Δαιμονισμός (του αββά Κασσιανού)

να πνεμα, πως εναι διάβολος, μπορε νά νωθε μέ μιά πυκνή καί συμπαγή λη, πως εναι τό σμα μας. Δέν μπορε, μως, κατά τόν διο τρόπο νά νωθε καί μέ τήν ψυχή μας -πού κι ατή εναι πνεμα-, καί μάλιστα νά τήν κάνει ποχείριά του. Ατό τό βλέπουμε στούς δαιμονισμένους: Τά πονηρά πνεύματα δέν διεισδύουν στήν οσία τς ψυχς τους. χι! Κυριεύουν μόνο τά μέλη το σώματος, που δράζεται δύναμη τς ψυχς τους, καί, πιέζοντάς τα φόρητα, πνίγουν στά σκοτάδια τή νοητική τους δύναμη. Παρόμοια συμπτώματα παραφροσύνης προκαλον, γιά παράδειγμα, περβολικ κατανάλωση κρασιο, ψηλός πυρετός, τό δριμύ ψύχος καί λλοι ξωτερικοί παράγοντες, πού ξουθενώνουν τό σμα μας.

Γιά ατούς τούς νθρώπους πόστολος Παλος λέει τι παραδίνονται γιά λίγο στόν σατανά, «γιά νά τιμωρηθε σκληρά τό σμα τους, στε νά σωθε τσι ψυχή τους κατά τήν μέρα τς Δευτέρας Παρουσίας το Κυρίου ησο Χριστο» (πρβλ. Α’ Κορ. 5:5).

Πολύ πιό σοβαρή καί φοβερή, μως, εναι κατάληψη ατν πού, ν εναι λεύθεροι σωματικά, φίστανται μιά κατοχή πιό λέθρια: Εναι ψυχικά ποδουλωμένοι στόν διάβολο, αχμάλωτοι τν παθν καί τν δαιμονικν δονν. συμφορά ατν τν νθρώπων εναι πολύ πελπιστική, πειδή, ντας ποχείριοι τν δαιμόνων, δέν ντιλαμβάνονται τήν τυραννία πού φίστανται, λλά καί δέν φήνουν νά φανε κανένα σημάδι πού θά ποκάλυπτε τήν κατοχή τους πό τόν διάβολο. Πολλοί, μάλιστα, δέν ποβάλλονται σέ καμιά δοκιμασία ξια τν μαρτωλν τους πράξεων. Ατό συμβαίνει γιατί εναι νάξιοι νά δεχθον τό ποτελεσματικό φάρμακο τν θλίψεων, πού προσφέρεται σ’ ατή τή ζωή. τσι, νάλογα μέ «τή σκληρότητα καί τήν μετανοησία τς καρδις τους», ο ποες δέν καθαρίζονται μέ τίς δοκιμασίες τς πίγειας ζως, «μαζεύουν κατά το αυτο τους τήν ργή το Θεο γιά τήν μέρα τς Κρίσεως» (Ρωμ. 2:5). Ο νθρωποι ατοί θά τιμωρηθον στήν αωνιότητα μαζί μέ τούς δαίμονες. Γιατί ποδείχθηκαν νάξιοι νά λάβουν πό ατή τή ζωή τή μεταχείριση τν παιδιν το Θεο, φο δέν χτυπήθηκαν πό καμιά θλίψη, πως ο πόλοιποι νθρωποι.