Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος" "Θεομήτορος"

Κυριακή μετά τα Φώτα – Μητροπολίτης Σερβίων & Κοζάνης Διονύσιος Ψαριανός (+)

theomitoros — Sun, 11 Jan 2026 08:00:05 +0000

Αγαπητοί Χριστιανοί,

Πάλι και σήμερα για τη μετάνοια θα πούμε. Και μακάρι πάντα για τη μετάνοια να λέγαμε, γιατί όλο το κήρυγμα του Χριστού και της Εκκλησίας του σ’ ένα πράγμα και σε μία λέξη περιλαμβάνεται και συγκεφαλαιώνεται· στη μετάνοια.

Με τη μετάνοια ο Χριστός άρχισε το κήρυγμά του και με τη μετάνοια το τελείωσε. Για το πως τελείωσε μας λέγει το Ευαγγέλιο, πως μετά την Ανάσταση παράγγειλε στους Αποστόλους να κηρύξουνε μετάνοια στ’ όνομά του σ’ όλα τα έθνη. Για το πως άρχισε μας το είπε το Ευαγγέλιο σήμερα, μα ας το ξανακούσουμε στη δική μας απλή γλώσσα.

Εκείνο τον καιρό, όταν ακουσεν ο Ιησούς πως ο Ιωάννης παραδόθηκε, έφυγε και πήγε στη Γαλιλαία. Και αφίνοντας τη Ναζαρέτ, ήλθε και κατοίκησε στην Καπερναούμ που ήταν κοντά στη θάλασσα, στα σύνορα που κατοικούσαν οι φυλές Ζαβουλών και Νεφθαλείμ, για ν’ αληθέψη κείνο που είπε ο Θεός με το στόμα του προφήτη Ησαία. Η γη του Ζαβουλών και η γη του Νεφθαλείμ, στο δρόμο κατά τη θάλασσα περ’ από τον Ιορδάνη, η Γαλιλαία που την κατοικούνε τα έθνη· ο λαός που κάθεται στο σκότος είδε μεγάλο φως και σε κείνους που κάθονται στη χώρα και στη σκιά του θανάτου φως φανερώθηκε γι’ αυτούς. Από τότε άρχισε ο Ιησούς να κηρύττη και να λέγη· Μετανοείτε· γιατί πλησιάζει η βασιλεία των ουρανών.

Ο Ιησούς Χριστός, αγαπητοί μου αδελφοί, όταν παραδόθηκε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, παρουσιάσθηκε φανερά κι άρχισε το κήρυγμά του στο λαό. Με τα ίδια λόγια του Ιωάννη· «Μετανοείτε…» εκήρυττε ο Ιωάννης, «Μετανοείτε…» εκήρυττε κι ο Χριστός. Αυτό φανερώνει πρώτα πως το κήρυγμα του Χριστού στον κόσμο είναι συνέχεια στο κήρυγμα των Προφητών. Γιατί ο Ιησούς Χριστός δεν ήρθε επαναστατικά να κατάργηση το νόμο του Μωϋσή και το κήρυγμα των προφητών· δεν ήρθα, είπε ο ίδιος, να καταργήσω, μα να συμπληρώσω. Αυτό να το ακούνε κάμποσοι από μας, που θέλουνε να καταργήσουνε τα παληά και να διδάξουνε καινούργια· που πάνε να γκρεμίσουνε τον κόσμο, για να τον ξαναφτιάσουνε τάχατες από την αρχή. Να γκρεμίζης είναι πολύ εύκολο, μόνο να δούμε πως ξαναχτίζεις. Και να λες πως όλα τα παληά είναι για πέταμα, είναι κι αυτό ένας λόγος, μόνο να δούμε, όταν τα πετάξης, τι θα βάλης στη θέση τους.

Μα ας το αφήσουμε τώρα ετούτο το ζήτημα για άλλη φορά κι ας ξαναγυρίσουμε στο «Μετανοείτε…». Είπαμε λοιπόν πως κι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής κι ο Χριστός αρχίζουνε το κήρυγμά τους με την ίδια λέξη· κι αυτό φανερώνει πρώτα πως το κήρυγμα του Χριστού είναι συνέχεια στο κήρυγμα των Προφητών. Το «Μετανοείτε…» όμως αυτό φανερώνει ακόμη και κάτι άλλο κι αυτό πρέπει να το προσέξουμε πολύ. Γιατί αν δεν προσέξουμε κι αν δεν καταλάβουμε γιατί ο Πρόδρομος κι ο Χριστός αρχίζουν με το «Μετανοείτε…», τότε δεν θα καταλάβουμε τίποτα κι απ’ όλο το Ευαγγέλιο. Είπαμε δα πως όλο το κήρυγμα του Ιησού Χριστού και της Εκκλησίας του, δηλαδή όλο το Ευαγγέλιο συμπεριλαμβάνεται και συγκεφαλαιώνεται στη μετάνοια.

Το πιο μεγάλο κακό, αγαπητοί μου αδελφοί, το πιο μεγάλο κακό είναι η αμετανοησία. Όλα τα κακά κι όλες oι αμαρτίες δεν είναι τόσο μεγάλες που να μην τις συχωρνάη ο Θεός. Μα είναι μία αμαρτία που μένει ασυχώρετη. Ο Χριστός είπε πως η αμαρτία αυτή είναι η βλασφημία «κατά του Αγίου Πνεύματος». Και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας εξηγούνε πως η βλασφημία «κατά του Αγίου Πνεύματος» είναι η αμετανοησία. Η μετάνοια είναι ζωή και σωτηρία, η αμετανοησία είναι θάνατος και απώλεια. Όποιος δεν μετανοεί, δεν καταλαβαίνει το φταίξιμό του και την αμαρτία του, δε ζητάει το έλεος του Θεού, δεν έχει συχώρεση από το Θεό. Γιατί ο Θεός ελεά και συχωρνάει εκείνους που νιώθουνε τα φταιξίματά τους, που κλαίνε για τις αμαρτίες τους, που ζητούνε το θείο έλεος· μ’ ένα λόγο εκείνους που μετανοούνε. Γιατί ετούτο είναι η μετάνοια· να λυπηθής, να κλάψης, να ζήτησης έλεος και συχώρεση για το φταίξιμό σου, να δώσης λόγο πως δεν θα ξανακάμης το ίδιο και να βάλης τα δυνατά σου να μην το ξανακάμης. Όλα ετούτα, χριστιανέ μου, είναι που σε κάνουνε καινούργιο άνθρωπο, όλα ετούτα είναι που σε ανεβάζουν, όλα ετούτα είναι η μετάνοια κι η μετάνοια είναι η πρόοδός σου κι η προκοπή σου, η ζωή σου κι η σωτηρία σου. Η αμετανοησία σε ρίχνει και σε κατεβάζει, σού θολώνει το μυαλό και σε τυφλώνει κι ύστερα τα βλέπεις όλα θολά και τα καταλαβαίνεις όλα ανάποδα. Πολλοί θαρρούνε πως η μετάνοια είναι αδυναμία και πως η αμετανοησία είναι θέληση. Μακάρι να ‘χουμε όλοι μας μια τέτοια αδυναμία, που μας ανεβάζει και να μας λείπη τέτοια θέληση, που μας καταστρέφει. Η αμετανοησία, χριστιανοί μου, είναι ξεροκεφαλιά, η μετάνοια είναι εξυπνάδα.

Αγαπητοί χριστιανοί,

Ο Ιησούς Χριστός ήρθε να μας κάμη καινούργιους ανθρώπους. Μα καινούργιο στον κόσμο δεν υπάρχει, παρεκτός απ’ ο,τι είναι αληθινό κι αληθινό πάλι δεν είναι παρ’ εκτός απ’ ο,τι είναι φυσικό, σύμφωνο δηλαδή με τους νόμους που έβαλε ο Θεός στη δημιουργία του. Ο,τι είναι φυσικό, είναι αληθινό· ο,τι είναι αληθινό, είναι του Θεού· κι ο,τι είναι του Θεού, είναι πάντα καινούργιο, είναι ζωή αιώνιος. Η μετάνοια είναι κι αυτή νόμος του Θεού, όρος του Ευαγγελίου. Ο Χριστός λοιπόν μας καλεί για να μας κάμη καινούργιους και μας βάζει όρο και νόμο τη μετάνοια. Ας μετανοούμε, χριστιανοί μου, για να προκόβουμε στο καλύτερο· για να ‘χουμε ζωή, ζωή αιώνιο. Αμήν.

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr

Το άρθρο Κυριακή μετά τα Φώτα – Μητροπολίτης Σερβίων & Κοζάνης Διονύσιος Ψαριανός (+) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Σύγχρονα διδάγματα από το Ευαγγέλιο της Κυριακής προ των Φώτων

theomitoros — Sun, 04 Jan 2026 08:00:40 +0000

Γράφει ο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης π. Μιχαήλ Σαντοριναίος.

Μεταξύ της μεγάλης δεσποτικής εορτής των Χριστουγέννων και της εξίσου μεγάλης εορτής των Θεοφανείων ή Φώτων, παρεμβάλλονται μία ή δύο Κυριακές. Εφέτος, παρεμβλήθηκαν δύο, οπότε εορτάζουμε και την Κυριακή μετά την Χριστού Γέννηση και την Κυριακή πρό των Φώτων.

Όταν όμως τυχαίνει μόνο μία Κυριακή ανάμεσα στις δύο μεγάλες αυτές κοσμοσωτήριες Δεσποτικές εορτές, τότε οι άγιοι Πατέρες όρισαν να παραλείπεται η Κυριακή μετά την Χριστού Γέννηση και να εορτάζεται μόνο η Κυριακή προ των Φώτων. Η σημερινή! Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι αυτή η Κυριακή θεωρείται πιο σημαντική.

Από το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, λοιπόν, θα ξεχωρίσουμε τρία σημεία.

Ξεκινάει σήμερα ο πνευματικός υιός του αποστόλου Πέτρου (Α΄ Πέτρου ε΄ 13), ο άγιος ευαγγελιστής Μάρκος, το ευαγγέλιό του.

Το σημερινό ανάγνωσμα αποτελούν οι οκτώ πρώτοι στίχοι του ευαγγελίου του Μάρκου, που αναφέρονται στον πρωταγωνιστή της Βαπτίσεως του Κυρίου μας, στην εορτολογική σφαίρα της οποίας έχουμε εισέλθει ήδη από προχθές.

1. Ο προφητευμένος προφήτης

Ποιός είναι, όμως, αυτός ο πρωταγωνιστής; Ο Άγιος Ιωάννης ο Προφήτης, Πρόδρομος και Βαπτιστής του Χριστού, ο οποίος αποτέλεσε την “ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ τοῦ Θεοῦ” (Μαρκ. α΄ 1). Ο άγιος Ιωάννης στάλθηκε απο τον πάνσοφο Θεό, για να γίνει η αρχή του πανανθρώπινου πασίχαρου και λυτρωτικού μηνύματος της ελεύσεως του Μεσσία, του Ιησού Χριστού, που είναι ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού. Όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής Μάρκος, αυτό έχει εκπληκτικά προφητευθεί πριν από πολλούς αιώνες από δύο προφήτες: τον Ησαΐα και τον Μαλαχία.

Γράφει ο προφήτης Ησαίας: “Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ” (Μάρκ. α΄ 3). Οκτώ αιώνες πριν, τα μάτια του Ησαΐα προβλέπουν την εποχή του Μεσσία. Πρίν από τον Μεσσία, όμως, ένας ερημίτης Προφήτης θα φωνάξει διεγερτικά στον πνευματικά αποκοιμισμένο λαό του Ισραήλ, ως εξής: Έρχεται ο Μεσσίας, αλλά για να τον υποδεχτείτε και να τον εγκολπωθείτε, πρέπει να ετοιμάσετε ανάλογα τις ψυχές σας.

Και ο Προφήτης Μαλαχίας φωνάζει εκ μέρους του επουράνιου Πατέρα: “Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου” (Μάρκ α΄ 2). Εγώ, λέει δια του προφήτη ο Θεός Πατέρας, στέλνω τον συγκεκριμένο Αγγελιοφόρο μου, τον Πρόδρομό μου, λίγο πριν την επί γής εμφάνισή Σου, για να προετοιμάσει κατάλληλα τον δρόμο της υποδοχής Σου.

Όντως εντυπωσιακές, αποκαλυπτικές και λεπτομερείς οι προφητείες για τον Πρόδρομο του Χριστού, τον Ιωάννη. Προφητεύεται ο έσχατος των προφητών, επειδή ακριβώς έχει σχέση με τη γέννηση και την εμφάνιση του Χριστού.

Δεν υπάρχει κανένα από τα πρωτοφανή, πρωτάκουστα και ανεπανάληπτα στοιχεία της ολοφώτεινης ζωής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που να μην προφητεύτηκε!

Κανένα άλλο ιστορικό πρόσωπο, όσο σημαντικό και αν υπήρξε στην ιστορία, δεν προφητεύτηκε. Ούτε οι ιδρυτές και οι ψευδοπροφήτες των διάφορων ποικιλὠνυμων θρησκειών.

Αντίθετα, ο Χριστός, τα του Χριστού και οι περί τον Χριστό προφητεύτηκαν πολλαπλώς και αποκαλυπτικώς από δεκάδες προφήτες σε διάστημα δύο χιλιάδων τουλάχιστον ετών.

Ψάχνουν και σήμερα μυριάδες ανθρώπων, μέσα από την κοντόφθαλμη επιστήμη, την αγκυλωτική ιδεοληψία, την σκανδαλιστική δεισιδαιμονία, την τυχάρπαστη και επιφανειακή θεώρηση της ζωής, να βρουν την σωτηρία, τον Σωτήρα. Και δεν τον βρίσκουν.

Δεν τον βρίσκουν, όχι γιατί δεν μπορούν, αλλά γιατί δεν θέλουν να ακούσουν το ψυχεγερτικό σάλπισμα του έσχατου και κορυφαίου προφήτη Ιωάννη, που μας λέει: “ἔρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου ὀπίσω μου… αὐτὸς βαπτίσει ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ.” (Μάρκ. α΄ 7-8). Έρχεται ο Θεάνθρωπος Μεσσίας, που είναι απείρως ισχυρότερος από εμένα. Έρχεται Αυτός που θέλει και μπορεί να σε βαπτίσει μέσα στον λυτρωτικό και ανεξάντλητο ωκεανό της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, για να καθαρίσει την ψυχή σου και να την σώσει.

2. Το ηχηρό παράδειγμα της αρετής του Ιωάννου του Βαπτιστή

Μεγαλύτερο έπαινο δεν απηύθυνε ποτέ ο Χριστός!

Τον μεγαλύτερο έπαινό Του, τον απέδωσε μόνο στον άγιο ένδοξο προφήτη Ιωάννη τον Βαπτιστή. “Αληθινά, αληθινά σας λέω ότι μεγαλύτερος και στην αρετή και στην αξία άνθρωπος από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή δεν έχει γεννηθεί ποτέ από γυναίκα” (Λουκ. ζ΄ 28)

Όντως συγκλονιστική αυτή η διαβεβαίωση από το απείρου κύρους και αδιάψευστο στόμα του Θείου Διδασκάλου.

Γι’ αυτό και στο απολυτίκιο του αγίου Ιωάννου ψάλλουμε: “Μνήμη δικαίου μετ΄ ἐγκωμίων, σοῖ δέ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου Πρόδρομε…” (Απολυτίκιο 7ης Ιανουαρίου).

Το σάλπισμα του Ιωάννη για τη μετάνοια ήταν συγκλονιστικό, διεγερτικό. Μαζικά ξεσηκώνονταν γραμματισμένοι και αγράμματοι, πρωτευουσιάνοι και απλοϊκοί επαρχιώτες και σχημάτιζαν αστείρευτα ανθρώπινα ποτάμια, τα οποία κατέληγαν στον λιπόσαρκο ασκητή πέραν του Ιορδάνη, που έτρωγε “ακρίδες και μέλι άγριον” και ήταν μονοχίτων, με έναν τραχύ ασκητικό τρίχινο χιτώνα δεμένο στη μέση του με μια δερμάτινη ζώνη (Μάρκ α΄ 5-6).

Γιατί όμως “ἐξεπορεύετο πᾶσα ἡ Ἰουδαία χώρα καὶ οἱ Ἱεροσολυμῖται” (Μάρκ. α΄ 5) για να βρουν τον Ιωάννη και να εξομολογηθούν στον νέο αυτόν εκπρόσωπο του Θεού και να βαπτισθούν από αυτόν;

Διότι ο τρόπος της ζωής του Ιωάννη, του λύχνου που έδειχνε τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, ήταν η απαρχή του ευαγγελικού ήθους. Ο Ιωάννης γεννήθηκε στη σκιά και έδειξε το Φώς. Ο Ιωάννης ζούσε μέσα στη χάρη του Θεού, προτού να έρθει στη γη ο Παράκλητος κατά την Πεντηκοστή. Ζούσε σαν Χριστιανός πριν από τον Χριστό. Ζούσε μακριά από τον κόσμο και τοπικά και τροπικά. Γι’ αυτό και τον κυνηγούσε ο κόσμος, για να τους φανερώσει τον Μεσσία. Ζούσε με μεγάλη αυταπάρνηση, δουλαγωγία της σάρκας και αγία περιφρόνηση προς τον κόσμο και τα του κόσμου. Γι’ αυτό και ο Θεός τον ξεχώρισε και τον τίμησε τόσο πολύ.

Μεγάλος ο Ιωάννης! Αμίμητος στην αρετή! Άφθαστος στην ταπείνωση! Τόσο άγιος και τι έλεγε για τον εαυτό του;

“Oὐκ εἰμὶ ἱκανὸς κύψας λῦσαι τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ” (Μάρκ. α΄ 7). Αληθινά, έλεγε, μην νομίζετε ότι είμαι κάτι. Είμαι τόσο άχρηστος και ανάξιος ενώπιον του Μεσσία που σας διαβεβαιώνω ότι δεν μπορώ να του προσφέρω ούτε την υπηρεσία που πρόσφερε ο κατώτερος δούλος στον οποιονδήποτε κύριό του: να του λύσει το λουρί των υποδημάτων του, όταν επέστρεφε από τις εξωτερικές του εργασίες.

Είναι, δυστυχώς, και η δική μας εποχή χειμαζόμενη, άπιστη και διεστραμμένη (Λουκ. θ΄ 41) και προσπαθούμε και εμείς, πολλές φορές, από το μετερίζι του ο καθένας να την οδηγήσουμε στον Χριστό.

Πόσες φορές, όμως, τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά! Στο σπίτι, στην ευρύτερη οικογένεια, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στον στρατό, στην εργασία, στο κατηχητικό, στην ομάδα, στην κατασκήνωση, στην ενορία, στην Εκκλησία, στην Πολιτεία, στον κόσμο.

Αλήθεια γιατί; Αναλογίστηκες ποτέ, αδελφέ μου, γιατί ο κόσμος συνέρρεε καθημερινά με τόση εμπιστοσύνη στο κήρυγμα του Ιωάννη;

Όχι, δεν έκανε θαύματα ο μεγαλύτερος των προφητών! Ούτε έδινε μεγάλες υποσχέσεις, ούτε ωραία λόγια τους έλεγε. Αντίθετα τι έκανε; Τους έβαζε να κάνουν οι πάντες, και οι επίσημοι στρατιωτικοί, θρησκευτικοί, οικονομικοί παράγοντες, δημόσια εξομολόγηση!

Και –απίστευτο– το έκαναν!

Απορείς γιατί; Μα γιατί έλαμπε πρώτα ο ίδιος με το ήθος και το παράδειγμα του.

Αυτό ήταν το μυστικό της επιτυχίας του. Αυτό πρέπει να είναι και το δικό μας κλειδί που θα ανοίξει τις καρδιές των κοντινών μας ανθρώπων.

3. Ποιος επιτρέπει στον Χριστό να τον ευεργετήσει;

Πράγματι! Αν είμαστε άψογοι, αν δείχνουμε το καλό παράδειγμά, τότε οι γύρω μας θα ακούνε τα λόγια μας και θα οδηγούνται στον Χριστό.

Πώς όμως θα γίνουμε κι εμείς φωτεινοί; Μόνο όταν το Φως έρθει μέσα μας.

Δεν ήρθε, άραγε, με το Θείο Βάπτισμα και το Άγιο Χρίσμα; Και βέβαια ήρθε! Αλλά δεν αρκεί. Σε όλους τους Ορθοδόξους δόθηκε αυτό το χάρισμα, αλλά ορθοπραττούντες είναι ελάχιστοι. Λίγους αναγνωρίζουν τόσο οι άνθρωποι όσο και ο Θεός για εκλεκτούς, για ενάρετους, για πνευματοφόρους ανθρώπους.

Ιδού, η Εκκλησία μας ετοιμάζεται και εφέτος να εορτάσει την έξοδο του Κυρίου μας στο δημόσιο βίο του λίγο μετά την βάπτισή Του στον Ιορδάνη από τον Ιωάννη.

Έρχεται πάλι ο Χριστός. Θα Τον δούμε; Θα Τον υποδεχτούμε; Παραπονιόμαστε συχνά ότι οι άλλοι, και ιδίως οι πολιτικοί, επιστημονικοί, κοινωνικοί, σχολικοί και άλλοι παράγοντες δεν Τον δέχονται. Εμείς, όμως, Τον έχουμε δεχτεί πραγματικά;

Τα πράγματα, η συνείδηση μας, η κοινωνική μας επιρροή κραυγάζουν πως όχι!

Το γνωρίζει αυτό και η Εκκλησία μας, για αυτό και θεόσοφα βάζει τον άριστο προπομπό, πρόδρομο και βαπτιστή του Σωτήρος Χριστού να διασαλπίζει τη σωστική λύση: “ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ” (Μάρκ. α΄ 3).

Ο Χριστός μας έρχεται φανερά στον κόσμο. Αυτό θα πει Θεοφάνεια. Μέχρι τότε ήταν κρυμμένος ως εργάτης στην Ναζαρέτ.

Φέρνει μαζί Του ανεξάντλητο πλούτο χάριτος Θεού. Μπορεί και θέλει να σώσει τους πάντες, αλλά θα σωθούν μόνο όσοι θα ετοιμάσουν κατάλληλα τις καρδιές τους, για να μπορεί να εισέλθει. Όσοι ξεριζώσουν τα αμαρτωλά αγκάθια των παθών τους, όσοι πετάξουν τους ογκώδεις και δυσμετακίνητους λίθους των ποικίλων εγωισμών τους, όσοι καθαρίσουν παστρικά με έμπονη μετάνοια την πώρωση της καρδιάς τους.

Τότε θα μπει ο Χριστός. Τότε θα αισθανθείς τον Χριστό. Θα Τον αντιληφθούν και οι γύρω σου. Θα Τον θαυμάσουν! Θα θελήσουν να Τον ακολουθήσουν. Θα δείχνεις κι εσύ τον Χριστό, όπως τον έδειξε στους ανθρώπους ο Πρόδρομος Ιωάννης. Και τότε και ο Χριστός, στην Δευτέρα Παρουσία Του, θα σε δείξει στον Πατέρα Του και θα πεί: Είναι και αυτός δικός μου, να εισέλθει και αυτός στην αιώνια χαρά της Βασιλείας Μας!

ΠΗΓΗ: https://xfd.gr

Το άρθρο Σύγχρονα διδάγματα από το Ευαγγέλιο της Κυριακής προ των Φώτων εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΗ (Ματθ. Β΄, 13-23)

theomitoros — Sun, 28 Dec 2025 08:00:07 +0000

Με το Νέον Παιδίον, τον προ αιώνων Θεόν

Γιορτάζουμε τη Γέννηση του Κυρίου, το γεγονός που χώρισε την Ιστορία της ανθρωπότητας στα δύο, ώστε να μιλάμε για την «προ Χριστού» και τη «μετά Χριστόν» εποχή! Μέγα το Μυστήριο της Ενανθρωπήσεως, αλλά, μεγάλα και τα μυστήρια του κόσμου και του ανθρώπου. Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε την ευαγγελική διήγηση, ανοίγοντας με ταπείνωση το σπήλαιο της καρδιάς μας.

«Αναχωρησάντων των Μάγων, ιδού άγγελος Κυρίου φαίνεται…». Είχαν έρθει τελευταίοι, οδηγούμενοι από το Φως του Χριστού, από τα βάθη της Ανατολής οι τρεις σοφοί, καταθέτοντας στα πόδια του νεογέννητου το σεβασμό και την αγάπη τους-χρυσό, σμύρνα και λιβάνι. Μα, τη στιγμή που προσκυνούσανε το Βασιλιά του Σύμπαντος, τον επί γενεές γενεών Μεγάλο Αναμενόμενο, που με την ασύλληπτη συγκατάβασή Του είχε ενανθρωπήσει, για να τον δουν οι άνθρωποι, να ξεθαρρέψουν και να ελπίσουν, ένας βάρβαρος, σκληρός, αδίστακτος τύραννος διοικούσε την Παλαιστίνη: ο αιμοσταγής Ηρώδης. Μόλις, λοιπόν, αναχώρησαν οι Μάγοι, άγγελος εμφανίζεται στον ύπνο του Ιωσήφ, που καθώς γνωρίζουμε είχε αναλάβει το ρόλο του προστάτη της Μαριάμ, κατά το σχέδιο του Θεού, και του λέει να πάρει το παιδί και τη μητέρα Του, να πάνε στην Αίγυπτο και να μείνουν εκεί, μέχρι να λάβει νέα εντολή, γιατί ο Ηρώδης θέλει να σκοτώσει το Βρέφος! Σηκώθηκε αμέσως ο άνθρωπος του Θεού, πήρε τη μητέρα με το παιδί κι αναχώρησαν για την Αίγυπτο-την πλούσια, αρχαία χώρα του Νείλου και των ονομαστών Φαραώ, που κατά καιρούς είχε φιλοξενήσει πολλούς φυγάδες, καθώς και τον ισραηλιτικό λαό. Κι έμεινε εκεί η Αγία Οικογένεια, μέχρι το θάνατο του Ηρώδη, «ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του Κυρίου δια του προφήτου λέγοντος, εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον Υιόν μου»! Οι Πατέρες και οι εκκλησιαστικοί υμνογράφοι βρίσκουν πολλές αλληγορίες και συμβολισμούς σ’ όλα τούτα τα πρόσωπα και τα παράδοξα γεγονότα.

Τότε ο Ηρώδης, βλέποντας ότι τον εξαπάτησαν οι Μάγοι, οργίστηκε πολύ-έγινε θηριώδης! Μέσα στην απερίγραπτη μανία του διέπραξε ένα ακόμα ανήκουστο έγκλημα: έστειλε στρατιώτες στη Βηθλεέμ και στη γύρω περιοχή και σκότωσαν όλα τα παιδιά από δύο χρόνων και κάτω. Κι έτσι εκπληρώθηκε η προφητεία του Ιερεμία: «Φωνή εν Ραμά ηκούσθη, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς…»! Αλήθεια, πώς τόλμησε ο μανιακός «νάνος» να διατάξει ένα τέτοιο ανοσιούργημα; Ένα πέπλο μυστηρίου σκεπάζει το τραγικό γεγονός, που, για ένα τέτοιο αιμοχαρή τύραννο-ο οποίος είχε εξοντώσει δεκάδες μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου, αλλά και όλα τα πρόσωπα του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος-ήταν… «απλή ρουτίνα»! Ω, Αθώα Νήπια! Ω, Γλυκιές, αγγελικές ψυχές! Σας τιμούμε ως τους Πρώτους Μάρτυρες, γιατί πεθάνατε για το Χριστό μας, κι από τότε βρίσκεστε κοντά Του, για να απολαμβάνετε την άφατη αγάπη Του, την αιώνια δόξα Του, στην αγκαλιά Του!

Το τέλος του αιμοσταγούς βασιλιά ήταν επώδυνο, μαρτυρικό. Οι ιστορικοί της εποχής το περιγράφουν με τα πιο φρικτά λόγια. Τότε, πάλι άγγελος Κυρίου πληροφορεί τον δίκαιο Ιωσήφ στην Αίγυπτο και του λέει να πάρει το παιδί και τη μητέρα του και να γυρίσουν στη χώρα του Ισραήλ. Κι αυτός, υπακούοντας, όπως πάντα, ως «εντολοδόχος» του Θεού και προστάτης της Αγίας Οικογένειας, έπραξε αμέσως έτσι. Όταν όμως έμαθε ότι βασιλιάς της Ιουδαίας ήταν ο Αρχέλαος, γιος του Ηρώδη, γνωστός κι αυτός για τη βαρβαρότητά του, φοβήθηκε, και με εντολή που έλαβε ξανά με όνειρο, ανεχώρησαν για τη Γαλιλαία, όπου θα ήταν ασφαλείς. Εγκαταστάθηκαν στη Ναζαρέτ, «όπως πληρωθή το ρηθέν δια των προφητών ότι Ναζωραίος κληθήσεται». Σ’ αυτό τον όμορφο τόπο επρόκειτο να περάσει τα παιδικά και τα νεανικά του χρόνια ο Ιησούς, μέχρι τα τριάντα, οπότε θα αρχίσει τη δημόσια δράση Του.

«Δεύτε ίδωμεν πιστοί, πού εγεννήθη ο Χριστός…». Οι Ευαγγελιστές θέλουν να κατοχυρώσουν ιστορικά τις διηγήσεις και τα γεγονότα, συνδέοντάς τα με αντίστοιχες Προφητείες. Γίνεται σαφές ότι το περιβάλλον και οι συνθήκες της Γεννήσεως δεν ήταν και τόσο ειδυλλιακά, όσο νομίζουν πολλοί, που, στη σύγχυση, στην αλλοτρίωση και στην τρομοκρατία που κυριαρχούν, «γιορτάζουν» εντελώς υλιστικά- μόνο με τα «ρεβεγιόν», τα φαγοπότια, τα ξενύχτια. Αλειτούργητοι, ακοινώνητοι, μακριά από το Δείπνο του Κυρίου!

Τα φετινά Χριστούγεννα βρίσκουν την ανθρωπότητα σε μια πολύ παράξενη κατάσταση: σα να έχει κρυφτεί το Αστέρι της Βηθλεέμ, και ταξιδεύουμε μέσα στην ομίχλη. Σε θύελλα, στα βάθη του πελάγους. Όταν θα «σβήνουνε τα φώτα της Γιορτής», πώς θα κρατήσουμε εκείνο το θεσπέσιο Φως, που διέλυσε το πυκνό σκοτάδι της ειδωλολατρίας, της πλάνης, της αμαρτίας; Μπορούμε, αγαπητοί μου, να δούμε διαχρονικά τη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο κόσμους, στους οποίους, θέλοντας και μη, μετέχουμε και παλεύουμε κι εμείς: αυτόν της Πτώσεως, της βίας, της φθοράς, του θανάτου, και τον άλλο, της αγάπης, της χαράς, της ειρήνης, της ελευθερίας. Στη Βασιλεία του Θεού, που οι πόρτες της άνοιξαν εκείνη την Άγια Νύχτα και παραμένουν ανοιχτές, μέχρι την πλήρη φανέρωσή της, στους Εσχάτους Καιρούς, για όσους ταπεινά φιλοξενούν στη ζωή και στην καρδιά τους το «Παιδίον Νέον, τον προ αιώνων Θεόν»!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

ΠΗΓΗ: https://www.evaggelistria.gr

Το άρθρο ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΗ (Ματθ. Β΄, 13-23) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως

theomitoros — Sun, 21 Dec 2025 08:00:07 +0000

Θεός και άνθρωπος

«Ιησούς»

Την Κυριακή πριν από τη Γέννηση του Κυρίου μας, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μας παρουσιάζει όλη την πορεία των κατά σάρκα προπατόρων του Κυρίου μας, οι οποίοι έζησαν και πέθαναν με την προσμονή του Μεσσία. Σύμφωνα με τον γενεαλογικό αυτό κατάλογο οι προπάτορες χωρίζονται σε τρεις περιόδους, που η καθεμιά περιέχει δεκατέσσερις γενιές. Η πρώτη από τον Αβραάμ μέχρι τον Δαβίδ, η δεύτερη από τον Δαβίδ μέχρι την εποχή που οι Ιουδαίοι μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα, και η Τρίτη από την αιχμαλωσία αυτή μέχρι την Γέννηση του Χριστού.

Στη συνέχεια ο ιερός Ευαγγελιστής μας παρουσιάζει το μέγα μυστήριο της Γεννήσεως του Κυρίου μας. Μας λέει ότι, όταν η Παρθένος Μαρία αρραβωνιάστηκε τον Ιωσήφ, πριν ακόμη συγκατοικήσει στο σπίτι του, βρέθηκε έγκυος με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Όταν όμως ο Ιωσήφ αντιλήφθηκε την εγκυμοσύνη της, ταράχθηκε πολύ. Αλλά επειδή ήταν ενάρετος και δεν ήθελε να τη διαπομπεύσει, σκέφθηκε να της δώσει μυστικά διαζύγιο. Καθώς λοιπόν βασανιζόταν απ’ αυτούς τους φοβερούς λογισμούς, ένας άγγελος του Θεού του εμφανίστηκε σε όνειρο και του είπε: Ιωσήφ απόγονε του Δαβίδ, μη διστάσεις να παραλάβεις στο σπίτι σου τη Μαρία, τη μνηστή σου. Διότι το παιδί που έχει μέσα της προέρχεται από την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Θα γεννήσει υιό και συ θα Του δώσεις το όνομα «Ιησούς», το οποίο σημαίνει «σωτήρ». Και θα Του δώσεις αυτό το όνομα, διότι Αυτός θα σώσει το λαό του τον Ισραήλ από τις αμαρτίες του.

Γιατί όμως ο άγγελος δίνει εντολή στον Ιωσήφ να ονομάσει τον υιό της Παρθένου Ιησού, δηλαδή Σωτήρα; Διότι με το όνομα αυτό ο Θεός απεκάλυπτε το μέγα μυστήριο, που ήταν κρυμμένο μέσα στους αιώνες: ότι ο Κύριος Ιησούς δεν θα είναι επίγειος βασιλιάς, που θα λυτρώσει εθνικά και πολιτικά τον ισραηλιτικό λαό, αλλά Σωτήρ που θα σώσει την ανθρωπότητα από τη σκλαβιά της αμαρτίας, του διαβόλου και της φθοράς· Σωτήρ που θα σηκώσει επάνω του το βάρος των αμαρτιών της ανθρωπότητας και θα θυσιασθεί προσφέροντας τη ζωή του για να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος. Πώς όμως θα μπορούσε να γίνει αυτό; Ποιος άνθρωπος θα μπορούσε να επιτελέσει ένα τόσο μεγάλο θεϊκό έργο; Τόσοι προφήτες και δίκαιοι στην Παλαιά Διαθήκη δεν μπόρεσαν να αναστήσουν και να σώσουν το ανθρώπινο γένος. Πώς λοιπόν θα μπορούσε να το λυτρώσει ο «Ιησούς»; Την απάντηση τη δίνει στη συνέχεια ο ιερός Ευαγγελιστής.

«Εμμανουήλ»

Ο Ευαγγελιστής στη συνέχεια τονίζει ότι με την υπερφυσική σύλληψη της Παρθένου επαληθεύτηκε πλήρως αυτό που είπε ο Θεός με το στόμα του προφήτη Ησαΐα πολλούς αιώνες πριν: Ιδού, η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει υιό, και θα Τον ονομάσουν Εμμανουήλ, όνομα που σημαίνει: «Ο Θεός είναι μαζί μας». Όταν λοιπόν ο Ιωσήφ σηκώθηκε από τον ύπνο του, έκανε όπως του είπε ο άγγελος του Κυρίου. Παρέλαβε τη μνηστή του στο σπίτι του. Και δεν ήλθε σε σχέση συζυγική μαζί της ποτέ. Και ήλθε η μεγάλη ώρα που η παρθένος γέννησε τον πρώτο και μονάκριβο υιό της. Και ο Ιωσήφ Του έδωσε το όνομα «Ιησούς».

Για ποιο λόγο όμως ο προφήτης Ησαΐας αναφέρει αντί για το όνομα «Ιησούς» το δεύτερο αυτό όνομα, «Εμμανουήλ»; Διότι με το όνομα αυτό συνεσκιασμένα μας αποκαλύπτεται ότι ο Μεσσίας δεν θα είναι μόνο άνθρωπος. Θα είναι ο ίδιος ο Θεός που θα κατέλθει στη γη μας και θα γίνει άνθρωπος. Αυτός θα αφήσει τη δόξα του ουρανού και θα κατεβεί στη γη μας.

Βέβαια το μέγα αυτό μυστήριο εύκολα το διακηρύττουμε. Εάν όμως το σκεφτόμασταν λίγο βαθύτερα, θα σιωπούσαμε, δεν θα μπορούσαμε να το χωρέσουμε στο νου μας. Αλλά και στην εποχή του Κυρίου μας κανείς δεν θα μπορούσε να διανοηθεί μια τέτοια αλήθεια. Οι Εβραίοι μάλιστα, που δεν τολμούσαν ούτε να προφέρουν το όνομα του Θεού, πού να φαντασθούν ότι ο Θεός θα γινόταν άνθρωπος! Και οι μαθητές του Κυρίου επί τρία χρόνια δεν είχαν καταλάβει Ποιον είχαν ανάμεσά τους. Μετά την Πεντηκοστή το κατάλαβαν. Είχαν δίπλα τους τον ίδιο το Θεό και δεν είχαν πάρει είδηση. Αλλά κι εμείς σήμερα πώς να συλλάβουμε ότι ο ίδιος ο Θεός, ο δημιουργός του σύμπαντος έγινε άνθρωπος; Ότι φόρεσε την ανθρώπινη σάρκα για να την ανακαινίσει και να μας ανεβάσει εκεί που είναι ο Ίδιος, να μας κάνει κατά χάριν θεούς; Αν το είχαμε κατανοήσει αυτό, θα άλλαζε η ζωή μας. Θα αντιμετωπίζαμε διαφορετικά τα πάντα γύρω μας, τις δυσκολίες και τους πειρασμούς και τις αποτυχίες αλλά και τις επιτυχίες της ζωής. Θα αισθανόμασταν και θα ζούσαμε την παρουσία του Θεανθρώπου Κυρίου μας διαρκώς στη ζωή μας.

Καθώς λοιπόν πλησιάζουν Χριστούγεννα, ας προσπαθήσουμε με τη χάρη του Θεού να αισθανθούμε το μέγα αυτό μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως. Ας το ζήσουμε φέτος βαθύτερα, πνευματικότερα, αγιότερα. Με τη συναίσθηση ότι ο Εμμανουήλ, ο Θεάνθρωπος Κύριος, είναι μαζί μας, θέλει να είναι μαζί μας. Για να μας λυτρώσει, να μας μεταμορφώσει, να μας αγιάσει, να μας κάνει θεούς κατά χάριν.

Περιοδικό “Ο Σωτήρ”, τ. 1991

ΠΗΓΗ: https://xfd.gr

Το άρθρο Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Κυριακή ΙΑ’ Λουκά – Η παραβολή του Μεγάλου Δείπνου

theomitoros — Sun, 14 Dec 2025 08:00:53 +0000

Ουράνιο κάλεσμα

Ένα Σάββατο ο Κύριος προσκλήθηκε και κάθισε στο σπίτι κάποιου Φαρισαίου για φαγητό. Κι ένας απ’ αυτούς που ήταν στο τραπέζι, του είπε: Μακάριος είναι εκείνος που θα φάει γεύμα στη Βασιλεία του Θεού. Ο Κύριος τότε πήρε αφορμή για να μιλήσει για την αιώνια ευφροσύνη της Βασιλείας του Θεού με την παραβολή του Μεγάλου Δείπνου. Κάποιος άνθρωπος, είπε, έκανε μεγάλο βραδινό συμπόσιο και κάλεσε πολλούς. Κι έστειλε το δούλο του για να πει στους προσκεκλημένους: Ελάτε, όλα πλέον είναι έτοιμα για το μεγάλο δείπνο.

Μας προκαλεί εντύπωση ότι, ενώ ο Κύριος ρωτήθηκε για γεύμα, μιλάει για δείπνο. Γιατί λοιπόν ονομάζει την ουράνια Βασιλεία του δείπνο και μάλιστα μέγα δείπνο; Ο Κύριος προτιμά να αναφερθεί σε δείπνο, διότι ένα δείπνο έχει μεγαλύτερη διάρκεια από ένα μεσημεριανό τραπέζι και έχει μεγαλύτερη ευφροσύνη. Θέλει έτσι να δείξει ότι το πανηγύρι της Βασιλείας του θα είναι ατελεύτητο και λαμπρό. Μη φαντασθούμε βέβαια με τη λέξη «δείπνο» κάποιο υλικό βραδινό συμπόσιο που κάποτε τελειώνει ή δημιουργεί κορεσμό, αλλά δείπνο πνευματικό, όπου θα απολαμβάνουμε τα πλούσια πνευματικά αγαθά που ετοίμασε ο Θεός για μας. Και ποια είναι τα αγαθά του ουρανίου δείπνου; Ούτε μπορούμε να φαντασθούμε. Πώς να καταλάβουμε τι σημαίνει ότι αιωνίως θα συναναπαυόμαστε με τους δικαίους και όλες τις αγγελικές θείες δυνάμεις και θα γευόμαστε τις άπειρες πνευματικές δωρεές του Θεού; Πώς να κατανοήσουμε τι σημαίνει αιώνια αναψυχή και ευφροσύνη, τι σημαίνει πνευματικός χορτασμός των πτωχών ψυχών μας στην επουράνια Βασιλεία του;

Ο Θεός λοιπόν ετοίμασε για μας άπειρα και απερίγραπτα αγαθά, που δεν μπορούμε να σκεφθούμε και να συλλάβουμε. Και απευθύνεται στον καθένα μας και μας καλεί στη Βασιλεία του για να μας καταστήσει αιώνια ευτυχισμένους. Μας καλεί μέσα από τις περιστάσεις της ζωής μας, με διάφορα πρόσωπα δικά του που στέλνει στη ζωή μας, μας καλεί με την Εκκλησία του και τα Μυστήριά της, με τη μελέτη και την ακρόαση του θείου λόγου, με τις θείες επισκέψεις στο νου και στην καρδιά μας, με θεία σκιρτήματα και νεύσεις. Μας καλεί με μία εσωτερική φωνή στη συνείδησή μας, στα μύχια των καρδιών μας. Ελάτε, μας λέει ο Θεός. Όλα είναι έτοιμα. Το ουράνιο δείπνο σας περιμένει. Μας περιμένει δηλαδή μια ζωή αιώνια, μια κοινωνία με το Θεό και τους αγίους, ένα πανηγύρι που δεν θα τελειώσει ποτέ.

Χωρίς προφάσεις

Οι προσκεκλημένοι της Παραβολής σαν να ήταν συνεννοημένοι άρχισαν να αρνούνται το κάλεσμα του οικοδεσπότη και να δικαιολογούν την απουσία τους από το δείπνο. Ο πρώτος είπε: Αγόρασα ένα χωράφι και πρέπει να πάω εκεί να το δω. Σε παρακαλώ, θεώρησε δικαιολογημένη την απουσία μου. Άλλος πάλι είπε: Αγόρασα πέντε ζευγάρια βόδια και πηγαίνω να τα δοκιμάσω. Σε παρακαλώ, δικαιολόγησε την απουσία μου. Κι ο τρίτος απάντησε πιο ψυχρά: Πριν από λίγο έκανα το γάμο μου και δεν μπορώ να έλθω.

Όταν επέστρεψε ο δούλος στον κύριό του και του διηγήθηκε τα όσα έγιναν, εκείνος θύμωσε και του είπε: Βγες γρήγορα στις πλατείες και τα στενά και φέρε εδώ μέσα τους πτωχούς και τους σακάτηδες, τους χωλούς και τυφλούς. Ύστερα από λίγο επέστρεψε πάλι ο δούλος και είπε: Κύριε, έγινε όπως διέταξες. Υπάρχει όμως ακόμη χώρος στο σπίτι. —Βγες λοιπόν έξω απ’ την πόλη στους δρόμους και παρακίνησε επίμονα όσους βρεις να ‘ρθουν εδώ, να γεμίσει το σπίτι μου, του είπε ο οικοδεσπότης. Κι έκλεισε ο Κύριος την παραβολή λέγοντας: Κανείς από τους ανθρώπους που αρνήθηκαν το κάλεσμα, δεν θα γευθεί το δείπνο μου.

Βέβαια μέσα από την Παραβολή ο Κύριος θέλει να υποδηλώσει ότι οι Εβραίοι, που θεωρούσαν ότι έχουν πρώτοι το δικαίωμα στη Βασιλεία του Θεού, τελικά αποκλείσθηκαν απ’ αυτήν για να την απολαύσουν οι εθνικοί. Όμως η Παραβολή αυτή έχει και γενικότερη εφαρμογή στον καθένα μας. Διότι ο Θεός καλεί όλους μας. Και είναι φοβερό να αρνηθούμε την κλήση του προβάλλοντας τις ανόητες προφάσεις των αρνητών της Παραβολής. Είναι προφάσεις μικρές και υποκριτικές, που ξεσκεπάζουν την κακή διάθεση των προσκεκλημένων. Διότι όλοι τους είχαν ειδοποιηθεί από καιρό για το δείπνο αυτό. Θα μπορούσαν να είχαν ρυθμίσει το πρόγραμμά τους, ώστε να μπορέσουν να συμμετάσχουν. Αυτές οι προφάσεις όμως επιπλέον δείχνουν πόσο μας περισπούν και μας δένουν οι φροντίδες της ζωής, η εργασία μας και οι οικογενειακές μας υποχρεώσεις.

Αν όλοι οι άνθρωποι ιεραρχούσαμε σωστά τα πράγματα και εκτιμούσαμε την πρόσκληση του Θεού, θα λέγαμε: Με καλεί ο Θεός στη Βασιλεία του. Κανένα εμπόδιο δεν μπορεί να σταθεί ικανό να μου στερήσει τον Παράδεισο. Διαφορετικά περιφρονώντας την πρόσκληση και τη χάρη του Θεού κινδυνεύουμε να τη χάσουμε για πάντα. Κινδυνεύουμε να χάσουμε όχι κάτι μικρό, αλλά το μεγαλύτερο, το άπειρο, τον ίδιο τον Θεό. Κι αν χάσουμε τον Θεό, χάσαμε τα πάντα. Καμία πρόφαση λοιπόν να μη σταθεί εμπόδιο στο δρόμο μας προς τη Βασιλεία του Θεού. Δεν θα έχουμε καμία δικαιολογία.

ΠΗΓΗ: https://xfd.gr

Το άρθρο Κυριακή ΙΑ’ Λουκά – Η παραβολή του Μεγάλου Δείπνου εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ

theomitoros — Sun, 07 Dec 2025 08:00:29 +0000

Ο Κύριος μας , αγαπητοί μου, ευρίσκεται σε μια συναγωγή κάποιο Σάββατο. Εκεί συνάντησε μια γυναίκα συγκύπτουσα. Ήταν ασθενούσα. Δεν μπορούσε να ισιώσει τη σπονδυλική στήλη και να σταθεί όρθια. Ήταν αναγκασμένη να είναι σκυμμένη συνεχώς προς τη γη. Όταν ο Κύριος την είδε την σπλαγχνίσθηκε και με το λόγο του «γύναι, εἶσαι ἐλευθερωμένη ἀπό τήν ἀσθένειά σου» την θεράπευσε. Αυτή αμέσως αν ορθώθηκε και δόξαζε το Θεό. Το θαύμα αυτό θα μας δώσει την αφορμή να μιλήσουμε σήμερα για την ασθένεια και τον πόνο.

Η ασθένεια, με τους πόνους που πολλές φορές τη συνοδεύουν, θέτει ένα πρόβλημα στους ανθρώπους όλων των εποχών. Ο Κύριος μας ασφαλώς έχει μια απάντηση να μας δώσει. Η βιβλική αποκάλυψη παραμερίζει την επιστημονική άποψη του προβλήματος. Στρέφει αποκλειστικά την προσοχή μας στην θρησκευτική σημασία της αρρώστιας και της θεραπείας, στα πλαίσια του σχεδίου της σωτηρίας . Τα στοιχεία που επισημαίνονται από την Εκκλησία όμως είναι τα κάτωθι:

Σε ένα κόσμο όπου όλα εξαρτώνται από το Θεό, η ασθένεια δεν αποτελεί εξαίρεση. Εκείνο όμως που αναζητά εναγωνίως ο άνθρωπος είναι η απάντηση στο γιατί υπάρχει ασθένεια, πόνος και τέλος ο θάνατος. Πως δικαιολογούνται και ποιο σκοπό εξυπηρετούν. Αυθόρμητα, το θρησκευτικό αίσθημα του ανθρώπου δημιουργεί μια σύνδεση ανάμεσα στην ασθένεια και την αμαρτία. Η Αγία Γραφή δεν αντιτίθεται σε αυτή τη σύνδεση. Προσδιορίζει μόνο τις συνθήκες μέσα στις οποίες πρέπει να εννοείται……. Και α/ ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο για να είναι ευτυχισμένος. Μέσα στο Σχέδιο του για τον άνθρωπο αλλά και τον κόσμο γενικότερα δεν υπήρχε ούτε ο πόνος, ούτε η ασθένεια, ή θλίψης και αυτός ο θάνατος. Η ασθένεια, όπως όλα τα άλλα ανθρώπινα κακά είναι αντίθετη σε αυτή τη βαθιά πρόθεση του Θεού. Εμφανίζεται στον κόσμο σαν συνέπεια της αμαρτίας. Κυριεύει όχι μόνο τον Αδάμ αλλά υποτάσσει και τη φύση ολόκληρη . Διά του Αδάμ κληροδοτείται σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.

Η εμπειρία της ασθένειας επιτρέπεται από το Θεό στον άνθρωπο για να έχει σαν αποτέλεσμα να οξύνει στον άνθρωπο τη συνείδηση της αμαρτίας. Και πράγματι, αυτό διαπιστώνεται στους παρακλητικούς ψαλμούς. Εκεί ο άνθρωπος προσεύχεται στο Θεό ζητά τη θεραπεία του από τις ασθένειες που τον ταλαιπωρούν. Το αίτημα του όμως, για ίαση συνοδεύεται πάντα από εξομολόγηση σφαλμάτων του και της συγνώμης.

Όταν όμως καμιά φορά η ασθένεια πλήττει τους δικαιους, όπως τον Ιώβ στην παλαιά διαθήκη τότε μπορεί να είναι μια δοκιμασία που επιτρέπει η πρόνοια του Θεού για να δοκιμαστούν. Μέσα από την ασθένεια ο δίκαιος θα δοξαστεί γιατί επέμεινε με καρτερία, υπομονή, ταπείνωση και εμπιστοσύνη στο Θεό.
Δεν απαγορεύεται η προσφυγή στην ιατρική περίθαλψη. Η Σοφία Σειράχ πλέκει μάλιστα ένα ωραίο εγκώμιο για το ιατρικό επάγγελμα (σειράχ λη 1-8.12εξ.). Αυτό που απορρίπτεται είναι η μαγεία που συνιστά ειδωλολατρία και μολύνει την ιατρική.

Κυρίως όμως πρέπει να γνωρίζουμε ότι οφείλουμε για τη θεραπεία μας να καταφεύγουμε στο Θεό γιατί είναι ο κύριος της ζωής. Είναι ο κατ εξοχήν γιατρός του ανθρώπου. Ο πιστός καταφεύγει μέσα στον πόνο του και την εξαθλίωση του από την ασθένεια στο Θεό εκλιπαρώντας τη βοήθεια του Θεού. Κάνει έκκληση στην παντοδυναμία και την φιλευσπλαχνία του. Έχει εμπιστοσύνη στο Θεό. Με Την πιστότητα του ο άνθρωπος ετοιμάζεται να δεχθεί τη χάρη που ζήτησε από τον πατέρα και δημιουργό του. Και ο Θεός έρχεται. Σκύβει πάνω στην ανθρωπότητα που υποφέρει για να ανακουφίσει τα δεινά της. Αυτό είναι το μήνυμα του σημερινού ευαγγελικό αναγνώσματος.
Όσο όμως και αν η ασθένεια έχει κάποιο νόημα και εξυπηρετεί το σκοπό της σωτηρίας, παραμένει ένα κακό. Ο Παντοδύναμος Κύριος της ζωής θα το εξαφανίσει ολοσχερώς από τη ζωή των δικαίων στη Βασίλεια του. Αυτή είναι η προσευχή και η Δέησή μας για αυτούς που φεύγουν από τη ζωή αυτή: να κατατάξει ο Θεός στις ψυχές τους εν τόπω ένθα ουκ έστι πόνος ου λύπη, ου στεναγμός αλλά ζωή ατελεύτητος.

Απόδειξη ή πρόγευση αυτής της ελευθερίας μας από την ασθένεια έχουμε από την ζωή αυτή Ζώντας στην Εκκλησία. Ο Κύριος μας σε όλη τη διάρκεια της διακονίας του στον κόσμο βρίσκει ασθένειες στο δρόμο του. Νοιώθει συμπόνια για τους ασθενείς και τους θεραπεύει. Είναι ο νικητής της. Αυτό δεν σημαίνει πως η ασθένεια θα εξαλειφθεί από τον κόσμο. Σημαίνει ότι η θεϊκή δύναμη που θα τη νικήσει τελικά ενεργεί στον κόσμο .
Ο Χριστός μπροστά σε όλους τους ασθενείς που του εκφράζουν την εμπιστοσύνη τους διατυπώνει μόνο μια απαίτηση : να πιστέψουν, γιατί όλα είναι δυνατά στην πιστή. Η πίστη στον Ιησού Χριστό προϋποθέτει πίστη στη βασιλεία του Θεού. Η πίστη αυτή τελικά τους σώζει.
Περιμένοντας όλοι μας την επιστροφή στον παράδεισο, όπου θα θεραπευθούμε και θα απαλλαγούμε από την οδυνηρή ασθένεια ας θυμόμαστε ότι και αυτή έχει ενταχθεί στο Σχέδιο της σωτηρίας. Μας θυμίζει τις αμαρτίες μας για τις οποίες πρέπει να μετανοήσουμε. Στην ασθένεια και στο πόνο χρειαζόμαστε υπομονή και πίστη στο Θεό. Δεν είναι εύκολο να υποφέρει κανείς. Είναι δοκιμασία και αποτελεί ένδειξη αγάπης να βοηθά κανείς τον ασθενή αδερφό του παρηγορώντας τον και ενισχύοντας τον στην ώρα της επιδοκιμασίας του.

Αδελφοί μου,

υπηρετώντας τους ασθενείς, υπηρετούμε τον ίδιο τον Κύριο στο πρόσωπο όσων υποφέρουν : «ἠσθένησα καί ἐπεσκέψασθε μέ» θα πει την ημέρα της κρίσεως.

Ο ασθενής στο χριστιανικό κόσμο, δεν είναι ένας καταραμένος από τον οποίον αποστρέφει κανείς το πρόσωπο του. Είναι η εικόνα και το «σημεῖον» του Ιησού Χριστού.

ΠΗΓΗ: https://www.imkby.com

Το άρθρο ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ ΄ ΛΟΥΚΑ

theomitoros — Sun, 23 Nov 2025 08:00:18 +0000

Αφορμή για να εκφωνήσει ο Κύριος μας την παραβολή του άφρονος πλουσίου, αγαπητοί μου, έλαβε από την διαφωνία δύο αδελφών, οι οποίοι φιλονικούσαν για την διανομή της πατρικής κληρονομιάς. Ο ένας από αυτούς πλησίασε τον Κύριο και τον παρεκάλεσε να μεσολαβήσει για να μοιρασθεί κληρονομιά την οποία προφανώς διεκδικούσε αποκλειστικώς ο άλλος αδελφός. Τότε ο Χριστός στράφηκε προς το πλήθος και τους συμβούλευσε και τους είπε : προσέχετε και φυλαχθείτε από κάθε είδος πλεονεξίας διότι και αν έχει κανείς αφθονία, τα πλούτη του δεν του δίνουν ζωή(Λουκά ιβ 15). Συνέχισε τη διδασκαλία του με την παραβολή που ακούσαμε και κατέληξε με το δίδαγμα : ότι αυτό που συνέβη στον πλούσιο , να πεθάνει χωρίς να απολαύσει τα πολλά αγαθά που είχε αποθηκεύσει στις αποθήκες του, συμβαίνει σε κάθε ένα που θησαυρίζει για τον εαυτό του και δε φροντίζει να γίνει πλούσιος ως προς το Θεό.

Το θέμα είναι εξόχως ενδιαφέρον και επίκαιρο. Βρίσκεται στο κέντρο της ζωής όλων σχεδόν των ανθρώπων από παλιά έως και σήμερα. Όλοι επιδιώκουν να πλουτίσουν. Οι χριστιανοί όμως, οφείλουμε και στο θέμα αυτό να έχουμε διαμορφώσει τη γνώμη, που θέλει και αρέσει στον Κύριο μας, ο οποίος και μας φανέρωσε τη γνώμη του για να την αποδεχθούμε και να διαμορφώσουμε σύμφωνα με αυτή τη ζωή μας. Περί πλούτου, λοιπόν σήμερα ο λόγος.

Ο πλούτος είναι ένα αγαθό

Ο πλούτος είναι σημείο, ένδειξη ή αποκάλυψη της θεϊκής γενναιοδωρίας. Εξασφαλίζει ιδιαίτερα μια πολύτιμη ανεξαρτησία. Προφυλάσσει από την ανάγκη να παρακαλεί κανείς, να είναι σκλάβος του πιστωτή του. Με τον πλούτο και τα αγαθά του συνάπτει ο άνθρωπος χρήσιμες φιλίες. Η απόκτηση του προϋποθέτει, κοινωνικά, αξιόλογες ανθρώπινες αρετές : επιμέλεια, οξύνεια , ρεαλισμό, τόλμη, σωφροσύνη.

Είναι αγαθό σχετικό και δευτερεύον

Ο πλούτος μπορεί να είναι αγαθό, αλλά από τον Κύριο μας ποτέ δεν παρουσιάστηκε ως το καλύτερο από όλα . Αντίθετα μάλιστα ο Ιησούς Χριστός παρουσίασε τη βασιλεία των ουρανών, ως το ανεκτίμητο θησαυρό που αξίζει να θυσιάσει κανείς για αυτόν όλα τα αγαθά και τα πλούτη του. Απέδειξε με τη σημερινή παραβολή αλλά και με άλλες την αστάθεια όλων των ανθρώπινων αγαθών. Τέλος υπάρχουν πράγματα που δεν αγοράζονται όπως είναι, η απαλλαγή από τον θάνατο, η αγάπη, ή ελευθερία από τα πάθη.

Ο πλούτος είναι δωρεά του Θεού

Ο Θεός δεν παύει να υπόσχεται στους εκλεκτούς του την πληρότητα της ζωής. Ο πλούτος αποτελεί μαζί με άλλες θεικές δωρεές μέρος της ικανοποιήσεως της ζωής. Δεν είναι όμως τα υλικά πλούτη μόνο με τα οποία μας υπερπληρεί ο Θεός αλλά και τα πλούτη «τοῦ λόγου τῆς γνώσεως», τα πλούτη «τῆς χάριτος καί τῆς Χρηστότητος αὐτοῦ». Τα πλούτη της αγάπης του Θεού είναι άλλης τάξεως από τα εγκόσμια πλούτη, που κανένας δε θα μπορούσε να ικανοποιήσει την πείνα μας και τη δίψα μας. Όλα και τα πρώτα, τα υλικά πλούτη και τα δεύτερα προέρχονται από την ίδια Θεική γενναιοδωρία.

Υλικά πλούτη και αιώνιος ζωή

Στο σημείο αυτό βρίσκεται η ουσία του θέματος μας. Γι αυτό πρέπει να προσέξουμε δύο έννοιες οι οποίες είναι βασικές για να κατανοήσουμε τη διδασκαλία του Κυρίου μας περί του πλούτου.

Η πρώτη αφορά τη σχέση των υλικών αγαθών, του πλούτου με την αιώνια ζωή. Ενώ ο πλούτος είναι εγκόσμιο αγαθό δευτερεύον και σχετικό για τη ζωή του ανθρώπου εν τούτοις χρησιμοποιούμενος καλώς από τους κατόχους του γίνεται πηγή ευλογίας και θεϊκής δόξης. Πως; Με τη διάθεση του. Με την ελεημοσύνη. Ο πλούσιος που μοιράζει στους φτωχούς τα αγαθά του μιμείται το γενναιόδωρο Κύριο. Γι αυτό και ο Θεός του υπόσχεται τιμές «υἱοῦ» Υψίστου. Σε αυτή τη βάση στηρίζεται η εντολή της ελεημοσύνης : «γίνου στούς ὀρφανούς ὡς πατέρας καί θά εἶσαι σάν υἱός τοῦ Ὑψίστου»(Σειράχ δ΄10).

Αντίθετα ο πλούτος, όταν ανυψώνεται σε πρωτεύον αγαθό της ζωής του ανθρώπου, τότε καταστρέφει τον ίδιο τον άνθρωπο χωρίζοντας τον από τον Θεό. Οι πλούσιοι τότε γίνονται ασεβείς και πιστεύουν, ότι μπορούν να ζήσουν χωρίς Θεό : Έχουν πεποίθηση στα αγαθά τους οχυρώνονται πίσω από αυτά, ξεχνώντας το Θεό. Τα πλούτη αντί να ελκύουν τη χάρη του Θεού επί του πλουσίου γίνονται αιτία οργής του Θεού. Ο άνθρωπος ξεχνά από που προέρχονται τα αγαθά του. Όταν ο άνθρωπος ευημερεί είναι δύσκολο να μένει πιστός στο Θεό. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο πλούτος είναι εχθρός της ψυχής του ανθρώπου. Γι αυτό το λόγο στράφηκε με βιαιότητα εναντίον του πλούτου ο Κύριός μας. Ο λόγος του, αλλοίμονο σε σας τους πλουσίους, γιατί έχετε την παρηγοριά σας. Αλίμονο σε σας που είστε τώρα χορτασμένη, διότι θα πεινάσετε. Αλίμονο σε σας που τώρα γελάτε, διότι θα πενθήσετε και θα κλάψετε(Λουκά στ’ 24-25). Έχει τον τόνο μιας απόλυτης καταδίκης. Ο Αδελφόθεος Ιάκωβος επιτιμά με ιδιαίτερη αυστηρότητα, εφάμιλλη των επιτιμήσεων των πιο βίαιων προφητών τους πλουσίους(Ιακ.ε΄ 1-5). Κατά τον Ευαγγελιστή Ιωάννη μια τέτοια συμπεριφορά συνιστά αλαζονεία του βίου, είναι ο κόσμος, και δεν μπορεί κανείς να αγαπάει τον Θεό και συνάμα τον κόσμο(Α Ιωαν. β’ 15).

Έτσι ο πλούτος σταματά στη μέση του δρόμου τις ψυχές με τις καλύτερες διαθέσεις προς την τελειότητα. Είναι ένας νόμος απόλυτος που δε φαίνεται να ανέχεται ούτε εξασθένηση, ούτε εξαίρεση : «ὅποιος ἀπό σας δέν ἀπαρνεῖται ὅλα τά ὑπάρχοντά του, δέν μπορεῖ νά εἶναι μαθητής μου»(Λουκά ιδ 34). Η δεύτερη έννοια αφορά τη σχέση των υλικών αγαθών και της ζωής αυτής. Αν και υλικά αγαθά που παρέχει στον άνθρωπο ευτυχία και τη χαρά συμβάλουν εις την ικανοποίηση και στο πλήρωμα της ζωής, εν τούτοις ο πλούτος δεν εξασφαλίζει πάντοτε την ευτυχία. Για αυτό και η ευαγγελική πτωχεία είναι πολλάκις ανωτέρα ως κατάσταση πνευματική του κοσμικού πλούτου . Αυτή απαλλάσσει τον άνθρωπο από κάθε σύμπλεγμα κατωτερότητας και από κάθε μνησικακία. Όταν βιώνετε σωστά, ο χριστιανός μέσα στη φτώχεια του είναι πιο πλούσιος από το κοσμικό πλούσιο. Ο Απόστολος Παύλος φωνάζει ότι τα έχει όλα, ακόμα και όταν το θεωρεί κανείς πάμπτωχο (Β’ Κορ. στ 10). Αλίμονο στον « χλιαρό» που νομίζει ότι είναι πλούσιος, ενώ του λείπει ο μοναδικός θησαυρός. Μακάριος ο πτωχός και καταδιωγμένος : αυτός είναι ο πλούσιος κατά Θεόν (Αποκ. β’-9).

Να δίνει κανείς στους φτωχούς

Να αρνηθεί κανείς τον πλούτο, δε σημαίνει αναγκαστικά να πάψει να έχει ιδιοκτησία. Ακόμα και στον κύκλο των μαθητών του Ιησού, υπήρξαν μερικά εύπορα άτομα, όπως ο πλούσιος Ιωσήφ ο από Αριμαθείας που δέχθηκε το σώμα του Κυρίου στον τάφο του. Το Ευαγγέλιο δεν ζητά να απαλλαγεί κανείς από την περιουσία του, όπως από ένα ενοχλητικό φορτίο. , ζητά να τη μοιράσει στους πτωχούς. Κάνοντας φίλους με το «ἄδικο χρῆμα» γιατί πια περιουσία είναι καθαρή από κάθε αδικία; Οι πλούσιοι μπορούν να ελπίζουν και αυτοί ότι ο Θεός θα τους ανοίξει τον δύσκολο δρόμο της σωτηρίας. Ο πλούσιος είναι υπεύθυνος για το φτωχό. Αυτός που υπηρετεί το Θεό δίνει το χρήμα του στους φτωχούς, αυτός που υπηρετεί το Μαμμωνά, το φυλάσσει για να στηριχθεί σε αυτό. Ο πραγματικός πλούτος δεν είναι τελικά ο πλούτος που κατέχει κανείς που θησαυρίζει για τον εαυτό του, αλλά ο πλούτος που δίνει κανείς για να πλουτίσει για το Θεό, πραγματικός πλούτος είναι η δωρεά που γίνεται από τον πλούσιο στο φτωχό για να ενωθούν και οι δύο μέσα στο ένα σώμα της Εκκλησίας απολαμβάνοντας την αγάπη του Θεού.

ΠΗΓΗ: https://www.imkby.com

Το άρθρο ΚΥΡΙΑΚΗ Θ ΄ ΛΟΥΚΑ εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΛΟΥΚΑ – Ἀδιαφορία γιά τούς ἄλλους: Πολύ σημαντικό ἁμάρτημα

theomitoros — Sun, 02 Nov 2025 08:00:41 +0000

Ἕνα ἀπό τά ἀγαθά τῆς ἀνθρώπινης ἐργατικότητας εἶναι -ἐνδεχομένως- ὁ θεμιτός πλοῦτος.

Δέν εἶναι, ὅμως (καί ἀτυχῶς), ὁ πλοῦτος ἀποτέλεσμα ὀρθοῦ προσανατολισμοῦ στήν ζωή μας: ἡ ἰδιοτέλεια, ἡ ἀπληστεία καί ἡ φιλαργυρία διαφθείρουν τόν ἄνθρωπο κάνοντάς τον πνευματικόν «Μίδα».

Ὁ φιλάργυρος ἀγκιστρώνεται στά πλούτη του μεταβάλλοντας τόν ἑαυτό του σέ εἰδωλολάτρη. Καί, ὅπως ὁ μυθικός βασιλιᾶς Μίδας, ζεῖ καί κινεῖται μόνο γιά τόν χρυσό. Στό τέλος δηλητηριάζεται ἀπό αὐτόν, ἀνίκανος νά χαρεῖ τήν ζωή του, χωρίς ἄλλο νόημα πέραν τῆς αὐξήσεως τοῦ πλούτου του.

Δέν συμβαίνει τό ἴδιο μέ τόν πλούσιο τῆς σημερινῆς παραβολῆς τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ πλούσιος αὐτός ἔκανε ἀντίθετη χρήση τῶν χρημάτων του : Τά χρησιμοποιοῦσε γιά νά ἀπολαμβάνει τήν καθημερινή εὐμάρεια, μέ τά πολύτιμα ροῦχα καί τά πλούσια γεύματα, «…εὐφραινόμενος καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς».

Αὐτή ἡ ἐγωϊστική ἰδιοτέλειά του κορυφωνόταν στήν πλήρη ἀδιαφορία γιά τούς ἄλλους. Πολύ περισσότερο πού στά σκαλιά τοῦ ἴδιου του τοῦ σπιτιοῦ ὑπῆρχε προσωποποιημένη ἡ ἀνθρώπινη δυστυχία. Ὁ φτωχός Λάζαρος.

Ὁ παρίας αὐτός τῆς ζωῆς, ὑπέμενε τήν ἀφόρητη πεῖνα, τήν γύμνια καί τίς πληγές του ἀδιαμαρτύρητα. Δέν ἐπαναστατοῦσε. Δέν ξεσήκωνε τούς κατατρεγμένους κατά τοῦ πλουσίου. Δέν διαμαρτυρόταν στόν Θεό γιά τήν ἀδικία στόν κόσμο.

Καί ὁ φτωχός πέθανε… Ὁ θάνατός του, σάν ἕνας τοκετός, τόν ἔφερε στήν ἀληθινή ζωή, στήν χαρά τῆς ἀγκαλιᾶς τοῦ Ἀβραάμ (δηλαδή τοῦ Θεοῦ).

Πέθανε καί ὁ πλούσιος. Μά ὁ θάνατός του ἦταν τό ἴδιο ἀσήμαντος, ὅπως τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Στήν ἄλλη ζωή, γεύθηκε τά ἀντίθετα ἀπό τήν ἐπίγεια: Καιγόταν, διψοῦσε, ὑπέφερε εὑρισκόμενος μακρυά ἀπό τόν Θεό, χωρισμένος μέ «χάσμα μέγα». Δέν ὑπέφερε ἀπό κάποια τιμωρία. Ὁ ἴδιος τό εἶχε ἐπιλέξει. Δέν ἐτιμωρεῖτο γιά τόν προηγούμενο πλοῦτο του.

Ἦταν μακρυά ἀπό τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐπειδή ἦταν ἐκεῖνος προηγουμένως μακρυά ἀπό τόν φτωχό.

«Οὐ δ’ ἄν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται».

Μέ τό στόμα τοῦ Ἀβραάμ ὁ Κύριός μας προειδοποιεῖ γιά τήν ἀπιστία σ’ Αὐτόν, παρά τό ὅτι θά ἀναστηθεῖ. Μιά ἀπιστία πού στηρίζεται στήν ἰδιοτέλεια, τήν ἀδιαφορία γιά τούς ἄλλους, τήν ἀφροσύνη στίς ἐπιλογές μας.

Πρακτικότερα, ἄν παραβλέπουμε τούς ἀδελφούς μας, τί ἄλλο μαρτυροῦμε ἀπό τήν πλήρη ἔλλειψη ἀγάπης; Ἀκόμη κι ἄν δεχόμαστε τόν Ἰησοῦ σάν Πανάγιον Θεό μας καί Λυτρωτή, καί δέν προσπαθοῦμε τήν μίμησή Του στήν ἀγάπη, «οὐδέν τελοῦμεν ἄξιον» τῆς Ἐκείνου ἀγάπης καί θυσίας.

Πρωτ. π. Π. Μαριᾶτος

ΠΗΓΗ: https://www.imkythiron.gr

Το άρθρο ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΛΟΥΚΑ – Ἀδιαφορία γιά τούς ἄλλους: Πολύ σημαντικό ἁμάρτημα εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Κυριακή Γ’ Λουκά: Ο Χριστός: Η ζωή και η Ανάσταση

theomitoros — Sun, 19 Oct 2025 08:00:08 +0000

†Αρχιμ. Ανανίας Κουστένης

Τρίτη Κυριακή του Λουκά σήμερα, αγαπητοί, κι ο Χριστός μας στο ιερό Ευαγγέλιο είχε κάμει νεκρανάσταση. Ανέστησε το παιδί το μονάκριβο, μιας χήρας, στην πόλη Ναΐν. Καθώς επήγαινε σ’ αυτή την πόλη ο Ιησούς, με πολλούς Μαθητές και λαό αμέτρητο, συναντήθηκε στην πύλη της πόλεως μ’ ένα ξόδι, με μία κηδεία. Και ο θάνατος αντικρούστηκε με τη Ζωή, ο θάνατος αντικρούστηκε με την Ανάσταση. Ο Κύριος είδε αυτό το κατάντημα του ανθρώπου, τον θάνατο, και μάλιστα στο πρόσωπο ενός νέου ανθρώπου, και τον πόνεσε πολύ. Εδώ φαίνεται η τρυφερότητα και η συμπόνια του Χριστού μας αλλά και η δύναμή Του.

Πλησίασε τη σορό, και κείνοι, που σήκωναν αυτήν, σταμάτησαν. Άγγιξε τον πεθαμένο και του έδωσε ζωοποιό δύναμη. Και του φώναξε να σηκωθεί, τον έφερε από την άλλη ζωή. Αυτό τι σημαίνει; Ότι η ψυχή, καθώς βγαίνει από το σώμα και εκείνο μένει λείψανο – το υπόλοιπο μιας ενότητος – υπάρχει κάπου αλλού. Και ο Κύριος της ζωής και του θανάτου, για Τον οποίον όλοι ζουν, την έφερε ξανά στο κουφάρι.

Και τότε σηκώθηκε ο πεθαμένος και κάθισε στο φέρετρο, και τον παρέδωσε στη μητέρα του. Εκείνη είχε πονέσει περισσότερο από όλους, εκείνη θρηνούσε, κι από αυτήν έλειπε πιο πολύ. Και δεν τον κράτησε ο Κύριος κοντά Του, ούτε για μαθητή Του, ούτε για υπηρέτη Του, ούτε για τίποτα, τον έδωσε στη μητέρα του. Αυτός είναι ο Χριστός μας.

Και το Ευαγγέλιο, στη συνέχεια, δε θριαμβολογεί, ούτε δείχνει τη χαρά και της μάνας και των άλλων ανθρώπων που είδαν την ανάσταση. Αλλά τι λέει το Ευαγγέλιο; Αισθάνθηκαν δέος οι άνθρωποι, θεϊκό φόβο, ένοιωσαν τη Θεία παρουσία, και εδόξαζαν τον Θεό. Έτσι είναι. Άμα κανείς αισθανθεί τη Θεία παρουσία, δοξολογεί, ευχαριστεί, πανηγυρίζει και χαίρεται.

Και στη συνέχεια έκαμαν τη διαπίστωση πως Μέγας Προφήτης ευρίσκεται ανάμεσά τους. Χρόνια είχαν οι Ιουδαίοι να ιδούν Προφήτη, και μάλιστα μεγάλο. Τώρα, λοιπόν, ήλθε «το πλήρωμα του Νόμου και των Προφητών», ο Χριστός μας. Κι ακόμα διαπίστωναν πως «επεσκέφθη ο Θεός τον λαόν Αυτού». Το ρήμα «επισκέπτομαι» είναι με την ιατρική εδώ έννοια, αφού κι ο Λουκάς ήτο ιατρός. Μας επεσκέφθη ο Κύριος εμάς τους αρρώστους και μας επισκέπτεται. Δε μας εγκαταλείπει ποτέ, είναι πάντοτε κοντά μας, αρκεί και εμείς να είμαστε κοντά Του, και να μην Τον αφήνομε. Τα πλήθη της Ιουδαίας δεν Τον άφηναν να πιει νερό, ούτε να κοιμηθεί τόσο τους έλκυε η θεανδρική προσωπικότης Του, η αγάπη Του, η τρυφερότητά Του, η συμπόνια Του και η καλοσύνη Του.

Συμφέρει κι εμάς νά ‘μαστε κοντά Του, νοερά, ψυχικά, καρδιακά, με τη σκέψη, «με λογισμό και μ’ όνειρο», γιατί καθώς περνούν τα χρόνια αυτό καταλαβαίνομε: Ότι ο Ιησούς είναι η μεγάλη μας αγάπη, η πρώτη και η στερνή μας αγάπη, το Α και το Ω της ζωής μας. Και σε κάποια στιγμή που όλα θα τ’ αφήσωμε κι όλοι θα μας αφήσουν, Αυτός θα ‘ναι μπροστά μας, Αυτός θα έλθει να μας πάρει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά και μεγαλύτερη ελπίδα απ’ αυτό. Γι’ αυτό, μην Τον αφήνομε. Ας Τον ακολουθούμε. Το κέρδος θα είναι μέγα. Και τότε θα έχομε ειρήνη, και στην άλλη πλάση θα κερδίσομε την αιώνια ζωή.

(† Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη (2009). Το κήρυγμα της Κυριακής, τόμος Β΄, Από την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή. [σελ.103-106], Λευκωσία: Περιοδικό «Ακτή»)

ΠΗΓΗ: https://agiosminas.gr

Το άρθρο Κυριακή Γ’ Λουκά: Ο Χριστός: Η ζωή και η Ανάσταση εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".