βέβαια του Χριστού τη χάρη να μη τροποποιήσουμε το όνομα της γιορτής, όμως βέβαια δεν γιορτάζουμε τη Χριστού γέννα. Κάποιοι «πρωτοπόροι» σε άλλες χώρες επιχειρούν και τη μετονομασία αποκαλώντας την σε πανεπιστήμια «διακοπές μαθημάτων».

Η απαξίωση του Χριστού και κατά συνέπεια των εορτών των σχετικών με συμβάντα του επίγειου βίου Του δεν οφείλονται στη μεταβολή των κοινωνικών συνθηκών, καθώς δεν υπάρχουν κοινωνικοί νόμοι, που διέπουν τις ανθρώπινες κοινωνίες κατ’ αναλογία προς τους φυσικούς νόμους, που διέπουν τον φυσικό κόσμο. Τις κοινωνικές συνθήκες διαμορφώνουν οι ασκούντες την εξουσία και οιεπηρεάζοντες κατά κάποιο τρόπο την κοινή γνώμη. Και όλοι αυτοί στην εποχή μας είναι άκρως εχθρικοί προς κάθε είδους πνευματικότητα. Ο Χριστός τους είναι ανυπόφορος, επειδή στέκεται προκλητικός έναντί τους δύο χιλιάδες έτη ως ζωντανός ο γι’ αυτούς νεκρός. Είναι ο Χριστός προκλητικός, επειδή γεννήθηκε σε στάβλο (αχούρι τον λέγαμε παλαιότερα), δεν έλαβε ποτέ του δώρο, δεν απέκτησε στέγη, δεν κράτησε στο χέρι του νόμισμα. Μπροστά στους διώκτες του κράτησε άκρως αξιοπρεπή στάση, εκνευριστικά προκλητική μάλιστα, καθώς δεν επιδίωξε την αθώωσή του. Τέλος, επάνω στον σταυρό, συγχώρησε τους εχθρούς Του. Ποιο απ’ όλα αυτά είναι ξεπερασμένο από κάτι καλύτερο, που ασκήσαντες την εξουσία, κοινωνικοί μεταρρυθμιστές ή διανοούμενοι πρότειναν στο διάβα των αιώνων; Ασφαλώς όλα για τον άνθρωπο, ο οποίος χαρακτηρίζεται από απληστία, κτητικότητα, αρχομανία, διάθεση επιβολής επί των συνανθρώπων του και παντελή έλλειψη διάθεσης να προσεγγίσει τον πάσχοντα συνάνθρωπό του.

Οι ισχυροί διαχρονικά συντήρησαν την αντίληψη, που επικρατούσε στον αρχαίο κόσμο: Ο άρχοντας πρέπει να είναι αλαζών, βίαιος, κτητικός, απόμακρος από τον λαό, ο οποίος οφείλει να τον υπηρετεί ως δούλος. Στη φεουδαρχική, Δύση ίσχυσαν όλα αυτά με τις ευλογίες του θρησκευτικού ηγέτη της. Συνέπεια αυτού ήταν όχι μόνο να απορριφθεί, κατά τη νεωτερικότητα, η ευαγγελική διδασκαλία αλλά να κατηγορηθεί ο ίδιος ο Χριστός από τους υποκριτές, τους «ανακαλύψαντες» τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στο νέο καθεστώς, το αστικό ο ηγεμών παραμένει αλαζὠν, βίαιος, μέσω των φονικότατων πολέμων που διεξάγει, κτητικός, σε συνεργασία με τους ισχυρούς προστάτες του του οικονομικού χώρου, τους απλήστους των απλήστων. Άλλαξε μόνο κατά το απόμακρο από τον λαό. Σήμερα έγινε λαϊκιστής, ντύνεται απλά, εξέρχεται προς συνάντηση του λαού δείχνοντας δήθεν ενδιαφέρον για τα προβλήματά του! Και ο λαός παραμένει δέσμιος, παρά τις εξαγγελίες περί δικαιωμάτων. Μετά από αιώνα παροχών στους προνομιούχους λαούς, λόγω καταλήστευσης των φτωχών και καταφρονεμένων λαών του πλανήτη, για τους οποίους δεν ισχύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι σύγχρονοι ηγεμόνες αποσπούν τα παραχωρηθέντα δικαιώματα, οδηγώντας στην ανέχεια ολοένα και περισσότερους πολίτες στις προνομιούχες χώρες και εκμαυλίζοντάς τους, ώστε να επιτευχθεί η κοινωνική αποσύνθεση. Στις κοινωνίες αυτές δεν έχει θέση ο Χριστός. Αυτός ευλόγησε την οικογένεια, που οι σκοτεινές δυνάμεις του κόσμου θέλουν να τη διαλύσουν. Μίλησε για την αγάπη προς τον πλησίον, αλλά αυτοί θέλουν να μας καταστήσουν ανάλγητους και άκρως αντικοινωνικούς. Έδωσε ελπίδα με την υπόσχεση να εισέλθουμε στη Βασιλεία του, αυτοί όμως θέλουν να προωθήσουν κουλτούρα θανάτου όχι μόνο βεβαιώνοντας «επιστημονικά» ότι όλα τελειώνουν στο φτυάρι του νεκροθάφτη, αλλά καλλιεργώντας όλες τις προϋποθέσεις να καταστεί ο βίος μας κόλαση! Σε μας εναπόκειται να αποδεχθούμε τον Χριστό ξεπερασμένο ή επίκεντρο του βίου μας.

Ευλογημένα Χριστούγεννα με τον Χριστό και όχι ερήμην Αυτού.

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

ΠΗΓΗ: https://alopsis.gr

Το άρθρο Πορεία προς τα Χριστούγεννα (Απόστολος Παπαδημητρίου) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ο Χριστὸς δὲν ἔχει τόπον ἐν τῷ καταλύματι τῆς ζωῆς μας…

theomitoros — Mon, 22 Dec 2025 08:00:34 +0000

Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ὁ ὁποῖος διασώζει πολλὰ περιστατικὰ ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἡλικία τοῦ Κυρίου, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἡ ἑτοιμόγεννη ἁγία Παρθένος δὲν εὑρῆκε «τόπον ἐν τῷ καταλύματι», δηλαδὴ θέσι στὸ πανδοχεῖο, γιὰ νὰ γεννήση τὸν Κύριο (Λουκ. β´, 7). Ἔτσι, ἐχρησιμοποίησε ὡς κατάλυμα τὸν σταῦλο τῶν ἀλόγων ζώων καὶ ὡς λίκνο τὴν φάτνη. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐγεννήθη σὲ ἕνα τόπο ποὺ συμβόλιζε τὸν κόσμο μας, ποὺ ὅπως τότε, ἔτσι καὶ σήμερα ὄζει ἀπὸ τὴν ἀλογία τῶν παθῶν.Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης γράφει στὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιό του ὅτι «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰω. α´ 14), ἀλλὰ καὶ ὅτι «εἰς τὰ ἴδια ἦλθε καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον» (Ἰω. α´ 11). Οἱ ταπεινοὶ ὅμως ἄνθρωποι ἐδέχθησαν τὸν Κύριο, ἐπίστευσαν σ᾿ Αὐτὸν καὶ ἔγιναν μαθηταί Του.

Μὲ πόνο διαπιστώνουμε ὅτι καὶ σήμερα ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει τόπον ἐν τῷ καταλύματι τῆς ζωῆς μας καὶ ὅτι ἐνῶ ἔρχεται εἰς τὰ ἴδια, δηλαδὴ στὸν ἰδικό Του κόσμο, οἱ πολλοὶ ἄνθρωποι δὲν τὸν θέλουν. «Ἴδια» δὲν εἶναι μόνον ὁ κόσμος Του, ἀλλὰ γιὰ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους Ἕλληνας κατὰ ἕνα ἰδιαίτερο τρόπο εἶναι καὶ ἡ εὐλογημένη πατρίδα μας, ἡ ὁποία κατὰ τὴν διάρκεια τῶν αἰώνων μετὰ τὴν ἔνσαρκο Οἰκονομία τοῦ Κυρίου, ἔχει ἰδιαίτερα εὐεργετηθῆ καὶ περιλαμφθῆ ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ.Πρέπει νὰ ἐρωτήσουμε τὸν ἑαυτό μας πρῶτα ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, ἂν ὁ Κύριος εὑρίσκη κατάλυμα στὴν καρδιά μας καὶ ἂν ὅσοι πιστεύουμε σ᾿ Αὐτὸν ἀγωνιζώμεθα κατὰ τῆς φιλαυτίας μας, καθαριζώμεθα ἀπὸ τὰ πάθη μας καὶ προσφέρουμε τὸν ἑαυτό μας ὥστε νὰ εἶναι χωρητικὸς τῆς Χάριτός Του. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς διδάσκει πῶς πρέπει νὰ ἀγωνιζώμεθα, ὥστε ὁ Χριστὸς νὰ κατοικῆ μόνιμα στὴν ὕπαρξί μας. Οἱ ἅγιοι Πατέρες, καὶ μάλιστα οἱ νηπτικοί, μᾶς παραδίδουν τὴν μέθοδο τῆς πνευματικῆς ἐργασίας, τὴν ὁποία πρέπει νὰ ἀσκοῦμε, γιὰ νὰ κατοικῆ μονίμως ὁ Χριστὸς μέσα μας.

Πονᾶμε γιατί στὸν κόσμο μας καὶ στὴν πατρίδα μας ὄχι μόνο δὲν γίνεται δεκτὸς ὁ Χριστὸς ὡς φιλοξενούμενός μας, ἀλλὰ καὶ γίνονται συστηματικὲς προσπάθειες νὰ ἐξορίζεται ἀπὸ τὴ ζωή μας καὶ κάποτε νὰ ὑβρίζεται καὶ νὰ συκοφαντεῖται. Δὲν εἶναι λίγες οἱ περιπτώσεις ποὺ στὸ ὄνομα τῆς τέχνης προσβάλλονται καὶ ὑβρίζονται ἱερώτατα πρόσωπα καὶ σύμβολα τῆς Ἁγίας Πίστεώς μας. Σύμφωνα μὲ ὅλες τὶς ἐνδείξεις καὶ οἱ Ὀλυμπιακοὶ ἀγῶνες χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ τοὺς νεοεποχίτες γιὰ τὴν προβολὴ τῆς Πανθρησκείας, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου.

Ἀκόμη διερωτώμεθα ποιὰ θέσι ἔχει ὁ Χριστὸς στὰ οἰκολογικὰ συνέδρια καὶ στὶς διαθρησκειακὲς συναντήσεις, ὅπου καὶ οἱ συμμετέχοντες χριστιανοὶ δὲν ὁμολογοῦν τὴν πίστι τους στὸν Χριστὸ ὡς τὸν Ἐνανθρωπήσαντα Θεόν. Καὶ ἀκόμη, τί θέσι ἔχει ὁ Χριστὸς στὴν ἀγωγὴ καὶ στὴν ἐκπαίδευσι τῆς νεότητος καὶ στὰ προγράμματα ψυχαγωγίας τῶν παιδιῶν; Ὁ Χάρρυ Πόττερ, ἕνα νεαρὸς μάγος, ποὺ μὲ τὴ βοήθεια τῆς διαφημίσεως ἔχει κατακτήσει τὶς παιδικὲς ψυχές, δὲν ἀφήνει τόπο μέσα σ᾿ αὐτὲς γιὰ κατάλυμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμη καὶ τὰ παιγνίδια ποὺ προσφέρονται στὰ παιδιὰ προβάλλουν σατανάδες, μάγους, μάγισσες καὶ ἄλλα ἀποκρυφιστικὰ σύμβολα. Ἔτσι διαπλάθονται τὰ νέα παιδιὰ νὰ ἀγαποῦν περισσότερο τὸν σατανᾶ ἀντὶ γιὰ τὸν Χριστό, ἐπειδὴ δῆθεν ὁ σατανᾶς εἶναι πιὸ δυνατὸς ἀπὸ τὸν Χριστό. Στὸ κίνημα τῶν νεοειδωλολατρῶν, μὲ πρόσχημα τὴν ἐπιστροφὴ στὴν ἑλληνικὴ παράδοσι, ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία Του πάλιν συκοφαντοῦνται καὶ βάλλονται.

Μὲ ὅλα αὐτὰ καὶ μὲ πολλὰ ἄλλα ποὺ συνεχῶς πληροφορούμεθα, δὲν εἶναι ὑπερβολὴ νὰ εἰποῦμε ὅτι ἄμεσα ἢ ἔμμεσα διώκεται ὁ Χριστὸς καὶ προετοιμάζεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ σκότους ἡ ἔλευσις τοῦ Ἀντιχρίστου. Ἐκπληρώνεται ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου· «ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθη ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε» (Ἰω. ε´ 43).Δὲν θέλουμε νὰ ἀμαυρώσουμε τὴν χαρμόσυνη ἀτμόσφαιρα τῶν ἡμερῶν αὐτῶν, ἀλλὰ νὰ ἐπιστήσουμε τὴν προσοχὴ ὅλων μας στὰ σημεῖα τῶν καιρῶν καὶ νὰ καλέσουμε σὲ ἐγρήγορσι πνευματική. Ἂς μὴ λησμονοῦμε τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου μας· «…ὑποκριταί, τὸ μὲν πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ γινώσκετε διακρίνειν, τὰ δὲ σημεῖα τῶν καιρῶν οὐ δύνασθε γνῶναι;» (Ματθ. ιστ´ 3).

Οἱ θλιβερὲς αὐτὲς διαπιστώσεις δὲν μποροῦν παρ᾿ ὅλα αὐτὰ νὰ μειώσουν τὴν χαρὰ καὶ τὴν εὐλογία τῶν ἁγίων ἑορτῶν τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐπιφανείας. Ὁ ἅγιος Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ἀφοῦ μᾶς πληροφορεῖ προηγουμένως ὅτι τὸν ἐλθόντα Κύριο δὲν Τὸν ἐδέχθησαν οἱ ἰδικοί Του, ἀκολούθως προσθέτει· « ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ» (Ἰω. α´ 12). Ὅσο κι᾿ ἂν ὁ κόσμος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν Θεό, οἱ ταπεινὲς ψυχὲς ποὺ δέχονται τὸν Χριστὸ λαμβάνουν τὴν ἐξουσία νὰ γίνουν τέκνα Του καὶ νὰ ἑνώνωνται μαζί Του ὡς μέλη τοῦ ἁγίου Σώματός Του. Αὐτὸ εἶναι τὸ μέγα μυστήριο τῆς εὐσεβείας, τὸ ὁποῖο ἑορτάζουμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες καὶ τὸ ὁποῖο ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος συνώψισε σὲ λίγες λέξεις: «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι, ὤφθη ἀγγέλοις, ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν, ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ» (Α´ Τιμ. γ´, 16). Ἔτσι ἡ χαρά μας εἶναι τετελειωμένη καὶ ἡ ὀφειλομένη πρὸς τὸν σαρκωθέντα Κύριο λατρεία μας ἀδιάκοπος.

Μὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις σᾶς χαιρετίζουμε ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ Σαρκωθέντος Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ εὐχόμεθα ὁ δι᾿ ἡμᾶς νηπιάσας Σωτήρ μας νὰ εὑρίσκη πάντοτε πρόσφορο ἔδαφος στὴν προθυμία, στὸν πόθο καὶ στὴν προαίρεσί μας, γιὰ νὰ ἠμπορῆ νὰ ἔρχεται καὶ νὰ κατοικῆ μονίμως μέσα μας.

Mακαριστός Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους,

Ἀρχιμ. Γεώργιος

ΠΗΓΗ: https://www.inagiounikolaoutouneou.gr

Το άρθρο Ο Χριστὸς δὲν ἔχει τόπον ἐν τῷ καταλύματι τῆς ζωῆς μας… εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη – Ἀθανάσιος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ

theomitoros — Tue, 31 Dec 2024 08:00:59 +0000

Τὴν περίοδο τῶν Χριστουγέννων, ὁπωσδήποτε ἔρχεται μπροστά μας αὐτὸς ὁ ὕμνος τῶν ἀγγέλων, ποὺ ἔψαλλαν πρὶν 2000 καὶ πλέον χρόνια, ὅταν κάποια νύχτα τοῦ χειμῶνα ὁ Θεὸς ἔγινε γιὰ μᾶς ἄνθρωπος. Τὸ Εὐαγγέλιο λέει, ὅτι «πλῆθος στρατιᾶς οὐρανίου ἔψαλλε καὶ ὑμνοῦσε τὸν Θεὸ καὶ ἔλεγε: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

Ἔψαλλαν οἱ ἄγγελοι καὶ δοξολογοῦσαν τὸν Θεὸ καὶ ἀνάγγελλαν στοὺς ἀνθρώπους, ὅτι ἔρχεται ἡ εἰρήνη στὴ γῆ. Ὅμως, πολλοὶ ἄνθρωποι διερωτοῦνται, ἡ εἰρήνη, γιὰ τὴν ὁποία ἔψαλλαν οἱ ἄγγελοι καὶ ἀνήγγειλαν, ποῦ βρίσκεται, ἀφοῦ τόσες ἑκατοντάδες χρόνια ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἡ εἰρήνη δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο; Ποιὰν εἰρήνη ἐννοοῦσαν οἱ ἄγγελοι; Μήπως μᾶς ἀπάτησαν καὶ μᾶς εἶπαν ψέματα; Μία πιὸ προσεχτικὴ γνώση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Εὐαγγελίου θὰ μᾶς διδάξει, ὅτι ἡ εἰρήνη, ἡ ὁποία ὑμνεῖτο καὶ ἀναγγέλλετο ἀπὸ τοὺς ἅγιους ἀγγέλους, δὲν ἦταν ἡ εἰρήνη ἡ ἐξωτερικὴ τόσο, ὅτι δηλαδὴ ἐρχόμενος ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο θὰ σταματοῦσε τοὺς πολέμους, τὶς ἐπαναστάσεις καὶ τὶς ἀκαταστασίες τοῦ κόσμου τούτου. Ἡ εἰρήνη ἦταν κάτι ἄλλο.

Μέσα στὴν Ἐκκλησία δὲν ἔχουμε ἰδέες, ἄρα οὔτε καὶ τὴν ἰδέα τῆς εἰρήνης ἢ τῆς ἐλευθερίας ἢ τῆς δικαιοσύνης. Στὴν Ἐκκλησία ἔχουμε ἕνα συγκεκριμένο πρόσωπο. Ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Χριστὸς ἐστὶν ἡ εἰρήνη ἡμῶν». Ἄρα, αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἀνήγγελλαν οἱ ἄγγελοι ἐκείνη τὴ σημαντικὴ νύχτα, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Θεὸς εἰσερχόταν πλέον μέσα στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου, ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος ἔγινε γιὰ μᾶς ἄνθρωπος.

Τὸ πρόβλημα τῶν ἀνθρώπων, ἀπὸ τὸ ὁποῖο πηγάζουν ὅλα τὰ ὑπόλοιπα προβλήματα, εἶναι ἡ διακοπὴ τῆς σχέσης τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἔχει μὲ τὸν Θεό. Τὸ γεγονὸς τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς ἀποστασίας, τὸ ὁποῖο διέστρεψε τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ τὸ ὁποῖο ἔγινε ἱκανὸ νὰ μεταδώσει μολυσματικὰ τὴν ἀσθένεια πλέον τῆς ἀνθρώπινης φύσης σ’ ὅλους τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀδάμ, ἦταν αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἔκανε τὸν ἄνθρωπο ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, ὁ Χριστὸς γενόμενος ἄνθρωπος, ἔλυσε τὸν φραγμὸ τῆς ἔχθρας καὶ ἔγινε γιὰ μᾶς εἰρήνη. Δὲν ἦταν ὁ Θεὸς ἐχθρὸς πρὸς τὸν ἄνθρωπο ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ. Πολλὲς φορὲς ἐπικρατεῖ αὐτὴ ἡ ἀντίληψη μέσα στὶς συνειδήσεις μας, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ πρέπει νὰ ἐξευμενιστεῖ καὶ νὰ ἐξιλεωθεῖ, γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε διάφορα πράγματα γιὰ νὰ Τὸν ἐξιλεώσουμε. Τὸ λέμε πολλὲς φορὲς καὶ στὶς λαϊκὲς ἐκφράσεις: «νὰ γίνει ὁ Θεὸς ἵλεως ἀπέναντί μας». Τὸ σωστὸ εἶναι, ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ, ὄχι ὁ Θεὸς ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ἄρα ἔπρεπε νὰ θεραπευτεῖ τὸ τραῦμα τῆς ἔχθρας καὶ νὰ διακοπεῖ στὴν ἀνθρώπινη γενεὰ καὶ κυρίως αὐτὴ ἡ ἀρρώστια, ἡ ὁποία μεταδιδόταν ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεὰ καὶ καθιστοῦσε τὸν ἄνθρωπο ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ. Ἔπρεπε ὁ Θεὸς νὰ γίνει τέλειος ἄνθρωπος, ὥστε γενόμενος αὐτὸς ἄνθρωπος, νὰ μπορέσουμε ἐμεῖς νὰ ἐγκεντρισθοῦμε πάνω στὴ δική του φύση τὴν ἀνθρώπινη καὶ νὰ γίνουμε πλέον κληρονόμοι Θεοῦ καὶ συγκληρονόμοι Χριστοῦ. Ὅπως κληρονομικὰ λαμβάναμε καὶ λαμβάνουμε τὴν ἀρρώστια τῆς φύσης μας, καὶ κληρονομικὰ γινόμαστε ἄνθρωποι μὲ διασπασμένη τὴν προσωπικότητά μας, φέροντες μέσα μας ὅλη αὐτὴ τὴν ἐχθρότητα πρὸς τὸν Θεό, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο κληρονομικὰ πρέπει πλέον νὰ λάβουμε καὶ τὴν καινὴ ζωή. Ἔτσι, ὅπως γενάρχης μας ἦταν ὁ παλαιὸς Ἀδάμ, τώρα πιὰ γενάρχης μας εἶναι ὁ καινὸς Ἀδάμ, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἔγινε γιὰ μᾶς ἄνθρωπος αὐτὴ τὴ συγκεκριμένη ἱστορικὴ στιγμὴ τῆς νύχτας τῶν Χριστουγέννων, γιὰ νὰ μᾶς θεραπεύσει ἀπὸ τὶς συνέπειες τῆς πτώσεώς μας.

Ὅλα ὅσα μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς στὴ δημιουργία τοῦ «κατ’ εἰκόνα», τὰ διέστρεψε τὸ γεγονὸς τῆς διακοπῆς τῆς σχέσης μας μὲ τὸν Θεό. Ἔτσι, ἦταν ἀπαραίτητη ἡ σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Τώρα ὅμως, ὑπάρχει ἕνα ἄλλο σημεῖο. Ναὶ μὲν λάβαμε ὅλοι μας, λόγω τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, τὸ χάρισμα νὰ γίνουμε φίλοι τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ πρέπει νὰ ἐνεργοποιήσουμε αὐτὸ τὸ χάρισμα. Τότε μπαίνουμε σὲ ἕναν δεύτερο χῶρο, ὅπου συντελεῖται αὐτὴ ἡ μεγάλη μάχη καὶ ἡ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ καὶ ἡ ἰατρεῖα.

Ἡ Ἐκκλησία καλεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴ θέωση, στὸν ἁγιασμὸ καὶ στὴ σωτηρία καὶ τοῦ δίνει μία συγκεκριμένη θεραπευτικὴ μέθοδο, βάσει τῆς ὁποίας θεραπεύεται διὰ πολλῶν ἀποδείξεων. Ἀποδείξεις τῆς θεραπευτικῆς ἀγωγῆς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οἱ Ἅγιοι. Οἱ Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι ἦταν καὶ αὐτοὶ ἀσθενεῖς ἄνθρωποι, μᾶς εἶπαν ὅτι ὑπάρχουν τρόποι καὶ μέθοδοι, μὲ τὶς ὁποῖες θεραπεύεται ὁ ἄνθρωπος. Κατὰ τὸ πλεῖστον, οἱ Πατέρες δέχθηκαν κάποια θεωρία τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, χωρὶς νὰ σημαίνει ὅτι ἔχουν ἐπίδραση ἀπὸ τὴ φιλοσοφία, ἀλλὰ γιὰ νὰ γίνουν κατανοητοὶ καὶ, χωρὶς νὰ εἶναι περιορισμένοι στοὺς ὅρους αὐτούς, μᾶς εἶπαν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖται ἀπὸ τρία μέρη: τὸ θυμικό, τὸ ἐπιθυμητικὸ καὶ τὸ λογιστικό. Μὲ ἁπλὰ λόγια, εἶναι τὸ σῶμα του, ὁ νοῦς του καὶ ἡ καρδία του. Ἐφόσον ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος ἐξέπεσε, ἑπομένως ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ θεραπευτεῖ, ἄρα πρέπει ὅλος ὁ ἄνθρωπος νὰ δεχθεῖ τὴ συγκεκριμένη θεραπευτικὴ ἀγωγή. Νὰ λάβει τὰ συγκεκριμένα φάρμακα.

Ἔτσι, γιὰ τὸ πρῶτο μέρος τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ἐπιθυμητικό, τὸ «σωματικὸ», οἱ Πατέρες προτείνουν τὴν ἐγκράτεια. Λένε, ὅτι ἐφόσον τὸ σῶμα μας κινεῖται στὴ φιληδονία καὶ στὴν ἄνεση καὶ στὴν ἡδονή, ἄρα ἡ θεραπεία τοῦ σωματικοῦ του μέρους εἶναι ἡ σωματικὴ ἄσκηση, ἡ ἐγκράτεια, ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία, οἱ κόποι, ἡ φιλοπονία, οἱ γονυκλισίες κ.ἄ. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀσκήσεις, ποὺ προτείνει ἡ Ἐκκλησία καὶ ἀφοροῦν τὴ σωματικὴ κυρίως πλευρὰ τοῦ ἀνθρώπου, λέγονται «ἄσκηση» καὶ στὴν πατερικὴ ὁρολογία λέγονται «ἐγκράτεια». Ἡ πτώση ἔγινε καὶ διὰ τῆς ἀκρασίας τοῦ ἀνθρώπου, διὰ τῆς παράβασης τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, ἡ ἀνάσταση γίνεται διὰ τῆς ὑπακοῆς. Φάρμακο γιὰ τὸ λογιστικό, τὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος διαστράφηκε μὲ τὴν πτώση καὶ εἶναι ἄρρωστος καὶ διεσπασμένος, δίνεται ὡς φάρμακο ἡ προσευχή. Δῶσε στὸν νοῦ σου, λένε οἱ Πατέρες, σὰν ἐργασία τὴν ἀδιάλειπτο προσευχὴ καὶ οὐδέποτε ὁ νοῦς θὰ στερηθεῖ τοῦ θείου φωτός. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἔχει αὐτή τὴ μέθοδο τῆς προσευχῆς. Ἡ μονολόγιστος νοερὰ προσευχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» εἶναι ἁπλὴ μὲν στὴν ἀκοή ἀλλὰ στὴν ἐφαρμογὴ εἶναι δύσκολη καὶ θέλει ἀγῶνα, ὅμως παράγει πολλοὺς πνευματικοὺς καρπούς. Ἐπαναλαμβανόμενο τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μέσα στὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, τόν ἐξαγιάζει καὶ τοῦ δίνει πνευματικὴ ἐργασία, ὥστε νὰ ἐκδιώκονται οἱ ἀκάθαρτοι καὶ πονηροὶ λογισμοί. Ἡ προσευχὴ ἦταν ἡ κύρια ἐργασία τοῦ νοῦ τοῦ ἀνθρώπου μέσα στὸν Παράδεισο.

Στὴ συνέχεια, στὸ θυμικό, στὸν χῶρο τῆς ψυχῆς, δίνεται ὡς ἀντίδοτο τῆς κακίας καὶ τῆς πονηρίας ἡ ἀγάπη. Ἔτσι, δίνονται τρία φάρμακα. Ἡ ἐγκράτεια, ἡ προσευχὴ καὶ ἡ ἀγάπη. Αὐτὸ ἀφορᾶ τὸν χῶρο τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου, μέσα στὸν ὁποῖο συντελέστηκε τὸ γεγονὸς τοῦ τραύματος καὶ τῆς ἔχθρας.

Ὅμως, πῶς αὐτὴ ἡ εἰρήνη ἔχει σχέση μὲ τὴν πρακτικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου; Αὐτὴ τὴν εἰρήνη, τὴν ὁποία ἐπαγγέλλεται ἡ Ἐκκλησία καὶ γιὰ τὴν ὁποία ἔψαλλαν οἱ ἄγγελοι, τὴν βλέπουμε πρακτικὰ στὴ ζωή μας; Ὅταν καταλάβουμε, ὅτι ἡ ἑστία τῆς ἀρρώστιας εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός μας καὶ θεραπευτεῖ, τότε ἔχουμε ἄμεσα καὶ συγκεκριμένα ἀποτελέσματα. Θεραπευόμενος ὁ ἄνθρωπος, ἀποκτᾶ ἀμέσως μιὰ σωστὴ σχέση μὲ τὸν Θεὸ Πατέρα του. Αὐτὸς ὁ Θεὸς, ποὺ προηγουμένως τοῦ φαινόταν ἀπόμακρος, ἐχθρὸς καὶ ξένος, κάτι τὸ μὴ γνωστό, ἀφοῦ πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς ἔχουμε τὴν αἴσθηση, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι κάτι ποὺ κατοικεῖ μακριὰ ἀπὸ μᾶς, γίνεται πλέον οἰκεῖος μαζί μας. Δίνεται ἡ εὐκαιρία καὶ ἡ δυνατότητα στὸν Θεὸ νὰ ἐνεργήσει μέσα μας καὶ ἔτσι ἔχουμε συγκεκριμένη ἐνέργειά Του καὶ ζητοῦμε ἀπὸ Αὐτόν τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὅταν ὁ Χριστὸς συνάντησε τοὺς μαθητὲς Του, μετὰ τὸ πάθος καὶ τὴν Ἀνάσταση, τοὺς εἶπε: «Εἰρήνη ὑμῖν», «εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν», δηλαδή σᾶς δίνω τὴ δική μου εἰρήνη καὶ ὄχι μία εἰρήνη ὅπως τὴν ἐννοεῖ ὁ κόσμος. Ὁ κόσμος ὑπόσχεται μία ἐξωτερικὴ εἰρήνη, χωρὶς πολέμους καὶ ἐξωτερικὲς ἀπειλὲς καὶ προβλήματα. Μπορεῖ ὅμως νὰ ἔχουμε ἐξωτερικὴ εἰρήνη καὶ μέσα μας νὰ ὑπάρχει κενό. Πολλὲς φορὲς, τίποτε δὲν μᾶς ἀπειλεῖ ἐξωτερικά, ὅμως ἡ ψυχή μας συνέχεται ἀπὸ ἀγωνίες, φόβους, ἐνδοιασμούς, ἀπορίες καὶ στενοχώριες. Τότε κάτι λείπει ἀπὸ τὴν ψυχή, κάτι στερεῖται. Ἡ μεγαλύτερη στέρηση τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ στέρηση τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας. Τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ καλύψει τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Σήμερα, αὐτὸ ποὺ χαρακτηρίζει τὸν ἄνθρωπο εἶναι τὸ συνεχὲς κυνηγητό, τὸ τρέξιμο καὶ τὸ ψάξιμο. Δὲν θέλουμε νὰ ἀφήσουμε χρόνο στὸν ἑαυτό μας καὶ συνέχεια θέλουμε νὰ βρισκόμαστε σὲ δουλειὲς καὶ βομβαρδίζουμε τὸν ἑαυτό μας μὲ ἄπειρα ἐρεθίσματα, ὥστε νὰ μὴν μείνει μόνος του καὶ νὰ ἔχει ἡσυχία. Κάνουμε τὰ πάντα, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχει οὔτε στιγμὴ ἡσυχίας, γιατί τότε ἡ καρδία αἰσθάνεται μία μόνωση. Μέσα στοὺς χώρους τῶν Ἁγίων ἐπικρατεῖ ἡσυχία καὶ σιωπή. Ἡ σιωπὴ θεωρεῖται ἀρετὴ καὶ προτέρημα. Ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο μέσα στὸν Παράδεισο, τὴν ἡσυχία καὶ τὴν εἰρήνη. Ὁ Χριστὸς ἔγινε ἄνθρωπος μέσα σὲ μία σιγὴ ἀπέραντη καὶ ὄχι μέσα στὶς κωδωνοκρουσίες. Οἱ Ἅγιοι ἄνθρωποι δὲν αἰσθάνονται, ὅτι πρέπει νὰ κάνουν κάτι καὶ νὰ κυκλοφοροῦν συνέχεια, γιὰ νὰ γεμίζουν τὸν χρόνο τους, διότι βρῆκαν τὸν πολύτιμο θησαυρὸ τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς πλέον γέμισε τὸ κενὸ τῆς καρδίας τους. Ὅπως ἕνα μικρὸ παιδὶ ποὺ ψάχνει τὴ μητέρα του γιὰ πολλὴ ὥρα καὶ, ὅταν τὴν βρεῖ, τρέχει στὴν ἀγκαλιά της καὶ δὲν θέλει τίποτα ἄλλο, γιατί ἔχει αἴσθηση ὅτι ἐκεῖ εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἔχει ἀνάγκη, ἔτσι καὶ οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, ποὺ πλέον ἔγιναν φίλοι μὲ τὸν Θεὸ, ἀναπαύονται καὶ χαίρονται καὶ ἀγάλλονται, ἐπειδὴ ἔχουν τὴ δυνατότητα ἀπερίσπαστοι νὰ βρίσκονται σὲ σχέση καὶ ἐπικοινωνία μαζὶ Του. Γι’ αὐτοὺς, τότε, ἡ ἔρημος γίνεται παράδεισος, ἡ μόνωση τρυφή, ἡ σιωπὴ πολύγλωσσος εὐφράδεια, ἡ καρδία τους γίνεται μία πηγὴ ποὺ ἀναβλύζει εἰρήνη καὶ χαρά. Ὅπου κι ἂν πᾶνε καὶ ὅ,τι κι ἂν συμβαίνει, δὲν χάνουν μὲ τίποτε τὴ δική τους εἰρήνη. Ἐπαληθεύουν δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ, ὅτι αὐτὴ ἡ εἰρήνη ποὺ ἔδωσε ὁ Θεὸς γίνεται πλέον μόνιμη τρυφὴ καὶ ἀπόλαυσή τους.

Στὰ μαρτύρια τῶν Ἁγίων μπορεῖ κανεὶς νὰ δεῖ, ὅτι, ἐνῶ οἱ Ἅγιοι ἦταν θλιβόμενοι, στενοχωρούμενοι, καταδιωκόμενοι καὶ ἀπειλεῖτο ἡ ζωή τους καὶ ὁδηγοῦντο στὰ μαρτύρια νέα παιδιά, μικρὲς κοπέλες, ἡλικιωμένοι, ἄνθρωποι ὑπερήλικες, ἐν τούτοις πορεύονταν στὸν θάνατο μέσα σὲ μία ἀπόλυτη καὶ βαθειὰ εἰρήνη. Μπορεῖ ὅλα τὰ ἐξωτερικὰ νὰ ἦταν ἐναντίον τους, ὅμως ἡ καρδιά τους εἶχε εἰρήνη, ὄχι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό τους ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς γύρω τους. Γι’ αὐτὸ, στοὺς τάφους τῶν πρώτων μαρτύρων γράφει: «ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ», διότι ἀκριβῶς οἱ μάρτυρες ἐπορεύοντο μὲ ἀπόλυτη εἰρήνη. Πόσο σπουδαῖο πρᾶγμα σήμερα καὶ ἀπαραίτητο εἶναι αὐτό.

Ποιός μπορεῖ νὰ μᾶς πεῖ ὅτι θὰ ἔχουμε ἀναλλοίωτη εἰρήνη στὴ ζωή μας; Σήμερα, ὅταν ἕνας ἄνθρωπος δὲν παρακολουθεῖ εἰδήσεις καὶ ξαφνικὰ ἀνοίγει τὸ ραδιόφωνο, τότε μέσα στὴν ψυχή του γίνεται ἕνας βομβαρδισμὸς φόβου καὶ ἀπορίας, γιατί ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μὲ ὅλα τὰ προβλήματα τοῦ κόσμου. Ὅταν ζεῖς καὶ ἀκοῦς συνέχεια, τὸ τί γίνεται γύρω σου, δὲν συνειδητοποιεῖς, ὅτι ὁ ψυχικός σου κόσμος βομβαρδίζεται συνεχῶς μὲ ἀπειλὲς καὶ φόβους. Ὑποσυνείδητα γίνεται μέσα σου ἕνα μεγάλο τραῦμα, ποὺ μὲ τὸν καιρὸ μεγαλώνει καὶ πληγώνει τὸν ψυχικό σου κόσμο. Ἰδιαίτερα σήμερα οἱ νέοι ἄνθρωποι παρουσιάζουν ψυχολογικὰ προβλήματα, γεμίζουν ταραχὴ καὶ φόβους καὶ δὲν ἔχουν εἰρήνη στὴν ψυχή τους καὶ διερωτᾶται κανεὶς, τί τοὺς λείπει. Δὲν εἶναι βέβαια, ὅτι τοὺς λείπει κάτι ὑλικό ἀλλά το ὅτι βομβαρδίζονται συνεχῶς ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς εἰδήσεις τοῦ ἐξωτερικοῦ περιβάλλοντος. Ὅταν λοιπὸν ὁ Θεὸς ἀποκαλυφθεῖ στὴν καρδιά τους ὡς Θεὸς Πατέρας, τότε ἔχουν εἰρήνη στὴν ψυχή τους. Σ’ αὐτὴ ὅλη τὴ δυσκολία, ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τὸν Θεὸ ὡς Πατέρα. Μάλιστα, προτείνει συγκεκριμένο τρόπο καὶ δίνει ἕνα σωσίβιο καὶ ἕνα βράχο, πάνω στὸν ὁποῖο θὰ βγοῦν. Μᾶς λέει: «μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία». Μπορεῖ γύρω μας νὰ γίνεται χαλασμός καὶ νὰ ἀπειλεῖται ἡ ἴδια ἡ ζωή μας καὶ ἡ πατρίδα, ὅμως ἂς μὴν φοβόμαστε, γιατί ὑπάρχει μία πέτρα, ἡ πέτρα τῆς πίστεως στὸν Θεό. Αὐτὴ ἡ πέτρα δὲν εἶναι ἁπλῶς μία ἰδέα ἀλλὰ μία συγκεκριμένη ἐνέργεια, εἶναι κάτι τὸ χειροπιαστὸ καὶ τὸ συγκεκριμένο, τὸ ὁποῖο δίνεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία στὸν ἄνθρωπο. Τοῦ λέει νὰ βγεῖ πάνω σ’ αὐτὴ τὴν πέτρα, σ’ αὐτὸν τὸν βράχο, καὶ κανένα κῦμα δὲν πρόκειται νὰ τὸν καταποντίσει. Δηλαδὴ μέσα σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ σκότος δίνεται ἕνα φῶς, μέσα σ’ αὐτὴ τὴν ἀπόγνωση μία ἐλπίδα. Μέσα σ’ αὐτὴ τὴν καταστροφὴ δίνεται μία διέξοδος, ἡ διέξοδος τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἔγινε γιὰ μᾶς ἄνθρωπος καὶ εἶναι ἡ εἰρήνη μας. Σήμερα εἶναι τόσο βασικὸ καὶ ἀπαραίτητο αὐτό, γιατί ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ μόνος του νὰ σταθεῖ. Αὐτὸ ἔχει ἐπιπτώσεις ἀκόμα καὶ στὴν κοινωνική του ζωή.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει εἰρήνη μέσα του καὶ βεβαιωθεῖ ἡ ψυχή του ὅτι ὄντως ὁ Θεὸς εἶναι πατέρας του καὶ διοικεῖ τὴν κτίσῃ καὶ αὐτὸς εἶναι παιδὶ αὐτοῦ τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ, ποὺ συνέχει τὴν κτίση, δὲν κινδυνεύει καὶ δὲν ἔχει νὰ φοβηθεῖ τίποτε. Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος εἰρηνεύει μὲ τὸν Θεό, εἰρηνεύει καὶ μὲ τὸν πλησίον του. Παύει νὰ βλέπει τὸν ἀδελφὸ του σὰν ἐχθρό του, ἀλλὰ βλέπει τὸν ἀδελφὸ του σὰν τὸν ἴδιο τὸν Θεό του: «εἶδες τὸν ἀδελφό σου, εἶδες Κύριον τὸν Θεόν σου». Γιὰ τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ πλέον ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι καλὸς λίαν, ὅπως τὸν ἔπλασε ὁ δημιουργὸς Θεός. Δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ κακία ἡ καρδιὰ αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ ἡ κακία εἶναι ἀνύπαρκτη γι’ αὐτόν. Βέβαια, δὲν εἶναι ἀφελής. Ἁπλῶς δὲν ἀποδέχεται ὅτι τὸ πλάσμα τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο πλάστηκε κατ’ εἰκόνα τοῦ καλοῦ Θεοῦ, εἶναι κακό, καὶ ὅτι θέλει τὸ κακό του. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνόητος καὶ ἀφελὴς καὶ ἐπειδὴ ἔχει τὴ βεβαιότητα ὅτι δὲν κινδυνεύει ἀπὸ τίποτε, δὲν ἔχει κακὴ σχέση μὲ τοὺς συνανθρώπους του.

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ὁ ὁποῖος βεβαιώθηκε γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ στὴν καρδία του δὲν φοβᾷται τίποτε καὶ κανένα. Αὐτὴ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἔχει ἀπίστευτες κοινωνικὲς προεκτάσεις. Ὅταν καταργηθεῖ ὁ φθόνος, ἡ καχυποψία, ὁ φόβος τότε τί λόγος ὑπάρχει πλέον νὰ μὴν εἴμαστε ἀγαπημένοι καὶ ἑνωμένοι μέσα στὴν οἰκογένειά μας καὶ στὴν καθημερινή μας ζωή; Ὅταν ὅμως δὲν ὑπάρχει ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, τότε ζηλεύουμε καὶ φοβόμαστε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο καὶ κινούμαστε σὲ ἕνα πνεῦμα καχυποψίας καὶ ἀπώλειας τῆς εἰρήνης. Μᾶς πιέζει ἡ κακία ποὺ ὑπάρχει μέσα μας, γιατί δὲν βγήκαμε μέ τη χάρη τοῦ Θεοῦ πάνω ἀπό τα νέφη τῆς κακίας τοῦ κόσμου τούτου. Δὲν φοβόμαστε βέβαια μόνο τοὺς ἀδελφούς μας καὶ τοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ καὶ τὸ περιβάλλον μας. Αἰσθανόμαστε ἀπειλὲς ἀπὸ παντοῦ. Πολλὲς φορὲς φοβόμαστε νὰ μείνουμε μόνοι μας ἐκτεθειμένοι κάπου, γιατί δὲν ξέρουμε τί συμβαίνει ἐκεῖ. Δὲν αἰσθανόμαστε εἰρήνη μέσα στὴν ψυχή μας. Αὐτὴ ἡ εἰρήνη ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸν Θεὸ διαχέεται καὶ στὸν περιβάλλοντα χῶρο. Ἔτσι οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ κατοικοῦν ὁπουδήποτε καὶ γίνονται φίλοι καὶ εἰρηνικοὶ μὲ τὴν κτίση. Πολλοὶ Ἅγιοι ἔζησαν μὲ ἄγρια θηρία. Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος στὸν Ἰορδάνη ἔζησε μαζὶ μὲ ἕνα λιοντάρι, ὁ Γέροντας Παΐσιος ζοῦσε ἄνετα μὲ ἄγρια ζῶα, γιατί, ὅπως καὶ κάθε Ἅγιος, ἔγινε εἰρηνικὸς πλέον μὲ τὸν Θεό. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ζοῦσε μέσα σὲ μία χαράδρα, σ’ ἕνα τόπο φοβερό, ὅπως εἶναι καὶ ὅλα τὰ ἐρημητήρια ἐκεῖ στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἐκεῖ δὲν αἰσθανόταν κανένα φόβο, ἦταν τόσο οἰκεία καὶ ὡραῖα γύρω του σὰν νὰ κατοικοῦσε στὸν πιὸ ὡραῖο τόπο τοῦ κόσμου. Σήμερα μπορεῖ νὰ ζοῦμε μέσα σὲ μία πόλη μὲ πολλοὺς ἀνθρώπους κι ὅμως φοβόμαστε, γιατί ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἀπώλεια τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ μέσα σ’ αὐτὸ τὸν χῶρο.

Αὐτὴ λοιπὸν ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία δίνεται στὸν ἄνθρωπο μὲ τὴ συγκεκριμένη μέθοδο ἔχει προεκτάσεις σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ εἶναι συγκεκριμένη, οὐσιαστικὴ καὶ ἀπόλυτη. Αὐτὴ τὴ δίνει ἡ Ἐκκλησία μας. Πῶς γίνεται ὅμως πρακτικὰ αὐτό; Οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι μέσα στὸν κόσμο καὶ ζοῦν τὴν καθημερινὴ ζωὴ μὲ ὅλα τὰ προβλήματα καὶ τοὺς κινδύνους μποροῦν νὰ βιώσουν τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ χαρίσματά Του ἢ εἶναι μόνο γιὰ μιὰ κατηγορία ἀνθρώπων; Ὁ Χριστὸς κάλεσε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους κοντά Του καὶ προσφέρεται σὲ ὅλους μέσα στὴν Ἐκκλησία.

Ἐμεῖς εἴμαστε τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, τέκνα αὐτῆς τῆς μητέρας τὴν ὁποία ὁ Θεὸς προίκισε καὶ πλούτισε μὲ ὅλα τὰ χαρίσματα, τὰ ὁποῖα ἔφερε μὲ τὴ σάρκωσή Του καὶ μὲ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἄρα μποροῦμε νὰ μετέχουμε καὶ στὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι αὐτὸς ὁ ὕμνος τῶν ἀγγέλων ἐπαληθεύτηκε καὶ πραγματοποιήθηκε καὶ πραγματοποιεῖται μέσα στὴν καρδία κάθε ἀνθρώπου. Ὁ Χριστὸς δὲν βλέπει τὸν κόσμο σὰν μᾶζα, ἀλλὰ βλέπει τὸν κάθε ἄνθρωπο σὰν πρόσωπο μοναδικό, θεραπεύει τὸν καθένα ξεχωριστὰ καὶ διατηρεῖ τὸν χαρακτῆρα τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Δὲν τοὺς κάνει ὅλους τὸ ἴδιο. Ἡ διασφάλιση καὶ ἡ ἐκτίμηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου φανερώνει ὅτι ἡ εἰρήνη συντελεῖται στὸν καθένα ξεχωριστὰ καὶ ἀπομένει σε μας ἕνας δρόμος, ὁ δρόμος τῆς συναντήσεώς μας μὲ τὸν Χριστό. Oι ἴδιοι οἱ Ἅγιοί μας ἀπέδειξαν ὅτι αὐτὴ ἡ εἰρήνη ὑπάρχει σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ μᾶς δίνεται καὶ μᾶς προσφέρεται. Πορευόμενοι λοιπὸν πρὸς τὰ Χριστούγεννα δίνεται σέ μας αὐτὴ ἡ πλούσια χάρη τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων. Ἀνοιγομένη ἡ καρδία στὴ χάρη κοινωνεῖ μ’ αὐτὴν καὶ ἀνεβαίνει πάνω ἀπὸ τὰ γεγονότα τοῦ κόσμου τούτου.

Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ προσφέρεται στὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς. Μποροῦμε νὰ τὴν ἀπολαύσουμε: «ἔρχου καὶ ἴδε», λέει ὁ Χριστός, «γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος». Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε μιλοῦσε μὲ ἀπόλυτη σιγουριὰ καὶ αὐθεντία, γιατί εἶχε στὰ χέρια της τὴν ἐμπειρία. Αὐτὴ τὴν ἐμπειρία τὴν προσφέρει στὸν καθένα καὶ ὁ καθένας μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ τὴν ἐρευνήσει καὶ νὰ τὴν ἀποδείξει καὶ στὸν ἑαυτό του καὶ στὸ περιβάλλον του. Ὁ Θεὸς ἔσωσε τὸν ἄνθρωπο ὁλόκληρο καὶ εἶναι μεγάλο σφάλμα νὰ νομίζουμε ὅτι ὑπάρχει περίπτωση στὴν ὁποία ὁ Θεὸς ἀδυνατεῖ νὰ μᾶς σώσει καὶ ὅτι εἶναι ποτὲ δυνατὸν ἡ κακία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ πονηρία καὶ ἡ δύναμη τῶν ἰσχυρῶν νὰ Τὸν φέρουν σὲ δύσκολη θέση ἢ νὰ ματαιώσουν τὸ ἔργο καὶ τὴν πρόνοιά Του. Ἡ νίκη ἀνήκει στὸν Θεό: «Αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν». Ὁ Χριστὸς νίκησε τὸν κόσμο, τὸν φόβο καὶ τὴν ἀγωνία καὶ μᾶς παρεδόθῃ πλέον σὰν ἡ ὄντως εἰρήνη μας. Ἔτσι εἴμαστε χαρούμενοι καὶ εἰρηνικοί. Δὲν φοβόμαστε, ἀλλὰ πορευόμαστε τὸν δρόμο μας ἔχοντας μέσα στὴν καρδιά μας αὐτὴ τὴ βαθιὰ εἰρήνη τὴν ὁποία ἔψαλλαν οἱ ἄγγελοι καὶ τὴν ὁποία βίωσαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι καὶ φυλάττει ἡ Ἐκκλησία μᾶς μέχρι σήμερα σὰν πολύτιμο θησαυρό. Ἔτσι ἂν καταφέρουμε νὰ γευτοῦμε τὴν εἰρήνη αὐτὴ τοῦ Θεοῦ, τότε Χριστούγεννα γιὰ μᾶς θὰ εἶναι κάθε μέρα καὶ ὄχι κάθε 25 Δεκεμβρίου, γιατί κάθε στιγμὴ ὁ Χριστὸς θὰ γεννᾷται στὴν καρδιά μας.

ΠΗΓΗ: https://agiazoni.gr

Το άρθρο Καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη – Ἀθανάσιος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".