Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος" "Θεομήτορος"

Οι εορτές τής Εκκλησίας στη δίνη τής σύγχρονης εκκοσμίκευσης (Ιερεύς Σωτήριος Ο. Αθανασούλιας)

theomitoros — Thu, 04 Jun 2026 08:00:22 +0000

Ἡ Ἐκκλησία καί οἱ ἑορτές της

Οἱ ἑορτές εἶναι κάτι ἀπαραίτητο στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου. «Βίος ἀνεόρταστος μακρά ὁδός ἀπανδόκευτος», εἶχε πεῖ στήν ἀρχαιότητα ὁ Δημόκριτος, δηλαδή «ζωή χωρίς ἑορτή εἶναι μακρύς δρόμος χωρίς πανδοχεῖο», χωρίς σταθμό γιά ξεκούραση! Ὅλες οἱ θρησκεῖες ἔχουν τίς ἑορτές τους. Ἀλλά καί οἱ λεγόμενοι «κοσμικοί» ἄνθρωποι (ὅσοι δέν πιστεύουν σέ κάτι ἤ, τουλάχιστον, ὅσοι δέν πιστεύουν ἀρκετά) ἔχουν τίς ἑορτές τους. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τήν Ἐκκλησία μας. Ἔχει κι αὐτή τίς δικές της ἑορτές, κατανεμημένες κατάλληλα στή διάρκεια τοῦ ἔτους. Τό ζητούμενο, ὅμως, εἶναι, τί ἑορτάζουμε, γιατί τό ἑορτάζουμε καί πῶς τό ἑορτάζουμε. Γιά τούς πολλούς, γιά τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου τούτου, οἱ ἑορτές εἶναι εὐκαιρίες διασκέδασης καί ἀπόδρασης ἀπό τήν καθημερινότητα. Οἱ διάφορες θρησκεῖες ἑορτάζουν γιά τούς δικούς τους λόγους. Κάποιοι ἑορτάζουν χωρίς λόγο καί νόημα, δηλαδή ἑορτάζουν χωρίς νά ὑπάρχει αἰτία, ὅπως συμβαίνει στίς νεοφανεῖς «ἑορτές» τοῦ σκόρδου, τῆς ντομάτας, τῆς μελιτζάνας καί διάφορων ἄλλων φρούτων καί λαχανικῶν, «ἑορτές» πού προωθοῦνται δυναμικά μέ τήν πρόφαση τῆς προβολῆς καί τῆς διάθεσης τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων!

Ἡ Ἐκκλησία μας, ὅμως, δέν ἑορτάζει ἔτσι. Δέν ἑορτάζει χωρίς σοβαρή αἰτία. Οἱ ἑορτές της δέν εἶναι «παράλογες» καί «ἀνόητες», ἀλλά ἔχουν λόγο καί νόημα! Εἰδικότερα, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πανηγυρίζει τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, πού πηγάζει ἀπό τό πρόσωπο καί τό ἔργο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι, λοιπόν, φυσικό ὅλες οἱ ἑορτές της νά στρέφονται γύρω ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, εἴτε ἄμεσα, εἴτε ἔμμεσα. Ἔτσι, οἱ σταθμοί τοῦ ἐπίγειου βίου τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἀφορμές μεγάλου ἑορτασμοῦ, γιατί εἶναι ταυτόχρονα σταθμοί τῆς διαδικασίας τῆς σωτηρίας μας. Στή θεολογική γλώσσα ὀνομάζονται σταθμοί τῆς θείας Οἰκονομίας. Θεία Οἰκονομία εἶναι τό σύνολο τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου, πού ἀρχίζουν ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη καί κορυφώνονται στά γεγονότα ἀπό τήν Ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, δηλαδή ἀπό τή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, μέχρι τήν Ἀνάσταση καί τήν Ἀνάληψή Του στούς οὐρανούς. Μεταξύ αὐτῶν τῶν κοσμοσωτήριων γεγονότων προέχει σαφῶς ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἔτσι, ἡ ἑορτή τῆς Ἀναστάσεως, τό Πάσχα, εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἑορτή τῆς Ἐκκλησίας. Δεύτερο σέ σπουδαιότητα γεγονός τῆς θείας Οἰκονομίας εἶναι ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ καί δεύτερη μεγάλη ἑορτή εἶναι τά Χριστούγεννα. Ἀκολουθοῦν ἡ Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου, ἡ Βάπτιση, ἡ Μεταμόρφωση, ἡ Σταύρωση κ.ἄ. Οἱ ἑορτές αὐτές, πού ἀναφέρονται ἄμεσα στό πρόσωπο καί στό ἔργο τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, ὀνομάζονται «Δεσποτικές ἑορτές».

Ὅμως, ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει καί τά πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων, πού συνδέονται στενά μέ τόν Χριστό. Αὐτά εἶναι ἡ Θεοτόκος καί οἱ Ἅγιοι. Οἱ ἑορτές πρός τιμήν τῆς Θεοτόκου ὀνομάζονται «Θεομητορικές» καί εἶναι ἡ Γέννησή της, ὁ Εὐαγγελισμός, ἡ Κοίμηση κ.ἄ. Ἑορτάζουμε τό πρόσωπο τῆς Θεοτόκου καί τά σπουδαιότερα γεγονότα τῆς ζωῆς της, λόγῳ τῆς ἰδιαίτερης σχέσης της μέ τόν Χριστό (εἶναι ἡ «Μήτηρ» τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας). Ἐπίσης, λόγῳ τῆς θέσης της στή διαδικασία τῆς θείας Οἰκονομίας καί λόγῳ τῆς «χαρᾶς», πού ἔφερε στόν κόσμο, προσφέροντάς μας τόν Χριστό: «Ἡ Γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαράν ἐμήνυσεν πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ», ψάλλουμε, γιά παράδειγμα, στήν ἑορτή τῆς Γεννήσεώς της. Ἑορτάζουμε καί τίς «ἑορτές» ἤ «μνῆμες τῶν Ἁγίων», ἐπίσης λόγῳ τῆς σχέσης τους μέ τόν Χριστό. Οἱ Ἅγιοι ἀνεδείχθησαν γνήσιοι «φίλοι» τοῦ Χριστοῦ καί πρεσβευτές στόν οὐρανό γιά τή σωτηρία μας καί γιά τά εὔλογα αἰτήματά μας. Ὅπως χαρακτηριστικά ἀναφέρει τό Συνοδικό τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, πού διαβάζεται τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, τόν μέν Χριστό προσκυνοῦμε καί σεβόμεθα «ὡς Θεόν καί Δεσπότην», τούς δέ Ἁγίους «διά τόν κοινόν Δεσπότην, ὡς Αὐτοῦ γνησίους θεράποντας» τιμοῦμε, «καί τήν κατά σχέσιν προσκύνησιν» τούς ἀπονέμουμε.

Καί πῶς ἀκριβῶς ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας τίς ἑορτές της; Γιά τήν Ἐκκλησία, κορυφαία ἑορταστική ἐκδήλωση εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία, καί γιά τόν Ὀρθόδοξο πιστό, κορυφαία πράξη ἑορτασμοῦ εἶναι ἡ μετοχή στή Θεία Εὐχαριστία, δηλαδή ἡ Κοινωνία τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Στίς Ἀκολουθίες τοῦ Ἑσπερινοῦ καί τοῦ Ὄρθρου, πού εἶναι ἄρηκτα συνδεδεμένες μέ τή Θεία Λειτουργία, ψάλλονται οἱ ὕμνοι τῆς ἑορτῆς, ἐνῶ πρίν τίς μεγάλες ἑορτές ὑπάρχουν μακρές περίοδοι νηστείας, μέ σκοπό νά μᾶς προετοιμάσουν γιά τή σωστή μετοχή στήν ἑπερχόμενη ἑορτή. Βέβαια, καί στήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπάρχουν στοιχεῖα ἑορτασμοῦ, πού συναντᾶμε καί σέ ἄλλες περιπτώσεις, ὅπως τά πλούσια τραπέζια, τά τραγούδια, οἱ χοροί κ.ἄ. Ὅμως, αὐτά εἶναι προέκταση τῆς χαρᾶς, πού ἔζησαν ἤδη οἱ ἑορτάζοντες στήν προηγηθεῖσα Λειτουργία. Ἄν ἀποσυνδεθοῦν ἀπό αὐτήν, δέν ἔχουν κανένα ἀπολύτως νόημα καί καμμία οὐσία. Ἑορτάζοντας σωστά καί μέ τίς παραπάνω προϋποθέσεις, λαμβάνουμε πλούσια τή Χάρη καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στήν προσωπική καί στήν κοινωνική μας ζωή.

Ἀπόπειρες ἀποχριστιανισμοῦ τῶν ἑορτῶν

Ὡστόσο, στήν ἐποχή μας καί μέσα στό κλίμα τοῦ γενικότερου ἀποπροσανατολισμοῦ καί τῆς ἀποδόμησης τῶν πάντων, οἱ ἑορτές τῆς Ἐκκλησίας πλήττονται καί μάλιστα μέ ἔμμεσο καί ὕπουλο τρόπο. Στό ἐκκοσμικευμένο περιβάλλον μας, τά πάντα θεωροῦνται χωρίς ἀναφορά στόν Θεό, χωρίς καμμία σχέση μέ τόν Θεό. Ἡ ἐκκοσμίκευση δέν εἶναι ἄρνηση τοῦ Θεοῦ (θεωρητική ἀθεΐα), ἀλλά περιφρόνηση τοῦ Θεοῦ (πρακτική ἀθεΐα). Ἐκκοσμίκευση εἶναι τό νά ζεῖ κάποιος καί νά συμπεριφέρεται σάν νά μήν ὑπάρχει Θεός. Τό κλίμα αὐτό τῆς γενικευμένης ἐκκοσμίκευσης εἰσβάλλει μέ λαθραῖο τρόπο καί ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, ἐπηρεάζοντας ἀκόμη καί τίς ἑορτές της. Πολλές φορές, ὅμως, ἡ εἰσβολή αὐτή σχεδιάζεται μεθοδευμένα ἀπό σκοτεινά κέντρα ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, πού ἐπιχειροῦν νά τήν ἀποστερήσουν ἀπό τήν οὐσία της καί νά τήν μεταβάλλουν σέ μία «δομή» τοῦ κόσμου τούτου, δηλαδή νά μεταβάλλουν τήν ἴδια τήν Ἐκκλησία σέ «κόσμο». Ἄς δοῦμε ἐνδεικτικά κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα.

Εἶναι σέ ὅλους σχεδόν ἐμφανής ἡ ἀπόπειρα πού γίνεται, συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα, νά ἀποσυνδεθοῦν οἱ ἑορτές τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπό τήν οὐσία τους, πού εἶναι ὁ Χριστός. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας, τουλάχιστον στήν Ὀρθόδοξη ἑλληνική κοινωνία, μέ ἐξαίρεση τή μειονότητα τῶν συνειδητῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, «ἑορτάζει» «Χριστούγεννα χωρίς Χριστό», «Πάσχα χωρίς Χριστό» κ.λπ. Ἀπό πού προκύπτει αὐτό; Ἀπό τό γεγονός ὅτι, ἡ πλειόνοτητα τῶν κατ’ ὄνομα Ὀρθοδόξων πιστῶν δέν ἐκκλησιάζεται τίς μεγάλες ἑορτές καί, βέβαια, δέν κοινωνεῖ! Τηρεῖ μόνο τά ἐξωτερικά στοιχεῖα τῆς ἑορτῆς (φαγητά, διασκέδαση κ.λπ.) γιά ἐθιμικούς κυρίως λόγους. Τό Πάσχα τό πλῆθος τῶν «ἐκκλησιαζομένων» βιάζεται νά ἀκούσει τό «Χριστός ἀνέστη» κι ἔπειτα διασκορπίζεται, «ὡς ἐκλείπει καπνός», γιά νά ἀπολαύσει τήν τράπεζα (ἡ ὁποία δέν διαφέρει πολύ ἀπό τήν τράπεζα τῶν προηγούμενων ἡμερῶν, ἀφοῦ δέν τηρεῖται συνήθως ἡ νηστεία). Γενικά, οἱ νηστεῖες πρό τῶν ἑορτῶν δέν τηροῦνται ἤ τηροῦνται ἐλάχιστα καί μετά βίας! Καμμία σχεδόν προετοιμασία γιά τήν ἑορτή δέν γίνεται. Ἀντίθετα, πληθαίνουν τά τελευταῖα χρόνια οἱ συνάξεις γιά διασκέδαση σέ σπίτια ἤ σέ γνωστά κέντρα τήν παραμονή τῶν Χριστουγέννων καί ἄλλων ἑορτῶν (ἐννοεῖται, μέ πλήρη κατάλυση τῆς νηστείας!), πού διαρκοῦν πολλές φορές μέχρι τό πρωΐ. Κάποιοι, ἐπιστρέφοντας τό ξημέρωμα ἀπό τή νυκτερινή διασκέδαση, περνοῦν καί ἀπό τόν Ναό γιά νά ἀνάψουν ἕνα κερί καί ἀμέσως μετά «πᾶνε γιά ὕπνο», μέ τήν ψευδαίσθηση ὅτι ἐκπλήρωσαν καί τά καθήκοντά τους ἔναντι τοῦ Θεοῦ! Ἐπαναλαμβάνουμε ὅτι, τά παραπάνω ἰσχύουν γιά τήν πλειονότητα τῶν κατ’ ὄνομα Χριστιανῶν καί ὄχι γιά τούς συνειδητούς Ὀρθοδόξους πιστούς, πού θεωροῦν ἀδιανότητο τόν ἑορτασμό χωρίς Ἐξομολόγηση, χωρίς μετοχή στή Λειτουργία τῆς ἑορτῆς καί χωρίς Θεία Κοινωνία.

Τό πνεῦμα τῆς ἐκκοσμίκευσης εἶναι ἐμφανές καί στίς εὐχές, πού ἀνταλλάσσονται μέ τήν εὐκαιρία τῶν μεγάλων ἑορτῶν. Οἱ παραδοσιακές εὐχές πρό τῶν Χριστουγέννων καί τοῦ Πάσχα «Καλά Χριστούγεννα» καί «Καλή Ἀνάσταση» ἤ «Καλό Πάσχα», ὅλο καί περισσότερο ἀντικαθίστανται ἀπό τίς ἄχρωμες καί οὐδέτερες εὐχές «Καλές γιορτές» καί «Χρόνια πολλά». Τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ πρέπει νά ἐξαλειφθεῖ ἀπό τήν καθημερινότητα, πρέπει νά μήν ἀκούγεται κἄν! Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἐνδιαφέρεται μόνο νά ζήσει ἐδῶ στή γῆ γιά «χρόνια πολλά», εἴτε μέ τόν Χριστό, εἶτε χωρίς τόν Χριστό! Τοῦτο εἶναι περισσότερο ἐμφανές στίς εὐχές, πού ἀνταλλάσονται μετά τό Πάσχα: ὁ πασχάλιος χαιρετισμός «Χριστός ἀνέστη!» καί ἡ ἀπάντηση «Ἀληθῶς ἀνέστη!», πού, ὑποτίθεται, ἀντικαθιστοῦν ὅλους τούς ἄλλους χαιρετισμούς («καλημέρα», «καλησπέρα» κ.λπ.) γιά σαράντα μέρες μέχρι τήν παραμονή τῆς Ἀναλήψεως, ἔχουν σχεδόν ἀντικατασταθεῖ ἀπό τήν ἄχρωμη καί οὐδέτερη εὐχή «Χρόνια πολλά», κάτι ἀδιανόητο γιά τά ὀρθόδοξα δεδομένα. Ὅποιος δέν παραμένει στενά συνδεδεμένος μέ τόν Χριστό, δέν λέγει εὔκολα «Χριστός ἀνέστη»!

Ἡ σεμνότητα, μέ τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τίς ἑορτές της, ἔχει σέ πάμπολλες περιπτώσεις ἐκλείψει. Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ προετοιμασία γιά τά Χριστούγεννα ἀρχίζει στίς 15 Νοεμβρίου μέ τήν ἔναρξη τῆς νηστείας. Ἀπό τήν 21η Νοεμβρίου ψάλλονται οἱ πρῶτοι χριστουγεννιάτικοι ὕμνοι («Χριστός γεννᾶται, δοξάσατε»), οἱ δέ προεόρτιοι ὕμνοι τῆς ἑορτῆς ἀρχίζουν ἀπό τήν 20η Δεκεμβρίου. Ὅμως, στίς πόλεις καί στά καταστήματα οἱ στολισμοί ἀρχίζουν πολύ νωρύτερα, τουλάχιστον δύο μῆνες πρό τῶν Χριστουγέννων, καί ξεπερνοῦν κάθε ὅριο, ἔνδειξη γιά τήν πλήρη ἐκκοσμίκευση καί ἐμπορευματοποίηση τῆς ἑορτῆς. Ὅσο περισσότερο ἔντονα καί ἐντυπωσιακά εἶναι τά ἐξωτερικά στοιχεῖα, τόσο περισσότερο ἀπουσιάζει ἡ οὐσία! Ὅμως, τί νόημα ἔχει ἡ ἐπέκταση τῶν στολισμῶν αὐτῶν καί σέ χῶρες ἤ κοινωνίες, πού δέν εἶναι χριστιανικές καί δέν ἑορτάζουν τή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ; Παρατηροῦμε τά τελευταῖα χρόνια τέτοιους στολισμους σέ μουσουλμανικές χῶρες, στήν Κίνα καί ἀλλοῦ. Μήπως γιά νά δοξάζεται καί ἐκεῖ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ; Προφανῶς, ὄχι. Πρόκειται γιά «Χριστούγεννα χωρίς Χριστό»! Παρόμοια τραγελαφικά συμβαίνουν καί στή χώρα μας. Πρό λίγων ἐτῶν Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας διοργάνωσε χριστουγεννιάτικη ἐκδήλωση γιά μουσουλμάνους πρόσφυγες! Τά πρόσφατα Χριστούγεννα Πρόεδρος ἑλληνικοῦ κόμματος, πού ὑπηρετεῖ τή στρατευμένη ἀθεΐα, ἄκουσε μέ μεγάλη εὐχαρίστηση κάλαντα Χριστουγέννων ἀπό ὁμάδα μουσουλμάνων καί, βέβαια, ἀπό ἄλλες ὁμάδες, πού ἔψαλλαν τά κάλαντα. Σέ κάποια περίπτωση χόρεψε μάλιστα, ὅπως δημοσιεύεται στά διαδικτυακά μέσα! Ἔτσι ἐμφανίζεται τό παράδοξο, ἄνθρωποι πού δέν πιστεύουν στόν Χριστό, νά ψάλλουν κάλαντα πού μιλοῦν γιά τόν Χριστό, σέ κάποιους πού δέν πιστεύουν στόν Χριστό!

Οἱ Χριστιανικές ἑορτές σέ Ἀνατολή καί Δύση

Θά ἔχουμε, προφανῶς, παρατηρήσει, ὅτι στίς λεγόμενες Δυτικές χῶρες (Εὐρώπη καί Ἀμερική) τά Χριστούγεννα ἑορτάζονται μέ πολύ ἐπισημότερο τρόπο ἀπ’ ὅ,τι τό Πάσχα. Στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ὅμως, συμβαίνει τό ἀντίθετο: τό Πάσχα εἶναι μεγαλύτερη ἑορτή καί ἑορτάζεται ἐπισημότερα. Ἔτσι, πρό τῶν Χριστουγέννων ὑπάρχει νηστεία σαράντα ἡμερῶν, ἐνῶ πρό τοῦ Πάσχα νηστεία πενήντα ἡμερῶν περίπου, αὐστηρότερη ἀπό τή νηστεία τῶν Χριστουγέννων. Μετά τήν ἑορτή, τά Χριστούγεννα συνεχίζουν ἑορτάζονται γιά ἕξι μέρες, ἐνῶ τό Πάσχα γιά σαράντα μέρες. Ἐπιπλέον, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τό Πάσχα δέν ἑορτάζεται μόνο τήν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως καί τήν περίοδο μετά τήν ἑορτή, ἀλλά ἑορτάζεται ἐπαναλαμβανόμενα καί κάθε Κυριακή: Κάθε Κυριακή ψάλλονται ἀναστάσιμοι ὕμνοι καί ἑορτάζεται ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία κυριολεκτικά «πλέει» μέσα στή χαρά τῆς Ἀναστάσεως!

Ἡ διαφορά αὐτή στόν ἑορτασμό τῶν μεγάλων ἑορτῶν δέν εἶναι τυχαία. Ἔχει βαθιές θεολογικές ρίζες, ὅσο καί ἄν οἱ ἑορτές ἐμφανίζονται σήμερα ἐκκοσμικευμένες, ἰδιαίτερα στή Δύση. Εἰδικότερα, ὀφείλεται στόν διαφορετικό τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἡ Δύση, καί κυρίως ἡ ρωμαιοκαθολική θεολογία, θεωρεῖ τά θέματα περί ἁμαρτίας, πτώσεως καί ἀπολυτρώσεως ἤ σωτηρίας, ἀπό τήν ἐποχή τοῦ πρώιμου Μεσαίωνα καί ἑξῆς. Ὁ τρόπος αὐτός εἶναι πεπλανημένος, δηλαδή αἱρετικός, ἀπό Ὀρθόδοξη ἄποψη.

Κατά τή Βιβλική καί Πατερική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι ἐξέπεσαν ἀπό τήν κατάσταση τοῦ Παραδείσου α) ἐπειδή ἐξαπατήθηκαν ἀπό τόν διάβολο καί β) ἐπειδή, μέ τήν ἐλεύθερη βούλησή τους, συγκατατέθηκαν στήν ἐξαπάτηση τοῦ διαβόλου. Ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας ἦταν ἡ ὑποδούλωση στόν διάβολο καί, ἐπειδή ὁ διάβολος εἶναι «ὁ ἔχων τό κράτος τοῦ θανάτου» (Ἑβρ. 2,14), ἡ κυριαρχία τοῦ θανάτου στήν ἀνθρώπινη φύση καί τῆς φθορᾶς στόν φυσικό κόσμο. Ἔκτοτε, κάθε ἄνθρωπος ἐρχεται στόν κόσμο θνητός καί δέσμιος τοῦ διαβόλου. Σωτηρία ἤ λύτρωση εἶναι ἡ ἀπελευθέρωση ἀπό τό κράτος τοῦ θανάτου καί ἀπό τά δεσμά τοῦ διαβόλου. Κάτι τέτοιο μόνο διά τοῦ Χριστοῦ ἦταν δυνατό. Ὄντως, ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο «ἵνα διά τοῦ θανάτου καταργήσῃ τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ’ ἔστι τόν διάβολον» (Ἑβρ. 2,14) καί «ἵνα λύσῃ τά ἔργα τοῦ διαβόλου» (Α΄ Ἰω. 3,8). Ἡ καθοριστική πράξη, μέ τήν ὁποία ἔγινε ἡ κατάργηση τοῦ θανάτου καί ἡ συντριβή τοῦ διαβόλου, εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Χωρίς τήν Ἀνάσταση, ἀκόμη καί ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ (ἡ Σταύρωση) εἶναι κάτι ἀνίσχυρο καί ἀναποτελεσματικό. Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀρχή τῆς σωτηρίας μας (καί ἡ «ἀρχή εἶναι τό ἥμισυ τοῦ παντός», κατά τούς ἀρχαίους προγόνους μας), ἀλλά ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ὁλοκλήρωση τῆς σωτηρίας μας. Μέ τή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης ἔλαμψε στόν κόσμο, ἦλθε «ἐπί γῆς εἰρήνη», ἡ ἀνθρωπίνη φύση ἑνώθηκε μέ τήν θεία κ.λπ., ἀλλά ἡ διαδικασία τῆς σωτηρίας μας δέν ὁλοκληρώθηκε τότε.

Γιά τή μεταγενέστερη δυτική θεολογική παράδοση, ἀντίθετα, ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας τῶν Πρωτοπλάστων ἦταν α) ἡ ἐνοχή καί β) ἡ ἄπειρη προσβολή τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ζητοῦσε ἄπειρη «ἱκανοποίηση». Στό πλαίσιο αὐτό, ὁ διάβολος καί ὁ θάνατος εἶναι τά τιμωρητικά ὄργανα στά χέρια τοῦ Θεοῦ, μέ τά ὁποῖα τιμωρεῖται ἡ ἔνοχη ἀνθρωπότητα. Αὐτό σημαίνει, ὅμως, ὅτι ὁ διάβολος δέν εἶναι κάτι κακό, ἀφοῦ «συμβάλλει» στή «σωτηρία» μας, καί ὅτι αἴτιος τοῦ θανάτου, τελικά, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός! Ἡ σωτηρία προῆλθε μόνο ἀπό τόν Χριστό, ὅπως δέχεται καί ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση, πότε ὅμως; Μέ τή Σταύρωσή Του ὁ Χριστός προσέφερε «ἄπειρη ἱκανοποίηση» στήν τρωθεῖσα «δικαιοσύνη» τοῦ Θεοῦ καί ἔτσι μᾶς ἀπάλλαξε ἀπό τήν ἐνοχή (τιμωρήθηκε στή θέση μας). Αὐτό σημαίνει, ὅτι ἡ Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ κορύφωση τῆς σωτηρίας μας. Ἡ Ἀνάσταση ἔχει δευτερεύουσα σημασία, εἶναι ἕνα ἁπλό «θαῦμα». Ἐπειδή, ὅμως, στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Σταύρωση τοῦ Κυρίου ποτέ δέν θεωρήθηκε αἰτία πανηγυρισμοῦ καί ἑορτασμοῦ, τά πρωτεῖα τοῦ ἑορτασμοῦ ἔλαβε ἡ ἑορτή τῶν Χριστουγέννων.

Οἱ «ἑορτές» τῆς «Νέας Ἐποχῆς»

Στήν ἐποχή μας ὑπάρχουν δυνάμεις, πού ἐπιχειροῦν νά ὑποκαταστήσουν, νά ὑποτιμήσουν ἤ νά παραμερίσουν τίς χριστιανικές ἑορτές ἤ νά τίς ἀποστερήσουν ἀπό τήν οὐσία τους καί ἀπό τό περιεχόμενό τους. Μέσω αὐτοῦ ἐπιχειροῦν νά πλήξουν τό ἴδιο τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Πολλές ἀπό τίς δυνάμεις αὐτές ἐκφράζονται ἀπό τό σύγχρονο κίνημα τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Ἤδη ἀναφερθήκαμε στήν ἀπόπειρα νά ὑποκαταστασθοῦν τοπικές ἑορτές καί πανηγύρεις, πρός τιμήν τοῦ Χριστοῦ, τῆς Θεοτόκου ἤ τῶν Ἁγίων, ἀπό «ἑορτές» φρούτων καί λαχανικῶν καί ἄλλων προϊόντων τῆς γῆς. Γιά τίς «ἑορτές» αὐτές ρέει ἄφθονο χρῆμα. Ἔτσι, ἕνα μικρό χωριό, πού μέχρι πρόσφατα δέν εἶχε τή δυνατότητα νά ὀργανώσει οὔτε μιά μικρή ἐκδήλωση, ἐμφανίζεται ξαφνικά ὡς διοργανωτής μεγάλης «καλλιτεχνικῆς ἐκδήλωσης» γιά τήν «ἑορτή» τῆς πατάτας ἤ τῆς ντομάτας, εἰς βάρος, βέβαια, τῆς ἑορτῆς τοῦ τοπικοῦ Ἁγίου.

Ὡστόσο, αὐτές εἶναι οἱ «τοπικές ἑορτές» τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Γιατί ὑπάρχουν καί ἄλλες, μεγαλύτερες καί γενικότερες. Ὀνομάζονται, συνήθως, «Παγκόσμιες Ἡμέρες»: «Παγκόσμια Ἡμέρα χωρίς αὐτοκίνητο», «Παγκόσμια Ἡμέρα γιά τό κάπνισμα» κ.ἄ. Οἱ αἰτίες, πού καθιερώνονται, εἶναι ἐκ πρώτης ὄψεως εὔλογες. Ὁ βαθύτερος λόγος εἶναι, ἴσως, νά συνηθίσουν οἱ λαοί τῆς γῆς νά ἔχουν κοινή ἀντίδραση σέ ἐρεθίσματα πού δίνονται ἄνωθεν.

Παρόμοιες ὑποκαταστάσεις παρατηροῦμε καί σέ ἄλλες περιπτώσεις. Γιά παράδειγμα, οἱ χρονολογικές ἐνδείξεις «π.Χ.» (πρό Χριστοῦ) καί «μ.Χ.» (μετά Χριστόν), ἀντικαθίστανται ἀπό τίς ἐνδείξεις «Κ.Χ.» (Κοινή Χρονολογία) ἤ «Κ.Ε.» (Κοινή Ἐποχή) ἤ «Κ.Π.» (Κοινή Περίοδος) καί «π.Κ.Χ.» (πρίν ἀπό τήν Κοινή Χρονολογία) ἤ «π.Κ.Ε.» (πρό Κοινῆς Ἐποχῆς) ἤ «π.Κ.Π.» (πρίν ἀπό την Κοινή Περίοδο), ἄλλη μιά χαρακτηριστική ἀπόπειρα παραμερισμοῦ ἤ ἐξάλειψης τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ.

Εἶναι γνωστό, ὅτι ὁ Χίτλερ στή ναζιστική Γερμανία ἐπιχείρησε νά ἀντικαταστήσει τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων, μέ μιά παγανιστική ἑορτή πρός τιμήν ἑνός ἀνώτερου ὄντος, συνδεδεμένου μέ τό φῶς καί τόν ἥλιο, χωρίς καμμία ἀναφορά στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἡ «ἅγια νύχτα» («Weihnachten») τῶν Χριστουγέννων ἔγινε ἡ «ἄγρια νύχτα» («Rauhnacht») τῶν Ναζί καί ἡ «ἐπί γῆς εἰρήνη» τοῦ Χριστοῦ ἀντικαταστάθηκε ἀπό «μιά εἰρήνη, πού θά μποροῦσε πιθανῶς νά ἐπιτευχθεῖ, μόνο μέ τήν ἀπαλλαγή ἀπό τούς ἐχθρούς τοῦ κράτους, ὅπως οἱ Ἑβραῖοι, οἱ Τσιγγάνοι, οἱ κομμουνιστές καί οἱ ὁμοφυλόφιλοι»!

Συμπερασματικά, ὁ σωστός ἑορτασμός τῶν ἑορτῶν τῆς Ἐκκλησίας ἐπιφέρει πλούσια τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί συμβάλλει στή σωτηρία μας, τίς ἀπαρχές τῆς ὁποίας ὁ συνειδητός πιστός ἀπολαμβάνει ἤδη ἀπό τήν παροῦσα ζωή. Ὁ ἐπιφανειακός ἑορτασμός, ἀντίθετα, δέν εἶναι ἁπλῶς ἀνώφελος, ἀλλά ἐπιφέρει καί τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ!

(Κείμενο ἀπό τό ἔντυπο «Ὀρθοδοξία καί αἵρεσις» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας, τεῦχ. 129, Ὀκτ. – Δεκ. 2024)

ΠΗΓΗ: https://alopsis.gr

Το άρθρο Οι εορτές τής Εκκλησίας στη δίνη τής σύγχρονης εκκοσμίκευσης (Ιερεύς Σωτήριος Ο. Αθανασούλιας) εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ἡ κατάργηση τῆς ἀτομικότητας μέσα στὴ Θεία Λατρεία – Χατζηνικολάου Νικόλαος Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς

theomitoros — Thu, 20 Nov 2025 08:00:38 +0000

Ἡ Ὀρθόδοξη χριστιανικὴ λατρεία δὲν εἶναι μιὰ προσπάθεια ἐξιλέωσης ἑνὸς θυμωμένου Θεοῦ· δὲν εἶναι καθῆκον ποὺ ἂν παραλείψουμε θὰ ἔχουμε νομικὲς συνέπειες· δὲν εἶναι ἀναπαράσταση σκηνῶν καὶ εἰκόνων ποὺ μᾶς βοηθοῦν νὰ νοιώθουμε καλύτερα· δὲν εἶναι ἀνάμνηση παλαιῶν ἱστορικῶν γεγονότων ποὺ δὲν πρέπει νὰ ξεχάσουμε· δὲν εἶναι προσπάθεια νὰ φαντασθοῦμε ἕναν πολὺ ὡραῖο πνευματικὸ κόσμο γιὰ νὰ ἐμπνευσθοῦμε· δὲν εἶναι ἔξοδος στὴν ἀνάγκη συναισθηματικὰ κάπως νὰ ἀνακουφισθοῦμε. Ἡ ὀρθόδοξη λατρεία εἶναι μία κίνηση νὰ διακρίνουμε τὸν ἀληθινὸ Θεό, ὁ ὁποῖος διαρκῶς φανερώνεται στὴν καθημερινότητα καὶ πραγματικότητα τῆς ζωῆς μας, νὰ τοποθετηθοῦμε μέσα στοὺς κόλπους τῆς ἀγάπης Του, νὰ ἐκφράσουμε ἀνταποδοτικὰ τὴν εὐχαριστία καὶ τὴν ἀγάπη μας, νὰ κοινωνήσουμε τελικὰ μαζὶ Του, νὰ περιχωρήσουμε στὴ χάρη καὶ ἐνέργειά Του, νὰ ζήσουμε τὴ συγγένεια μαζὶ Του.

Μέσα στὴ Θεία Λατρεία φανερώνεται ὁ Χριστὸς καὶ δοξάζεται ὁ πιστὸς· «ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ». Τί ὅμως σημαίνει ἡ μὲ τὸν Χριστὸ φανέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἐν δόξῃ;» Ἡ ἔννοια τοῦ χωρίου εἶναι ἀσφαλῶς ἐσχατολογική. Τότε θὰ γίνει ἡ πλήρης φανέρωση τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, τότε θὰ δοξασθεῖ τὸ τέλειον, δηλαδὴ ὁ Θεός, καὶ τότε θὰ φανερωθεῖ καὶ ὁ κάθε ἄνθρωπος ἐν δόξῃ. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴν ἐσχατολογικὴ διάσταση, ἡ μὲ τὸν Χριστὸ φανέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἐν δόξῃ ἔχει νὰ κάνει καὶ μὲ τὸν ἀνώτερο στόχο καὶ προορισμὸ τοῦ καθενός μας. Στὴ Θεία Λατρεία οἱ πιστοὶ ἀποθέτουν ὅλες τίς μέριμνες, ἀποχωρίζονται ἀπὸ τὰ γήινα, εἰκονίζουν μυστικῶς τα Χερουβείμ, κοινωνούν του Ἁγίου Πνεύματος, ἀποθνήσκουν, ζοῦν τὰ ἔσχατα. Τὰ Ἅγιο Πνεύμα φανερώνει τὸ Θεὸ στὴν ἱστορία καὶ στὴν Ἐκκλησία. Τὸν φανερώνει στὴν αἰώνια βασιλεία Του· φανερώνει ὅμως καὶ τὸν κάθε πιστό, τὸ μυστήριο τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ λατρεία διαφέρει ἀπὸ τὴν προσευχὴ – μεταξὺ τῶν ἄλλων – καὶ κατὰ τὸ ὅτι τελεῖται ἐν τῷ Ναῷ, ὄχι ἐν τῷ ταμείῳ· σὲ συγκεκριμένες ὧρες, ὄχι ὅποτε θέλουμε· μὲ προσδιορισμένες ἐκφράσεις, ὄχι ὅπως ἐπιλέγουμε.[…] Ἡ λατρεία νοεῖται μόνο συλλογικά, ἐκκλησιαστικά. Δὲν λατρεύει τὸ Θεὸ κανεὶς μόνος του, οὔτε ἀπό τό σπίτι του· Τὸν λατρεύει μαζὶ μὲ ἄλλους καὶ μέσα στὸ Ναό, μὲ τοὺς ἀδελφοὺς του καὶ τοὺς ἀδελφοὺς τοῦ Χριστοῦ, σὲ ἕνα χῶρο ποὺ δὲν εἶναι δικός του γιὰ κοινὴ χρήση, ἀλλὰ πιὸ κοντινός του γιατί εἶναι τοῦ Θεοῦ. Δὲν μαζευόμαστε στὴν ἐκκλησία γιὰ κανέναν ἄλλο λόγο παρὰ γιὰ νὰ λατρεύσουμε ὅλοι καὶ μαζί. Δὲν γίνεται ἡ λατρεία ἂν εἴμαστε ἀρκετοὶ ἀλλὰ ὄχι ὅλοι· οὔτε πάλι ἂν εἴμαστε μὲν ὅλοι ἀλλὰ χωριστά. Ὁ Θεὸς δὲν λατρεύεται ἀπὸ τὸν καθένα μόνο του, ἀλλὰ λατρεύεται μόνον ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς καθολικὴ ὀντότητα. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Θεία Λειτουργία κάνει τὸ χῶρο σημεῖο, μεταποιεῖ τὴν ἱστορία σὲ διαρκὲς «σήμερον» καὶ παρόν, ἑνώνει τούς πάντες, ἀφοῦ καὶ «τοὺς κοσμικῶς διεσπαρμένους ὁμοχώρους ποιεῖ».

Μέσα στὴ Θεία Λειτουργία οἱ λέξεις «πάντων», «πάσα» καὶ «ὅλοι» διαπερνοὺν ὅλες σχεδὸν τίς εὐχὲς· «πάντων των ἁγίων μνημονεύσαντες», ἀναφέρουμε ὅλους τους Ἁγίους μὴν μᾶς ξεφύγει κανένας. Καὶ ὅταν μνημονεύουμε τίς ψυχὲς καὶ τὰ ὀνόματα, καταλήγουμε μὲ τὴν εὐχὴ κανεὶς νὰ μὴν ἐξαιρεθεῖ: «Καὶ πάντων καὶ πασῶν». Ἡ Θεία Λατρεία λοιπὸν προσφέρεται ἀπὸ ὅλους καὶ ἐπίσης ἀπὸ ὅλους μαζί. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀπορεῖ νὰ εἶναι τοπικὴ οὔτε μερική, ἀλλὰ καθολικὴ καὶ οἰκουμενική. Ἡ Ἐκκλησία ζεῖ ὅλες τίς λειτουργίες σὰν μία· συγκεντρώνει ὅλους τοὺς Ναούς, ὅλες τίς ἀναίμακτες θυσίες ποὺ προσφέρονται ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο, συλλέγει τούς πάντες καὶ τὰ πάντα καὶ τὰ προσφέρει θυσία εὐάρεστη τῷ Θεῷ. Αὐτὴ ἡ καθολικότητα ἐκφράzει τὸ μυστήριο τῆς ἑνότητας.

Ποιός ὅμως εἶναι ὁ βαθύτερος λόγος νὰ εἴμαστε ὅλοι καὶ μαζί; Ἂς ἀνατρέξουμε στὴ δημιουργία μας. Ὅταν ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν κόσμο καὶ ἔπλασε καὶ τὸν Ἀδάμ, εἶπε ὅτι «οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον», γι’ αὐτὸ καὶ προχώρησε στὴ δημιουργία τῆς Εὔας. Καὶ ἀπὸ τοὺς πρωτοπλάστους γεννᾶται τὸ ἀνθρώπινο εἶδος μὲ ὅλες του τίς εὐλογίες καὶ μὲ ὅλο τὸ στραβὸ πτωτικὸ φύραμα ποὺ στὴ συνέχεια ἀπέκτησε. «Οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον». Δὲν εἶναι ἐγωισμὸς μόνο τὸ νὰ θέλει κανεὶς νὰ εἶναι πρῶτος, ἀλλὰ ὑπάρχει ἕνας ἄλλος ὕπουλος ἐγωισμός, τὸ νὰ θέλει νὰ εἶναι κανεὶς μόνος. Καὶ αὐτὸ εἶναι τραγικό. Θὰ ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα ποὺ ἴσως ξαφνιάσει. Συχνὰ πηγαίνουμε στὴν ἐκκλησία, κρατοῦμε ἕνα βιβλιαράκι, κρυβόμαστε σὲ μιὰ σκοτεινὴ γωνιά, δὲν θέλουμε, νὰ ἀσχολούμαστε μὲ τίποτε ἄλλο καὶ ἂν κανεὶς δίπλα μας κουνηθεῖ διαμαρτυρόμαστε ὅτι μᾶς ἐμποδίζει νὰ συγκεντρωθοῦμε. Μὰ στὸ Ναὸ δὲν πηγαίνουμε γιὰ νὰ συγκεντρωθοῦμε. Ἂν σκοπός μας ἦταν ἡ αὐτοσυγκέντρωση, τότε ὁ χῶρος τοῦ κελλιοῦ μας θὰ ἦταν καταλληλότερος. Στὸν Ναὸ πηγαίνουμε γιὰ νὰ κοινωνήσουμε. Ὁ ἕνας νὰ περιχωρήσει στὴ ζωὴ τοῦ ἄλλου καὶ νὰ ἀνοίξει τίς πόρτες του καὶ πρὸς τὰ ἔξω, γιὰ νὰ βγεὶ ὁ ἴδιος, καὶ πρὸς τὰ μέσα, γιὰ νὰ μποὺν οἱ ἄλλοι ποὺ θὰ φέρουν τὸ Θεό. Πηγαίνουμε γιὰ νὰ σὺγ-χωρηθοῦμε δηλαδὴ νὰ μποῦμε στὸν ἴδιο χῶρο. Πηγαίνουμε γιὰ νὰ σὺγ-χρονισθοῦμε· δηλαδὴ νὰ εἴμαστε ταυτόχρονοι στὴ δόξα μας πρὸς τὸ Θεὸ καὶ στὴν παράστασή μας ἐνώπιόν Του. Πηγαίνουμε γιὰ νὰ συν-αδελφωθοῦμε. Δὲν πηγαίνουμε γιὰ νὰ βάλουμε τὸ μυαλὸ μας νὰ πονοκεφαλιάσει μὲ φίλαυτες ἀπομονωτικὲς σκέψεις. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ δέχεται τὴν ἀσεβὴ φασαρία, εἶναι ἀνεκτικὴ στὴ σχετικὴ ἀταξία, στὴ φυσικὴ ἀνησυχία τῶν μικρὼν παιδιών, στὴ δυσκολία ἀπόλυτης προσαρμογὴς τῶν ἀσθενών, τῶν γερόντων ἢ τῶν ψυχικὰ ἀσταθών, ποὺ ὅμως ὅλοι τὰ μέγιστα συμβάλλουν στὴν κοινωνία τῆς θείας λατρείας. Οἱ Ναοί μας δὲν ἀποτελοὺν χώρους ἀπόλυτης συμμετρίας ἢ ἐπιβεβλημένης τάξης καὶ ὀργάνωσης, ἀλλὰ χώρους ὅπου τὸ τυπικό, ἡ εὐταξία, οἱ διατάξεις διευκολύνουν τὴν μεταξύ μας καὶ μετὰ τοῦ Θεοῦ κοινωνία. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ οἱ λατρευτικὲς εὐκαιρίες μας ἀποκαλοῦνται συνάξεις, τὸ κατ’ ἐξοχὴν μυστήριο κοινωνία, τὸ δὲ σώμα τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Δὲν γίνεται νὰ κοινωνήσουμε τὸ Θεὸ χωρὶς νὰ μπορέσουμε νὰ κοινωνοῦμε μεταξύ μας• καὶ δὲν γίνεται νὰ κοινωνοῦμε μεταξύ μας, ἂν δὲν μπορέσουμε κάποτε νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας. Καὶ γιὰ νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας, μᾶς βάζει ἡ Ἐκκλησία ἐδῶ ποὺ ὅλοι μαζὶ μαζευόμαστε, ξεχνῶντας ὁ καθένας τη δική του αὐτοσυγκέντρωση, τὸ δικό του ἑαυτό.

Στὴ Θεία Λειτουργία πηγαίνουμε γιὰ νὰ βροῦμε τὴ θέση μας μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο, νὰ ἀκουμπήσουμε τὸ Χριστό, νὰ βρεθοῦμε μὲ ὅλο τὸν κόσμο, ὅλη τὴν κτίση, νὰ συγχωρηθοῦμε μὲ τοὺς συνανθρὼπους μας, νὰ τοὺς νιώσουμε ὅτι εἶναι κομμάτια τῆς ὑποοστάσεώς μας, μέλη τοῦ δικοῦ μας σώματος, γιὰ νὰ αἰσθανθοῦμε ὅτι ὅλοι μαζὶ εἴμαστε μέλη του Χριστοῦ. Αὐτὸ εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ἡ πίστη ποὺ ἐμπερικλείει ἡ Θεία Λατρεία μας. Ὅταν ζεῖ κανείς τη χάρη τοῦ συνδέσμου μὲ τὸ Χριστό, ὄχι μόνον ὡς προσωπικὸ γεγονὸς ἀλλὰ κυρίως ὡς ἐκκλησιαστικὸ γεγονός, ὅταν δηλαδὴ ζεῖ το ὅτι ὅλοι μας εἴμαστε μέλη τοῦ αἰωνίου σώματος τοῦ Χριστοῦ, πολίτες τῆς βασιλείας Του, μέτοχοι τῆς αἰωνιότητας ἀπὸ αὐτὴν τὴ στιγμή, τότε ἀρχίζει νὰ χαράζει ὁ καρπὸς τοῦ μυστηρίου στὴν καρδιά. Συγχωρεμένοι, ἀγαπημένοι, ἑνωμένοι ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μποροῦμε νὰ μυσταγωγηθοῦμε στὸ μυστήριο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προετοιμάσουμε ἔτσι τὸ ἔδαφος τῆς ψυχῆς μας γιὰ νὰ δέχεται τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Τότε κανεὶς παύει νὰ παρακολουθεῖ, ἀλλὰ συμμετέχει στὴ θεία Λατρεία.

(Ἀπὸ εἰσήγησή του ποὺ ἔγινε στὸ Στ΄ Πανελλήνιο Λειτουργικὸ Συμπόσιο Στελεχῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὶς 23 Σεπτεμβρίου 2004)

ΠΗΓΗ: https://agiazoni.gr

Το άρθρο Ἡ κατάργηση τῆς ἀτομικότητας μέσα στὴ Θεία Λατρεία – Χατζηνικολάου Νικόλαος Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Αντετοκούνμπο: Η απώλεια του πατέρα του και οι σκληρές στιγμές στην Ελλάδα – «Η εκκλησία μας στήριξε πολύ»

theomitoros — Mon, 06 Oct 2025 08:00:37 +0000

Η συγκινητική εξομολόγηση του Γιάννη Αντετοκούνμπο για τον πατέρα του, τις δυσκολίες της οικογένειάς του και τη σημασία της προσφοράς και της στήριξης

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, σε μια συναισθηματική συνέντευξη στο Sport 24 στον Χρήστο Γεωργίου, μίλησε για τις προκλήσεις και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην καριέρα του, τις στιγμές που σκέφτηκε να εγκαταλείψει το μπάσκετ, καθώς και για την απώλεια του πατέρα του.

«Ναι, o πατέρας μου σίγουρα μου λείπει. Όχι μόνο σε μένα, σε όλη την οικογένειά μου. Σίγουρα ξέρω ότι μας βλέπει από ψηλά και είναι πάρα πολύ περήφανος για ό,τι έχουμε καταφέρει και πώς είμαστε σαν παιδιά και πώς προσέχουμε τη μαμά. Ήταν και το πρώτο πράγμα που είπε ο Κώστας μετά τη Φινλανδία: ότι ο μπαμπάς, άμα ήταν εδώ και νομίζω το έκανε και στα social media του, ανέβασε ένα story, θα ήταν πάρα πολύ περήφανος και θα ήταν πιο χαρούμενος από όλους μας. Φτιάξαμε ένα ίδρυμα στη μνήμη του πατέρα μου για να βοηθήσουμε κόσμο. Εγώ είμαι σε αυτή τη θέση επειδή με βοηθήσαν, όχι μόνο εμένα, αλλά και την οικογένειά μου, πάρα πολλά ιδρύματα στα οποία έχει γραφτεί η μητέρα μου και έπαιρνε φρουτόκρεμες, πάνες, τέτοια πράγματα, που θυμάμαι για τον Άλεξ.

Πιο πολύ θυμάμαι τον Άλεξ. Δεν θυμάμαι πολύ για τον Κώστα. Η εκκλησία μάς βοήθησε πάρα πολύ. Πηγαίναμε ας πούμε μετά το σχολείο και μας έδινε πάντα ένα πιάτο φαγητό, που τρώγαμε μετά το σχολείο, πριν πάμε στην προπόνηση. Ε χωρίς αυτούς τους ανθρώπους δεν θα ήμασταν εδώ. Και προσπαθώ να κάνω το ίδιο», εξομολογήθηκε.

Συνεχίζοντας: «Γιατί εγώ θυμάμαι όταν πήγαινα στην Εκκλησία στο κατηχητικό, όχι μόνο ότι έπαιζα και ήταν και μία έξοδος από το σπίτι, και δεν ήμουνα στο σπίτι όταν δεν είχε φως, όταν δεν είχε ρεύμα, ή δεν είχε νερό, και απλώς όταν πήγαινα στο κατηχητικό ένιωθα ασφαλής, έμαθα εκεί να παίζω σκάκι έμαθα να παίζω επιτραπέζια είχε μία πάρα πολύ ωραία μπασκέτα που σούταρα, αλλά ήμουνα εκεί και δεν ήμουν στους δρόμους, εντάξει δηλαδή αν δεν υπήρχε αυτό και είχα μεγαλώσει σε Σεπόλια, Κολωνό, Περιστέρι, Αιγάλεω μπορεί να έκανα χειρότερα πράγματα…»

Αυτό δεν είναι μια αθλητική συνέντευξη, είναι μια παρακαταθήκη για τη νέα γενιά για όλους μας! Δεν είναι οι επιτυχίες που μας κάνουν να σε αγαπάμε τόσο αγαπητέ μας Γιάννη, είναι το ήθος σου, το πώς μιλάς για την πατρίδα σου την Ελλάδα μας, την Εκκλησία, και την Οικογένεια που είναι το ζητούμενο στην κοινωνία μας. Ευλογημένη να είναι η οικογένεια σου, μας κάνεις υπερήφανους. Α.Κ.Κ.

ΠΗΓΗ: https://anastasiosk.blogspot.com

Το άρθρο Αντετοκούνμπο: Η απώλεια του πατέρα του και οι σκληρές στιγμές στην Ελλάδα – «Η εκκλησία μας στήριξε πολύ» εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τι είναι το παπικό αλάθητο;

theomitoros — Wed, 07 May 2025 08:00:30 +0000

Είναι και αυτό παπική αίρεση συνημμένη με το πρωτείο, το οποίο θέλει να κατοχυρώσει δογματικά. Ο Πάπας δεν είναι απλά πρώτος στην Εκκλησία αλλά και αλάθητος, μη δεχόμενος κοντά του άλλες εκκλησιαστικές αυθεντίες και εξουσίες. Η σύνοδος του Βατικανού ορίζει: «Όταν ο επίσκοπος Ρώμης αποφαίνεται από καθέδρας (ex cathedra), δηλαδή όταν ασκώντας το έργο του σαν ποιμένας και διδάσκαλος όλων των χριστιανών, ορίζει με την ύψιστη αποστολική του αυθεντία κάποια διδασκαλία περί πίστεως ή πράξεως που πρέπει να γίνη αποδεκτή από την Εκκλησία, βάσει της θείας βοήθειας που του δόθηκε σαν υπόσχεση στο πρόσωπο του μακαρίου Πέτρου, έχει το αλάθητο με το οποίο ο θείος λυτρωτής θέλησε να είναι εφοδιασμένη η Εκκλησία του στον καθορισμό κάποιας διδασκαλίας περί πίστεως ή πράξεως. Δια τούτο όλες οι οριστικές αποφάσεις των Ρωμαίων επισκόπων είναι από μόνες τους αλάθητες και όχι από τη συναίνεση της Εκκλησίας».

Βεβαίως το αλάθητο του Πάπα δεν είναι δύναμη απεριόριστη και ανεξέλεγκτη. Η σύνοδος θέτει περιορισμούς. Ο Πάπας δεν είναι αλάθητος όταν αποφαίνεται ως ιδιώτης, αλλ΄ όταν αποφαίνεται επίσημα από καθέδρας, δηλαδή σαν εκπρόσωπος όλης της Εκκλησίας. Ο περιορισμός αυτός εφευρέθηκε για να καλύψει το φαινόμενο πλάνης Παπών στην εκκλησιαστική ιστορία (Λιβέριος, Ονώριος). Οι διακρίσεις όμως αυτές, άλλοτε να είναι αλάθητος ο Πάπας και άλλοτε όχι, δεν έχουν μεγάλη σημασία. Σημασία έχει ότι ο Πάπας σφετερίσθηκε στο πρόσωπό του την αλάθητη φωνή με την οποία ο Σωτήρας εφοδίασε την Εκκλησία του. Η συμπύκνωση του αλαθήτου σε μία μόνο ανθρώπινη κεφαλή φορτισμένη με πολλή εγωπάθεια και αλαζονεία, καθιστά —κυρίως στις ημέρες μας— το δόγμα αυτό του Παπισμού πολύ αποκρουστικό και απαράδεκτο.

Τέλος πολύ προβληματική είναι η σχέση του αλαθήτου του Πάπα με το αλάθητο των οικουμενικών συνόδων, το οποίο αποδέχεται η Ρωμαϊκή Εκκλησία. Ή θα έχουμε δυο παράλληλα αλάθητα, ή για το αλάθητο των οικουμενικών συνόδων (που είναι πολλές στη Ρωμαϊκή Εκκλησία) απαιτείται και η συναίνεση του Πάπα, οπότε δεν εννοούμε τη φύση του αλαθήτου των συνόδων που τελικά μεταβάλλονται σε απλό διάκοσμο της Ρωμαϊκής έδρας.

(Ανδρέου Θεοδώρου «Απαντήσεις σε ερωτήματα συμβολικά», εκδόσεις Αποστολική Διακονία, σελ. 156-157)

πηγή: https://makkavaios.blogspot.com

Το άρθρο Τι είναι το παπικό αλάθητο; εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Να πάμε στον ναό! Ιερομόναχος Ιουστίνος

theomitoros — Sat, 15 Mar 2025 08:00:55 +0000

Να έχουμε ευλάβεια στον ναό. Αλλά βέβαια το πρώτο είναι να πάμε στον ναό!

Πολλά τα εμπόδια. Αντικειμενικοί και υποκειμενικοί παράγοντες. Κατόρθωσαν τα ξένα κέντρα να καταργήσουν πολλές αργίες εορταζομένων μεγάλων αγίων, οπότε οι εργαζόμενοι στερούνται τη δυνατότητα να συμμετέχουν στις ακολουθίες προς τιμή τους.

Σε μας τα τελευταία χρόνια τελούνται – δόξα τω Θεώ! – συχνά σε αρκετές ενορίες αγρυπνίες, έστω και σύντομες, ώστε οι ευσεβείς να μη χάνουν τις εξαίσιες πανηγύρεις και συγχρόνως να έχουν έπειτα μερικές ώρες για να ξεκουρασθούν πριν πάνε στις δουλειές τους.

Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον ας μη χάνουμε τους εσπερινούς. Ας τους ξανανακαλύψουμε! Τα μελίρρυτα τροπάριά τους συγκροτούν, συμ-φωνούν, την καλύτερη εισαγωγή της εορτής. Και μάλιστα αν είσαι γνώστης των γεγονότων της εορτής ή του Βίου του εορταζομένου αγίου, δεν χάνεις τίποτε από την Υμνολογία. Παρακολουθείς και καρπώνεσαι τα πάντα!

Ας μη θυσιάζουμε την αργία της Κυριακής και το κεντρικό της σημείο, τον εκκλησιασμό. Δεν νοείται χριστιανός ξεκομμένος από τον ναό. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι Οικουμενική Σύνοδος, η Έκτη εν Κωνσταντινουπόλει, αφορίζει (= ξεχωρίζει, αποκόπτει) με τον 80ό κανόνα της όσους εκτός βαρυτάτης ανάγκης (λ.χ. ασθενείας) και ενώ βρίσκονται σε πόλεις (όπου δηλαδή υπάρχουν ναοί) επί «τρεις Κυριακές ημέρες σε τρεις εβδομάδες» απουσιάζουν από τη Λειτουργία.

* * *

Το πρώτο αδρό χαρακτηριστικό γνώρισμα του πιστού είναι η φιλακολουθία, η προσέλευσή του στις ακολουθίες και ιδιαζόντως στα Μυστήρια και ιδιαζόντως στη Λειτουργία. «Είναι της εκκλησίας», σου λέει ο άλλος. Αδυνατεί ν’ ανιχνεύσει τα βάθη της καρδιάς, βλέπει όμως το εξωτερικό, τον εκκλησιασμό, κάτι το πολύ ορατό, την αλφαβήτα και βάση της ευσεβείας. Είναι αδιανόητο να διαθέτει κάποιος υψηλή τάχα πνευματικότητα και να μη πατάει στον ναό, όπως είναι αδιανόητο να έχει ήλιο ένα κατάκλειστο μπουντρούμι χωρίς παράθυρα ή να βάλει φωτιά κανείς και να ανάψει τη θάλασσα. Αναγκαιότατη η λατρεία.

Γι’ αυτό ο σατανάς πολεμάει να μας δένει με σχοινιά ώστε να μη προσερχόμαστε στη λατρευτική σύναξη.

Εκμεταλλεύεται και προβάλλει ο δόλιος και υποκειμενικές μας αδυναμίες-εμπόδια.

Μας δένει στο κρεβάτι το πρωί της Κυριακής με χίλιες-δυο δικαιολογίες.

Σκαρώνει και σερβίρει ο διάβολος δυσκολίες ένα σωρό, και μας κάνει κλοιό και μας δένει με παλαμάρι κοντό για να μη φθάνουμε στο ναό. Ή τουλάχιστον προσπαθεί να μη φθάνουμε έγκαιρα. Χάνουμε τον όρθρο, που όπως και ο εσπερινός διαπραγματεύεται σε βάθος και άκρως ψυχωφέλιμα την εορτή. Χάνουμε την εισαγωγή, το κλίμα και φθάνουμε στη Λειτουργία, για να μη πούμε ότι φθάνουμε ενίοτε όταν έχει προχωρήσει η Μυσταγωγία. Αυτή είναι το επιστέγασμα της εορτής. Δίχως την οικοδομή-υποδομή η Λειτουργία εξακολουθεί βέβαια ν’ αποτελεί το μέγιστο Μυστήριο, μα ξεκομμένο από την εορτή γίνεται για μας μια συνηθισμένη Λειτουργία· ξεθωριάσαμε την εορτή και την Κυριακή – και η Κυριακή είναι η μέγιστη εορτή, η εορτή της Αναστάσεως. Τα εωθινά (ορθρινά) ευαγγέλια, τα αναγνώσματα και τα ψάλματα είναι γλέντι! Κάθε Κυριακή ξαναζούμε τη χαρά του Πάσχα.

Όλα αυτά ας γίνονται ξυπνητήρι, για ν’ αφυπνιζόμαστε από τον πνευματικό και σωματικό ύπνο, ώστε να τρέχουμε στη σύναξη.

ΠΗΓΗ: https://ixthis3.blogspot.com

Το άρθρο Να πάμε στον ναό! Ιερομόναχος Ιουστίνος εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

“-Θα πάω στην Εκκλησία, όταν δεν έχει Λειτουργία;”

theomitoros — Wed, 15 Jan 2025 08:00:55 +0000

Σύμφωνα με τους Κανόνες που μας έχουν αφήσει οι Άγιοι Πατέρες, το Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας είναι αδύνατο να τελεστεί μονάχα με την παρουσία του ιερέα και λειτουργού του Μυστηρίου, χωρίς την ταυτόχρονη παρουσία έστω και ενός πιστού. Πίσω απ’ αυτή την απαγόρευση των ιερών κανόνων, εννοείται ολόκληρη η ορθόδοξη εκκλησιολογία. Με τον όρο “εκκλησιολογία” εννοούμε τον τομέα εκείνο της θεολογίας που μελετά τη φύση και το σκοπό της Εκκλησίας στον κόσμο. Η εκκλησιολογία των Ορθοδόξων δεν είναι ένα θεωρητικό κατασκεύασμα, το οποίο θα μπορούσε να εξυπηρετεί κάποιο πολιτικό σύστημα, όπως συνέβη στην Προτεσταντική Δύση. Η εκκλησιολογία των Ορθοδόξων πηγάζει από το ίδιο το Ευαγγέλιο και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας, το συνεχές και ακατάπαυστο βίωμα της Ανάστασης στον κόσμο. Κάθε τι στην Πίστη μας χωρίς την Ανάσταση του Χριστού είναι μάταιο. Ας μη βλέπουμε λοιπόν στους Ιερούς Κανόνες τυπικές διατάξεις νομικού χαρακτήρα αλλά οδοδείκτες στο δρόμο της Αλήθειας, διαδρομής που ξεκινά από τον κενό τάφο του Χριστού. «Όταν συναντιούνται δύο ή τρεις στο όνομά μου, είμαι κι εγώ μαζί τους» λέει ο Κύριός μας. Για να τελεστεί λοιπόν η Θεία Ευχαριστία, η παρουσία του λαού είναι αναγκαία καθώς η Θεία Λειτουργία είναι έργο του ίδιου του λαού. Αυτό σημαίνει η λέξη “Λειτουργία” (λειτός=λαός). Ο ιερέας που τελεί το Μυστήριο δεν είναι κάποιος “ουρανοκατέβατος” εκπρόσωπος του Θεού στη γη. Προέρχεται απ’ τον λαό και εκπροσωπεί τον λαό στο Θεό.

Αν ο ιερέας, λοιπόν, τελέσει την Θεία Λειτουργία μόνος του, τότε ποιό λαό εκπροσωπεί; Τα λειτουργικά κείμενα που μας παραδόθηκαν δεν αφήνουν επ’ αυτού κανένα αναπάντητο ερώτημα. Στα λειτουργικά μας κείμενα (αν εξαιρέσει κανείς τις ευχές διά των οποίων ο λειτουργός ιερέας ζητά το έλεος του Θεού προκειμένου να προβεί στην τέλεση του Μυστηρίου) δεν υπάρχει καμιά άλλη ευχή ή ικεσία προς τον Θεό που να μην αφορά στο σύνολο τον λαό του Θεού. Ο “πρωταγωνιστικός” γραμματικός τύπος των λειτουργικών μας κειμένων είναι το πρώτο πληθυντικό: Σέ ὑμνοῦμεν, σέ εὐλογοῦμεν, σοί εὐχαριστοῦμεν, Κύριε…Ο λαός του Θεού είναι αυτός που ομολογεί την κοινή πίστη, πριν από την μεταβολή των Τιμίων Δώρων, με την εκφορά του Συμβόλου της Πίστεως. Αν δεν υπάρχει κοινή πίστη, τότε δε μπορούμε να μιλάμε για Εκκλησία. Η κοινή μας πίστη είναι επόμενο της έλευσης του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Η ομολογία όμως της κοινής μας πίστης δε μπορεί να πραγματωθεί αν μεταξύ μας δεν έχουμε Ειρήνη. Επίσης, αν μεταξύ μας δεν έχουμε Ειρήνη, τότε “φυγαδεύεται”, όπως λεν’ οι πατέρες, το Άγιο Πνεύμα. Πριν λοιπόν την εκφορά του Συμβόλου της Πίστεως, ο διάκονος ή ο ιερέας μας προτρέπει: Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν!

Η ορθή και κοινή μας πίστη δεν είναι δική μας κατάκτηση. Επίσης, δεν γεννιέται μέσα από εκτενή έρευνα ή μαθηματικούς υπολογισμούς σε σχέση με την ύπαρξη του Θεού. Η πίστη του Λαού του Θεού είναι δώρο του Θεού προς τον Λαό Του, δώρο και υπόσχεση μαζί. Μετά την μεταβολή των Τιμίων Δώρων, κατά τη Θεία Λειτουργία, ζητάμε απ’ τον Τριαδικό μας Θεό να μας χαριτώσει ώστε να Τον λατρεύουμε μ’ ένα στόμα και μια καρδιά, ως σύνολο, ως οικογένεια, ως Εκκλησία. Αυτή η προϋπόθεση, όπως συνεχίζει ο ιερός συγγραφέας, είναι αναγκαία ώστε να έρθουν “τά ἐλέη τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ”. Η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν είναι τυχαία: ζητάμε από τον Θεό τα ελέη Του, δηλαδή το ασταμάτητο έλεός Του, το οποίο δεν τελειώνει σε τούτην εδώ τη ζωή αλλά συνεχίζεται στους αιώνες των αιώνων. Η Βασιλεία των Ουρανών, άλλωστε, είναι γέννημα της Αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο. Τα ελέη του Θεού είν’ ακατάπαυστα.

Πολλοί αδελφοί μας λένε: “θα πάω στην Εκκλησία, όταν δεν έχει Λειτουργία, ήσυχα-ήσυχα, θ’ ανάψω το κεράκι μου και θα κάνω προσευχή”. Αν η θρησκευτικότητά μας περιορίζεται σ’ αυτή την πρακτική, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έχουμε καταφέρει να γλιτώσουμε από την προσωπική μας μόνωση. Το ν’ ανάψει κανείς το κεράκι του και να κάνει προσευχή, είναι καλό κι ευλογημένο. Ωστόσο, ο Χριστός εγκαινίασε την έξοδο του εαυτού μας από την απλή κάλυψη κάποιων θρησκευτικών ή ακόμη ψυχολογικών αναγκών που προκύπτουν από μια τέτοια θρησκευτικότητα. Από ‘κει που ήμασταν ο καθένας διεσπαρμένος “στον κόσμο του”, μας ένωσε με κοινή πίστη και βίωμα. Από ‘κει που ανήκαμε στον “κόσμο” και δεν είχαμε ταυτότητα, μας ένωσε σε λαό και μάλιστα λαό δικό Του που, πρώτα απ’ όλα, πήρε όνομα απ’ Αυτόν. Το θυμόμαστε κάθε Κυριακή όταν λέμε: “σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τό ὄνομά σου ὀνομάζομεν…”

Όπως λοιπόν ο ιερέας δε μπορεί να τελέσει την Θεία Λειτουργία μόνος του, έτσι κι ο χριστιανός δε νοείται μακριά από το “κοινόν της Εκκλησίας”. Κατά τους αρχαίους κανόνες, αν κάποιο μέλος της Εκκλησίας δεν κοινωνούσε για κάποιες εβδομάδες, θεωρούνταν απόβλητο από το Σώμα των Πιστών. Σα να διάλεξε, από μόνος του, να μην ανήκει στην Εκκλησία. Χωρίς κοινή Πίστη, κοινή Ελπίδα, κοινή Αγάπη και τελικά κοινή Ομολογία, δε μπορεί να εννοηθεί κανείς ως μέλος της Εκκλησίας. Ας αγωνιζόμαστε να μένουμε πάντα λαός του Θεού και τούτο όχι μονάχα την ώρα της Λατρείας αλλά σε κάθε πτυχή της ζωής. Τότε, στ’ αλήθεια, η Πίστη, η Ελπίδα, η Αγάπη κι η Ομολογία έχουν αξία. Τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να μιλήσουν για την πράξη. Η πράξη πάντα ξεπερνά τη θεωρία και η Εκκλησιολογία των Ορθοδόξων, πάνω απ’ όλα, είναι πράξη, παιδί της Τριήμερης του Χριστού μας Ανάστασης.

ΠΗΓΗ: https://www.inagiounikolaoutouneou.gr

Το άρθρο “-Θα πάω στην Εκκλησία, όταν δεν έχει Λειτουργία;” εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Η άξια είσοδος στον ναό, Ιερομόναχος Ιουστίνος

theomitoros — Mon, 13 Jan 2025 08:00:04 +0000

Όταν ο Μωυσής πήγε στην κορυφή τού Σινά για να συναντήσει τον Ύψιστο και να πάρει τις εντολές Του «γινόταν φωνές και αστραπές και νεφέλη ζοφερή… φωνή της σάλπιγγας ηχούσε πολύ και πτοήθηκε όλος ο λαός που ήταν στο στρατόπεδο… Το όρος το Σινά καπνιζόταν όλο επειδή είχε κατέβει πάνω του ο Θεός με φωτιά, και ανέβαινε ο καπνός σαν καπνός από καμίνι» (Έξ. 19.16-18). «Επειδή φοβήθηκε δε όλος ο λαός, στήθηκαν από μακριά. Και είπαν προς τον Μωυσή: Λάλησε συ σε μας και μη λαλήσει προς εμάς ο Θεός, μη πεθάνουμε» (20.18-19).

Αργότερα, που ο Μωυσής παρακάλεσε να δει τον Θεό, Εκείνος του απάντησε πώς ήταν αδύνατο να Τον ατενίσει άνθρωπος και να ζήσει. Έτσι θα περνούσε μόνο από μπροστά του ενόσω θα είχε σκεπάσει με το χέρι Του το πρόσωπο του Μωυσή, και τότε θ’ απέσυρε το χέρι Του ώστε ο δίκαιος να δει τα «οπίσω» Του (Έξ. 33.18-23), δηλαδή τα «συμπαρομαρτούντα φαινόμενα», τα συνοδά φαινόμενα της θείας παρουσίας, όπως τη σκοτεινή νεφέλη και τη θύελλα.

Αν θα εισερχόμασταν στον γνόφο του Σινά για να δούμε όχι την ουσία του Θεού αλλά μόνο τα «οπίσω» Του, θα καταρρέαμε από τον τρόμο σαν τους Ισραηλίτες – «πυρ μπροστά Του… και κύκλω Του καταιγίδα σφόδρα» (Ψαλμ. 49.3).

Στον χριστιανικό ναό όμως βλέπουμε και απτόμαστε και γευόμαστε τον Θεό! Ο τόπος είναι άγιος, εφόσον ο ναός, το Αρτοφόριο είναι η μόνιμη κατοικία τού Θεού· «γη αγία», φλεγόμενη και μη κατακαιόμενη, σαν τη βάτο που είχε δει ο Μωυσής στην έρημο (Έξ. 3.1-5).

Ο ναός πραγματικά είναι «οίκος Θεού» και «πύλη του Ουρανού». Μεγάλος συνεπώς ο φόβος και ο κίνδυνος της εξοικειώσεως, να εισερχόμαστε δηλαδή και να φερνόμαστε μέσα στην εκκλησία σαν να είναι ένας κάποιος κοινός τόπος και όχι τόπος ολότελα εξιδιασμένος, «οίκος Θεού». Έτσι το πρώτο που απαιτείται είναι η συναίσθηση.

Πολύ δε περισσότερο «εκάς οι βέβηλοι» (= μακριά οι βέβηλοι). Ωστόσο βέβηλοι είμαστε οι πάντες ως αμαρτωλοί, ένοχοι και σε σχέση με τον Κύριο και σε σχέση με τους ανθρώπους. Τι γίνεται τότε;

Αναφορικά με τους πλησίον μας: Είπε ο Σωτήρας ότι εάν «προσφέρης το δώρον σου επί το θυσιαστήριον κακεί μνησθής ότι ο αδελφός σου έχει τι κατά σου, άφες εκει το δώρον σου έμπροσθεν του θυσιαστηρίου, και ύπαγε πρώτον διαλλάγηθι τω αδελφώ σου, και τότε ελθών πρόσφερε το δώρον σου» (Ματθ. 5.23-24). Πόσο σπουδαίο και απαραίτητο για την άξια είσοδό μας στον ναό είναι οι αρμονικές σχέσεις μας με τους αδελφούς!

Αναφορικά με τον Θεό: Να αναγνωρίσουμε την αθλιότητά μας που τελεί σε πλήρη αναντιστοιχία με την αγιότητά Του. Με άλλα λόγια να μας διακατέχει η τελωνική και η ασωτική διάθεση, ώστε να Του ομολογούμε συντετριμμένοι «Ήμαρτον εις τον ουρανόν [στους αγγέλους] και ενώπιόν σου» (Λουκ. 15.18) και να εκλιπαρούμε «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» (Λουκ. 18.13).

Μια τέτοια θεώρηση και αντιμετώπιση αποβεβηλώνει και αποκαθιστά τελωνικά και ασωτικά. Κάνει να κατεβαίνουμε από την εκκλησία δικαιωμένοι παρά εκείνος, ο τάχα δίκαιος, Φαρισαίος, ντυμένοι «την στολήν την πρώτην», του αρχέτυπου κάλλους. Δηλαδή η μετάνοια ανακαθαίρει και επαναφέρει στην πριν από την αμαρτία θεία υιότητα και λαμπρότητα του ανθρώπου.

Συνεπώς αν πλουτούμε με λευκή ή λευκαινόμενη καρδιά, με διάθεση δηλαδή και αγώνα μετανοίας και καθάρσεως, και ακόμη με φόβο Θεού, θα λαχταρούμε την ώρα που θα βρεθούμε στη λατρεία. «Κατά τον τρόπο που επιποθεί η ελαφίνα στις πηγές των υδάτων, έτσι επιποθεί η ψυχή μου για σε, ο Θεός. Δίψασε η ψυχή για τον Θεό τον ζωντανό [σε αντίθεση με τα νεκρά είδωλα]. Πότε θα φθάσω και θα παρουσιασθώ στο πρόσωπο του Θεού;» (Ψαλμ. 41.2-3).

ΠΗΓΗ: https://paterikos.blogspot.com

Το άρθρο Η άξια είσοδος στον ναό, Ιερομόναχος Ιουστίνος εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Ταφή ή Καύση των νεκρών;

theomitoros — Thu, 12 Sep 2024 08:00:50 +0000

Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας κ. Ευσέβιος

«Ταφή καί καύση τῶν κεκοιμημένων νεκρῶν» Κυριακή Στ΄ Ματθαίου – 4 Αὐγούστου 2024

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ἡ μνήμη τῶν Ἁγίων ἑπτά Παίδων τῶν ἐν Ἐφέσῳ, πού ξύπνησαν μετά ἀπό ὕπνο σχεδόν δύο αἰώνων καί ἀπέδειξαν τήν ἀλήθεια τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, σέ συνδυασμό με τήν σύναξη τῶν Σαμίων Ἁγίων, τῶν ὁποίων τά ἱερά Λείψανα εἶναι ἀποθησαυρισμένα στούς ἱερούς Ναούς μας, μᾶς ὠθεῖ νά ἀναφερθοῦμε σήμερα στη θεολογική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τήν ταφή τῶν νεκρῶν, ἡ ὁποία δυστυχῶς τείνει νά ἀντικατασταθεῖ με τήν καύση, γιά λόγους, ἀγνοίας ἴσως καί ἐλλειποῦς ἀγάπης πρός τόν κεκοιμημένο, ἀφοῦ οἰκονομικῶς εἶναι κατά πολύ ἀκριβότερη.

Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ ἰδιαιτέρως τά ἱερά λείψανα τῶν Ἁγίων καί τῶν Μαρτύρων, πού δέν θά τά εἴχαμε ἄν εἶχαν ἀποτεφρωθεῖ. Ἡ Ἐκκλησία μας μέ ἐνάργεια φιλοσοφεῖ τήν ματαιότητα τῆς ζωῆς στά Κοιμητήρια. Ἀκόμη κι ἡ ὀνομασία κοιμητήριο δηλώνει τήν παροδική κατάπαυση. Τό σῶμα κοιμᾶται τόν ὕπνο τοῦ θανάτου, ἡ ψυχή ὅμως συνεχίζει νά ζεῖ σέ ἄλλη διάσταση μέχρι τήν Β΄ Παρουσία καί τήν ἀνάσταση τοῦ σώματος.

Ἀρχικῶς νά τονίσουμε, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δέν ἐπιτρέπει νά κακοποιεῖται ἤ νά καταστρέφεται τό ἀνθρώπινο σῶμα, διότι εἶναι ὁ Ναός τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τονίζει στούς Κορινθίους μέ αὐστηρότητα: “Δέν ξέρετε ὅτι εἶστε ναός τοῦ Θεοῦ καί τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ μέσα σας; Ἄν κάποιος φθείρει τό ναό τοῦ Θεοῦ, θά φθείρει αὐτόν ὁ Θεός. Γιατί ὁ ναός τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος, οἱ ὁποῖοι εἶστε ἐσεῖς” (Α’ Κορ. γ’ 16-17). Ἀφ’ ᾗς στιμῆς λοιπόν ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἀνθρωπίνων σωμάτων τά καταστρέφει, ἔρχεται σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τή διδασκαλία καί τήν ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας.

Ἐκτός τούτου γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἡ ταφή τῶν νεκρῶν ἀποτελεῖ ἀπόρροια τῆς δογματικῆς της διδασκαλίας, καθώς στήν ταφή τά νεκρά σώματα παραδίδονται στή διαφθορά, ἀλλά δέν καταστρέφονται, ὅπως συμβαίνει μέ τήν καύση καί τόν θρυματισμό τους μετά ἀπό αὐτήν καί μέλλουν νά ἀναστηθοῦν κατά τήν προσδοκώμενη ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ὁπότε και θά ἑνωθοῦν μέ τίς ψυχές.

Ἀρκεῖ νά ἐπισημάνουμε, ὅτι ἀπό τήν στιγμή κατά τήν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἀπέθανε, ὡς πρός τήν ἀνθρώπινη φύση Του, πάνω στόν Τίμιο Σταυρό καί ἐνταφιάσθηκε, καθιστώντας τό κενό Του Μνημεῖο σημεῖο ἀναφορᾶς, ἔχουμε ἠθική ὑποχρέωση νά Τόν μιμηθοῦμε. Ἐξάλλου ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή Του ἔγινε πρωτότοκος των νεκρῶν (βλ. Κολοσ. α’ 18), δηλαδή ἀναστήθηκε πρῶτος ἀπό ὅλους ἐμᾶς πού θά ἀκολουθήσουμε τήν ἴδια πορεία καί πεθαίνοντας θά ἐνταφιασθοῦμε προσδοκώντας τήν ἀνάστασή μας. Ἐπίσης τό σῶμα μας δημιουργήθηκε ἀπό τό χῶμα, σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή καί στό χῶμα ἐπιστρέφει προσωρινά σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ (βλ. Γέν. Γ΄ 19).

Ἐκτός ὅμως ἀπό τά ὅσα ἀναφέρθηκαν, ἡ καύση τῶν νεκρῶν δέν εἶναι σύμφωνη, οὔτε μέ τό ἦθος καί τά ἔθιμά μας ὡς Ἑλλήνων. Ἀπό τήν ἀρχαιότητα γνωρίζουμε, ὅτι οἱ Ἕλληνες πρόγονοί μας ἐνεταφίαζαν τούς νεκρούς καί μάλιστα σώζονται καί περίτεχνοι τάφοι, ὅπως ὁ τύμβος τοῦ Μαραθώνα. Οἱ Ἀρχαῖοι μας πρόγονοι, ἀκόμη κι ὅταν ἀναγκάζονταν νά καύσουν τά σώματα τῶν νεκρῶν στρατιωτῶν στά πεδία τῶν μαχῶν, φοβούμενοι τίς ἐπιδημίες, συγκέντρωναν τά ὁστά καί τήν στάχτη μέσα σέ μεγάλα πήλινα δοχεῖα, ὅπου τά ἐνεταφίαζαν κατά τήν ἐπιστροφή τους, ὅπως μᾶς διασώζει ὁ Θουκυδίδης στόν μνημειώδη Ἐπιτάφιο τοῦ Περικλέους καθώς τέτοιες λήκιθοι ἤρθαν στό φῶς ἀπό τίς ἀνασκαφές τοῦ ΜΕΤΡΟ στόν Κεραμεικό. Στόν Ἐπιτάφιο αὐτό ὑπάρχει καί τό γνωστό ρητό τό ὁποῖο σύν τοῖς ἄλλοις κοσμεῖ καί τό ταφικό μνημεῖο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτου: «Ἀνδρῶν γάρ ἐπιφανῶν πᾶσα γῆ τάφος».

Ὁ μεγάλος τραγικός μας ποιητής ἐπίσης ὁ Σοφοκλῆς στήν τραγωδία του «Ἀντιγόνη» τῆς ὁποίας τό περιεχόμενο ἐρείδεται πάνω ἀκριβῶς στήν ἐπιχείριση ταφῆς τοῦ νεκροῦ ἀδελφοῦ της Πολυνείκη, παρά τήν ἀντίθετη διαταγή τοῦ βασιλιᾶ Κρέοντα, ἡ Ἀντιγόνη θυσιάζει τήν ζωή της γιά νά ἐνταφιάσει τόν ἀδελφό της λέγοντας μάλιστα «καλόν μοι τοῦτο ποιούσῃ θανεῖν» τό ὁποῖο σέ ἐλεύθερη νεοελληνική ἀπόδοση σημαίνει, εἶναι καλό νά ἐνταφιάσω τόν Ἀδελφό μου κι ἄς πεθάνω γι’αὐτό.

Ὅμως καί στή νεώτερη Ἱστορία μας ἀπό τά ἀπομνημονεύματα τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 μαθαίνουμε, πώς ἀποφασιζόταν ἀνακωχή τοῦ πολέμου γιά νά ἐνταφιαστοῦν οἱ ἑκατέρωθεν νεκροί. Ὅσοι ἐπίσης διώχθηκαν ἀπό τίς πατρογονικές ἑστίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τό 1922, μαζί τους ἔφεραν ἱερές εἰκόνες καί ἱερά λείψανα, ὡς τά πολύτιμα κειμήλια τῆς ζωῆς τους. Στόν Ἐθνικό μας Ὕμνο ἐπίσης ἡ ἐλευθερία ἔρχεται “ἀπ’ τά κόκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τά ἱερά” καί ὄχι ἀπό τήν στάχτη τους!

Ἡ καύση τῶν νεκρῶν στερεῖται τῆς πίστεως τῆς αἰώνιας ζωῆς καί τῆς βεβαιότατης ἐλπίδας τῆς ἀπολαύσεως τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν. Μπορεῖ ἡ καύση τῶν νεκρῶν νά περιβάλλεται ἀπό διάφορα λογικοφανή ἐπιχειρήματα, ἀλλά δέν ἔχει βάσεις καί ἐρείσματα οὔτε στήν Ἁγία Γραφή καί τήν Ἱερά Παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, οὔτε ὅμως στήν ἀρχαία καί νεώτερη πολιτισμική μας κληρονομιά.

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἀποτελεῖ στυγνή ἔκφραση μηδενισμοῦ, διότι καταστρέφει καί ἐξαφανίζει μέ αὐθάδεια τό ἀνθρώπινο σῶμα, κόντρα στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι μεγάλο κρίμα στό ὄνομα μιᾶς ἀπροσδιόριστης ἐλευθερίας ἤ ἀκόμη κι ἕνεκα τοῦ σεβασμοῦ τῆς τελευταίας ἐπιθυμίας τοῡ ἀποθανόντος, ὁ ὁποῖος εἶχε ζητήσει νά ἀποτεφρωθεῖ, να τηρεῖται ἀπό τούς συγγενεῖς μιά ἀφιλάνθρωπη στάση και να τόν παραδίδουν ὄχι απλά στην καύση, αλλά στην ἀποτέφρωση και τον ἀφανισμό, στερώντας του ὅλες τις προσευχές της Εκκλησίας.

Ἡ καύση τῶν νεκρῶν στερεῖται τοῦ συναισθήματος καί τῆς ζεστασιᾶς τοῦ προσωρινοῦ ἀποχαιρετισμοῦ τοῦ κεκοιμημένου. Ἀντί ἀγάπης πρός τόν κεκοιμημένο ἐκφράζει μιά ἀδικαιολόγητη ἀντιπάθεια, ἕνα μίσος πρός τόν ἄνθρωπο, τό σῶμα του καί τήν ψυχή του. Στερεῖται τῆς φροντίδας του, ὡς ἐποφειλομένης τιμῆς καί εὐγνωμοσύνης στό πρόσωπο τοῦ προσφιλῶν συγγενῶν ἤ καί τῶν ἐχθρῶν ἀκόμη, μέ ὅλη τήν ἱερότητα πού τούς συνοδεύει. Κυρίως ὅμως στερεῖ τήν φιλότιμη ἔκφραση τῆς συνοδείας τοῦ κεκοιμημένου στήν τελευταία ἐπί γῆς προσωρινή κατοικία μέχρι τήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν.

Τό ἀποτεφρωτήριο ἔναντι του κοιμητηρίου στερεῖται ὅλης αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας, τήν ὁποία οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί τήν ὀνομάζουμε κηδεία, ἀπό τό ρῆμα κήδομαι τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας, πού σημαίνει φροντίζω. Μιά φροντίδα πού δέν σταματᾶ στήν ταφή, ἀλλά συνεχίζεται διά βίου, διότι ἐπιστρατεύει τήν ἀγάπη μέσα ἀπό τήν προσευχή, τήν λειτουργική μνημόνευση, τόν εὐτρεπισμό τοῦ μνήματος, τό ἄναμμα τοῦ καντηλιοῦ, τά ἄνθη πού ἀνάγουν στόν χλοερό τόπο τῆς ἀνάπαυσης τῆς ψυχῆς καί τόν σταυρό στό προσκεφάλι τοῦ Ὀρθόδοξου Χριστιανοῦ, πού κοιμᾶται τόν ὕπνο τοῦ θανάτου, βλέποντας πρός τήν ἀνατολή, ἔτοιμος νά σηκωθεῖ, στό ἐγερτήριο σάλπισμα τῆς Δευτέρας Παρουσίας!

Ὁ Θεός καταδέχθηκε νά πεθάνει καί νά ἀναστηθεῖ γιά νά ζεῖ ὁ ἄνθρωπος αἰωνίως κι ο ἄνθρωπος τώρα νά ἐπιθυμεῖ νά καεῖ γιά νά εἶναι αἰωνίως νεκρός; Νά θέλει ὁ Θεός νά σώσει τόν ἄνθρωπο, κι ἐκεῖνος νά θέλει νά χαθεῖ!

Ἡ ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας, ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων, ἀπαιτεῖ τήν τιμή τοῦ ἐνταφιασμοῦ στούς κεκοιμημένους καί τήν ἀπαραίτητη πνευματική συμπαράστασή μας γιά τήν ἀνάπαυσή τους, ἐν ἀναμονή καί τῆς δικῆς μας μεταστάσεως, ὅταν θελήσει ὁ Θεός, καί τῆς ἀναστάσεώς μας ἐκείνη τήν ἡμέρα γιά τήν ζωή τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ: https://aktines.blogspot.com

Το άρθρο Ταφή ή Καύση των νεκρών; εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".

Τι πρόβλημα έχεις με την Εκκλησία; Για ανθρώπους που θέλουν να σκέπτονται – π. Παύλος Παπαδόπουλος

theomitoros — Wed, 24 Jul 2024 08:00:08 +0000

Σε ένα μυαλό όπου η Εκκλησία θεωρείται:

Οργανισμός διατήρησης εθίμων-παραδόσεων,
Μαυροφορεμένοι υπάλληλοι που τα κονομάνε εις βάρος του φτωχού λαού,
Η κατάργησή της θα σήμαινε ευλογία για τη χώρα,
Κλειστοφοβική ομάδα συντηρητικών ανθρώπων που σκοπό έχει να μας φέρει στον Μεσαίωνα,

έχω να πω τα εξής:

Μην βλέπεις τόσο πολύ τηλεόραση.

Μην διαβάζεις τον κάθε κομπλεξικό που το παίζει προοδευτικός και φιλελεύθερος ενώ ζει μέσα στο σκοτάδι της αυτοθέωσής του.

Έλα και δες εάν ισχύουν όλα αυτά. Διότι το μόνο που κάνεις είναι να κατακρίνεις πριν γνωρίσεις. Και με αυτόν το τρόπο αδικείς και αδικείσαι.

(Όχι δεν θα σου μιλήσω για την αγάπη. Ότι εάν αγαπάς τους άλλους φτάνει. Διότι η αγάπη που θα καταλάβεις είναι μία αγάπη εμπαθή σύμφωνα με την ιδιοτέλεια που μας διακατέχει).

Δεν είναι λύση να κατηγορείς την Εκκλησία και να την απορρίπτεις επειδή δεν θέλεις να παραδεχτείς την αμαρτία σου. Η λύση δεν είναι να αλλάξει η Εκκλησία διότι με αυτό υποστηρίζεις ότι θέλει αλλαγή ο Χριστός.

Η λύση είναι να αλλάξεις εσύ και εγώ και όλοι μας.

Η λύση είναι να καταλάβεις τι είναι αμαρτία. Πώς σκλαβώνει την ύπαρξή σου.

Δεν είναι γλυκιά η αμαρτία, απλά δεν έχουμε γεύση της Χάριτος. Η αμαρτία απλά είναι πιο εύκολη, πιο βολική· αυτοπροβάλλεται και διαφημίζεται εντονότερα.

Σκέψου-Θυμήσου:

Κατάντησες να ψάχνεις σύντροφο για το κρεβάτι σου και όχι σύντροφο στην ζωή σου.

Κατάντησες να ποθείς κάθε τι που πλασάρει ο μεγάλος τύραννος, η μόδα.

Κατάντησες γυναίκα να ντύνεσαι ως πόρνη και εσύ άνδρα να συμπεριφέρεσαι ως βάρβαρος επιβήτορας με σώμα γυμνασμένο μα με νου σκοτισμένο και απαίδευτο.

Φοβάσαι να κάνεις οικογένεια (για λόγους οικονομικούς) μα δεν ντρέπεσαι που γυρνάς στα μπαρ και στα μπουζούκια.

Καμία ποίηση στην ζωή σου, κανένα βάθος· μόνο τραγουδάς στιχάκια για έρωτες εφήμερους, για μίση ασυγχώρητα, για ζωές γεμάτα καταχρήσεις και λάθη.

Δεν θέλεις εργασία, θέλεις λεφτά. Δεν θέλεις να προσφέρεις στη κοινωνία, μόνο ζητάς.

Επαίρεσαι για την αμετανοησία σου και ντρέπεσαι για τις συγνώμες σου; και νομίζεις ότι σκέφτεσαι φυσικά;

Κατηγορείς λοιπόν την Εκκλησία για υποκρισία ενώ δεν βλέπεις την ψεύτικη ζωή σου.

Σκέψου ποιον κατηγορείς; Τον ιερέα της ενορίας σου; Τον αρχιερέα της περιοχής σου; Τους πιστούς που εκκλησιάζονται; Ποιους κατηγορείς; Σκέψου. Γενικά το σύστημα; Γενικά την Εκκλησία; Τι είναι η Εκκλησία εάν δεν είναι πρόσωπα;

Κατηγορείς λοιπόν αόριστα γιατί αόριστες και αβάσιμες είναι οι κατηγορίες σου· και αυτό σε βολεύει. Σε βολεύει να κατηγορείς κάτι το οποίο δεν μπορεί να σου απαντήσει. Σε βολεύει να κατηγορείς «κάποιους άλλους» και να ρίχνεις σ’ αυτούς την ευθύνη για την κοινωνία, την οικονομία, την ζωή σου.

Απαιτείς ελεημοσύνη από την Εκκλησία ενώ εσύ δεν ελεείς κανέναν.

Απαιτείς πρόοδο από την Εκκλησία ενώ εσύ με την ζωή σου οπισθοδρομείς.

Αντιδράς σε κάθε λόγο της Εκκλησίας χωρίς να ξέρεις τον λόγο, απλά επειδή έτσι σου έμαθαν.

Φυσικά με το ζόρι δεν γίνεται τίποτα, πόσο μάλλον στα πνευματικά θέματα.

Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του, για τον δρόμο που θα πάρει.

Κάποιοι απορρίπτουν την Εκκλησία διότι γνώρισαν ανθρώπους μέσα στους κόλπους της που τους απογοήτευσαν.

Σίγουρα μέσα σε ένα περιβόλι υπάρχουν κοπριές αλλά υπάρχουν και λουλούδια. Εάν είσαι μύγα θα πας στις κοπριές, εάν είσαι μέλισσα θα πας στα λουλούδια.

Τελικά τι είσαι; Τελικά τι θέλεις;

Εκκλησία δεν είναι το ιερατείο μόνο. Είναι ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας. Είναι το Σώμα Του και το Αίμα Του. Είμαστε εγώ και εσύ (εάν θέλεις να είσαι).

Όμως μην αρνείσαι την δυνατότητα να είσαι μέλος της, νομίζοντας ότι δι’ αυτού του τρόπου κάνεις κάτι σπουδαίο και προοδευτικό.

Εκκλησία είναι η πνοή του Θεού που δίνει Ζωή στην ζωή μας, είναι ο οίκος της Χάριτος που δρα μυστικά σε εκείνες τις καρδιές που ταπεινά την αναζητούν.

Το θέμα δεν είναι να λες ότι πιστεύεις στον Θεό.

Αλλά το ερώτημα είναι, σε ποιον Θεό πιστεύεις;

Μήπως σε έναν Θεό που έπλασες σύμφωνα με τα «θέλω» και τις «αδυναμίες» σου;

Μήπως σε έναν Θεό που κουτσούρεψες επειδή δεν σε βόλευε;

Μήπως σε έναν Θεό είδωλο του εαυτού σου;

Μήπως; απλά σκέψου… στοχάσου για μια φορά, για λίγα λεπτά.

ΠΗΓΗ: https://oodegr.com

Το άρθρο Τι πρόβλημα έχεις με την Εκκλησία; Για ανθρώπους που θέλουν να σκέπτονται – π. Παύλος Παπαδόπουλος εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνω Καλαμακίου "Θεομήτορος".