Οικονόμου Θεμιστοκλέους Παπακωνσταντίνου,
Πρωθιερέως Iερού Nαού Aγίου Νικολάου Πευκακίων
Αναμνήσεις μου περί του Αγίου διευθυντού της Εκκλησιαστικής Ριζαρείου Σχολής
Εν τη Εκκλησιαστική Ριζαρείω Σχολή εφοίτησα από του έτους 1903-1908, εις εποχήν ακμής και δόξης της Σχολής. Το όλον περιβάλλον της Σχολής από του Αγίου Διευθυντού της, των εκλεκτών καθηγητών και του Διοικητικού Συμβουλίου, επέδρασεν εις την διάπλασιν και διαμόρφωσιν του χρηστού και ενάρετου χαρακτήρος των μαθητών της Σχολής.
Αλλά την αρίστην και ευσεβή κλίσιν, την θερμήν και ζώσαν πίστιν ελάμβανον οι μαθηταί από την αγίαν μορφήν του Πενταπόλεως Νεκταρίου. Όντως βιβλική μορφή, Πατήρ της Εκκλησίας, έργω τε και λόγω διδάξας.
Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος ήτο άκακος, απονήρευτος, ταπεινός, σοφός, και πολυγραφώτατος διδάσκαλος. Φιλάνθρωπος και ελεήμων, διαπνεόμενος από ζώσαν και θερμήν πίστιν, από θείον ενθουσιασμόν.
Οσάκις ελειτούργει μετηρσιούτο και ενόμιζέ τις, ότι συνελειτούργουν άγγελοι μετ’ αυτού. Η επίδρασις επί του εκκλησιάσματος ήτο καταφανής και καταπληκτική.
Ότε έφυγεν εκ της Λαμίας, όπου ήτο ιεροκήρυξ, όλοι οι κάτοικοι τον προέπεμψαν μέχρι του ημίσεος του δρόμου προς την Στυλίδα και τούτο διότι τον υπερηγάπων και τα μάλιστα ελυπήθησαν διά την απομάκρυνσίν του.
Κάποτε ελειτούργει εις τινα ναόν των Αθηνών· εις το ιερόν ήτο παρών ιερεύς τις πτωχός με παλαιόν ράσον σχισμένον· έλαβε λοιπόν το ράσον του και το έδωκε εις τον ρακένδυτον ιερέα και έμεινε αυτός χωρίς ράσον, εις δε τον ιερέα Αντώνιον Νικηφόρον, όστις συνελειτούργει μετ’ αυτού και όστις του είπε τα εξής: «Σεβασμιώτατε, τι θα κάμετε σεις χωρίς ράσον;», απήντησεν η αγία αυτή μορφή: «Δεν πειράζει, εγώ θα εύρω και θα κάμω ράσο».
Τόσον πολύ ελυπείτο, όταν έβλεπε πτωχόν και πάσχοντα. Ό,τι ελάμβανεν ως μισθόν εκ της Σχολής, το εμοίραζεν εις πτωχούς κατά το πλείστον, το δε εναπομένον το εχρησιμοποίει διά την έκδοσιν των σοφών συγγραμμάτων του, τα οποία διαπνέονται από το άρωμα της ευσεβείας και της θερμής και ζώσης πίστεως.
Έζη βίον μονώσεως και μελέτης. Ησθάνετο όμως και το ιερόν καθήκον να μεταδίδη την πίστιν του και την αγάπην του και όλην του την ενάρετον ζωήν εις τους μαθητάς και εις όσους τον συνανεστρέφοντο.
Απόσπασμα από το βιβλίο, ο «Όσιος Νεκτάριος Κεφαλάς, Μητροπολίτης Πενταπόλεως (1846-1920)» το οποίο εκδόθηκε το 1955. Επιμέλεια Αρχιμανδρίτη Τίτου Ματθαιάκη.
ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr